รัฐอิเล็กทรอนิกส์: ลิขสิทธิ์และการอนุรักษ์์ข้อมูล

ติดตาม pm.go.th มาเป็นระยะ ๆ ไม่ได้ติดตามตลอด บังเอิญว่าวันนี้ เข้าไปอ่าน blog ของ Raymond Yee ย้อนหลัง ก็ไปเจอ post อันหนึ่ง เขียนเกี่ยวกับ ลิขสิทธิ์ของรูปภาพบน Flickr ของ whitehouse.gov ก็เลยได้พลันนึกถึง thaigov ของรัฐบาลไทยขึ้นมาเหมือนกัน

ประเด็นที่ผมสนใจมีอยู่ 2 เรื่อง

เรื่องแรก เป็นเรื่องลิขสิทธิ์ เนื่องจากเอกสารที่ผลิตโดยรัฐบาลกลางสหรัฐฯ โดยมากจะตกเป็นของสาธารณะ (public domain) โดยปริยาย แต่ดูเหมือนว่า ด้วยความที่ Flickr ไม่มี option ให้เลือกคุณสมบัติของรูปให้เป็น public domain ก็เลยต้องใช้ attribution only ของ CC ไปแทน เพราะถือว่ามีคุณสมบัติที่ใกล้เคียงที่สุด [ที่มา] แต่พอลองเช็คล่าสุด ปรากฏว่า Flickr สร้าง categories ขึ้นมาใหม่ให้ชื่อว่า United States Government Work และลิงค์คำอธิบายไปที่เว็บ usa.gov ซึ่งอธิบายว่า

ว่าด้วยความโปร่งใสของ Recovery.gov

คุณมาร์คเขียนถึงการ redesign เว็บไซต์ Recovery.gov ซึ่งเป็นโครงการของรัฐบาล Obama ที่พยายามเพิ่มความโปร่งใสด้วยการนำเทคโนโลยีมาใช้ ซึ่งเมื่อว่าด้วยวิธีการให้ได้มาซึ่งความโปร่งใส ที่เรากันอยู่นั้น มีอยู่ 2 ช่องทางหลัก คือ การตรวจสอบ กับ การติดตาม

วิธีการสองช่องทางที่ว่ามานี้ ใช้ “เวลา” เป็นตัวอ้างอิงสำคัญ กล่าวคือ การตรวจสอบ ในที่นี้หมายถึง การเปิดเผยข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมดในช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งหมด ในขณะที่ การติดตาม เป็นเรื่องของการรายงานสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น (และกำลังจะเกิดขึ้น) หรือข้อมูลล่าสุด (up-to-date) ซึ่งทั้งสองวิธี ต่างก็มุ่งเน้นให้เกิดการค้นพบ (discover) ข้อมูลที่ต้องการ (และ/หรือข้อมูลที่ผิดปรกติ) และนำไปสู่กระบวนการป้องกันและ/หรือแก้ไขในที่สุด

นอกจากนี้ ความโปร่งใส ยังรวมไปถึง การเปิดโอกาสให้นำข้อมูลไปใช้ได้อย่างง่ายด้วย เพื่อให้เกิดการตรวจสอบและติดตามได้อย่างกว้างขวาง ซึ่งประเด็นทั้งสามข้อนี้ ควรจะถูกเข้าไปเป็นข้อพิจารณาหลักในการออกแบบเทคโนโลยีต่าง ๆ เหล่านี้  ซึ่งกลายเป็นที่มาของ Web Services for Recovery.gov รายงานข้อเสนอเชิงเทคนิคเกี่ยวกับการออกแบบสถาปัตยกรรมข้อมูลเพื่อเสริมสร้างความโปร่งใสให้กับ Recovery.gov เขียนโดย Erik Wilde, Eric Kansa, and Raymond Yee จาก UC Berkeley

เป้าหมายสำคัญก็คือ การทำให้ “ข้อมูล” นั้นอยู่ในรูปแบบที่เครื่องอ่านได้ (machine-readable) และพร้อมใช้งาน ได้แก่ การวิเคราะห์ การตีความ และ visualization จากโปรแกรม third-party อื่น ๆ ในทางเทคนิค ข้อเสนอในรายการฉบับนี้เน้นไปที่หลักการ Representational State Transfer (REST) ผ่าน feeds และ XML ซึ่ง architecture ที่นำเสนอในตัวรายงาน จริง ๆ แล้วไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่เลย แต่เป็นน่าสนใจในเชิงการประยุกต์ใช้เฉพาะด้าน Raymond Yee เขียนบทสรุปไว้ค่อนข้างดีทีเดียว [ปล. ณ ตอนที่เขียนนี้ ผมอ่านจาก Feed ของ Code4Lib แต่พอ link เข้าไปที่ blog ของ Raymond มันใช้ไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าเป็นอะไร หากจากแหล่งอื่นก็ไม่เจอ แปลกดี ถ้าหากเข้าไม่ได้จริง ๆ ลองอ่านจากที่ผม Share จาก Google Reader ดูได้ครับ]

Erik Wilde อธิบายไว้น่าสนใจว่า สิ่งที่ต้องการจะชี้ให้เห็นคือ การเข้าถึงข้อมูลด้วยวิธีการ download นั้นไม่เพียงพอต่อข้อมูลที่มีความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา บวกกับความต้องการในเชิงความทันสมัยของข้อมูล กล่าวคือ ข้อมูลที่เข้าถึงด้วยการ download นั้นถูก decontextualize เนื่องจากขาดความเชื่อมต่อซึ่งกันและกัน และไม่สามารถ update ได้อย่างต่อเนื่อง

นายกฯเสด็จ?

วันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2552 เวลา 13:47:39 น. มติชนออนไลน์

“มาร์ค”นำนายกฯ บาห์เรนเสด็จตรวจพลทหารกองเกียรติยศในทำเนียบฯ

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อวันที่ 10 ส.ค. นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ  นายกรัฐมนตรีได้รับเสด็จ เชค คอลิฟะห์ บิน ซัลมาน อัล คอลิฟะห์  นายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรบาห์เรน ณ สนามหน้าตึกไทยคู่ฟ้า ทำเนียบรัฐบาล จากนั้นได้หารือทวิภาคี ณ ตึกสันติไมตรีหลังใน จากนั้นนายกรัฐมนตรีจะถวายงานเลี้ยงพระกระยาหารกลางวันอย่างเป็นทางการ แด่นายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรบาห์เรน

[ที่มา: มติชนออนไลน์]

อ่านข่าวข้างบนแล้วงง ว่าทำไมต้องใช้ราชาศัพท์กับนายกของบาห์เรน เลยไปหาข้อมูลเพิ่มเติมบน Wikipedia พบว่า นายกรัฐมนตรี Khalifah ibn Sulman Al Khalifah เป็นเชื้อพระวงศ์ มีศักดิ์เป็นพระปิตุลา (ลุง) ของ Hamad ibn Isa Al Khalifah กษัตริย์องค์ปัจจุบันของบาห์เรน

Khalifah ibn Sulman Al Khalifah ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรียาวนานที่สุดในโลกถึง 39 ปี (ตั้งแต่ปี 1970) โดยการแต่งตั้งจากพระเชษฐา Isa ibn Salman al-Khalifa

ที่น่าสนใจอีกอย่างคือ 80% ของคณะรัฐมนตรีของบาห์เรนนั้นเป็นเชื้อพระวงศ์

ข่าวสั้น แต่ใช้เวลาอ่าน 10 นาที

[update] คิดต่อว่าจะแก้ปัญหาข้างบนนี้อย่างไร (ด้วยการเพิ่มบริบทให้กับข่าว) ก็เลยทำให้นึกถึงเรื่อง semantic web และ authority control เท่าที่เห็นตอนนี้ New York Times เค้าก็ทำไว้เหมือนกัน แต่ทำไว้สำหรับนำข่าวที่เกี่ยวข้องเข้าไว้ด้วยกัน (collocate) แต่ไม่ได้ให้ fast fact เกี่ยวกับ entity นั้น ๆ ที่อื่นก็มีเหมือนกัน แต่เห็นว่าอยู่ในรูปของโฆษณาเป็นเสียส่วนใหญ่

สารสนเทศและห้องสมุดส่วนรวม

มาขายของเหมือนเดิม เป็นบทความชิ้นใหม่บน OnOpen เรื่อง การจัดการสารสนเทศและห้องสมุดในฐานะทรัพยากรส่วนรวม (Information and Library as Commons)

ที่มาของบทความชิ้นนี้ จริง ๆ มีไม่กี่เรื่อง (แต่เขียนเสียยาวเลย) คือ

1. อยากชี้ให้เห็นว่า เรื่อง Commons ไม่ใช่เรื่องใหม่ ไม่ใช่เรื่องไกลตัว แต่เป็นเรื่องภายใน ที่ไม่ค่อยมีคนขุดมาพูด แม้กระทั่งในการเรียนการสอนวิชาบรรณารักษ์ ก็ไม่เคยมีการเรียนการสอนจากบริบทนี้

2. ในภาคปฏิบัติ แม้แต่ในอเมริกาเอง ก็เริ่มเห็นจุดเน้น/จุดขายที่เริ่มเบี่ยงเบนออกไปจากวิธีคิดของ  Commons ก็กลัวว่าถ้าเมืองไทยจะเอามาใช้ จะเอามาแต่เปลือก

3. อยากบอกว่า Campaign ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับวัฒนธรรรมเสรี เป็นเรื่องที่มีผลกระทบต่อห้องสมุดโดยตรง เพราะฉะนั้นโดยส่วนตัวจะเห็นด้วย หรือไม่เห็นด้วยก็ตาม แต่ด้วยหน้าที่และอุดมการณ์ของวิชาชีพ มันคืองานเลยแหละ…

4. ช่วยกันคิดหน่อยว่า ถ้าจะเปิดห้องสมุดที่ run ได้ด้วยตัวเอง จะต้องทำอย่างไร

เขมรโพธิสัตว์

จำได้ว่าเพลงนี้เคยฟังตัวเล็กร้องสมัย ม.ต้น ชอบเนื้อเพลงมาก (เคยพยายามแอบร้ิองแต่เสียงไปไม่ไหว) อยู่ดี ๆ มันก็ผุดขึ้นมาในหัว

“อันความผิดนิดหนึ่งอย่าพึงโกรธ

ควรงดโทษกันและกันให้พลันหาย

อย่าอาฆาตบาดหมางจนวางวาย

เป็นกรรมร้ายติดตัวชั่วกัปกัลป์

ข้างหนึ่งโกรธข้างหนึ่งนิ่งเสียนั้นไซร้

เป็นบุญได้ดับร้อนช่วยผ่อนผัน

เหมือนตบมือข้างเดียวไม่ดังพลัน

เรารักกันดีกว่าเกลียดเดียจฉันท์เอย”

ไปหา้ข้อมูลบนเว็บพบว่า หม่อมเจ้าหญิงหญิงพิจิตจิราภา เทวกุลเป็นผู้ประพันธ์ เสียดายว่าหาที่เป็น audio ไม่ได้

เสถียรภาพของข้อมูลกับอนาคต

“[H]aving learned to write news, I now distrust newspapers as a source of information, and I am often surprised by historians who take them as primary sources for knowing what really happened.”

อ่านบทความเรื่อง The Library in the New Age ของ Robert Darnton ที่ตีพิมพ์ใน The New York Review of Books แล้วมีเรื่องให้น่าคิดต่อ

โดยย่อ Darnton ยกประเด็นเรื่อง textual stability มาเป็นปัจจัยสำคัญในการพิจารณาบทบาทของห้องสมุดวิจัย โดยนำเอากรณีศึกษาต่าง ๆ มาชี้ให้เห็นว่า ข้อมูลข่าวสารนั้นถูกบิดเบือนและไม่มีความน่าเชื่อถือมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แม้ในยุคก่อนที่จะมีอินเตอร์เน็ต ซึ่งถือเป็นความท้าทายอย่างหนึ่งของห้องสมุดวิจัย ที่จะต้องทำอย่างไรก็ตามเพื่อกลั่นกรอง หรือนำเสนอแง่มุมทุก ๆ ด้าน เพื่อให้นักวิจัยได้ข้อมูลที่ดีที่สุด

ในขณะเดียวกันห้องสมุดวิจัยก็ถูกท้าทายด้วย mass digitization project โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Google Book ที่ทำให้ผู้ใช้ไม่จำเป็นต้องเข้ามาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเหมือนแต่ก่อน ซึ่งในบทความค่อนข้างจะอ่อนในเรื่องของการเชื่อมโยงประเด็นของประเด็นนี้เข้าด้วยกัน

ถึงแม้ Darnton จะอ้างว่า project อย่าง Google Book จะส่งเสริมให้ห้องสมุดวิจัยมีความสำคัญมากขึ้น แต่สิ่งที่ Darnton ให้ความสำคัญมากกว่า คือ ภาพของการแข่งกันกันระหว่าง Google Book และห้องสมุดวิจัย โดยมีหัวข้อสำคัญ คือ

1. Google Book ไม่สามารถจะสแกนหนังสือได้หมดทั้งโลก ถึงแม้ว่าปริมาณขาดไปเพียงน้อยนิด แต่ส่วนน้อยนิดนั้น อาจมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด
2. คล้ายกับข้อแรก ถึงแม้จะมีความร่วมมือจากห้องสมุดวิจัยขนาดใหญ่ และเพิ่มจำนวนห้องสมุดที่เข้าร่วมโครงการมากน้อยแค่ไหน แต่ก็ยังมีทรัพยากรสารสนเทศพิเศษ หรือหายากอีกจำนวนมากที่จะไม่ถูกแสกน
3. ปัญหาเรื่อง ลิขสิทธิ์สำหรับ Google Book เป็นเรื่องที่ไม่จบง่าย ๆ
4. การเปลี่ยนทางเทคโนโลยีที่รวดเร็วอาจะทำให้วันหนึ่ง Google ต้องหายไป เฉกเช่นเดียวกับบริษัทเทคโนโลยีอื่น ๆ ในขณะที่ห้องสมุดวิจัยอยู่ยั่งยืนมานานนับศตวรรษ
5. การดำเนินการของ Google Book อาจเกิดข้อผิดพลาดทางเทคนิคที่มีผลต่อการควบคุมคุณภาพ
6. ไม่มีอะไรมาการันตีได้ว่าสำเนาหรือวัสดุจัดเก็บจะอยู่ได้นาน ดูได้จากบทเรียนที่ได้จากไมโครฟิล์ม
7. ถึงแม้ว่า Google จะสแกนหนังสือในทุกเวอร์ชั่น แต่ในที่สุดเราก็อาจจะไม่รู้ว่า algorithm ที่ใช้แสดงผลการค้นนั้นเหมาะสมหรือไม่
8. ปัญหาด้านกายภาพ ยังเป็นข้อจำกัดอยู่เสมอ มีเรื่องที่น่าสนใจช่วงท้าย ซึ่ง Darnton เอานำเรื่อง “กลิ่น” มาเป็นปัจจัยหนึ่ง โดยชี้ว่า ผลการสำรวจของนักเรียน นักศึกษาในฝรั่งเศส (บันทึก: ไม่มีแหล่งที่มา) พบว่า 43 เปอร์เซ็นต์บอกว่า กลิ่นเป็นคุณลักษณะที่สำคัญอย่างหนึ่งของหนังสือในรูปกระดาษ

ท้ายที่สุด Darnton สรุปว่าไม่ควรจะไปหวังพึ่ง Google Book เพียงแหล่งเดียว และสนับสนุนให้พัฒนาห้องสมุดวิจัยต่อไป

ประเด็นที่ผมสนใจ คือ เรื่อง textual (in)stability โดยเฉพาะในบริบทของไทย บทเรียนที่ได้จากศึกษาประวัติศาสตร์ พบว่า ข้อจำกัดอย่างยิ่งยวดของการศึกษาประวัติศาสตร์ไทย การขาดหลักฐานที่น่าเชื่อถือ พงศาวดารฉบับหนึ่งเขียนแบบหนึ่ง อีกฉบับหนึ่งเขียนอีกแบบหนึ่ง นักประวัติศาสตร์ก็อาศัยข้อมูลเหล่านี้มาวิเคราะห์และตีความ เราจะเห็นว่าประวัติศาสตร์ใหม่ของไทย โดยเฉพาะในยุคประชาธิปไตย ข้อมูลข่าวสารโดยเฉพาะจากสื่อมวลชน มีการบิดเบือน และข้อมูลเหล่านี้ก็ถูกนำไปใช้เป็นหลักฐานและข้อมูลอ้างอิงในการวิจัยประวัติศาสตร์อยู่เสมอ ปัญหาคือ ถ้าหากการวิจัยนั้น ไม่สามารถได้ข้อมูลที่ครบถ้วน รอบด้าน ก็กลายเป็นว่า ประวัติศาสตร์ชาติไทยนั้นเป็นเรื่องโกหก หรือพูดไม่หมด หรือไม่ก็กำลังถูกกำหนดชี้นำโดยกลุ่มบุคคลบางกลุ่ม หรือบางครั้งก็ถูกมองข้ามไปอย่างหน้าตาเฉย

มองย้อยกลับมา ณ วันนี้ ตอนนี้ สถานการณ์ก็ใช่ว่าจะดีขึ้นแต่ก่อน หากแต่ซ้ำร้ายไปกว่าเดิม ข้อมูลข่าวสารถูกใช้เป็นเครื่องมือในการโจมตี สาดเสียเทเสีย สร้างความแตกแยกกันขนาดนี้ ข้อมูลปลอม หลักฐานเท็จอะไรบ้างให้ปวดหัวเต็มไปหมด ข้อมูลข่าวสารจากสื่อมวลชนผิดพลาด ก็ไม่ค่อยแก้ไข ปล่อยแล้วก็แล้วกันไป ถ้ายังเป็นอยู่อย่างนี้ต่อไป ก็ไม่รู้ว่าประวัติศาสตร์ของชาติไทยจะออกมาเป็นอย่างไรกัน (เว้นแต่ว่า ณ วันหนึ่ง สื่อมวลชนหมดความน่าเชื่อถือไปเอง จนไม่สามารถนำมาใช้เป็นหลักฐานในการอ้างอิงได้อีกต่อไป จะว่าไป ปัจจุบันนี้ก็เป็นประมาณนั้น)

นอกจากนี้ทุกวันนี้ information stability มีหลาย platform ไม่ได้อยู่ในรูปตัวอักษร (textual) ที่ตีพิมพ์ลงกระดาษเพียงอย่างเดียวเท่านั้น หากแต่มีทั้งที่อยู่ในรูปของภาพ (visual) เสียง (audio) หรือทั้งภาพและเสียง (audio-visual) อีกด้วย ผมคิดว่าทุกคนยังจำประเด็นเรื่องการตัดต่อภาพทีี่มีปัญหาได้ (เช่น การตัดรูปพระบรมฉายาลักษณ์ หรืออย่างล่าสุดภาพเกี่ยวกับธงชาติ ก็ไม่รู้ว่าภาพไหนจริง ภาพไหนปลอม) เดี๋ยวนี้ภาพต่าง ๆ ก็ไม่ได้น่าเชื่อถือเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป หรือถ้าได้ forward mail เป็นเสียงเทปดักฟังใครมา ก็ต้องสันนิษฐานไว้ก่อนแล้ว ว่าทำเลียนแบบขึ้นมาหรือเปล่า ส่วนวิดีโอ ก็เห็นว่าการตัดต่อไม่ใช่เรื่องเฉพาะของนักตัดต่ออาชีพอีกต่อไป ใคร ๆ ก็สามารถตัดต่อได้ แถมยังมีเรื่อง censorship อีกขั้นหนึ่ง

ในอีกมิติหนึ่งของ stability คือ ข้อมูลประเภท crowdsourcing ที่ทุกวันนี้เป็นที่นิยม ใครใคร่แก้ แก้ ใครใคร่ลบ ลบ ลองพิจารณาตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ ข้อมูลที่อยู่ใน wikipedia หากมองข้ามเรื่องการไม่มี authority ของผู้ใช้ กระนั้นการนำข้อมูลเหล่านี้มาใช้ก็ยังเป็นปัญหาอยู่ดี ควรจะได้รับการยอมรับให้นำมาใช้เป็นหลักฐานหรือแหล่งอ้างอิงทางวิชาการได้หรือไม่ ถึงแม้ว่าในอนาคต การนำข้อมูลเหล่านี้มาใช้อาจได้รับการยอมรับ นักวิจัยก็จำเป็นที่จะต้องดูที่การเปลี่ยนแปลงของแต่ละบทความให้รอบคอบ แต่กระนั้นการดูเพียงเพื่อว่าแก้ไขอะไรไปบ้างเพียงอย่างเดียวก็ไม่พอ ต้องดูว่าแก้ทำไม ซึ่งบางท่านอาจบอกว่า discussion อาจช่วยได้ แต่ปัญหาคือ กิจกรรมการพูดคุยเหล่านี้ ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกบทความ

นอกจากนี้เราจะเห็ว่า การอ้างอิงบล๊อกในทางวิชาการเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ งานวิจัยที่ผมทำร่วมกับ Hank และ Sheble ก็ชี้ให้เห็นแล้วว่า 99% ของบล๊อกเกอร์เคย edit post ของตัวเอง ซึ่งประเด็นของบล๊อกนี่ซ้ำร้าย เพราะไม่ใช่ทุกคนที่แก้ไขบล๊อกด้วยการเพิ่มเติม บางคนก็แก้ไขด้วยการลบออกไปเสีย นอกจากนี้ในการวิจัยก็พบว่า คนที่ลบ blog post ออกไปนั้น ส่วนใหญ่จะลบออกไปเพราะความคิดของตัวเองในปัจจุบันเห็นต่างไปจากตอนที่เขียนครั้งแรก ซึ่งนี่ก็เป็นข้อที่น่าพิจารณาอีกเช่นกัน

ท้ายสุดดูเหมือนว่า ความรับผิดก็มาตกอยู่ที่ search engine (ไม่ว่าจะเป็น commercial หรือของห้องสมุด) ที่จะทำอย่างไรจะสามารถช่วยให้ผู้ใช้ได้ข้อมูลที่ครบถ้วน และเชื่อมโยงซึ่งกันและกัน (กล่าวคือ มี recall สูง) มี metadata ที่ให้บริบทได้อย่างครบถ้วน ทั้งนี้เพื่อช่วยผู้ใช้แยกแยะความน่าเชื่อถือหรือแจกแจงความขัดแย้งของ information object นั้น ๆ ได้ ซึ่งความคาดหวังดังกล่าว ตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่าข้อมูลทุกอย่างถูกจัดเก็บอยู่ในรูปดิจิตอลแล้ว ซึ่งถ้าเปรียบเทียบกับการจัดการห้องสมุด ก็มีความแตกต่างโดยหลักการอยู่แล้ว กล่าวคือ ห้องสมุดมีข้อจำกัดในเรื่องทรัพยากร ที่ไม่สามารถจะจัดหา หรือจัดเก็บทุกอย่างได้ ดังนั้นการคัดเลือกคือหน้าที่หลักอย่างหนึ่ง การพิจารณาคัดเลือก ก็มีหลักเกณฑ์หลายประการ ยกตัวอย่าง การทำกฤตภาค (ตัดแปะข่าวหรือข้อมูลที่ได้จากสิ่งพิมพ์ประเภทอื่น ๆ) ทุก ๆ เช้าก็จะมีบรรณารักษ์ทำหน้าที่ scan ดูข่าว ว่ามีข่าวใดที่มีคุณค่าควรแก่การจัดเก็บ ดังนั้นทรัพยากรที่จัดเก็บในห้องสมุดนั้น ผ่านการคัดเลือกมาขั้นหนึ่งแล้ว ในขณะที่การจัดเก็บในของข้อมูลที่สร้างขึ้นมาอยู่ในรูปดิจิตอลอยู่แล้ว (digital born) เป็นการจัดเก็บทุกอย่างที่ขวางหน้า ให้ผู้ใช้เป็นคนตัดสินใจเลือกเอาเองว่าข้อมูลไหนดี ข้อมูลไหนไม่ดี ดังนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องอาศัยความสมบูรณ์ของ surrogate และความสามารถของ search engine เป็นสำคัญ

update: บังเอิญไปเจอมาสด ๆ ร้อน ๆ Pressthink มีบทความล่าสุดเกี่ยวกับการทดลองหาวิธีการข่าวที่ดีที่สุดจาก crowdsource

Life in a dump

ในขณะที่พื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำและแป้ง ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ พื้นที่ข่าวปกคลุมไปด้วยหน้าตาของคนที่ยิ้มแย้ม สนุกสนาน หากแต่ข่าวของ CNN ที่รายงานในวันสงกรานต์ที่ผ่านมา นำเสนออีกแง่มุมของคนกลุ่มหนึ่งบนผืนแผ่นดินไทย ที่ไม่กี่คนจะเหลียวมอง

Life under the military junta in Myanmar can be brutal. The country’s economy is collapsing, and torture and rape under the country’s military regime is commonplace. Lin’s new mother decided to flee to Thailand in search of a better life. She found a garbage dump instead.

Orphan Boy Lives in Garbage Dump

สุขสันต์วันสงกรานต์ (ย้อนหลัง)…

Copyสิทธิ์: Section 108 vs. มาตรา ๓๔

ห้องสมุดกับกฏหมายลิขสิทธิ์ เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงกันไม่ออก แต่ในทางปฏิบัติ ดูเหมือนว่า ผู้ปฏิบัติงานสารสนเทศ มีหลายคนที่ยังไม่รู้ว่า จะให้บริการอย่างไรเพื่อไม่ให้ละเมิดลิขสิทธิ์ ทำอย่างไรถึงเรียกว่าละเมิด ทำอย่างไรถึงไม่ละเมิด ปัญหาสำคัญของ ความไม่รู้ นอกจากจะอยู่ที่ตัวของผู้ปฏิบัติงานเอง ตัวบทกฏหมายและการตีความ ก็ไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก

ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ มาตราที่เกี่ยวกับห้องสมุดตรง ๆ นั้นจะอยู่ในส่วนที่ ๖ ว่าด้วยข้อยกเว้นการละเมิดลิขสิทธิ์ หลัก ๆ ก็จะอยู่ที่มาตรา ๓๔

มาตรา ๓๔ การทำซ้ำโดยบรรณารักษ์ของห้องสมุดซึ่งงานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ หากการทำซ้ำนั้นมิได้มีวัตถุประสงค์เพื่อหากำไร และได้ปฏิบัติตามมาตรา ๓๒ วรรคหนึ่ง ในกรณีดังต่อไปนี้

(๑) การทำซ้ำเพื่อใช้ในห้องสมุดหรือให้แก่ห้องสมุดอื่น
(๒) การทำซ้ำงานบางตอนตามสมควรให้แก่บุคคลอื่น เพื่อประโยชน์ในการ วิจัยหรือการศึกษา

ผมเองก็ไม่ใช่คนหัวหมอ หรือรู้เรื่องกฏหมายลิขสิทธิมากเท่าไหร่ แต่เมื่อปลายเดือนมีนาคมที่ผ่านมา มีการเผยแพร่รายงานฉบับหนึ่งของคณะทำงานพิเศษ ที่ตั้งขึ้นโดย US Copyright Office และห้องสมุดรัฐสภาอเมริกัน เพื่อหาแนวทางในการปรับปรุงตัวบทกฏหมาย ในมาตรา 108 ว่าด้วยการทำซ้ำโดยห้องสมุดและหอจดหมายเหตุ ของ Copyright Act  of 1976 โดยเฉพาะ (คล้าย ๆ กับมาตรา ๓๔ บ้านเรา แต่มีรายละเอียด ข้อปลีกย่อยมากกว่ามาก) ทำให้ต้องหันกลับมามองรายละเอียดของตัวบทกฏหมายมากขึ้น เลยทำให้เห็นว่า ช่องโหว่ของกฏหมายมันมีมากน้อยเพียงใด

สว. ที่ไม่มีคนเลือก?

ถึงแม้จะไม่ได้ลงคะแนน ด้วยเหตุสุดวิสัย (ไปรษณีย์ส่งบัตรลงคะแนนมาถึงบ้านวันที่ 21 แต่ต้องส่งให้ถึงสถานทูตวันที่ 22 ใครจะไปส่งทัน เว้นแต่ต้องขับรถขึ้นไป DC -_-”) แต่่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ติดตาม พอมาดูผลคะแนนอย่างไม่เป็นทางการ มีจังหวัดนึง ผลคะแนนแปลกมาก

พิจิตร

จำนวนผู้มีสิทธิในเขตเลือกตั้งทั้งหมด 411797 คน
จำนวนผู้มาใช้สิทธิ 207901 คน
บัตรที่เป็นคะแนน (บัตรดี) 173051 บัตร
ไม่ประสงค์ลงคะแนน 24377 บัตร
บัตรเสีย 10473 บัตร

รายชื่อผู้ได้รับคะแนนสูงสุด 3 อันดับแรก
หมายเลข 1 นาย บรรชา พงศ์อายุกูล 125650 คะแนน
หมายเลข 2 นาย สุภรณ์ พรธาดาวิทย์ 46113 คะแนน
หมายเลข 3 นางสาว ชาลิสา อยู่แก้ว 0 คะแนน

เป็นไปได้ไงอ่ะ???

ปล. พิจิตร มีผู้สมัครเพียง 3 คน

[ที่มา: ผู้จัดการออนไลน์]

คำสั่งของพี่รอง

เห็นหลายคนบ่น ว่าให้เขียนเป็นภาษาไทย สำหรับโพสที่แล้วเรื่อง Your Blog Is Banned By Me, Your Second Big Brother ก็ตามคำเรียกร้องแล้วกันนะครับ ผมเรียบเรียงใหม่ เป็นภาษาไทย อาจไม่ตรงตามภาคภาษาอังกฤษ เป๊ะ ส่วนที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษตอนแรก นั้นเป็นความตั้งใจ เผื่อจะให้คนอื่น ๆ ภายนอกประเทศ ได้รับรู้ด้วย เพราะภาษาไทย ผมว่าคุณปุถุชน น่าจะเขียนได้ดีกว่า (กำลังรออ่านรายละเอียดเพิ่มเติม) ยิ่งถ้าถูกนำไปกล่าวถึงต่อในวงกว้าง ก็น่าจะเป็นการกดดันในทางอ้อมแก่บรรดาผู้ให้บริการเหล่านี้ ให้กลับมามองจริยธรรมของการให้บริการของตัวเองด้วย

(ปล. คำว่า บล๊อก ที่ใช้ในโพสนี้คือ blog นะครับ ผมจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่ใช้คำว่า block)

—

นอกเหนือไปจากการปิดเว็บไซต์ฟ้าเดียวกัน (อ่านเพิ่มเติมใน FACT) บล๊อกเกอร์ไทยจำนวนไม่น้อย กำลังต่อสู้กับการถูกเซ็นเซอร์ ไม่ใช่จากพี่ใหญ่อย่างรัฐบาลโดยตรง แต่เป็นพี่รองอย่างเจ้าของผู้ให้บริการบล๊อก

เห็นโพสเรื่อง ขอไว้อาลัยแด่เสรีภาพของสื่อและเว็บมาสเตอร์โอเคเนชั่น ของคุณปุถุชน บนบล๊อกสาธารณรัฐกวีนิพนธ์ ขึ้นเป็นโพสแนะนำของ WordPress ภาษาไทย ลองเข้าไปดู แล้วเห็นว่าน่าสนใจ และมีประเด็นที่ควรนำมาคิดต่อ

คุณปุถุชน รายงานว่า account ของคุณปุถุชนบน OK Nation ถูกลบไปเมื่อกลางเดือนที่แล้ว ต่อจากนั้นไม่ถึงเดือนบล๊อกของคุณปุถุชน ก็ถูกลบไปแต่ไม่เท่านี้ ก่อนหน้านั้น ก็มีบล๊อกบน OK Nation โดนปิดไปสองสามราย เช่น กรณีของ บล๊อกลมหายใจสุดท้าย (อ่านฉบับสำเนาได้ที่บล๊อกของคุณปุถุชน) หรือบล๊อก สำนักข่าวอิสระ (Google เก็บ cache ไว้ แต่ไม่รู้ว่าจะอยู่นานเท่าไหร่)

โดยทั่วไป บทบาทของผู้ให้บริการชุมชนออนไลน์ในการเซ็นเซอร์ ไม่ใช่เพียงแต่บล๊อกอย่างเดียว แต่ยังรวมไปถึงบรรดาเว็บบอร์ด และชุมชนออนไลน์อื่น ๆ ด้วย มักจะถูกกดดันจากรัฐ และสังคมไม่ว่าจะทางตรง หรือทางอ้อม ในการดำเนินการเซ็นเซอร์ ซึ่งการเซ็นเซอร์ด้วยการอ้างเงื่อนไขอย่าง ไม่ลามก อนาจาร ไม่ส่อเสียด ไม่กระทบสถาบันทั้งสาม ฯลฯ ต่างก็เป็นผลกระทบทั้งจากรัฐ และสังคม แน่นอนว่า เราจะเห็นกฏ ระเบียบประมาณนี้ เวลาเราจะสมัครสมาชิก ซึ่งผู้ให้บริการไหน ๆ ก็ไม่ต่างกัน

หากแต่ เมื่อเราตีกรอบให้แคบ เฉพาะประเด็นทางการเมือง ยิ่งต้องจับตามองกันเป็นพิเศษ กล่าวคือ ชุมชนออนไลน์ โดยเฉพาะชุมชนบล๊อกเกอร์ ที่มีผู้ให้เป็นบริการเป็นสื่อเก่า อย่างสื่อโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ สำนักข่าว เป็นต้น ถูกตั้งข้อสังเกตว่า มีแนวโน้มจะมีวาระทางการเมือง (ทั้งที่ซ่อนเร้น และไม่ซ่อนเร้น) มากกว่า ผู้ให้บริการ ที่ไม่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับ สื่อสารมวลชนแบบเก่า (หลายคนอาจจะแย้งว่า พันทิป นี่การเมืองจ๋า แต่่ผมกลับเข้าใจว่า วาระของชุมชนในพันทิป มันเกิดขึ้นที่ตัวชุมชนเอง ไม่ได้เกิดจากผู้ให้บริการ “เป็นหลัก”)

ซึ่งเมื่อกลับมามองที่กรณีของ OK Nation ก็ค่อนข้างจะน่าสนใจ เพราะในบ้านเรา เท่าที่ผมทราบ ก็มีสื่อมวลชน 3 เจ้า ที่มีชุมชนบล๊อกเป็นของตัวเอง ซึ่งก็ได้แก่ OK Nation ของเครือเนชั่น mBlog ของเครือผู้จัดการ และ blogazine ของประชาไท ซึ่งค่อนข้างชัดเจนว่าผู้จัดการและประชาไท มีวาระทางการเมืองที่โจ่งแจ้ง ในขณะที่เนชั่นเอง ถึงแม้ว่าจะถูกกล่าวหา โจมตีอย่างมาก ในช่วงรัฐบาลทักษิณ เกี่ยวกับความเอนเอียงในการนำเสนอข่าว แต่ก็ดูเหมือนว่า ภาพของความเอนเอียง ยังก้ำกึ่ง คนทั่วไปยังไม่สามารถเดาออกได้ว่า ไปทางไหน นอกจากนี้ เนชั่นเอง พยายามสร้างภาพ และเป็นแกนนำในเรื่องของการเรียกร้องสิทธิเสรีภาพในการแสดงออก ทำให้ภาพความเชื่อมั่น และความเป็นกลาง ค่อนข้างจะยังหลงเหลืออยู่ในองค์กรนี้อยู่บ้าง ในสายตาคนภายนอก

โดยเฉพาะในหน้า “เกี่ยวกับเรา” ของ OK Nation ก็ประกาศชัดเจนว่า

OK nation เกิดขึ้นจากความต้องการสร้างสถานที่สำหรับอิสระทางปัญญา ทุกคนมีสิทธิเขียน เผยแพร่ความคิดผ่านอินเทอร์เน็ต ช่องทางการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดเนชั่นกรุ๊ป ในฐานะสื่อที่ทำหน้าที่ ตรงไปตรงมา ด้วยความน่าเชื่อถือ ทันเหตุการณ์ อย่างสร้างสรรค์ เปิดบล็อกสำหรับทุกท่าน เพื่อบอกเล่าเรื่องราว สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน ประสบการณ์ ความรู้ ถ่ายทอดสู่ผู้อื่น ร่วมแสดงความเห็นอย่างเสรี

ดังนั้น จึงออกจะเป็นเรื่องที่เหมือนการขัดขาตัวเองอยู่ไม่น้อย กับการแอบลบ แอบปิดบล๊อกของ OK Nation จริงอยู่ที่ เงื่อนไขของการสมัครสมาชิก กำหนดไว้ว่า

1. กรอกข้อมูลส่วนตัวให้ครบถ้วน และตรงตามเป็นจริง
2. การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
3. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
4. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก

แต่บทสรุปสุดท้าย ที่เขียนว่า

“OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและความคิดเห็นนั้นๆ”

ก็เหมือนเป็นการขีดคร่อม 4 ข้อข้างต้นทิ้ง แล้วบอกว่า สิทธิทั้งหลายทั้งปวง ขึ้นอยู่กับฉันคนเดียว เพราะฉะนั้น อะไรก็เป็นเหตุผลที่ชอบด้วยระเบียบข้อนี้ได้ทั้งนั้น ถึงแม้ OK Nation จะไม่กำหนดว่า “ห้ามคนที่คิดเห็นไม่ตรงกับเครือเนชั่น สมัครสมาชิก” แต่ในทางปฏิบัติ ก็เป็นเรื่องที่ไม่ยากเลย ที่จะเอาเกณฑ์ข้อนี้ มาอ้างเป็นการภายในอย่างไรก็ตาม

เมื่อลองตรวจสอบดูกับชุมชนบล๊อกเกอร์ของสื่อมวลชน อีกสองค่าย อย่าง mBlog กับ blogazine ที่มีจุดยืนทางการเมืองที่โจ่งแจ้ง กลับไม่ปรากฏเงื่อนไขการสมัคร เหมือนอย่างกับของ OK Nation ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่ค่อยได้ยิน ข่าวเกี่ยวกับการเซ็นเซอร์ของชุมชนทั้งสองแห่ง ทั้งนี้ ผมจึงตั้งข้อสันนิษฐานเบื้องต้นว่า การเลือกผู้ให้บริการชุมชนบล๊อกเกอร์ของไทย มีผลต่อความรุนแรงของการเซ็นเซอร์ เนื่องจาก คนที่คนจะสมัคร mBlog หรือ Prachatai (หรือแม้แต่ชุมชนออนไลน์บางแห่ง) ก็ต้องตระหนักอยู่แล้วว่า ข้อคิดเห็น ข้อเขียน นั่นสอดคล้อง กับองค์กรผู้ให้บริการหรือไม่ อย่างไร แต่ในกรณีของ OK Nation ที่ยังก้ำกึ่งในจุดยืนทางการเมือง อาจทำให้ความหลากหลายของคนใช้มีมากกว่า และแน่นอน ก็มีคนจำนวนไม่น้อย ที่ไม่เข้ากับ OK Nation

จริง ๆ จะยิ่งน่าสนใจมากกว่านี้ หากมีคนจะทดสอบ OK Nation ด้วยการเขียนบล๊อกโจมตีเนชั่นล้วน ๆ ไม่รู้ว่า เนชั่นจะเก็บภาพความเป็นกลาง ได้มากน้อยเพียงใด

ดังนั้น สำหรับคนที่กำลังมองหาที่สิงสถิตย์บล๊อกของตัวเอง สิ่งหนึ่งที่อาจจะต้องใช้ถามตัวเอง คือ เราจะมีอารมณ์ไหนมั๊ย ที่วันนึงเกิดนึก อยากจะพิเรนทร์ หรือเขียนเรื่องที่ไม่เป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป (บางทีก็ตอบยากเหมือนกันนะ) ถ้าเป็นเช่นนั้น ผู้ให้บริการ ที่เป็นสื่อ ก็ไม่น่าเหมาะกับบล๊อกของคุณ

ถึงแม้ว่าบรรดา ผู้ให้บริการชุมชนบล๊อกเกอร์ ที่เป็นสื่อเก่า ที่พยายามจะก้าวข้ามเขตแดน และมีส่วนร่วมกับการสร้างสื่อภาคประชาชน ดูจะเป็นสิ่งที่สวยงาม และน่านับถือ ในการยอมรับการเปลี่ยนแปลงของวิชาชีพตัวเอง นอกจากนี้ ชุมชนที่เกิดขึ้น ยังเป็นชุมชนที่เน้นเนื้อหาสาระ มากกว่า ชุมชนที่เน้นไดอารี่ทั่วไป แต่กระนั้น ก็ต้องพึงระวังไว้เสมอว่า งานบรรณาธิกร ก็ดูเหมือนจะยังไม่เป็นงานถนัดของบรรดาพวกเค้าอยู่ดี

ปล. ผมไม่ได้เป็นเจ้าของ ทำงานหรือเกี่ยวข้องกับผู้ให้บริการบล๊อก หรือสื่อสารมวลชนใด ๆ ทั้งสิ้น ทั้งในและต่างประเทศ และถึงแม้ว่าผมจะใช้บริการของ WordPress ฟรี แต่ผมก็ไม่ได้รับผลประโยชน์อื่นใดนอกเหนือไปจากนี้

เพิ่มเติม: พลันที่เขียนโพสนี้เสร็จ ไปดูอีกที มีคนใน OK Nation เอาไปโพสไว้บนบล๊อกของตัวเอง ก็โดนแบนทันที (อ่านเพิ่มเติม) ถ้าคนของ OK Nation มาอ่าน ผมไม่ได้ต้องการจะโจมตี เพียงแต่อยากจะส่งสัญญาณว่า ถ้าคุณเห็นว่า อะไรที่มันไม่เหมาะสม ก็ชี้แจงด้วยเหตุผลไปเถิดครับ คนที่คุณคิดว่าเค้าไม่เข้าพวกกับคุณ จะได้ทำตัวได้ถูก ว่าเค้าควรจะทำตัวอย่างไร อย่างน้อย ก็ให้เวลาเค้าได้เก็บเอาทรัพย์สินทางปัญญา ที่คุณเชิญชวนให้เค้ามาฝากไว้กับคุณตอนแรก ย้ายออกไปรักษาไว้ที่อื่น

Your Blog Is Banned By Me, Your Second Big Brother

Besides the shut down of Fah Diew Kun website (see FACT for more information), many Thai bloggers are still struggling with how they are going to survive in Thai blogophere.

Putushon (คุณปุถุชน) of the Republic of Poetry recently reported the deletion of his blog on OK Nation (in Thai). His account has been diminished on December 20. On January 8, the blog has been entirely disappeared with no warning. Prior to this incident, a couple of censoring acts were reported. For instance, Wayward’s blog has been banned because it is apparent that there was a strong language writing (Thanks Putushon for the backup copy). Independent Press, an anti-junta government blog, has also been deleted by OK Nation (Thanks Google Cache for at least the trail of this blog). Apparently these censoring actions have been conducted without prior notification.

OK Nation is a blog community platform run by the Nation Group, one of the major news organizations in Thailand. As of this writing, there are nearly 25,000 registered accounts with more than 150,000 posts. Interestingly enough, on OK Nation’s About Us page, it says (my own translation):

“OK Nation was established in order to building a place for intellectual freedom. Everyone has his own right to write and distribute via the Internet, the most effective communication channel.

The Nation Group as a media who are honest, trustworthy, updated, and creative, opens blogs for everyone to share stories in your daily life, experiences, knowledge and opinion to others freely.”

However, on the registration page, there are four criteria to apply the membership including:

1. Filling information (in the registration form) completely and honestly.
2. Any writings or opinions must not insult or affect the institution of nation, religion, and king or affect the stability of the nation.
3. Do not use rude, insulting, instigating language giving faults to other or breaking up the society. Also do not include pornographic and obscene image, video clip and words.
4. The content and opinions in the blog is not related to the web managing teach. They are the legal responsibility of member personally.

With an interesting ending saying:

“OK Nation reserves right to close any blog and delete any content or opinion that are against the above statement without prior notification to the blog or opinion owners.”

The censorship at OK Nation seems to be a very interesting case because it is the traditional media who try tries to handle citizen journalism. In these cases at OK Nation, I (expect to) see no response from the provider as they would refer to the agreement. Not surprisingly, those criteria in the agreement are quite common in any online community in Thailand. The exercises of censorship happen occasionally (to regularly) in Thai blogophere.

However, the communities run by traditional media might be a bit trickier when the conflict of interest arrives, in particular political ones. Independent blog providers seem to have less political agenda than traditional media. To date (to my knowledge), there are three major blog communities in Thailand that run by media agencies: OK Nation, MBlog run by Manager Group, and Prachatai’s blogazine.

Obviously Manager have involved in many political activities in the last couple of years. Its political news are totally biased against ousted Prime Minister and his alliance. Prachatai also has political driven agenda. Its leaders also have political roles.

I suspected that the blogger at these communities have been aware of the political drive since they began are choosing these providers. For instance, any pro-Thaksin would rarely choose Manager’s MBlog. Interestingly enough, even though I could not find term of service or any agreement at registration of MBlog and blogazine, I have never heard about censorship from these two sources (Correct me if I am wrong about this!). If my assumption is held, the selection of provider plays significant role of how censorship would work here in Thailand.

Nation Group tries to represent itself as a neutral source to most people, although at some point of Thaksin period they were accused of being biased. They have also been experienced the survival of freedom of expression crisis. Thus, the image of Nation Group in terms of freedom of expression is generally highly regarded. Therefore, a number of bloggers would have joined OK Nation as its image of neutrality and independently independence.

However, without the clarification on any action of censorship, anything (even besides those mentioned in the agreement) could be claimed as a reason. Hence, if you are looking for blog provider and you know that you, at some point or at a moment of your blogging life, will enter the battle field of conflict, hosting with traditional media may not be the right choice for you.

Disclosure: I do not own or work for any blog service providers nor any news agencies. Although I host my blog on WordPress, I do not get any other benefits from WordPress besides a free blogging account.

Democracy -> Innovation -+

From the Q&A column of Wired Magazine, January 2008 issue, interviewing Michael Bloomberg.

Wired: Kids sit on the steps of the Brooklyn library trying to get Wi-Fi. Why can’t we solve the problem that roughly half the people in this city don’t have broadband?

Bloomberg: We will. That’s what capitalism is all about. As there’s demand, the private sector will come and fill it in. I don’t believe that government is good at picking technology, particularly technology that is changing. By the time you get it done and go through democracy, it’s so outdated.

I know he doesn’t really mean “democracy” as a regime, but rather process. It still got me pondering “Is democracy just the right mechanism for with the creation of innovation, but not a hindering for the diffusion of innovation?”

Well by doing some research, at least Milner, a professor at Princeton, proves that statement is wrong. In her article published in Comparative Political Studies (Vol. 39 No. 2) last year, she uses the adoption of Internet as a case, pointing out that democratic governments support the adoption of the Internet relative to autocratic ones. Here are some quotes that support her findings why democracies are more likely to adopt the Internet.

Political and economic groups that lose from the spread of the Internet may also try to retard its diffusion through such political means (e.g., Acemoglu & Robinson, 2000). They will use the country’s political institutions to enact policies that do this. Some institutions may be more susceptible to such purposes than others. (p. 182)

Political actors need to possess both the desire and the capacity to block technological change. Autocratic governments, I claim, are more likely to possess both than are democratic ones. (p. 183, para. 1)

On average, autocratic governments should be more likely to prefer and better able to retard the spread of the Internet than democratic ones. The Internet threatens autocrats because it promotes uncensored access to information, the wide sharing of that information, and the capacity to overcome collective goods problems, thus enhancing the public’s ability to organize against a regime. (p.184)

Well as a Thai citizen, that sounds very familiar to what have been going on, doesn’t it?

Note: If you want more reading, Weare has an interesting article proposing and discussing the framework of the multiple causal relationship between technology change, in particular the Internet, and politics.

Weare’s Typology of Casual Mechanisms (p. 680)

References

Weare, C. (2002). The Internet and democracy: The causal links between technology and politics. International Journal of Public Administration, 25(5), 659-691.

Milner, H. V. (2006). The digital divide: The role of political institutions in technology diffusion. Comparative Political Studies, 39(2), 176-199.

TCDC issue: Hit me baby, one more time!

หลังจากคราวที่แล้ว ดูเหมือนไม่ได้รับการตอบสนองที่น่าพึงพอใจ จากผู้บริหารชุดใหม่ (และไม่แน่ใจว่า จะเป็นชุดเก่า ในเร็ววันนี้ ด้วยหรือเปล่า) กลุ่มผู้เคลื่อนไหว ก็เดินหน้าต่อ ด้วยการยื่นเรื่อง ไปยังสำนักงานคณะกรรมการข้อมูลข่าวสาร (สขร.) ในที่สุด คุณหญิงทิพาวดี เมฆสวรรค์ ได้เปิดโอกาสให้สมาชิก ผู้ใช้บริการ (และน่าจะรวมผู้มีส่วนได้เสียอื่น ๆ ด้วย) ได้เข้าพบ เพื่อพูดคุย รับทราบ และตอบข้อสงสัย

ในวันที่ 13 ธันวาคม 2550 เวลา 09.00 น.
ณ ทำเนียบรัฐบาล 

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ Save TCDC ยังไงช่วยเผยแพร่กันต่อด้วยแล้วกันครับ

ปล.1 น่าสนใจ ประเด็น การยื่นเรื่อง ต่อ สขร. นั้นเป็น conflict of interest หรือเปล่า เพราะ สขร. นี่อยู่ภายใต้ สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของ รมต. ประจำสำนักนายกรัฐมนตรี อีกทีหนึ่ง (ตาม พรบ. ข้อมูลข่าวสาร พ.ศ. 2540) ไม่แน่ใจว่า การที่คุณหญิงออกมาพบกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียครั้งนี้ เป็นเพราะการยื่นเรื่องไปยัง สขร. เป็นเหตุสำคัญหรือไม่ ถ้าจริง ก็ต้องยอมรับว่า คุณหญิง มี spirit ที่จะออกมาชี้แจง แต่ก็ต้องบอกว่า มีความเสี่ยงด้วยเช่นกัน ดังนั้น น่าจะเป็นไปได้หรือไม่ ที่ควรจะมีการแก้ไข และยกระดับ สขร. ให้ออกมาเป็นองค์กรอิสระอีกแห่งหนึ่ง เช่นเดียวกันกับ สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชน

แถมท้าย ก่อนหน้างานนี้หนึ่งวัน มีงานชุมนุม ให้ ปิด สนช. ชุดปัจจุบัน 7 โมงเช้า พุธที่ 12 ธ.ค. หน้ารัฐสภา [ข้อมูลเพิ่มเติม: bact', แถลงการณ์ กป.อพช., ประชาไท สัมภาษณ์ จอน อึ๊งภากรณ์]

เลือกตั้งนอกราชอาณาจักร’50

มาตรา ๑๐๐ ในประเทศใด มีผู้มีสิทธิเลือกตั้งแจ้งความประสงค์ขอใช้สิทธิลงคะแนนเลือกตั้ง ให้คณะกรรมการการเลือกตั้ง หรือผู้ที่คณะกรรมการการเลือกตั้งมอบหมาย จัดให้มีการลงคะแนนเลือกตั้ง ในประเทศนั้น โดยอาจให้มีสถานที่ลงคะแนนเลือกตั้ง หรือให้มีการออกเสียงลงคะแนนเลือกตั้งทางไปรษณีย์ หรือโดยวิธีอื่นใด ที่มิใช่เป็นการจัดตั้งสถานที่ลงคะแนนเลือกตั้งก็ได้ ทั้งนี้ ให้พิจารณาตาม ความเหมาะสมของประเทศนั้น และให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ และวิธีการที่คณะกรรมการการเลือกตั้งกําหนด

พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ ว่าด้วยการเลือกตั้งฯ พ.ศ. ๒๕๕๐ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อ ๗ ตุลาคม ๒๕๕๐

วันก่อนเพิ่งบ่นไปหยก ๆ ว่ายังไม่รู้เรื่องเลย ว่าใครเป็นใคร ยังไม่รู้เลยว่าใครมีนโยบายอะไรบ้าง

วันนี้มีไปรษณีย์ซองใหญ่ ส่งมาที่บ้าน เป็นเอกสารสำหรับการใช้สิทธิเลือกตั้งจากสถานทูตฯ ภายในมีเอกสารทั้งหมด 5 ชิ้น หนึ่งในนั้น ก็คือ บัตรเลือกตั้งสองใบ ใบแรกเป็น บัตรเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน (สีเขียว) ส่วนใบที่สอง เป็นบัตรเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้ง​(สีเหลือง) นอกจากนี้ก็ยังมีซองจดหมาย 2 ซอง ซองแรก สำหรับใส่บัตรเลือกตั้ง เป็นซองสีขาว ขนาดเล็ก ส่วนซองที่สอง เป็นซองใหญ่มาหน่อย สำหรับส่งกลับไปยังสถานทูต (พร้อมติดอากรแสตมป์) ด้านหลังของซองมีข้อมูลให้กรอก เพื่อรับรองว่าได้ลงคะแนนเลือกตั้งด้วยตนเอง

ในเอกสารคำแนะนำการกาบัตรเลือกตั้ง บอกว่า ให้รีบส่งกลับไปให้ สถานทูตฯ ภายในวัน 13 ธันวาคมนี้ เอ่อ ดังนั้น จากที่ว่าเหลือเวลาไม่ถึงเดือน ก็เหลือไม่ถึงอาทิตย์เหรอเนี่ย (ผมกะว่า จะเผื่อเวลาให้ไปรษรณีย์ประมาณ อาทิตย์นึง เพราะช่วงนี้เป็นช่วงใกล้เทศกาล คนเริ่มส่งบัตรอวยพรกันเยอะ) นั่นหมายความว่า ผมต้องลงคะแนน และส่งให้สถานทูต ก่อนที่วัน 8 -_-” (แต่จริง ๆ สี่วัน กับอีกสิบกว่าวัน ก็อาจจะไม่ต่างกันเท่าไหร่)

หลังบัตรเลือกตั้งทั้งสองใบ มีคำเตือนเขียนไว้ว่า

“ห้ามมิให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง นำบัตรเลือกตั้งออกไปจากที่เลือกตั้ง หรือทำเครื่องหมายเพื่อเป็นที่สังเกตไว้ที่บัตรเลือกตั้ง หรือถ่ายภาพบัตรเลือกตั้งที่ตนได้ลงคะแนนแล้ว หรือนำบัตรที่ได้ลงคะแนนแล้วแสดงต่อผู้อื่น หากฝ่าฝืนต้องระวางโทษจำคุก หรือปรับ หรือทั้งจำทั้งปรับ และศาลสั่งเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งตามที่กฏหมายบัญญัติ”

อ่านตามคำเตือน เรื่องถ่ายรูป แล้วนึกถึงบรรดานักข่าว ที่ชอบถ่ายรูปคนดังหย่อนบัตรตามคูหาเลือกตั้ง ถ้าถือตามคำเตือนนี้ การถ่ายภาพบัตรเลือกตั้งที่ลงคะแนนแล้ว หรือ แสดงต่อผู้อื่น มีความผิด ก็แสดงว่า ต่อจากนี้ไป ก็ไม่สามารถถ่ายรูปคนดังมาลงคะแนนตามคูหา ใช่หรือเปล่า? หรือ ถ้าถือตาม พรบ. มาตรา 73 ซึ่งเจาะจงเฉพาะผู้มีสิทธิเลือกตั้ง แสดงว่าผู้อื่นที่ไม่ใช่ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ก็สามารถถ่ายได้?

ว่าแต่ ถ้างั้นตอนนี้ ผมถ่ายบัตรเลือกตั้ง แล้วมาโพสไว้บน blog จะผิดกฏหมายหรือเปล่าอ่ะ โดยมีข้อสังเกตว่า กฏหมายไปเน้น ห้ามถ่ายบัตรที่ลงคะแนนแล้ว ดังนั้น ถ้าผมถ่ายบัตรที่ยังไม่ลงคะแนน หรือถ่ายบัตรที่ลงคะแนนแล้ว แต่ไม่ให้เห็นว่าผมลงให้ใคร (ซึ่งคนเห็นก็ไม่รู้อยู่ดี ว่าลงหรือไม่ลงคะแนน)​ผมจะผิดกฏหมายหรือเปล่า

ซึ่งจะว่าไปดูเหมือนว่า ณ ตอนนี้ ผมจะทำอะไรกับบัตรเลือกตั้งนี้ก็ได้ ไม่ว่าจะถ่ายรูป จะฉีก หรือจะระบายสีก็ได้ ทั้ง ๆ ที่จริงแล้ว ก็น่าจะเข้าข่ายการกระทำผิดกฏหมายเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่า จะเอาผิดกับผมอย่างไร เพราะผมไม่ได้ลงคะแนนจากที่เลือกตั้ง นอกจากนี้ มาตรา 80 บอกว่า ห้ามมิให้ผู้ใดทำลายหีบบัตร หรือบัตรเลือกตั้ง เริ่มตั้งแต่เวลาที่ “เปิดและปิด” หีบบัตรเลือกตั้ง จริง ๆ การเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร มีความขัดแย้งกับหลักการในส่วนอื่น เพราะถ้าเอาง่าย ๆ ในมาตรา 71 วรรคสอง ที่บอกว่า “ห้ามมิให้ผู้สิทธิเลือกตั้งผู้ใด นำบัตรเลือกตั้งออกไปจากที่เลือกตั้ง” การเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร นี่ก็ขัดกันเห็น ๆ

มีข้อสงสัยต่ออีก ถ้าเกิดว่า ผมฉีกบัตรเลือกตั้ง แล้วส่งไป ผมจะโดนจับหรือเปล่าอ่ะ เค้าจะรู้ได้ยังไง ว่าผมเป็นคนฉีก มีคนกลั่นแกล้ง หรือเป็นข้อผิดพลาดจากการขนส่ง แต่ผมว่า จริง ๆ เค้าก็คงไม่แคร์

ครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร ครั้งที่สอง ของผม (ครั้งแรกเป็น การเลือกตั้ง สว.) แต่เป็นครั้งแรกภายใต้รัฐธรรมนูญใหม่ (ที่ผมและคนไทยนอกราชอาณาจักร คนอื่น ๆ ไม่มีสิทธิออกเสียง) แน่นอนว่า ความโปร่งใสของการดำเนินการเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร มันไม่สามารถกระทำได้ เหมือนกับการเลือกตั้งภายในประเทศ แต่อย่างน้อย ก็ยังดีกว่าไม่ได้สิทธิเลย

คำถามของนักข่าวกับบล๊อกเกอร์

ต้องยอมรับบล๊อกเกอร์ในอเมริกา มีบทบาทต่อการเมืองเป็นอย่างมาก เมื่อต้นสัปดาห์ มีบทความชิ้นหนึ่งในนิตยสาร Slate (FYI: ค่อนข้าง pro blogger และนำเอาประเด็นที่เกิดขึ้นบน Blogophere มาเขียน) เค้าเปรียบเทียบการตั้งคำถามสัมภาษณ์ ระหว่างคำถามของนักข่าวกับของบล๊อกเกอร์ ที่ถามไปยัง Mike Huckabee (อดีตผู้ว่าการรัฐ Arkansas ที่ลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของสหรัฐฯ ของพรรค Republican) ซึ่งเป็นการสัมภาษณ์แบบแยกกลุ่ม คือ ตอบคำถามจากนักข่าวกลุ่มหนึ่ง กับกลุ่มบล๊อกเกอร์อีกกลุ่มหนึ่ง แยกกัน (bifurcated)

เค้าวิเคราะห์ออกมาว่า คำถามของนักข่าวค่อนข้างกระชับและเตรียมการมาอย่างดี ในขณะที่ของบล๊อกเกอร์ (ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มสนับสนุน Huckabee) มีเนื้อมีหนังมากกว่ามาก (ในบทความใช้คำว่า substantive)

ในบทความก็ได้ยกตัวอย่างคำถามมาด้วยเช่นกัน ก็จะเห็นได้ชัดว่า ถึงแม้ว่าคำถามของนักข่าวจะกระชับ แต่ก็ดูถามกว้างมาก ในขณะที่คำถามของบล๊อกเกอร์ นั้นเจาะลึก และมีรายละเอียดมากกว่า

แน่นอนมันมีข้อแตกต่าง ทั้งในเชิงวัตถุประสงค์ และพื้นหลัง ระหว่างทั้งสองกลุ่ม ทั้งนี้ ผมมองเห็นว่า นักข่าว ตั้งคำถาม ถึงแม้จะกระชับ เตรียมการมาแค่ไหน สิ่งที่บรรดานักข่าวต้องการ ก็คือ “ความเป็นข่าว” (เพราะเหตุนี้ การเมืองบ้านเรา จึงมีแต่เรื่อง ใครจะควบกับใคร ใครจะคู่ใคร ใครจะไปเสนอหน้าออกทีวีที่ไหน ในขณะที่เนื้อข่าวเกี่ยวกับ นโยบาย แนวคิดของคนเรานั้น เป็นอย่างไร มีน้อยมาก) ในขณะที่ บล๊อกเกอร์ นั้น ต้องการเข้าถึงประเด็นปัญหา และมีความเข้าใจในพื้นหลังของปัญหามากกว่า

อ่านแล้ว ก็ทำให้ได้ความคิดขึ้นมาว่า บ้านเรา น่าจะให้บล๊อกเกอร์ ในชุมชนต่าง ๆ ช่วยรวบรวมกันตั้งคำถามที่ตัวเองสนใจ แล้วก็ส่งไปยังพรรคการเมือง แล้วให้เค้าตอบมาบ้าง

รูปแบบการส่งคำถาม ก็น่าจะทำเหมือนกับ digg หรือ slashdot คือ ให้ตั้งคำถามมา แล้วก็ให้คนในชุมชนช่วยกันโหวตจัดลำดับ ว่าอยากให้พรรคการเมืองต่าง ๆ ตอบ คำถามไหนมากที่สุด

โดยส่วนตัว ผมเห็นว่า ชุมชนอย่าง Blognone น่าจะเริ่มง่ายที่สุด เพราะชุมชนค่อนข้างจะ active และการตั้งคำถามในช่วงสัมภาษณ์ ที่เคย ๆ ทำ ก็ดูเหมือนจะได้รับความนิยมจากสมาชิกในชุมชน นอกจากนี้การเป็นชุมชนเฉพาะด้าน ก็จะทำให้ได้คำถามที่ไม่กว้างเกินไป และมีน้ำหนัก

จริง ๆ อยากเห็นคำถามจากชุมชนเฉพาะด้านมากกว่านี้ เช่น กลุ่มผู้มีผลได้ผลเสียจากการออกนอกระบบ กลุ่มผู้มีผลได้ผลเสียกับการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ (การไฟฟ้า การรถไฟ อะไรก็ว่าไป)

เขียนแบบนี้ จริง ๆ ก็เพราะมีแรงผลักดันส่วนตัวด้วยประการหนึ่ง เนื่องจากเริ่มรู้สึกว่า จะเลือกตั้งอีกไม่ถึงเดือนนี้แล้ว ยังไม่รู้เลยว่า พรรคไหน มีนโยบายอะไรบ้าง (แม้กระทั่งพรรคที่บอกว่า ชูนโยบาย ก็ยังไม่เข้าใจ ว่าจะทำอะไร) ไม่รู้ว่าที่เมืองไทย คนทั่วไปรู้สึกแบบเดียวกันหรือเปล่า ส่วนตัวมีคำถามตั้งหลายอย่าง ตั้งแต่คำถามแบบพื้นฐาน จนถึงคำถามเฉพาะเจาะจง อย่างเช่น

• มีนโยบาย e-government หรือไม่ ถ้ามี จะทำอะไร
• ปัญหาความแตกต่างในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารที่ไม่เท่าเทียมกัน (Digital divide) ทำให้คนที่ไม่สามารถเข้าถึง หรือเข้าถึงได้น้อยขาดโอกาสในการดำรงชีวิตหลายประการ มีแนวคิดที่จะช่วยเหลืออย่างไร
• มีแนวคิดจะช่วยเหลือ สนับสนุนการบริหารจัดการห้องสมุด พิพิธภัณฑ์และแหล่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต อย่างไร
• มีความคิดเห็นเกี่ยวกับ Open Society ผ่าน Open Source หรือ Open Access หรือไม่ อย่างไร
• มีความคิดเห็นอย่างไรต่อปัญหาลิขสิทธิ์ รู้เรื่องและสนับสนุน Creative Commons หรือไม่
• กระทรวงวัฒนธรรม ดูเหมือนจะมีปัญหากับสังคมของคนรุ่นใหม่ ถ้าได้มาเป็นรัฐบาล จะมีแนวนโยบาย หรือแนวทางในการบริหารงานเชิงวัฒนธรรมอย่างไร (หรืออีกนัยหนึ่ง กระทรวงวัฒนธรรม ในรัฐบาลของคุณ จะทำหน้าที่อะไรบ้าง มีบทบาทอย่างไรในสังคม)
• มีความคิดเห็น และอยากจะแก้ปัญหาอย่างไร กับปัญหาสิทธิเสรีภาพของสื่อ นักวิชาการ และการแสดงออกทางความคิดสร้างสรรค์ของประชาชน ถูกริดรอนด้วยการเซ็นเซอร์ และอำนาจรัฐ
• มีความคิดเห็นต่อรัฐบาลพม่าอย่างไร
• กระทรวงกลาโหมของรัฐบาลปัจจุบัน ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่า ใช้งบประมาณเปลือง คิดเห็นอย่างไร และมีนโยบายในการซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์อย่างไร
• มีแนวทางอย่างไร ที่จะป้องกันไม่ให้เกิดรัฐประหารขึ้นในรัฐบาลของตน
• ฯลฯ

และผมก็คิดว่า ยังมีคำถามอีกตั้งมากมายที่คนทั่วไป อยากรู้ และก็อยากถาม แต่ไม่มีที่ให้ถาม การรวมพลังและนำเสนอตัวเองของสื่อพลเมือง ในยามนี้ น่าจะมีบทบาทในการสร้างกระแส เพื่อให้ประชาชนและสื่อหลัก หันมาสนใจนโยบาย และรู้จักความคิดอ่าน ของคนที่จะมาเป็นรัฐบาลมากขึ้น มากกว่าจะไปสนใจว่าใครจะไปอยู่กับใคร

บางคนอาจจะบอกว่า ถามไปก็งั้น ๆ พอได้เข้ามาเป็นรัฐบาลก็อีหรอบเดิม แต่กระนั้น ผมเห็นว่า ถึงแม้ว่าการตอบคำถาม จะไม่ได้เป็นการสัญญิง สัญญาอะไรเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้เราตัดตัวเลือกที่แย่กว่าออกไปได้…

ปล. อ่าน Live blogging ของงาน YouFest2 แล้วชอบมากครับ ใครยังไม่ได้อ่าน แนะนำให้ไปอ่านครับ มีประเด็นที่น่าสนใจเยอะทีเดียว

Update: อ่านเพิ่มเติม

• ผลศึกษาพบ ‘ข่าวการเมืองเรื่องเลือกตั้ง’ ในฟรีทีวีเน้น ‘ความเป็นละคร’ มากกว่าสาระสำคัญ’ [ประชาไท]
• แนะ ‘สื่อทีวี’ ปรับวิธีรายงานข่าวการเมือง [ประชาไท]

ตัวประกันทางสังคม

เมื่อต้องการเรียกร้องความสนใจ และสิ่งที่ต้องการ คนเรามักจะเปลี่ยน สิ่งที่ถือครองไว้ เป็นตัวประกันเสมอ (ที่สำคัญ ไอ้สิ่งที่ถือครองไว้ มันมักจะเป็นของคนอื่นเสียด้วยซิ บางอย่างก็เป็นสมบัติของชาติ จากภาษีของประชาชน) แค่เพียงการ “หยุด” ก็ทำให้ สิ่งที่เราใช้ทำมาหากิน กลายเป็นอาวุธได้ มาลองคิดเล่น ๆ ว่า ใครถืออะไรเป็นตัวประกันอยู่บ้าง

• พนักงานการรถไฟ -> หยุดเดินรถไฟ
• รถ เรือ เครื่องบินสาธารณะ -> หยุดให้บริการ
• การไฟฟ้า -> หยุดจ่ายไฟ
• การประปา -> หยุดจ่ายน้ำ
• โทรศัพท์ -> ตัดสาย? (ดูจะยากหน่อย เพราะตอนนี้ไม่ผูกขาดเสียแล้ว)
• ไปรษณีย์ -> หยุดรับส่งจดหมาย พัสดุ
• ครู -> หยุดสอน
• นักเรียน -> หยุดเรียน (เป็นการเสียผลประโยชน์ตัวเองมากกว่าหรือเปล่า)
• ตำรวจ -> หยุดทำงาน (แล้วออกมาชุมนุมหน้า สน.?)
• หมอ พยาบาล -> หยุดรักษาคนไข้
• พระสงฆ์ -> หยุดบิณฑบาต หยุดกิจนิมนต์?
• ทหาร -> หยุดทำงาน (แล้วเอาปืน กับรถถังออกมาขู่ เพื่อเอาประชาธิปไตยไป)
• ประชาชนผู้มีประชาธิปไตยเป็นลมหายใจ -> หยุดชีวิต

ส่วนคนจน คนตกงาน ประชาชนตัวน้อย ๆ ที่ถูกรังแกจากรัฐและสังคม ไม่มีอะไรจะให้หยุด…

Update:

• Writers -> Stop writing (Well actually I thought about it, but in a totally opposite way.)

Public Hearing: TCDC New Home?

หลายคนคงสงสัย (หลายคนแอบกระซิบถาม) ว่าเมื่อไหร่ ผมจะเขียนถึง TCDC ซักกะที เพราะตอนนี้ hot เหลือเกิน ผมก็ต้องบอกตรง ๆ ว่า ผมอยู่ตรงนี้ ก็ได้ข่าวได้พอ ๆ กับคนอื่น ๆ ครับ ไม่มีอะไรที่เด็ดดวงไปกว่าคนอื่นเลย (จริง ๆ ก็มีภาคสุดท้ายของ เปลือย TCDC ที่ค้างเติ่งมานานเน่ิ่นนาน จนตอนนี้ผมเห็นว่า แทบจะไม่จำเป็นแล้ว เพราะเกิดการพูดคุยกันมากมาย จนประเด็นที่ผมจะพูดถึง มันเล็กน้อยไปแล้ว ถ้าว่างจริง ๆ จะกลับไปเขียนให้จบ)

และผมก็เชื่อว่า คนที่ทำงานใน TCDC คนอื่น ๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกัน เพราะทุกอย่างก็ได้รับบัญชามาจากเบื้องบนเพียงอย่างเดียว หรือไม่ก็ต้องมาจากสื่อเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม วันนี้อยากจะเขียนถึง เพราะผมเพิ่งได้ forward mail มา แต่คาดว่า คนที่เป็นสมาชิกน่าจะได้เมล์นี้แล้ว แต่กระนั้น การจัดแบบฉุกละหุกแบบนี้ เรื่องใหญ่ ๆ ก็กลายเป็นเรื่องเล็กได้ ยังไงก็ช่วยกันประชาสัมพันธ์แล้วกันครับ

ขอตั้งข้อสังเกตุหน่อยนะครับ เข้าใจว่า การทำ public hearing ต้องรีบจัด เพื่อจะได้ทันการวางแผนทำงาน แต่จัดแบบดันทุรังด่วนจี๋แบบนี้ คับคล้ายคับคลาว่า เหมือนกับเลือกตั้งสมัยที่แล้ว ที่ “ใครต่อใคร” ออกมาโวยวายกัน ก็เพราะแบบนี้ไม่ใช่หรือ ที่บอกว่าคนที่มีส่วนได้ส่วนเสีย กลับไม่ได้อยู่ในสนาม

ไม่รู้ว่าแบบนี้ใครจะเตรียมตัวทัน ไม่เพียงแต่คนที่เตรียมตัวจะไปนะครับ ไอ้คนทำงานก็หัวปั่นไม่แพ้กัน…

งานประชุมระดมความคิด “หลากหลายแง่มุมกับบ้านใหม่ TCDC”

กระแสข่าวการย้าย TCDC ไปที่จามจุรีสแควร์ในต้นปี 2551 นี้ เหล่าสมาชิกและผู้ที่สนใจต่างมีคำถามหลากหลายในใจ ตั้งแต่เรื่องเหตุผลที่มาของการย้าย…. ทำไมต้องย้าย… สมควรย้ายจริงหรือ… ไปจนถึงการคัดเลือกสถานที่ใหม่… ใช้เกณฑ์อะไรในการประเมินตัวเลือกต่างๆ…. ทำไมจามจุรีสแควร์ถึงเป็นคำตอบ… รวมไปถึงข้อดีและข้อจำกัดต่างๆของสถานที่ใหม่… TCDC จะยังสามารถให้บริการแก่สมาชิกได้เหมือนเช่นเดิมหรือไม่… บทบาทและหน้าที่ของ TCDC จะยังเหมือนเดิม หรือเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร…

เพื่อความกระจ่างและโปร่งใส ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ ขอเรียนเชิญทุกท่านที่สนใจ เข้าร่วมรับฟัง ถามคำถาม และแสดงความคิดเห็น ในงานประชุมระดมความคิด “หลากหลายแง่มุมกับบ้านใหม่ TCDC”

วันศุกร์ที่ 2 พฤศจิกายน 2550
เวลา 16.00 – 19.00 น. (ลงทะเบียนก่อนเวลาประชุม 30 นาที)
ห้องออดิทอเรียม สำนักงานศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (TCDC)
สำรองที่นั่งได้ที่ โทร 02-6648448

หมายเหตุ: เพื่อประโยชน์สูงสุดในการระดมความคิด ท่านสามารถอ่านข้อมูลเกี่ยวกับ “การย้ายพื้นที่ TCDC” ได้ที่ www.tcdc.or.th ซึ่งข้อมูลจะพร้อมขึ้นเว็บไซด์ใน วันพฤหัสบดีที่ 1 พฤศจิกายน 2550

ยังไงเสีย ใครที่เห็นด้วย หรือไม่เห็นด้วยยังไง หรืออยากเห็นทิศทางของ TCDC ในโครงสร้างใหม่เป็นอย่างไร ถ้าสามารถปลีกเวลาได้ ก็น่าจะไปนะครับ

There is no such standard

คำว่า double standard เป็นคำภาษาอังกฤษที่คนไทยรู้สึกคุ้นเคยอีกคำหนึ่ง นอกเหนือไปจาก yes no ok thank you เพราะใครก็ใครก็ใช้กันเหลือเกิน

หากใครโดนคนบอกว่า เราเป็นพวก double standard ก็มักจะรวมว่าเราเป็นพวกเลือกที่รัก มักที่ชัง โลเล หรือลำเอียง ซึ่งเรามักจะเห็นสื่อนำคำนี้มาโปรยกันบ่อย ไม่ว่าจะเป็น double standard ในการตัดสินคดี double standard ในการจัดการกับกลุ่มม๊อบ double standard ในการช่วยเหลือคนยากจนกับคนรวย เป็นต้น

แต่เมื่อพิจารณาอีกที ผมกลับมาตั้งคำถามกับตัวเองว่า ไอ้คำว่า “มาตรฐาน” ในทางโลกที่เราอยู่กับมันทุกเมื่อเชื่อวันนี้ มันคืออะไรกันแน่

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ที่เราเห็นว่าเป็น “มาตรฐาน” ของการใช้ภาษาไทย เค้าก็ว่าเอาไว้ดังนี้

มาตรฐาน [มาดตฺระ-]
น. สิ่งที่ถือเอาเป็นเกณฑ์ที่รับรองกันทั่วไป เช่น เวลามาตรฐานกรีนิช, สิ่งที่ถือเอาเป็นเกณฑ์สำหรับเทียบกำหนด ทั้งในด้านปริมาณและคุณภาพ เช่น มาตรฐานอุตสาหกรรม หนังสือนี้ยังไม่เข้ามาตรฐาน.

ถ้าคิดตามคำสำคัญของคำนิยามข้างต้น คำว่า “เกณฑ์” น่าจะถือเป็นคำหลัก ผมคงไม่ต้องไปตามมาต่อหรอกว่า คำว่า “เกณฑ์” แปลว่าอะไร (จริง ๆ ก็แอบดูมาเหมือนกันแหละ แปลว่า “น. หลักที่กําหนดไว้” และ “ก. บังคับหรือขอร้องแกมบังคับ” แน่นอนว่าในที่นี่ เราใช้ความหมายแรก)

แต่ที่ทำให้ต่อมความคิดมันสะดุด ก็คือ เรามักจะ “ยึีดถือ” กันไปเองว่า มาตรฐาน น่าจะเป็นสิ่งทีครอบคลุมจักรวาลของสิ่งที่เราต้องการวัดได้ และในเมื่อมันถูกใช้เป็นเกณฑ์ มันก็น่าจะเป็นสิ่งที่คงอยู่โดยไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

แต่ถ้ามองกันให้ดี ๆ มาตรฐานที่เราพูด ๆ กันอยู่นี้ มันใช่มาตรฐานจริงหรือเปล่า วัตถุประสงค์จริง ๆ ของการสร้างและใช้มาตรฐานขึ้นมาเพื่อเหตุใด เพื่อประสิทธิภาพ (และอานุภาพ)?

มาตรฐานที่เราเอามาใช้กันอยู่ทุกวันนี้ ถ้าพิจารณากันให้ดี มาตรฐาน มันก็มีบ้านของมันเหมือนกัน จะใช้สุ่มสี่สุ่มห้า ก็ไม่ถูกหลักถูกเกณฑ์ มาตรฐานก็กลายเป็นสิ่งแปลกหน้า แล้วบ้านของมันคืออะไรกันหล่ะ ถ้าไม่ใช่บริบทของเวลาและสถานที่ (กาละ + เทศะ)

มาตรฐานอุตสาหกรรมยังต้องมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอให้ทันกับเวลา มาตรฐานคุณภาพ อย่าง ISO ก็ใช่ว่าจะใช้ได้กับทุกประเทศ และก็ใช่ว่าเขียนมาปุ๊บก็ใช้ั้ได้ตลอดการ ก็ไม่ใช่ สินค้าเราได้มาตรฐานอีกประเทศหนึ่ง แต่ไม่ได้มาตรฐานอีกประเทศหนึ่ง เป็นเรื่องที่ผู้ประกอบการหลายที่ต่างเข้าใจดี

หรือแม้กระทั่ง มาตรฐานการวัด ที่เราว่าน่าจะเข้ากับคำนิยามของ “มาตรฐาน” มากที่สุด ก็ยังไม่แน่ไม่นอน เช่น ไม้บรรทัด ยังต้องมีด้านที่มีหน่วยเป็นนิ้ว กับหน่วยที่เป็นเซ็นติเมตร (นอกจากนี้ มาตรฐานความยาว ยังมีหลา วา ศอก คืบ โยชน์อีกต่างหาก) อุณหภูมิ ยังมีทั้งที่เป็นเซลเซียส กับฟาเรนไฮต์ น้ำหนัก ยังมีกิโลกรัม ขีด เกวียน ทะนาน หรือแม้กระทั่ง เวลา ที่เราถือว่ามันมีมาตรฐานที่สุด เรายังมีหน่วยที่แตกต่างกัน เช่น บ้านเรา ยังมีกัปป์ อสงไขย ฯลฯ มิหนำซ้ำหลายประเทศก็ยังต้องมี daylight saving ที่ต้องปรับเวลาให้เร็วขึ้น ช้าลง 1 ชั่วโมง ทำให้ปี ๆ หนึ่งเราต้องใช้ปีสองปี

เรามีเพื่อน แต่เราก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะรักเพื่อนและปฏิบัติต่อเพื่อนเหมือนกันทุกคน เพื่อนที่สนิทมากหน่อย เราก็ปฏิบัติตัวอีกอย่าง เพื่อนทีสนิทน้อยหน่วย เราก็คบหาสมาคมอีกแบบ หรือแม้กระทั่งเพื่อนสนิทพอ ๆ กันแต่มาจากคนละกลุ่ม (เช่น เพื่อนสมัยประถม มัธยม หรือมหาวิทยาลัย) พอจะแนะนำให้รู้จักกัน ดันเข้ากันไม่ได้เสียอย่างนั้น ทำให้เราก็ต้องปฏิบัติกับเพื่อนแตกต่างกัน

ดังนั้น เราเจอสภาวะ double standard อยู่แล้วทุกเมื่อเชื่อวัน ดังนั้นจะเหมารวมว่า การมี double standard เป็นคุณสมบัติของคนไม่ดี คงจะไม่จริงเสียทีเดียว

แน่นอน “มาตรฐาน” ของผม คงจะแตกต่างจากอีกหลาย ๆ คน บางคนอาจจะบอก สิ่งที่ผมกล่าวมานั้น มันไม่ใช่ “มาตรฐาน” (ผมก็กำลังคิดอยู่) ผมกำลังมองว่า ถ้าเอาความเที่ยงแท้ เราคงจะหา single standard ไม่ได้แน่ นอกจาก “ความสัตย์จริงของธรรมชาติ” ของโลกที่ว่า ของทุกสิ่ง มีเกิด มีดับ และมีเปลี่ยนแปลง แต่กระนั้นมันก็ยังขึ้นอยู่กับว่า ความสัตย์จริงที่ว่า มันก็ยังมีรากฐานมาจาก “มาตรฐาน” ของศาสนาที่แตกต่างกัน

ขอ’เม้นต์หน่อยได้ป่าว

เจอมาจาก blog ของ David Weinberger

ฮาที่ตอนท้าย ยังบอกว่า “Click here to view our full terms of service.”

ว่าแต่ คุ้น ๆ กันมั่งหรือป่าว

‘Practice what you preach’, Voice from ICT

According to Manager Online, ICT minister once again commented Google’s Youtube not to “hold the pestle while the mouth utters Buddhist precepts” (Thai proverb as similar to “practice what you preach”, cited English and Thai Proverbs for Teaching). He also criticized that Youtube thinks about only the commercial benefit, threatening a small country. Comparing to Thailand, Google did followed China’s request immediately. If Thailand were a major powerful country, the website would have looked up with great respect.

In the same news, he also commented that the ICT ministry did not ask Pantip.com to shut down Rajdumnern. Instead, the owner of the website decided to shut it down citing the announcement of the ministry.

He said he was a scholar before.  Therefore, the last thing he would do is to break freedom of speech.

May be his last thing came too early!

[Source: Manager Online]

หมู่บ้านแห่งปี

อ่านข่าวนี้มาในประชาไท ชอบจังแฮะ มันเหมือนกับสิ่งที่ต่อสู้กัน มันไม่ใช่แค่เลือกตั้งกำนัน แต่เป็นการเลือกทางเดินของชีวิต ชอบที่มันเกิดขึ้นจากระดับย่อย ถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่มีผลต่อคนอ่าน แต่น่าจะเป็นตัวอย่างที่ดีของการจัดการปัญหาแบบประชาธิปไตย

ต้านโปแตชเฮ ! เลือกกำนันฉลุย เจ้าตัวยันไม่เอาเหมือง

ทั้งนี้ ตำบลห้วยสามพาด ประกอบไปด้วย 13 หมู่บ้าน และมีผู้สมัครเพียง 2 คนเท่านั้น ทั้งนี้การเลือกตั้งที่ผ่านมาเป็นการแข่งขันกันระหว่างกลุ่มสนับสนุนและกลุ่มคัดค้านโครงการเหมืองแร่โปแตช จ.อุดรธานี โดยผู้สมัครหมายเลข 1 ได้แก่ นายสมัย ภูไว ผู้ใหญ่บ้านโคกสง่า หมู่ 5 เจ้าของตำแหน่งกำนันเดิม ซึ่งในช่วงวาระที่ผ่านมา เคยถูกชาวบ้านกลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมอุดรธานี ขับไล่ออกจากตำแหน่งถึง 2 ครั้งด้วยกัน โดยให้เหตุผลว่ากำนันวางตัวไม่เป็นกลางกรณีเหมืองแร่โปแตช มีพฤติกรรมเข้าข้างบริษัท และให้สัมภาษณ์สื่อท้องถิ่นเพื่อเป็นการสนับสนุนโครงการฯ

ส่วนผู้สมัครหมายเลข 2 นายถาวร ศรีจันทร์ฮด ผู้ใหญ่บ้าน 2 สมัยซ้อน บ้านโนนสมบูรณ์ หมู่ 3 เจ้าของสโลแกน “ยึดถือเศรษฐกิจพอเพียงเป็นแนวทางการพัฒนา นำพาอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม”

…

ในขณะที่บรรยากาศ ที่ทำการ อบต.ห้วยสามพาด เมื่อเวลา 17.00 น.กลุ่มชาวบ้านกว่า 200 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสมาชิกกลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมอุดรธานี มารอฟังผลการสรุปคะแนนจากแต่ละหน่วยที่ต่างทยอยส่งกันเข้ามา อย่างใจจดใจจ่อ ผลปรากฏว่า ผู้สมัครหมายเลข 1 นายสมัย ภูไว ได้ 1,305 คะแนน และ ผู้สมัครหมายเลข 2 นายถาวร ศรีจันทร์ฮด ได้ 1,378 คะแนน (ชนะกัน 73 คะแนน) จึงส่งผลให้นายถาวรได้เป็นกำนัน ต.ห้วยสามพาด คนต่อไป พร้อมกับการโห่ร้องแสดงความดีใจของชาวบ้านกลุ่มอนุรักษ์ฯ ก่อนเดินทางกลับไป

ว่าแต่ว่า ไม่รู้ว่าพอแพ้แบบนี้แล้ว จะ “สมานฉันท์” กันได้หรือเปล่า อิอิ

หนังสือใหม่: Information and liberation

Library Juice แนะนำหนังสือใหม่ชื่อ Information and liberation: Writings on the politics of information and librarianship โดย Shiraz Durrani ถึงแม้จะเป็นมุมมองฝั่งอังกฤษ + แอฟริกา แต่น่าหามาอ่าน หนังสือจะออกจำหน่ายช่วงฤดูใบไม้ร่วงปีนี้

… Durrani’s approach differs in that he seeks to link information liberation with active struggles for economic and social justice for all. A theme that runs throughout the book is that the struggle for information equality needs to be waged as part of a struggle against capitalist exploitation of human and natural resources. The theme is based on an assumption that “people have the right to the information they need.” The role of librarians and information activists is seen as one of providing relevant information to people as their basic human right. For this to happen, information workers and activists need to be empowered – or to empower themselves – to develop systems that meet the needs of their communities. …

No Youtube, More Lèse majesté

There are tons of example of conflicts of interest on censorship from global perspective. The battle between Youtube and Thai government on lese majeste is one of those cases. When the issue of lese majeste, originally rooted locally, is no longer be domestic anymore, the fuzziness is about where is the standing point of the government toward this issue and how to deal with it in order to keep their points valid, and how much tolerance they do have.

We all have learned that the ICT ministry have blocked thousands of websites [See also FACT for reference]. (Un?)fortunately, Thai government has none tolerance toward this matter. It is just because of the intuition, apparently not the “universal” rationale. The ICT minister told the press that it’s “my” culture, not cultural difference.

This may be the time for someone to come out heroically as a guard of the monarchy and a righteous guy to censor the Internet. The second claim is something to keep an eye on. How about the first claim? Do you think it is always the case?

In general, even by Youtube itself, the effectiveness of censorship is not 100% guaranteed. We still can watch all kinds of videos that violates Youtube’s policy. (e.g. I still can watch American Idols performance somewhere on Youtube. No doubt that I don’t mind missing the show during on-air time.) When the first copy is taken out, the second one shows up immediately. Also, Youtube is not the only source for user-created videos. To block the whole site, it is not different from blocking on a particular video/URL in terms of effectiveness, unless you block the Internet.

According to the discussion in Rajdumnern room on Pantip.com (Apparently this room, including this particular topic, has just also been closed due to security reasons, as the provider was asked by ICT ministry. However, this is not the case to stop the crowd! I’m sure they are still seeking where else to go. It is not that hard and Yes! this is not the first time.), at first the ICT ministry blocked the URL of this particular video. However, people still forwarded the link to video via channel/account URLs which worry the government that it will be never ending story. ICT apparently took Youtube to take partial responsibility and call of intention by blocking the whole site for negotiation. That was the beginning of the talk (er.. fight?).

Personally, I have to admit that the (original) video was very very offensive to me as a Thai citizen. I too wanted to take this one down as many other Thais who already watched the video. However, I didn’t know what to do except flagging it as inappropriate with highly hope that others would do the same thing, besides outrageous comments. Also I thought about sending a message to Youtube directly, and I’m pretty sure that many have done so. I thought the power of the crowd is a better tool than the government to solve the problem.

Apparently this particular person who post the “first” flammable video did have done this sort of activities for quite a while. It seems like s/he (or they) is not going to stop. By searching Google from his/her (their) name pseudonym, I found a couple of trails that this person has made in various forms. Not only the material itself, the way to trick searchers’ attentions on Google was somewhat thoughtful. Anyway, if it is only one person, it should not be that hard to deal with.

However, when I heard that the government blocked the whole site, I was not surprised, should I? When the news was distributed with somewhat emotional messages from the trusted source (you know who that might be?), it awakened the world [See also comments in Slashdot]. Now you see more insulting videos by two groups of people: those who have bad intentions to the monarchy/Thais/Thailand and those who could not tolerate free speech broken. The new emerging group seemingly just wants to challenge Thai government by using monarchy which evidentially indicates that the monarchy becomes the weakest link from global democratic perspective, although it is the strongest link from inside. The dissemination of sensitive information to the world is so critical. Perhaps the qualilfication of the next ICT minister is not only being tech-savvy, but also being international diplomat.

However, I am also disappointed by the first Google’s Youtube response to reject the request as well. It is empirical to me that the crowd is not a deal with Youtube in this case. By flagging as inappropriate, Youtube could not heard us (well not surprisingly). But may be they need to learn more about how to deal with this kind of conflicts. They have experienced a number of serious cases already, for example, how to do business with Chinese government, Danish cartoon and Islamic world controversy. For sure, being an intermediary is has to be very responsible. That’s what librarians, journalists, and other professions with the same kind of intermediary business have already learned and concerned about as well.

Alright kids, here is your homework for this week.

“If you were an a Thai ICT minister, what would you do to solve this problem?”

Last note: I hope people don’t get bored with the news about censorship (not only with Youtube) and take it as another daily news.

[More: Blognone; Google News]

Update: [See also Negotiating the Global and local]

“Siam” not “Thailand”: What is the deal?

Dr.Charnvit Kasetsiri, a well-known social scientist from Thammasat University, started a petition to change the name of Thailand back to “Siam”.  The petition says “Siam” represents the acceptance of diversity of ethnicity, language, and cultural identity in the country.  Also it follows the unity principle.

The petition cites the 1939 constitution ruling the change of the country name from “Siam” to “Thailand” for the reason of “ethnicitism” which was factually and historically incorrect.  There have been a few attempt to change back to Siam, i.e. 1949 and 1968 constitutions.

Personally, I totally understand and agree with the petition because ethnically I am not Thai (and I do not know the “real” Thais are still majority of the population)  My bloodlines actually are combined between Chinese and Black Tai (Tai-Dum).  But I am proud to be categorized as Thai.  However, I don’t know about how the change would affect me as a citizen individually.

But if it is the case to bring peace back to the country, any name is fine for me as long as people live peacefully.

Perhaps I do not get the whole concept or logic of this movement.  Maybe I need more information.  Maybe I physically and spiritually live too far from my home country, so I  lost some important context (I hope not).  Maybe social scientists might be sensitive than others.  But how such movement will be successful without the understanding of such an ordinary people like me?

Could anyone tell me what rationale behind it exactly?

[Source: Prachatai]

Luxury Tax on Internet Usage: Fool!

Most people talk about Google April Fool. However, I just found another one (and yeah I was fooled!). Interestingly, this piece has been picked up on Global Voices Online as a serious news quoting Stuart G Towns. I don’t know the intention of the contributor of GVO. If he did not see the last word and blog as it is a real news, that would be more interesting case of how blogger cite other sources.

In ThaiVisa.com forum, someone named george posted a news called “New Luxury tax on internet usage in Thailand” describing Thai government has introduced an Internet tax for foreigners who do not hold a working permit and are retirees. Also the tax require all Internet users in Thailand to install a hardware dongle from CAT which is freely available at 7-11.

The most funniest quote for me is that…

Sombat Merou-Ruang, director of the Alien Internet Control Division at CAT headquarters in Bangkok says “foreigners that do not have work in Thailand only hang out on internet forums, visit pornographic sites and other website lamock, different from Thai citizens who mostly use the internet for banking, ecommerce, and furthering their education”.

Apparently, the news was spread out via email. In that context outside community forum, I think it could looked more real for people who got the mail, as the ICT ministry becomes more suspicious about the “unreasonable” acts about Internet in Thailand.

I hope this fool will not turn out to be real… who knows?

เปลือย TCDC: บริบทกับความอยู่รอด ตอน 2

เปลือย TCDC เป็น series เกี่ยวกับความคิดเห็นของผม ผ่านประสบการณ์ในฐานะที่เคยทำงานใน สำนักงานศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ หรือ TCDC เท่าที่วางแผนไว้ขณะนี้ มีทั้งหมดประมาณ 3-4 ตอน

ใต้ร่ม OKMD

แน่นอน หลายเสียง โดยเฉพาะคนในวงการวิชาชีพ รู้สึกสงสัยและแปลกใจกับหน่วยงานใหม่ ที่ตั้งชื่อเสียสวยหรูว่า OKMD แล้วก็ไม่รู้ว่ามันมีขึ้นมาเพื่ออะไร ถึงแม้ TK Park กับ TCDC จะเป็นหน่วยงานพี่น้อง แต่ก็ต้องบอกกันตามตรงว่า ความรู้สึกที่ผมทำงานตรงนั้น มันเหมือนแข่งกันทำงานมากกว่า จะร่วมมือกันทำ ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะด้วยหลักการ และกลุ่มเป้าหมายที่ต่างกันออกไป ในขณะที่หน่วยงานแม่ก็ดูแลแต่เพียงนโยบาย กับหลักการอย่างกว้าง ๆ

เริ่มแรก TK Park ก็บอกว่าจะมุ่งไปที่ public แต่ไป ๆ มา ๆ ก็กลายเป็นที่สำหรับเด็กไป ซึ่งผมก็คิดว่า ไม่ผิดและไม่เสียหาย แต่อาจจะต้องทำความเข้าใจกันใหม่ เท่านั้นเองว่า เงินที่เอามาใช้ลงทุนกับสิ่งที่จะได้กลับคืนมา มันคืออะไร (ซึ่งเรื่องการประเมินผลการลงทุน ถ้ามีเวลาจะเขียนให้ละเอียดลงไป ให้มากกว่านี้) แต่ท้ายที่สุดแล้ว มันก็ไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรผิด อะไรถูก ถึงแม้ผมจะเคยเขียนวิจารณ์ โครงการประกวดแผนห้องสมุดมีชีวิตของ TK Park มาแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ผมไม่รู้สึกชื่นชมความตั้งใจของคนทำงาน

หน่วยงานที่ตั้งแต่ขึ้นใหม่ที่มีส่วนของ ห้องสมุด เป็นองค์ประกอบสำคัญนี้ คนในวิชาชีพหลายคน ก็อาจจะรู้สึกว่า ทำไมเหมือนตัดหน้า แล้วเอาใครไม่รู้มาทำ (เป็นหัวหน้า) แทนที่จะเอาคนที่มีความรู้เชี่ยวชาญ ด้านบรรณารักษศาสตร์โดยตรงมาทำ (ซึ่งมันทำให้เกิดความคิดแหนงแคลงใจจากแถวห้องสมุดประชาชน หอสมุดแห่งชาติ หอจดหมายเหตุ) ทั้งที่จริงแล้ว ผมเชื่อว่า คนในวิชาชีพ ก็น่าจะตระหนักถึงจุดอ่อนของตัวเอง และสถานภาพของวิชาชีพในบ้านเราดี เพราะไอ้ความคิดว่า “บรรณารักษ์เมืองไทย” ไม่มีน้ำยานี่แหละ ถึงทำให้คนที่ไม่ได้เรียนจบสายนี้จริง ๆ เข้ามาบริหารงานห้องสมุด และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก ดูอย่างตามห้องสมุดมหาวิทยาลัย คนที่มามีบทบาทในการบริหารห้องสมุด ก็มีตั้งเยอะแยะที่ไม่ได้จบบรรณารักษศาสตร์ แต่ประสบความสำเร็จในวิชาชีพ นี่ไม่ได้แสดงให้เห็นถึง ความอ่อนด้อยของการศึกษาในด้านนี้หรอกหรือ ที่ทำให้ผู้เรียนขาดภาวะ “ความเป็นผู้นำ”

รวยกระจุก จนกระจาย

คนถามว่า ทำไมไม่คิดถึงคนบ้านนอก ชาวบ้าน ชาวช่อง ห้องสมุดประชาชนที่ขาดแคลน ผมคงต้องขอแสดงความคิดเห็นไปตรง ๆ อย่างนี้เลยว่า ผมและคนอื่น ๆ (รวมทั้งผู้บริหาร) คิดและเข้าใจความคาดหวังของสาธารณะดี การที่รัฐบาล ณ ตอนนั้น ไม่อาจลงทุนให้กับห้องสมุดประชาชน หรือหอสมุดแห่งชาติ เพราะผมเข้าใจว่า รัฐไม่เชื่อมือบรรณารักษ์ การเอาเงินไปลงทุนให้กับบรรณารักษ์ ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นกลุ่มคน ที่มีผลงานให้โดดเด่นน้อยที่สุด ดังนั้น การตั้งองค์กรขึ้นมาใหม่ แล้วให้คนที่รัฐคิดว่า เชื่อใจและ ไว้ใจได้ มาทำงานเหล่านี้ น่าจะเป็นผลดีกว่า (ซึ่งมันก็เป็นวิถีทางการเมืองโดยทั่วไป ที่คนเข้าใจและติดตามการเมืองมาตลอด น่าจะทราบและตระหนักดี) ดังนั้น จะเห็นได้ว่า คนทำงานยุคบุกเบิกในนั้น ไม่มีใครอยู่ใน field เลย

อีกทั้งการที่รัฐพยายามจะ promote ว่า องค์กรนี้ จะเป็นองค์กรต้นแบบ หลายคนก็ต้องเข้าใจว่า มันคือ การสร้างขึ้นมา แล้วก็ให้ห้องสมุดอื่นทำตาม หรือจะไปสร้างห้องสมุดเดียวกันแบบนี้ที่อื่นอีก แต่สิ่งที่คนมองข้ามคือ การเป็นห้องทดลองเชิงธรรมชาติที่นักสารสนเทศ ทั้งสายบรรณารักษศาสตร์หรือสารสนเทศศาสตร์ เพื่อให้ข้อมูลเพื่อการพัฒนา

ทำไมผมถึงบอก หน่วยงานพวกนี้ ว่าเป็นห้องทดลอง มากกว่าการเป็นห้องสมุดต้นแบบ ก็เพราะเป้าหมายของการจะทำให้เกิดนวัตกรรม หรือสิ่งใหม่ขึ้น ในวงการห้องสมุด มันก็ต้องมีการวิจัยและพัฒนา หากแต่การวิจัยและพัฒนาในห้องสมุด ก็เป็นที่ทราบกันดีอยู่ว่า มันตัน เพราะมันเหมือนจะหมดแค่ ป.โท เท่านั้น แล้วงานวิจัยทั้งหลายก็ไม่ได้ขับเคลื่อนตัวองค์ความรู้ซักเท่าไหร่ เพราะมันเป็นงานวิจัยเชิงองค์กรซะเป็นหลัก

สมัยผมทำงานอยู่ TCDC เราก็คิดกันว่า จะทำอย่างไร ให้คนไม่เข้าใจผิดว่า เราเอาสมบัติชาติบ้านเมืองมาใช้ เพื่อตอบสนองปัญหาของคนเพียงบางกลุ่ม แน่นอน เราคิด แล้วเราก็วางแผนที่จะเข้าไปมีส่วนร่วม มากกว่าการเป็นห้องสมุดเฉพาะ ผมไม่คิดว่า คนใน TCDC ต้องการเข้าไปล้มล้างหอสมุดแห่งชาติ หอจดหมายเหตุ หรือตัดหน้าแต่อย่างไร ในทางตรงกันข้าม ไม่ใช่แต่คน TCDC แต่ทุกคนก็อยากมีห้องสมุดแห่งชาติที่ดีเยี่ยม ไม่ใช่เป็นแหล่งความรู้อย่างเดียว แต่เป็นหน้าเป็นตา เพื่อบ่งบอกความเป็น “อารยะ” ของสังคมไทยว่าเป็นสังคมของคนมีความรู้ (ประชด)

การพัฒนาการทำงานให้เป็นรูปธรรม เป็นสิ่งที่คนใน TCDC ตระหนักดีว่าจะต้องทำให้มันบังเกิดขึ้น ไม่ใช่เป็นเพียงเหตุผลทางการเมืองเท่านั้น แต่สำหรับผมเอง มันเป็นการพิสูจน์ความสามารถของคนทำงาน ว่าเราเป็นน้องใหม่ในวงการ ที่ดีพอที่พอจะเข้าไปช่วยพัฒนาวงการโดยรวม และองค์ความรู้ด้านนี้

อย่างไรก็ตามแรงผลักดันทางการเมือง ทำให้เรามีข้อจำกัดด้านระยะเวลา ซึ่งมีผลกระทบต่อการก่อตั้งของ TCDC ในหลาย ๆ ด้าน และมันก็สามารถกลายเป็น “ข้ออ้าง” ไว้ใช้อธิบายคำถามของที่พยายามโจมตี TCDC ได้อยู่เสมอ ๆ อย่างเช่น ถามว่า ทำไมเป้าหมายของ TCDC ไปอยู่ที่นักออกแบบ ไม่ใช่อยู่ที่ผลิตภัณฑ์ OTOP อันนี้ผมเองก็ตอบไม่ได้เต็มร้อย แต่ตามที่ผมเข้าใจ การมุ่งไปที่นักเรียน และนักออกแบบเป็นกลุ่มแรก ถือเป็นกลุ่มเป้าหมายที่ก่อให้เกิดผลลัพธ์ (output) ได้มากที่สุด เนื่องจากได้รับผลได้ผลเสียโดยตรง ในขณะเดียวกัน ก็ใช้เป็นโอกาสในการ form เครือข่ายของนักออกแบบ และเมื่อได้กลุ่มนักออกแบบ ที่มีคุณภาพมารวมตัวกัน เราก็น่าจะสามารถเชื่อมโยงคนที่มีหัวคิดออกแบบ กับคนที่มีหัวคิดการค้า เข้าไว้ด้วยกันได้ ต่อให้เป็นระดับไหนก็ตามเถอะ (หมายถึง คนระดับบน ระดับล่าง)

ส่วนถามว่า ทำไมต้องมาตั้งใจกลางเมือง ทำไมไม่ไปตั้งห้องสมุดที่อื่น ตั้งบนห้างมันแพง อันนี้ผมไม่ได้เป็นคนมีส่วนร่วม ในการพิจารณาเลือกพื้นที่ตั้งแต่ต้น ผมและทุกคนเข้าใจดีว่า การสร้างห้องสมุดบนห้างสรรพสินค้า เป็นข้ออ้างทางการตลาด และก็มีแรงบันดาลใจมาจากห้องสมุดในสิงคโปร์ ที่คิดว่าคนจะมาให้ห้องสมุดเยอะมากขึ้น หากตั้งไว้บนห้าง แต่ถ้า ณ​ ตอนนั้น มีคนถามว่า ถ้ามันตั้งในเมืองไทยแล้วมัน work มั๊ย จะมีคนตอบได้หรือไม่ คนก็จะบอก ได้ (ปัญหาคือ ใครจะทำ) ก็จะตอบสมมติฐานที่ตั้งกันไว้ ไม่เต็มปากนัก (แต่พอมีแล้วเป็นไง ก็บ่นว่าเปลือง)

ความจริงห้างเอ็มโพเรี่ยม ไม่ใช่เป็นห้างแรกที่ถูกเลือกให้เป็นที่ตั้งของ TCDC หากแต่เป็นห้างอื่นบนเส้นสุขุมวิทนั้นแล แต่มันมีปัญหาทางธุรกิจหรืออะไรที่แหละ ผมก็ลืมไปแล้ว ทำให้ต้องย้ายมาตั้งที่เอ็มโพเรี่ยม ข้อที่สอง ทำไมต้องตั้งในแถบนั้น ก็เพราะมันเป็นย่านธุรกิจ ที่มีคนทำงานที่น่าจะสนใจด้านนี้อยู่ด้วย ซึ่งจริง ๆ ประเด็นนี้ สำหรับผมแล้ว แต่สุดท้าย จะเป็นที่ไหนก็ไม่สำคัญ ขอให้เป็นแหล่งที่มันเข้าถึงออกสะดวก ก็น่าจะไม่มีปัญหา แต่ปัญหาก็คือ ในระยะเวลาอันสั้น การลงทุนสร้างตึก สร้างอาคารขึ้นมาใหม่ มันใช้เวลา การไปตั้งบนห้างสรรพสินค้า ก็กลายเป็นทางเลือก ที่ช่วยประหยัดเวลาในการจัดตั้ง

ส่วนงบประมาณในการตกแต่ง ทำไมต้องแต่งเสียหรูหรา อันนี้ผมก็คงจะไม่สามารถตอบหรือให้ข้อมูลตรงนี้ได้ เพราะผมเข้าไปงานตกแต่งหลัก ๆ ก็ได้ถูกวางไว้เยอะแล้วเหมือนกัน แต่สิ่งหนึ่งที่ keep in mind ผม และคนอื่น ๆ อยู่เสมอ ๆ ก็คือ ถ้าห้องสมุดเฉพาะด้านการออกแบบ มีสภาพเหมือนห้องสมุดประชาชนทั่วไป ถึงแม้ content ที่อยู่ในห้องสมุดมากน้อยเพียง แต่มันก็แสดงถึงความไม่เอาใจใส่ของคนทำงาน และกลายเป็นการ discredit ตัวเองไปเสียอย่างนั้น ซึ่งมันก็เหมือนกับวิชาชีพอื่น ๆ ที่มันมีองค์ประกอบของการสร้างความน่าเชื่อถือด้วยเช่นกัน และ TCDC ก็ถือเช่นเดียวกันว่าการตกแต่ง ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างความน่าเชื่อถือให้กับองค์กร แต่

ส่วนหนึ่ง ที่ผมโดยส่วนตัว ไม่ใคร่จะยินดีปรีดา (แต่ก็ไม่ถึงกับรู้สึกว่า อยากจะออกมาต่อต้าน) ก็คือ เรื่อง เฟอร์นิเจอร์ของนักออกแบบชื่อดัง ที่แต่ละตัวมีราคาหลายอยู่ อาจจะเป็นเพราะผมไม่ใช่นักออกแบบเป็นอาชีพ ความสำคัญของการได้สัมผัส ของจริง มันอาจจะเข้าไม่ลึกถึง อีกอย่าง ผมคิดว่าการเอามาใช้แบบถาวร มันเป็นการสิ้นเปลืองอยู่กลาย ๆ แต่กระนั้น ผมก็เห็นพ้องกับประโยชน์ที่จะได้รับ ถ้ามันมีโอกาส (และโอกาสสำหรับประเด็นนี้มันคือ เงิน) อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกเกี่ยวกับเรื่องนี มันก็เกิดขึ้นมาแวบ ๆ ส่วนตัว เมื่อก่อนคริสมาสต์ที่ผ่านมา ผมก็ไป MOMA มา แล้วก็ไปเดินดูเฟอร์นิเจอร์ของนักออกแบบที่ จัดแสดงไว้บนแท่นจัดแสดง ตอนดูแล้วก็นึกขึ้นได้ว่า อืม เห็นแล้วมันก็อยากลองเหมือนกันนะ มันก็คงจะคล้ายกับจิตวิทยาอย่างหนึ่งเวลาเราซื้อของ พอเราเห็นของที่ตั้งอยู่ในร้าน แล้วเขียนว่า ห้ามจับ ห้ามแตะ ความรู้สึกสงสัย เคลือบแคลงใจมันก็เป็น motivation ให้เราอยากจะไปสัมผัส แต่พอมีสตางค์ซื้อมาตั้ง แล้วก็ใช้ได้ ไม่เท่าไหร่ ก็เริ่มบ่นแล้วว่า แพงจัง

อย่างไรก็ตาม ข้ออ้างด้าน “เวลา” ทำให้คนมองข้ามไปว่า TCDC, TK Park และหน่วยงานลูกของ OKMD อื่น ๆ ก็มีแผนการที่จะตั้งห้องสมุดบนพื้นที่ขอตัวเอง ตอนก่อนผมจะออก ก็เริ่มมีเสียงแว่ว ถึงการจะไปตั้ง TCDC บนถนนราชดำเนิน แต่ความพยายามก็ต้องล้มเหลวไป หลังจากรัฐประหาร

นอกจากนี้ TCDC ก็กำลังจะเริ่มโครงการ mini-TCDC ด้วยการเอา collection ไปให้บริการตามห้องสมุดอื่น ๆ ที่น่าจะมีกลุ่มเป้าหมาย ซึ่งในช่วงแรกผมก็พยายามช่วย หาเกณฑ์ในการคัดเลือกห้องสมุด และนั่นก็เป็นที่มาของ post เรื่อง ปัจจัยในการเลือกพื้นที่พัฒนา (จัดตั้ง) ห้องสมุดประชาชน ซึ่งเป็น post หนึ่งของผมในยุค pre-iTeau ที่มีคน “บังเอิญ” เข้ามามากที่สุด

อย่างไรก็ตาม เท่าที่ผมสืบทราบมา ก็คือ หลังจากที่มีการออกสำรวจและขอความร่วมมือ จากห้องสมุดต่าง ๆ เพื่อที่จะเอา collection ของ TCDC ไปจัดให้บริการ คนทำงาน (ก็คือ บรรณารักษ์ นั่นแหละ) ในหลาย ๆ ที่กระอักกระอ่วนที่จะให้ความร่วมมือ ไม่ใช่เพราะเค้ากลัวเรื่องการเมือง แต่เป็นเพราะเค้าคิดว่า “มันคือการเพิ่มงาน” มากกว่าการมองว่า “ผู้ใช้จะได้ประโยชน์”

นี่ก็แสดงให้เห็นว่า “เงิน” ที่เป็นข้ออ้างว่า ห้องสมุดบ้านเราไม่ได้รับการพัฒนา ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่หากเป็น “งานของตัว” มากกว่า ที่เป็นปัญหาใหญ่ และผมเชื่อว่า “ความคิด” เหล่านี้ มันมีมานานแล้ว มันเป็นมานาน หากจะให้มองถึงรากเหง้าของปัญหา พูดสามวันเจ็ดวันก็ไม่น่าจะหมด มันเหมือนกับว่า ทุกคนก็ทราบปัญหานี้ดี มันมีนานแล้ว แล่้วมันก็็น่าสามารถสะท้อน สิ่งที่ผมเกริ่นไปก่อนหน้านี้ได้ส่วนหนึ่งว่า ทำไมบรรณารักษ์จึงไม่ได้รับความไว้วางใจ จากผู้หลักผู้ใหญ่

เปลือย TCDC: บริบทกับความอยู่รอด ตอน 1

เปลือย TCDC เป็น series เกี่ยวกับความคิดเห็นของผม ผ่านประสบการณ์ในฐานะที่เคยทำงานใน สำนักงานศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ หรือ TCDC เท่าที่วางแผนไว้ขณะนี้ มีทั้งหมดประมาณ 3-4 ตอน แต่ละตอนก็จะยาวหน่อย (โดยเฉพาะตอนแรกนี้) แล้วจะค่อย ๆ ทะยอยเอามาลงละกัน

ที่มา

เห็นมีคนไปแสดงความคิดเห็นใน Pantip กระทู้เรื่องที่ TCDC จะโดนปิด แล้วก็รู้สึกอ่อนใจ ไม่ได้อ่อนใจที่ว่า TCDC จะโดนปิดหรือไม่ปิด แต่อ่อนใจกับความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ ที่มันมีดูเหมือนจะไม่สิ้นสุด แล้วดูออกจะบานปลาย ผมเห็นว่าความเห็นขัดแย้งเหล่านี้ มันอาจจะเกิดจากความไม่เข้าใจกัน หรือมองกันคนละด้าน ผมเห็นว่า ไหน ๆ ผมก็สนับสนุนความโปร่งใสของ Blogophere อยู่แล้ว และเห็นว่ายังไงเสีย ใน resume คนก็พอจะทราบว่า ผมเคยทำงานที่นี่มา ก็เลยคิดว่า จะแสดงความโปร่งใสด้วยการแสดงความคิดเห็นใน blog ของตัวเองนี้แหละ แทนที่จะไปตอบโต้ในกระทู้ เพราะเดี๋ยวอีกไม่นาน กระทู้ก็คงจะหายไปตามกาลเวลา และอีกอย่างเข้าไปในนั้น ก็ไม่อยากใช้ชื่อปลอมอะไร สู้เขียนในนี้เปิดเผยตัวจริงไปเลยดีกว่า

Disclosure

ตอนนี้ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอย่างเป็นทางการกับ TCDC โดยตรง เงินทุนที่เอามาใช้เรียน ทั้งโทและเอกตอนนี้ ก็ไม่ได้ใช้เงินภาษีของบ้านเมืองแม้แต่น้อย ตอนปริญญาโท ส่วนหนึ่งก็ใช้เงินของครอบครัว ส่วนหนึ่งก็ทำงานวิจัยเลี้ยงตัวเอง เคยทำงานที่ม.ชินวัตร มาก่อนไปเรียนโท หนึ่งปี เรียนจบกลับมาก็ได้รับการติดต่อจากคนที่รู้จักจาก บริษัท Libnet vendor ของห้องสมุดระบบอัตโนมัติบริษัทหนึ่ง แนะนำให้ไปสมัครงานที่ TCDC

มีคนตั้งข้อสังเกตว่า TCDC ดึงสาวกมาจาก ม.ชินวัตร (จากความคิดเห็นที่ 43 ในข่าวนี้) ก็เห็นจะไม่จริง เพราะผมเองไม่ใช่ออกจากที่ ม.ชินวัตร โดยตรงแล้วไปทำที่ TCDC และมีอะไรหลาย ๆ อย่างที่ไม่เห็นด้วยที่ ม.ชินวัตร ถึงแม้ผมจะไปชวนพี่ที่ ม.ชินวัตร มาด้วยคนหนึ่ง ซึ่งมันก็มีแค่ผมกับพี่เค้าแค่สองคน ถ้าคนที่คนเค้าพูดถึงว่าเป็น สาวก ม.ชินวัตร ก็เห็นจะเป็นผมกับพี่เค้า ซึ่งผมเอง (และพี่เค้า) ก็บริสุทธิ์ใจ ที่จะบอกว่า ผมเลือกทำงานที่ตัวเองรัก มากกว่าทำงานในตัวองค์กร ที่ผมชวนพี่เค้ามาเพราะความสามารถ และความกล้าที่จะทำ และอยากจะพัฒนางาน เห็นความก้าวหน้าของวิชาชีพ ไม่ได้อยู่ที่จ้องจะมาผลาญเงินชาติแผ่นดิน ทุกอย่างผมและพี่ที่ผมไปทำงานที่นั่น ให้ตรวจสอบได้ ส่วนบริษัทที่คนแนะนำงานทำงานอยู่นั้น ถึงแม้จะเป็นธุรกิจใน field แต่ก็ไม่มีธุรกรรมใด ๆ ทำกับ TCDC แม้แต่น้อย ผมทำ TCDC อยู่ 7 เดือน แล้วก็ออกมาเรียนต่อ ป.เอก มหาวิทยาลัยที่เรียนอยู่ออกค่าเทอมให้หมด ไม่มีใครมาส่งเสีย ทำงานวิจัยเลี้ยงตัวเอง

สมัยอยู่ TCDC ผมทำงาน 7 วันต่อสัปดาห์แทบจะทุกอาทิตย์​ โดยไม่ได้รับ OT หรือผลตอบแทนอย่างอื่น นอกเหนือไปจากค่าแรงเงินเดือนในแต่ละเดือน หรืออย่างตอนที่ออกมาเรียนหนังสือนี้แล้ว บางครั้งผมก็ยังไปช่วยเพื่อน ๆ ในนั้นทำงาน ทั้งที่อยู่ที่นี่หรือตอนกลับเมืองไทย โดยที่ไม่ได้รับค่าตอบแทนใด แม้แต่สตางค์แดงเดียว ปัจจุบันผมเองถึงแม้จะไม่มีส่วนได้ส่วนเสียใด ๆ กับ TCDC แล้วก็ตาม แต่การที่เคยทำงานที่นั่นมา 7 เดือน ตั้งแต่สมัยที่พื้นที่ตรงนั้น ยังเป็นของช่อง 3 ก็พอจะรู้เรื่องที่มาที่ไปขององค์กรแห่งนี้อยู่บ้าง นอกจากนี้ยังมีเพื่อนฝูงที่ทำงานอยู่ที่นั่นอยู่แน่นอน ก็เลยอยากจะทำความเข้าใจกับหลาย ๆ คน ณ​ ตรงนี้ ส่วนจะเห็นด้วยหรือไม่นั้น อันนี้ก็สุดแล้วแต่ ผมไม่ได้ต้องการจะโน้มน้าว เพียงแต่ต้องการจะอธิบายให้เข้าใจว่า “บริบท” ของการมีอยู่ (และหากจะเป็นไป) ของ TCDC คืออะไร ในมุมมองของผม ขอเน้นย้ำว่า TCDC ไม่ได้ข้องเกี่ยวใด ๆ กับข้อคิดเห็นนี้โดยสิ้นเชิง ทั้งหมดนี้เป็นข้อเท็จจริงและความคิดเห็นส่วนบุคคลของผมเอง ส่วนใครจะเอาไป​ “ตีความ” ต่ออย่างไรก็สุดแล้วแต่ หรือจะคิดว่า เป็นการพูดดีใส่ตัว พูดชั่วใส่คนอื่น ผมก็จนใจ ซึ่งสำหรับผมก็มีอยู่เท่านี้แหละ ไม่มีมีเจตนาจะทำร้ายใคร
วิชา – อาชีพ

ผมเข้าไปทำงานรับผิดชอบในส่วนของห้องสมุด หลังจากเรียนจบปริญญาโทมาใหม่ ๆ หลังจากกลับถึงเมืองไทยยังไม่ถึงเดือนดี แน่นอนว่า TCDC ไม่ใช่มีแต่ส่วนห้องสมุดอย่างเดียว แต่ยังมีส่วนที่เป็นนิทรรศการ ที่ถือเป็นอีกหนึ่ง highlight ขององค์กร และแน่นอนว่า การทำงานมันต้องทำงานกันเป็นทีม ผมเองก็ต้องยอมรับว่า มีบางส่วนที่เห็นด้วย บางส่วนก็ไม่เห็นด้วย ในการทำงาน แต่ทั้งนี้ ทั้งนั้น ผมก็พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่คนทำงานด้วยกัน มองเห็น และเป้าหมายที่ยอมรับได้ เพราะฉะนั้น นั่นหมายความว่า ไม่ใช่ทุกอย่างที่เป็นของ TCDC แล้วผมจะเห็นด้วยไปเสียหมด

ตำแหน่งของนักสารสนเทศหรือ Information Scientist ที่มันออกจะดูเว่อร์ ๆ ไปหน่อย แต่มันมีเบื้องลึกเบื้องหลังอยู่ในนั้น ผมทำงานในห้องสมุดครั้งแรก ก็ด้วยตำแหน่งนี้ ที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยชินวัตร แต่งานหลัก ๆ ของผมก็ออกจะเป็นในแนว project management คือ สร้าง idea ของผู้บริหารออกมาให้เป็นความจริง หรือใกล้เคียงมากที่สุด นั่นคือ งานและหน้าที่หลัก ก็ใช้ความรู้ความสามารถที่พอจะมี ทำมันให้เต็มที่ ด้วยความที่ต้องการจะเห็นการเปลี่ยนแปลง

ถามว่า ทำไมต้องใช้นักสารสนเทศ ทำไมไม่ใช้บรรณารักษ์ ผมไม่รู้สึกเสียหาย หากคนอื่นจะมองไม่ดี เราใช้ชื่อตำแหน่งเป็นความจงใจทีี่ อยากจะให้ “ผู้ใช้” เปลี่ยน Perception ของคนทำงานในวิชาชีพนี้ ว่ามันเป็นมากกว่า บรรณ + อารักษ์ นอกจากนี้ scope ของงานมันก็มากกว่าที่คนอื่นเห็น มันมีงานเทคนิคตั้งมากมาย ที่เราทำได้ มีงาน in-house R&D ที่เราจะพัฒนาบริการของเราได้ ซึ่งผมจะได้พูดถึงต่อไปในส่วนของเทคโนโลยี สิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกได้ ก็คือ แรงผลักดันจะคนนอกวิชาชีพ ที่เริ่มรู้สึกอีดอัดแทน และอยากจะสร้างความเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเอง เพราะเห็นว่างานห้องสมุด ใคร ๆ ก็ทำได้ และเห็นคนในวิชาชีพ “ดูเหมือน” จะนิ่งดูดาย แต่จริง ๆ แล้ว ผมก็เห็นว่า ไม่ได้ดูดาย ออกจะเป็นเดือดเป็นร้อนด้วยซ้ำไป แต่คิดว่าทำอะไรไม่ได้ (ด้วยสาเหตุ หลายหลาก) ทั้งที่จริง ๆ แล้ว ผมก็ยังเชื่อว่า ทำได้ การทำงานที่ TCDC มันคือการพิสูจน์ให้คนนอกวิชาชีพ ที่พยายามจะ take over งานบรรณารักษ์ ให้เค้าเห็นว่า มันเป็นงานที่มีคุณค่า และต้องอาศัยคนที่มีความรู้ และความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ไม่ใช่ใครสุ่มสี่สุ่มห้า หรือรู้แต่เรื่องหนังสือ ตำรามาทำห้องสมุดได้ มันต้องศึกษาหาความรู้ และผมก็คิดว่า อย่างน้อย ผมก็ทำให้คนเหล่านั้น เปลี่ยนใจได้บ้างแล้ว ไม่มากก็น้อย

ผมเข้าใจดีว่า องค์กร จัดตั้งขึ้นโดยแรงผลักดันทางการเมือง แต่ผมก็เห็นว่า มันมีความไม่มั่นคงสูง (และนั่นก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่ง ที่ทำให้คนทำงานในหน่วยงานนี้ ตั้งแต่ระดับแม่ลงมา มีค่าตอบแทนสูง แม้กระทั่งหนึ่งในผู้นำกลุ่มพันธมิตร ยังต้องออกมายอมรับและตอบโต้ให้กับคนใน OKMD มาแล้ว) สาเหตุที่ผมลาออกจากที่ TCDC ไม่ใช่เพราะ ความไม่มั่นคง เรื่องการเมือง เป็นประเด็นสำคัญ แต่ผมเห็นว่า โอกาสที่จะได้เรียนต่อ มันมีมา คว้าไว้ได้ก็คว้าไว้ ความรู้มันเห็นอยู่ข้างหน้า ส่วนงานที่ TCDC ก็จะพยายามช่วย ถ้าเป็นไปได้ (ผมไม่ได้มีตำแหน่งหัวหน้างาน หรืออะไรทั้งสิ้น โปรดอย่าเข้าใจ ว่าผมสำคัญตัว เพียงแต่ต้องเข้าใจว่า การทำงาน ณ​ ตอนนั้น มันคือ การประสานงาน การออกไปกลางคัน ก็ต้องหาคนมาแทน โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่เร่งด่วน เนื่องจากศูนย์ฯ จะต้องเปิดให้ทันกำหนด)

ผมยอมรับว่า เวลาทำงาน ผมตั้งเป้าหมายไม่ใช่แค่ในระดับองค์กร แต่ผมมองถึงในระดับวิชาชีพ ผมอยากเห็นการเปลี่ยนแปลงของวงการห้องสมุด ที่เป็นมากกว่าการพูดแค่ห้องสมุดมีชีวิต หรือเรื่องการจัดการความรู้ ผมอยากเห็นคนในวงการห้องสมุด พูดเรื่องที่เป็นเทคนิคมากขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องที่คนชอบคิดว่ายาก ซับซ้อน แล้วไม่อยากไปแตะต้องมัน ในขณะเดียวกันก็เป็นห้องสมุดที่ปรับตัวให้คล่องแคล่ว ในขณะเดียวกัน ผมก็ตระหนักดีว่า การที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรก็ตามในวงการนั้น เป็นเรื่องมหาหิน เพราะมันมีอะไรที่หยั่งรากลึกมานาน นานจนทำให้โอกาสในการเปลี่ยนแปลงและการเติบโตได้ช้ามาก ทั้งที่จริง ๆ แล้ว เราก็มักพูดอยู่เสมอว่า โลกของบรรณารักษ์มันแคบและกลม แต่ไฉนมันถึงได้ช้าได้ขนาดนี้ ผมว่าถ้ามีคนเอาไปทำวิทยานิพนธ์ได้ ผมจะยกให้เป็นวิทยานิพนธ์แห่งปี (มันแคบขนาดที่ว่า ผมใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง ก็ทราบได้ว่า คนที่แสดงตนและมาตอบในกระทู้นั้นเป็นใครบ้าง ได้อย่างไม่ยากเย็น)

ดูตัวอย่างงานเครือข่ายห้องสมุด หรืองานของสมาคมวิชาชีพ คนในวงการ ทุกคนก็ตระหนักดีว่า มันมีอุปสรรคขวากหนาม มากน้อยแค่ไหน การที่เป็นตัวแทนของคนในวิชาชีพ หาโอกาสฉีกแนวออกมา เพื่อหาทางออก ผมว่าก็ไม่น่าเสียหาย ถึงแม้จะโดนหมั่นไส้ ครหา แต่ผมถือว่า ถ้าการลงทุนด้วยชื่อเสียงที่ไม่ดี ผมก็คงไม่สน เพราะผมเองมันก็คนที่เริ่มต้นจากศูนย์อยู่แล้ว หากจะรู้สึก ก็คงจะรู้สึกว่ามันน่าเสียดาย หากคนร่วมวิชาชีพไม่ได้มองถึงเนื้องาน แต่มองถึงเนื้อเงิน

เพราะฉะนั้น งานที่ผมทำ คือ ผมอยากให้คนเห็นความแตกต่าง และสามารถเอาไปใช้ได้จริง ผมเอง ก็ไม่อาจจะเรียกว่า เป็นห้องสมุดต้นแบบ ได้เต็มปาก แต่อยากให้เป็นห้องสมุดแห่งแรงบันดาลใจเสียมากกว่า ผมจะรู้สึกดีมาก หากคนจะเอาแนวคิดที่เราคิดปรับปรุงไปทำต่อยอด แต่หากคนจะเอาคำว่า ห้องสมุดต้นแบบ อย่างน้อยให้คนอื่น ได้เห็นว่า ยังมีคนในวงการวิชาชีพนี้ ที่ยังไม่เหนื่อยใจกับความคิดสร้างสรรค์ แต่ถ้าเอาความตั้งใจของคนทำงาน ไปก่อให้เกิดความอิจฉา ริษยา น้อยเนื้อต่ำใจ ผมเองก็เสียใจที่ทำให้คนอื่น รู้สึกเช่นนั้น

ผมไม่หลีกเลี่ยงที่จะยอมรับว่า ไปทำงานที่นั่น ส่วนหนึ่งก็เพราะผลตอบแทนที่ดีกว่าทำงานหน่วยงานของรัฐทั่วไป แต่ที่สำคัญคือ ผมอยากสร้างหรือทำอะไรที่มันแปลกใหม่ในแวดวง ซึ่งการได้มาทำงาน ณ ตรงนั้นก็ถือเป็นโอกาสที่ดีที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้ใหญ่ ผมเชื่อว่า ผมจะได้ทำอะไรที่มันแปลกใหม่ ที่ไม่ใช่ตอบสนองความต้องการของตัวเองเพียงอย่างเดียว แต่ผมต้องการจะพิสูจน์ให้คนเห็นว่า การจัดการห้องสมุดมันมีมากกว่าที่เก็บหนังสือกับ catalog ซึ่งความเป็นวิชาชีพจ๋า + ระบบราชการ มันทำให้ ผมคิดว่าองค์กรแบบนี้ มันน่าจะมีโอกาสที่ดีกว่า

แน่นอน อย่างที่หลายคนเข้าใจว่า มันถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง แต่หนึ่งในจุดมุ่งหมายขององค์กร นอกเหนือจากการพัฒนางานออกแบบแล้ว ยังมีจุดมุ่งหมายในด้านการเป็นห้องสมุดสมัยใหม่ (ย้ำ ผมไม่ได้ใช้คำว่า ห้องสมุดมีชีวิต) เป็นสิ่งที่ผมเห็นด้วย นั่นก็คือ กระตุ้นให้คนในวงการ เกิดความตื่นตัว รู้สึกว่าถ้าไม่รู้จักปรับตัว คนอื่นก็จะมาแย่งงานในวิชาชีพเราไป ทุกวันนี้ บรรณารักษ์บ้านเรา ผมมองว่า มักจะมองว่าเป็นงาน “ของตาย” คือ มันมั่นคงมาก มากเสียจนทำให้รู้สึกว่า งาน routine มันเป็นอะไรที่ทำยังไงก็อยู่รอด จะพัฒนางานขึ้นหน่อยก็เพื่อผลงาน เอาขั้น เอาตำแหน่งกันเสียมากกว่า จะเห็นแต่เรื่องของเนื้องานเป็นสำคัญ (ซึ่งอย่างหลัง ผมก็เชื่อว่า ยังมีอยู่อีกมาก) อีกอย่าง คนก็บอกว่า ที่ห้องสมุดบ้านเรามันไม่พัฒนาก็เพราะเงินไม่มี ซึ่งผมเห็นว่า ปัญหามันไม่ใช่ ไม่มีใครให้คน แต่บรรณารักษ์ไม่รู้จักหาเงินต่างหาก ซึ่งผมจะได้อธิบายอีกครั้งในตอนท้าย

ที่เขียนอ้างตััวเองแบบนี้ ผมต้องการเพียงแค่จะยกตัวอย่าง ของคนทำงานร่วมวิชาชีพ ที่มีความตั้งใจ อาศัยโอกาสพัฒนาวงการ และวิชาชีพ ซึ่งผมเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ส่วนหนึ่งของ TCDC และผมเชื่อว่า คนที่ผมร่วมงานด้วยที่ห้องสมุด TCDC หลายคน ก็มีความรู้สึกเดียวกัน ดังนั้นถ้าจะโจมตีกัน ก็ขอให้นึกถึงคนร่วมวิชาชีพ ที่มีความตั้งใจทำงานด้วยกัน และต้องการให้เกิดการสร้างสรรค์ และการเปลี่ยนแปลงในวงการ เพราะถ้าหากคนในวิชาชีพมองแบบนี้แล้ว ผมเองก็คงจะลาออกไปเรียน หรือไปทำอาชีพอื่นเสียจะดีกว่า เพราะทำไปก็ไม่เกิดประโยชน์ นอกจากจะมองไม่เห็นความตั้งใจแล้ว ยังดูถูกดูแคลนกันอีกด้วย

คนใน TCDC อาจจะไม่พอใจกับกระทู้ที่ผมเขียนนี้ เพราะมันดูเหมือน overtransparent ถ้าเป็นภาษิตไทย ๆ ก็ เหมือนนำไฟในออก แต่ผมก็เห็นว่ามันเป็นประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ต่อทั้งคนใน TCDC เอง และคนภายนอก ผมเอง ยิ่งพูดกัน ยิ่งโปร่งใส ผิดก็คือผิด ถูกก็คือถูก ถ้าคนสองฝ่ายเข้าใจ ผมก็คงจะเป็นคนกลางไป แต่ถ้าไม่เข้าใจกัน ผมก็คงเป็นหนังหน้าไฟให้เค้าด่าไป

หลายคนอาจจะบอกว่า การประชาสัมพันธ์ critical issue ที่ดีที่สุดในเวลานี้ คือ การเงียบ แต่ผมเห็นว่า ถ้าการเงียบมันทำให้คนมองเราในทางไม่ดี ผมและคนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับ TCDC ก็น่าจะมีโอกาสได้เคลียร์ตัวเอง อย่างไรก็ตาม ผมขอเน้นย้ำว่า การเขียน post นี้ ผมใช้ “สื่อ” ไม่ใช่เพื่อการเรียกร้อง ไม่ให้ปิด TCDC แต่เป็นเพียงเวทีแสดงความคิดเห็นของตัวเอง เพราะ TCDC จะปิดหรือไม่นั้น ผมเอง ก็ไม่ได้รับผลกระทบโดยตรงใด ๆ ทั้งสิ้นอยู่แล้ว

ใจเขาใจเรา

the mrbrown show: why Thailand was angry at Singapore

พักนี้ไม่ค่อยมีเวลามาเขียนเท่าไหร่ ตอนนี้กำลังอินกับ Sociology of Culture (วิชาที่ลงเทอมนี้) จากหลายสำนัก ประมาณว่าเจ้าสำนัก พร้อมลูกศิษย์ กำลังตีกัน อย่างกับในหนังจีน (อยู่ในหัวสมองผมเนี่ย) เลยไม่มีเวลาจะให้อะไรมันตกผลึกเลย (แหะ ๆ ข้ออ้าง…)

เลยฝากอันนี้มาแทนละกัน มาจาก forward เมล์อีกที ก็ฟังหู ไว้หู ละกัน

โบราณว่าไว้ “ไฟในอย่านำออก ไฟนอกอย่านำเข้า”

แต่อันนี้ ไฟใน หรือไฟนอกก็ไม่รู้ มันตีกันไปหมด

กล้านรงค์กับการคัดลอก

ผมเองเคยจับได้ว่า มีคนลอกงานผมมาแล้วครั้งหนึ่ง ก็เลยเป็นคนที่รู้สึกไม่ค่อยชอบกับเรื่องแบบนี้เอามาก แล้วก็พยายามจะต้องเตือนตัวเอง ไม่ให้เผลอ เพราะผมก็เชื่อว่า คนเรามันมี moment ที่ไม่ได้ตั้งใจกันได้ คือ บางทีมันก็มีนิดหน่อย ๆ ประโยค สองประโยค แล้วลืมบอกที่มา

แต่ถ้าเป็นบท หรือแบบทั้งเล่มนี่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน ในวงวิชาการ ไม่ว่าในไทย หรือต่างประเทศก็รับไม่ได้ทั้งนั้น เพราะมันคือการโกง นั่นเอง ว่าด้วยการโกงแล้ว มันก็คือ ไม่มีความซื่อสัตย์นั่นเอง ล่าสุดก็มีกระแสข่าวว่า วิทยานิพนธ์ หรือ รายงาน (ซักอย่าง) ของคุณกล้านรงค์ จันทิก สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญชุดปัจจุบัน และอดีตเลขาธิการ คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติิ สมัยตอนอยู่ที่วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร เมื่อปี 2536 ดันไปเหมือนกับ เอกสารประจำภาค ของคุณชิดชัย พานิชพัฒน์  ที่ตีพิมพ์เมื่อปี 2533 เท่าที่อ่านดู ก็ เอ่อ นะ พูดไม่ออกเหมือนกัน อีกอย่างที่อยากเห็น ก็คือ รายการอ้างอิง ไม่รู้ว่าเค้าอ้างงานของคุณชิดชัย หรือเปล่า

ก็รู้อยู่ว่า มันมีเหตุผลทางการเมืองแอบแฝง เพราะฉะนั้นก็อย่าเพิ่งแน่ใจว่าเป็นฉบับจริง แต่ก็น่าจะมีการพิสูจน์นะ เพราะเรื่องนี้ ไม่ใช่จะเสียแต่คนเขียนอย่างเดียว คนอ่าน แล้วก็สถาบันก็จะเสียไปด้วย (ถึงแม้ว่า หลายคนอาจจะบอกว่า จะเอาอะไรกับโรงเรียนสอนคนใหญ่คนโต) จริงอยู่ที่อาจจะไม่มีบทกฏหมายลงโทษ แต่ก็อย่างน้อยมันก็บ่งบอกอะไรบางอย่าง ที่นอกเหนือจากเรื่องของตัวบุคคลเพียงอย่างเดียว

ปล. ผมไม่ชอบ คนที่บอกว่า สุจริต โดยเฉพาะเป็นคนของประชาชน แล้วบอกว่า ไม่มีอะไรจะอธิบาย เพราะคนที่สุจริตจริง ก็น่าจะมีความรับผิดชอบต่อตนเองและผู้อื่น ด้วยการอธิบายว่าที่มาที่ไปมันเป็นอย่างไร หวังว่างานนี้ก็คงจะมีการอธิบายกัน

Freedom of Thai Press: 2006 Roundup

The Nation nicely summarized the dull atmosphere of freedom of media in Thailand in 2006.  The article includes such interesting topics: media intervention from Thaksin, threatened from political groups, fake media, the bitter mixtures between the coup and media, and professional ethics.

The article is also available in Thai via Prachatai.com.

Counterinsurgency: View from US = คู่มือปราบ(/สร้าง)จลาจล

The US Department of Army released a comprehensive report on counterinsurgency last month (December 15, 2006). This 282-page report was written as a manual for designing and operating counterinsurgency including civil and military forces.

Here are some highlights:

Mobilization Means
1-41. There are five means to mobilize popular support:

• Persuasion.
• Coercion.
• Reaction to abuses.
• Foreign support.
• Apolitical motivations.

A mixture of them may motivate any one individual. (p.1-8)

DYNAMICS OF AN INSURGENCY
1-69. Insurgencies are also shaped by several common dynamics:

• Leadership.
• Objectives.
• Ideology and narrative.
• Environment and geography.
• External support and sanctuaries.
• Phasing and timing. (p. 1-13)

[S]ome potential vulnerabilities are worth highlighting here:

• Insurgents’ need for secrecy.
• Inconsistencies in the mobilization message.
• Need to establish a base of operations.
• Reliance on external support.
• Need to obtain financial resources.
• Internal divisions.
• Need to maintain momentum.
• Informants within the insurgency. (p. 1-17)

The section on page 1-26 to page 1-28 elaborates a number of interesting paradoxes of counterinsurgency.

Chapter 3, Intelligence in Counterinsurgency, provides extensive perspective on what should be concerned. In particular the sections on Popular Support or Tolerance (p. 3-15 to 3-16) and “Information and Media Activities” (p. 3-17), the roles of “crowd” are immense.

The report contains a lot of insurgency cases and indicators.

In appendix B, they elaborates on social network analysis and other analytic tool to identify and evaluate threats which is quite handy.

[Note: Page number structure is as section number - (hyphen) page in a particular section]

—–

เห็นว่า เค้าเขียนเป็นเรื่องเป็นราว แล้วมันเหมาะเจาะกับสถานการณ์บ้านเราพอดี ก็เลยนำมาฝาก แต่อ่านแล้ว ก็นึกกลัวเหมือนกัน เพราะถ้าคนที่จะก่อจลาจลมาอ่านจริง ๆ มันเหมือนรู้ไส้ รู้ไต๋เหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าอเมริกาเขียนขึ้นมา เพราะเห็นว่าตอนนี้ มันมีจลาจลไปทั่วหรือเปล่า ไม่รู้ว่าทหารบ้านเรา มีคู่มือแบบนี้เตรียมไว้มั่งป่าว

พอพูดถึงคู่มือ บ้านเราดูเหมือนจะมีแต่คู่มือ สร้างปฏิวัติ รัฐประหาร หรือเปล่า ไม่ใช่ป้องกันหรือปราบปราม (แหะ ๆ) เพราะลองค้นหาจาก Google ก็ไปเจอที่เป็นแบบ คู่มือปฏิวัติ รัฐประหาร ก็ไปเจออยู่ 3 เล่ม

เล่มแรก “คู่มือปฏิวัติ และมรดกทางวัฒนธรรมของจิตร ภูมิศักดิ์” บทแนะนำหนังสือจาก สำนักพิมพ์ Book Time เขียนไว้สั้น ๆ ว่า

“คู่มือปฏิวัติ และมรดกทางวัฒนธรรมของ จิตร ภูมิศักดิ์” เล่มนี้เป็นการรวมข้อเขียนของประวุฒิ ศรีมันตะ 5 ชิ้นที่เขียนภายใต้หัวเรื่องต่างกัน ใช้นามปากกาต่างกัน (บ้าง) และในวาระต่างกัน แต่มีเนื้อหาเหมือนกัน คือเขียนถึงความเป็นมาเป็นอยู่ และที่จะเป็นไปของสังคมในอนาคต นั่นคือ สังคมนิยม และสังคมคอมมิวนิสต์ ตามลำดับ

เล่มที่สอง คู่มือรัฐประหาร โดย โรม บุนนาค เล่นนี้ เพิ่งตีพิมพ์เมื่อปีที่แล้ว เว็บของ Thailand Book Tower เขียนวิจารณ์ไว้ว่า

บันทึกเรื่องราวการปฏิวัติและรัฐประหารที่เกิดขึ้นทุกครั้งในประวัติศาสตร์การเมืองไทย เพื่อสะท้อนภาพประชาธิปไตยกว่าเจ็ดสิบกว่าปีที่ผ่านมา สะท้อนภาพเพื่อให้อนุชนรุ่นหลังเรียนรู้จากความผิดพลาด และดำเนินทางไม่ซ้ำตามแนวเดิมดังที่เคยเกิดนับครั้งไม่ถ้วน เพราะอำนาจไม่เป็นที่ไม่จีรังเที่ยงแท้

สองเล่มนี้ ก็ดูคงจะ soft หน่อย ไม่ดูดุดันเหมือนเล่มสุดท้าย ชื่อหนังสือเดียวกับเล่มที่สอง คู่มือรัฐประหาร ผู้แต่งก็คือ อ.พันศักดิ์ วิญญรัตน์ ซึ่งเล่มนี้ถูกเล่มนี้คงจะ Hardcore มาก ๆ ก็เลย ban มาตั้งแต่ปี 2520 ผู้ลงนามคำสั่งห้าม คือ คุณสมัคร สุนทรเวช (ส่วนใครจะไปตีความอะไรกันต่อ ผมไม่เกี่ยวนะครับ)

แต่ทั้งสามเล่ม ผมก็ยังไม่เคยอ่านเลยซักเล่ม ใครอ่านแล้ว ก็ลองเขียน review มาแลกเปลี่ยนกันหน่อย

(ปล.วันนี้เรียนรู้ภาษาไทยเพิ่มหนึ่งคำ คำว่า “จลาจล” เขียนด้วย ล ลิง ทั้งหมด ไม่ใช่ “จราจล” ขอบคุณ wikipedia)

New Year: Bombs, Myself, and the Internet

The rest of the world was counting down to the first moment of the New Year, except Thailand. I was in bed when the first three or four bombs took place. I woke up in the late morning and prepared to call my relatives and friends in Thailand to say Happy New Year to them. (Note: It’s 12 hours time difference.) I was surprised that many of my friends, who were usually having a party at that time of the year, were already in bed. Because I woke them up in the middle of the night, I learned about the bombardment in Bangkok since then.

Besides my family, friends, and mainstream media in Thailand, citizenjournalists are shining again. By searching on Technorati and Google blog search, most of the posts are copying/responding to the mainstream media. However, a couple of blogs have live reports on the event.

• Bangkok Pandit has a very detailed live blogging. The timestamp on this particular post, as it was supposed to be the stamp for celebratory countdown, uses to contextualize the dull and sad moment of Thailand’s New Year’s Eve.
• gnarlykitty also did live blog. I like the way she called the officials as “National Police dudes”.
• The Lost boy has a live report from the field with sensational images.
• A bunch of folks created and update a topic “2006 Bangkok bombings” in Wikipedia. The article cites/collects a number of mainstream news pieces.
• uthaisak’s channel on youtube has a number of video capturing from Thai television about the bombs.

At the time of writing, there are two live videos regarding the bombings on Youtube. The first one is from Saphan Kwai (Buffalo bridge), also featured on 2Bangkok.com.

Another one is a shot from World Trade Center which happened later.

At this moment, many virtual communities are discussing about who actually did it and who to blame also. However, one of the interesting topics is the interpretation of the “IRK” like signs that polices found around a couple of places where the bombs took place.

(Photo captured by honeymon apparently from TV, Pantip.com)

CNS assumes that the bombers made them for misleading the investigation. A number of people in Rajdumnern room on Pantip.com discussed that the “IRK” (read like “irie”) is the graffiti tag of B-Boy (somewhat break-dancers) group. (See also posts in Rajdumnern [1] [2] [3] [4] (member only), 3kingdoms online: all are in Thai and may not be permanent posts)

Another topic [in Thai] suspects one of the posts in Rachada room, vehicle and sound-specific room, asking where is the center of Bangkok posted by anonymous named DiY on December 21.

icyz asked people to interpret whether the location of the bombs has any meanings (in Thai). A couple of people thought it is like the map of the south of Thailand.

(Photo by icyz, Pantip.com)

Well… Well… Well…

The Queen: ยุคสมัย อำนาจ และสถาบันกษัตริย์

ไปดู The Queen มาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เป็นหนังที่เกี่ยวกับพระราชินี Elizabeth ที่ 2 แห่งอังกฤษ กับแรงกดดันในช่วงที่เจ้าหญิงไดอาน่าเสียชีวิต ดูแล้วให้ความรู้สึกที่แปลกไปจากดูหนังเรื่องอื่น ๆ เพราะความที่หนังพยายามจะสื่อออกมาให้เห็นว่า ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง แต่ในขณะเดียวกัน เนื้อเรื่องก็ออกจะดูเสียดสีราชวงศ์พอสมควร เลยไม่แน่ใจว่า หนังเรื่องนี้สร้างขึ้นมาเพื่ออะไรกันแน่ หากต้องการแค่ความสนุกสนาน ก็คงจะได้ แต่ที่แน่ ๆ มันมีภาพลักษณ์ของราชวงศ์ติดมาด้วย ซึ่งอันนี้คนทำหนัง ไม่คิดถึง คงเป็นไปไม่ได้ เพราะหากจะเป็นการช่วยภาพลักษณ์ ของสถาบันพระมหากษัตริย์ มันก็ไม่ใช่อย่างนั้น แต่ถ้าเพื่อเสียดสีล้อเลียน เพื่อให้ราชวงศ์ได้อาย และต่อต้าน (หรืออย่างเลวร้ายที่สุด ก็เพื่อล้มล้าง) สถาบันกษัตริย์ ซึ่งผมเห็นจะเป็นอย่างหลังเสียมากกว่า เพราะตัวละครแต่ละตัวในราชวงศ์ ต่างถูกสร้างขึ้นมาให้ดูน่าขำอย่างที่สุด

คนที่ผมเห็นว่าภาพลักษณ์ดูแย่ที่สุดในเรื่อง เห็นจะไม่ใช่พระราชินี Elizabeth ที่ 2 หากแต่เป็นเจ้าชาย Phillip ที่หนังสร้างให้เป็นคนที่ดูอนุรักษ์นิยมอย่างรุนแรง วัน ๆ เอาแต่เข้าป่าล่าสัตว์ลูกเดียว ซึ่งก็ดูไม่แปลกหากมองว่า สถาบันกษัตริย์ไหน ๆ ก็มีจุดยืนอนุรักษ์นิยมเช่นเดียวกัน [ใจ อึ้งภากรณ์, 2549] เพียงแต่ถ้ามองในเชิงคนดูทั่วไป ก็แน่นอนว่าออกจะดูขัดหูขัดตา คล้าย ๆ กับหนังมีตัวโกงแบบ master mind ยังไง ยังงั้น ในขณะที่เจ้าฟ้าชาย Charles ก็อ่อนแอมาก และออกจะดูไม่ฉลาดหลักแหลมเอาเสียเลย

แต่กระนั้น ประเด็นหลัก ของหนังที่เอามาขายมีอยู่ 3 ประเด็น ที่ผมเห็นว่าน่าสนใจ

1. ความแตกต่างระหว่างวัย สมัย และเวลา

คนส่วนใหญ่จับตามอง ของการดำรงอยู่ของสถาบันพระมหากษัตริย์ ในยุคที่ความเป็นประชาธิปไตยและแนวคิดเสรีนิยม (Liberal) ถือเป็นหัวใจของการบริหารจัดการรัฐ สถาบันพระมหากษัตริย์ เป็นสถาบันที่มีขนบธรรมเนียมที่เคร่งครัด สืบทอดมาตั้งแต่สมัยโบราณ ดังนั้นแน่นอนการถ่ายทอดของอำนาจจากยุคสู่ยุค ทำให้สถาบันพระมหากษัตริย์ต้องมีการปรับตัว ให้เข้ากับความเปลี่ยนแปลงของทั้งภายใน และนอกประเทศ รวมไปถึงเรื่องสำคัญ อย่างเทคโนโลยีด้วยเช่นกัน อย่างข่าวล่าสุด ที่ออกฮือฮา เกี่ยวกับสมเด็จพระราชินี Elizabeth ที่ 2 ก็คือ การที่ทรงซื้อ iPod Mini มาใช้ [See also: Engadget] และเสียงพระราชทานอวยพร เนื่องในวันคริสต์มาสก็ยังเป็น podcast ให้คนสามารถ download มาฟังได้ด้วย [See also: Engadget] จน CBS ขี้นหัวข่าวว่า iQueen

2. แรงผลักดันระหว่างสถาบันพระมหากษัตริย์ รัฐบาล และประชาชน

การเลือกประเด็นการเสียชีวิตของเจ้าหญิงไดอาน่า ถือเป็นการเลือกแนวเรื่องที่ดี เนื่องจากเป็นเรื่องที่ ปูทางไปสู่การชี้ให้เห็นการคานอำนาจ ระหว่างสถาบันพระมหากษัตริย์ รัฐบาล และประชาชน เพราะเจ้าหญิงไดอาน่าเป็นคนยอดนิยมของประชาชนที่ “เคย” เป็นคนในวัง ซึ่งแน่นอนมันก็ต้องมีพื้นที่สีเทาระหว่างพื้นที่ส่วนตัวในวังและประชาชน รัฐบาลในฐานะตัวแทนของประชาชน ก็ต้องทำหน้าที่เป็นตัวกลาง ทั้งนี้ ทั้งนั้น รัฐเอง ต่างก็หวังเพียงเพื่อความนิยมจากประชาชน แน่นอนการคานอำนาจจึงจำเป็นที่จะต้องมีคนได้ดุล เสียดุลเป็นธรรมดา

3. ความเสียสละของสถาบันพระมหากษัตริย์

ด้วยแรงผลักดันมาจากประเด็นแรก เรื่องความเปลี่ยนแปลงของเวลา และแนวความคิด มาจนถึงแรงผลักดันภาคประชาชน ผ่านรัฐ ทำให้สถาบันพระมหากษัตริย์ ต้องกลายเป็นสถาบันที่กลายเป็นเป้าโจมตี โดยเฉพาะจาก “สื่อมวลชน”

แน่นอนคานที่ต้องอ่อนลงไปในเรื่องนี้ก็คือ ฝ่ายสถาบันกษัตริย์ หากแต่ไม่ได้มองในรูปแบบของ “ความพ่ายแพ้” แต่ในทางตรงกันข้าม กลับมองผ่านมุมมองในเชิง “ความเสียสละ” ที่หนังพยายามจะต่อสู้ให้กับสถาบัน เพื่อซื้อใจประชาชน

จุดสำคัญ คือ การที่หนังนำข้ออ้างที่ว่า การขึ้นครองราชย์ เป็นสิ่งที่คนที่จะขึ้นเป็นกษัตริย์ไม่สามารถกำหนดได้ มีคนกำหนดไว้แล้ว และการที่จะขึ้นครองราชย์ได้ ก็จะต้อง การแลกเปลี่ยนกับการสูญเสีย พ่อ แม่ พี่ น้อง ญาติอันเป็นที่รักไป ในกรณีของพระราชินี Elizabeth ที่ 2 ก็คือ การขึ้นมามีอำนาจ ต่อจากพระราชบิดาของพระองค์เอง ซึ่งเท่านี้ก็ถือว่าเป็น สมการระหว่างอำนาจและความสูญเสีย ซึ่งเป็นเรื่องที่คนทั่วไปเห็นใจ (แต่อาจจะไม่ตระหนักถึงมาก่อน)

ผมชอบอีกตอนหนึ่ง ที่สมเด็จพระราชินีพูดกับโทนี่ แบลร์ นายกรัฐมนตรีอังกฤษ ในเชิงที่ว่า การที่ทรงมีพระพักตร์เงียบขรึม ไม่แสดงความเศร้าโศกเสียใจ หรืออารมณ์อื่นใด ตอนที่เจ้าหญิงไดอาน่าเสียชีวิต ก็เป็นเพราะสถาบันกษัตริย์ เป็นสถาบันที่คนให้ความเคารพ การแสดงออกต่อสาธารณะไม่ว่าจะครั้งใด เป็นถืองาน เป็นหน้าที่อย่างหนึ่ง ซึ่งควรจะมาก่อนเรื่องส่วนตัว (มิใช่หรือ) อันนำมาซึ่งการโต้แย้งในประเด็นที่ว่า ชีวิตส่วนตัวในวัง ควรจะถูกนำมาเปิดเผยหรือไม่

บอกตรง ๆ ผมเองตอนที่สมัยเจ้าหญิงไดอาน่าเสียชีวิต ผมเองก็ไม่ได้ติดตามข่าวเรื่องภายใน ว่าจริง ๆ แล้วเหตุการณ์มันเป็นไปอย่างที่หนังว่าไว้หรือเปล่า แต่สิ่งที่มองเห็นได้ ก็คือ ราชวงศ์อังกฤษ เป็นที่ได้รับความเคารพของคนในชาติน้อยกว่าราชวงศ์ไทย ถ้าจำไม่ผิดเคยอ่านมาจากที่ไหนซักแห่งว่า สถาบันกษัตริย์ในอังกฤษก็มีฐานะ เป็นเพียงสัญลักษณ์ของชาติเท่านั้น แต่ไม่มีบทบาทในทางการเมือง แต่ถ้าดูจากหนังเรื่องนี้ ก็ไม่ใช่เช่นนั้น สมเด็จพระราชินีก็ยัง ทรงมีหน้าที่ทางการเมืองที่ต้องทรงปฏิบัติ เพียงแต่คนทั่วไปมักมองไม่เห็น และไม่ได้รับการเปิดเผย

หากมองผ่านคนที่เคารพสถาบันพระมหากษัตริย์อย่างสูงสุด (โดยเฉพาะคนไทย ไม่ว่าเป็นเจ้ามาจากชาติไหน เราก็รัก และเคารพในฐานะที่เจ้าเหล่านั้น ดำรงอิสริยยศเสมอเหมือน “เจ้าอยู่หัว” ของตน) ก็ดูจะเป็นเรื่องที่ออกจะให้ความรู้สึกที่แปลกไปอีกแบบหนึ่ง เพราะที่แน่ ๆ บ้านเราคงไม่มีใครกล้ามาทำหนังล้อเลียน เสียดสีสถาบันพระมหากษัตริย์ได้อย่างเพียงนี้ ถึงแม้จะมี ก็เป็นการเทิดทูน เฉลิมพระเกียรติยศ ไม่ใช่เป็นการเอาเรื่องภายในออกมาเล่นเช่นนี้

การควักเอาเรื่องชีวิตส่วนตัวในวังออกมา (ถึงแม้จะคาบเกี่ยวกับชีวิตภาคสาธารณะ) เป็นถือเป็นการท้าทายความคิดในเรื่อง สมมติเทพ ของสถาบันพระมหากษัตริย์ เหมือนกับที่ Paul Handley เขียนไว้ในหนังสือ The King Never Smiles [ใจ อึ้งภากรณ์, 2549] แต่ใน The King Never Smiles นั้น ผมเองคิดเห็นส่วนตัว ว่า ออกจะมากไปหน่อย เรื่องบางเรื่อง อ่านแล้วก็อึ้งไปเหมือนกัน (ตอนแรกก็กะว่าจะเขียน review หนังสือเรื่องนี้เหมือนกัน แต่พอเขียนไปซักพัก มีความรู้สึกว่าหมิ่นเหม่เหลือเกิน เลยยกเลิก project นี้ไป)

หลายคนอาจจะสงสัยว่า การที่เราดูหนัง The Queen ของราชวงศ์อังกฤษ ให้ความรู้สึกเหมือนคนต่างชาติอ่าน The King Never Smiles หรือ The Revolutionary King หรือเปล่า ตอนแรกผมก็คิดว่า น่าจะเหมือนกัน แต่คิดไปคิดมาไม่น่าจะเหมือน เพราะบ้านเราให้ความสำคัญ และเคารพเทิดทูน สถาบันกษัตริย์มากกว่าประเทศไหน ๆ ภาพของการเอาสถาบันมาเสียดสี ล้อเลียนบนแผ่นฟิล์มก็ทำให้ดูรู้สึกแปลก ไม่เหมือนคนชาติอื่น ที่มองว่าหนังขายเรื่องขำขันไป แล้วอีกอย่าง The King Never Smiles หรือ Revolutionary King ก็ให้อารมณ์ที่รุนแรง จริงจังมากกว่า (เยอะ) แต่ขนาดไม่จริงจัง อย่าง The King & I หรือ Anna and the King ก็ทำเอาคนไทยเป็นเดือดเป็นร้อนไปตาม ๆ กัน เพราะฉะนั้นก็คงจะแตกต่างกันอย่างแน่นอน

อดไม่ได้ที่จะย้อนกลับมาถึงสถาบันกษัตริย์ของบ้านเรา ถ้าจะมองให้มันหมิ่นเหม่ มันก็หมิ่นเหม่ต่อความคิดนะ เพราะอย่างนั้นคนไทยที่ได้ดูทั่วไปก็จะต้องเอามาเปรียบเทียบกับราชวงศ์ไทยแน่นอน แต่ถ้าจะให้ปิดกั้น ผมเองก็คงไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน หวังว่า กบว. คงไม่อ่อนไหวขนาดนั้น

ปัญหาท้าทายของนักข่าวในยุค 2.0

ไปอ่านข่าว สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ จัดตั้งเรื่องร้องทุกข์​ ก็เลยเข้าไปดูในเว็บของสภาฯ ก็ไปลองอ่านหนังสือครบรอบ 9 ปี (ในหน้าเว็บของสภาฯ ข้างล่างมี link สมุดปกขาว ฟังแล้วก็ทะแม่งเหมือนกันแฮะ มันห่างกับ “หนังสือปกขาว” ไปนิดเดียวเองนะเนี่ย) เรื่อง ปัญหาท้าทายสื่อมวลชนไทย (PDF) มีงานเขียนที่น่าสนใจหลายเรื่อง แต่ส่วนใหญ่จะออกไปทางประเด็นเกี่ยวกับสื่อมวลชนในทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง ความสัมพันธ์กับพระมหากษัตริย์ ระบอบการเมืองไทย ตลอดจนเรื่องสิทธิเสรีภาพ บทบาทของสื่อมวลชนท้องถิ่น จริยธรรม และอุดมการณ์

มีอยู่งานเขียนนึงที่แตะนิดหน่อย เกี่ยวกับความท้าทายของสื่อมวลชน จากนักข่าวรากหญ้า (Citizen Journalist) หรือนักข่าวภาคประชาชน (Citizen Journalist) คือ บทความเรื่อง โฉมหน้าใหม่ของธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์: อนาคตของหนังสือพิมพ์ (หน้า 45)

จริง ๆ ความท้าทายของนักหนังสือพิมพ์ มันเริ่มมาตั้งแต่การเกิดขึ้นมาของเว็บแล้ว ที่หลายคนพอจะมองออกว่า สมัยก่อนคนที่จะบริโภคข่าวสาร ได้ต้องเสียตังค์ซื้อหนังสือพิมพ์ (ไม่นับพวกที่ไปอ่านหน้าตาเฉยตามแผงหนังสือ) และนั่นคือรายได้ที่สำคัญส่่วนหนึ่งของผู้ผลิตหนังสือพิมพ์ (อีกส่วนหนึ่งคือ ค่าโฆษณา) แต่พอมีเว็บเกิดขึ้น การที่จะปิดตัวเองให้อยู่แต่ในโลกใบเก่า คงอยู่ไม่ได้ การแข่งกันนำเสนอข่าวบนเว็บ ก็กลายเป็นว่า นักหนังสือพิมพ์ก็กลัวจะขายที่เป็นตัวเล่มไม่ได้ (ซึ่งอันนี้มีทั้งที่เป็นจริง และไม่จริง) นอกจากจะเป็นความท้าทายของการอยู่รอดของหนังสือพิมพ์แล้ว มันยังเป็นการเปิดโอกาสของการแข่งขันมากขึ้น

คำว่า หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น พอเอามาขึ้นบนเว็บ ก็กลายเป็นหนังสือพิมพ์ระดับชาติ ระดับนานาชาติ ได้ คุณภาพของข่าวก็แข่งกันที่ความรวดเร็วมากขึ้น (ถึงแม้ว่าหนังสือพิมพ์หลายหัวในบ้านเรา ยัง update ข่าวตามกรอบเช้า บ่ายอยู่เหมือนเดิม ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่)

แต่พอมาถึงในยุค web 2.0 แล้วนี่ พลังประชาชนกลายเป็นความท้าทายที่สำคัญของนักข่าวไป ไปเรียบร้อย

สิ่งหนึ่งที่นักหนังสือพิมพ์​ (โดยเฉพาะบ้านเรา) อ้างเป็นประจำ คือ อ้างความเป็นพวกเดียวกับประชาชน ตัวอย่างที่เห็นประจำ ก็บอกว่า เป็นกระบอกเสียงให้กับประชาชน เป็นประตูสู่ข้อมูลข่าวสาร

แต่ประชาชนทั่วไปก็ทราบดีว่าว่า สื่อมวลชน เป็นกระบอกเสียงที่ต้องผ่านการกลั่นกรองหลายทอด เป็นประตูสู่ข้อมูลข่าวสารที่มี CTX ตรวจจับหลายขั้นเหลือเกิน ไหนยังมีประเด็นเรื่องความน่าเชื่อถือ ทั้งทางด้านวิชาชีพ (เช่น ลองดูจาก บทรวมข้อผิดพลาดของสื่อต่างประเทศในปี 2006 ดู ขำ ๆ แต่ได้ใจความ) หรืออันเนื่องมาจากเรื่องจริยธรรม (เหมือนอย่างที่สนธิ ลิ้มทองกุล ออกมายอมรับตรง ๆ ว่า “ความเป็นกลางของสื่อมวลชนไม่มีอยู่จริง“) จริยธรรมหรือจรรยาบรรณ ที่เขียนขึ้นมันดูก็เป็นเหมือนแค่ utopia เท่านั้น ดูตัวอย่างง่าย ๆ ข่าวสารเดี๋ยวนี้ ถ้ามันเป็นข่าวเพียว ๆ มันก็ขายไม่ได้ มันต้องมีสีสัน สมัยก่อนเป็นกับข่าวพวกอาชญากรรมอย่างเดียว แต่เดี๋ยวนี้ ข่าวประเภทไหน ๆ มันก็ถูกระบายแต่งแต้มไปด้วยข้อคิดเห็นเสียส่วนมาก ที่หลายคนไม่สามารถแยกคุณค่าของ “ข่าว” กับ “ความคิดเห็น” ที่ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ ออกจากกันได้

ยิ่งตอกย้ำไปด้วยอิทธิพลของสื่อ ตามทฤษฎีของนักสื่อสารมวลชน ที่ว่า พูดมาก พูดนาน จากไม่เชื่อ ก็อาจทำให้ลังเล หรือเปลี่ยนใจตาม “เขาว่า” ได้เหมือนกัน

แรงผลักดันพวกนี้ ทำให้บทบาทของนักข่าวภาคประชาชนมันแรงมากขึ้น ถามว่าจริง ๆ แล้วมันเรื่องใหม่ไหม มันก็ไม่ใช่เรื่องใหม่

ปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ Manager Online ได้รับความนิยม (รวมทั้งก่อนหน้าที่จะมีเรื่องการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างโจ่งแจ้ง) ที่นอกเหนือไปจากเนื้อหาที่เข้มข้นแล้ว ก็คือ ชุมชนคนอ่านนั่นเอง ชุมชนคนอ่านที่ active มันก็กลายเป็น ไทยมุง ได้เหมือนกัน จำได้ว่า เวลาซ้อเจ็ดมาแฉอะไรทีไร คนก็จะมา “เม้าท์” กันต่อในความคิดเห็นข้างล่าง (แม้ว่าส่วนใหญ่ comment แรก ๆ จะเป็นการนับคนเข้าก็เหอะ)

หรืออย่างในคุยคุ้ยข่าว ผู้ชมก็สามารถส่งข้อความไปร่วม “คุ้ยข่าว” ได้ เป็นต้น

หลายคนบอกว่า จริง ๆ แล้ว แค่มีโทรศัพท์มือถือแบบมี SMS หรือมีกล้องได้เนี่ย ก็เป็นนักข่าวภาคประชาชนได้แล้ว แต่จริง ๆ องค์ประกอบที่ขาดหายไปก็คือ ความเป็นมวลชน นั่นเอง ซึ่งถ้าต้องผ่านสื่อมวลชนช่องทางทั่วไป สิ่งที่เรานำเสนอ อาจได้เป็นข่าว หรือไม่เป็นก็ได้ ตามใจคนที่เห็นว่าเป็นข่าว อย่างเช่น วิดีโอของเด็กนักศึกษาถูกจับในห้องสมุดของ UCLA จะไม่เป็นข่าวได้เลย ถ้าไม่เอาขึ้น Youtube

อินเตอร์เน็ตก็เลยเป็นช่องทางที่ทำให้เกิดเสรีภาพมากขึ้น ประชาชนไม่ใช่อยู่ในฐานะผู้บริโภคอีกต่อไป แต่ยังเป็นผู้สื่อข่าว ผู้ผลิตข่าวอีกด้วย ยกตัวอย่างง่าย ๆ ยังไม่ต้องเอาถึง web 2.0 application เอาแค่ Forward Mail หล่ะ คนใช้และคนไม่ใช้อินเตอร์เน็ท ต่างก็เรียนรู้การได้มาซึ่งข่าวสาร (ทั้งที่ลับและไม่ลับ) โดยไม่ต้องผ่าน กอง บก. แต่ Forward mail ก็มีปัญหาเรื่อง spam ที่น่ารำคาญ และการวัดความนิยมที่ไม่ชัดเจน เท่ากับ web 2.0 application ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นทั้ง Digg, wikipedia, newsvine, newsmap หรือ OhMyNews ที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในเกาหลี ที่ตอนนี้เริ่มขยาย model ออกไปประเทศอื่น ๆ แล้ว เหล่านี้เป็นต้น (ผมมีเพื่อนคนนึงเป็น visiting scholar เป็นนักหนังสือพิมพ์จากเกาหลี ก็บอกว่า นักหนังสือพิมพ์ในเกาหลีก็ไม่ค่อยชอบและกลัว ๆ อิทธิพลของ OhMyNews อยู่ไม่น้อย)

แต่ในบรรดา application จะโดดเด่นและทรงพลังที่สุดก็น่าจะเป็น blog นี่แหละ เพราะเขียนเอง edit เอง เสรีภาพเต็มเปี่ยม เป็นเจ้าของเรื่องของตัวเอง เล่าเอง ตัดต่อเอง ทำเองหมด ความนิยมก็วัดจากพวก aggregator ต่าง ๆ ข่าวที่ได้จาก source พวกนี้ นอกจากจะสด ใหม่แล้ว ยังมีความ authentic มากกว่าด้วย ซึ่งแน่นอนว่า ถ้าพลังตรงนี้มันมีมากขึ้น ๆ นักสื่อสารมวลชน ก็เริ่มจะห่วงว่า จะทำให้คนหันไปอ่าน blog มากกว่าไปอ่านหนังสือพิมพ์หมด แล้วในที่สุดก็จะอยู่ไม่ได้ (หรือดูว่าแนวคิด Youtube TV ก็ได้รับการตอบรับ อย่างดีทีเดียว จนคนในวงการทีวีก็อดไม่ได้ที่จะจับตามอง)

ก็เลยมีการพยายามหาทางที่จะทำให้หนังสือพิมพ์ทั้งหลาย ต่างปรับตัวเข้ากับยุคสมัยเหล่านี้ หนังสือพิมพ์หลายฉบับ แทนที่จะจ้างนักข่าวเพิ่ม ก็เริ่มจ้าง blogger แทน หรือนักสื่อสารมวลชนอย่าง Jay Rosen แห่ง Pressthink ก็พัฒนา project NewAssignment.net ขึ้นมา เพื่อหาวิธีการที่จะดึงพลังภาคประชาชนเข้ามาใช้ในสื่อมวลชน

ที่เห็นเป็นรูปธรรมแน่ ๆ ก็คือ การร่วมมือกันระหว่าง web 2.0 application ต่าง ๆ กับสำนักข่าว เช่นล่าสุด Flickr (โดย Yahoo) กับ Reuters ร่วมมือกัน ให้คนใช้ Flickr สามารถส่งภาพข่าวไปยัง Reuter ได้ เป็นต้น (Tom Glocer, CEO ของ Reuters มีบทความเกี่ยวกับ ความเชื่อถือในยุคของหนังสือพิมพ์ภาคประชาชน – Trust in the Age of Citizen Journalism แนะนำครับ)

บ้านเรายังเป็นอย่างนั้นไม่ได้ ก็เพราะไม่เพียงแต่ Internet penetration แล้ว internet+media literacy ที่ยังน้อยแล้ว ยังมีเรื่องของ perception ของสื่อที่ทรงอิทธิพล ก็ยังคงมีอยู่มาก ในขณะเดียวกัน ประชากร “active” blogger ก็ไม่เยอะเท่าไหร่ lurker น่าจะมีเยอะกว่า อีกอย่าง การสร้างวัฒนธรรมใหม่ โดยเฉพาะวัฒนธรรมที่ไม่ชัดเจนในเรื่องของ identity ด้วยแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่าย ยกตัวอย่างเช่น เพิ่งไปเห็นใน กระทู้ในห้องราชดำเนินใน Pantip.com เกี่ยวกับเรื่อง TCDC กับ TK Park ที่มีแนวโน้มร่อแร่ ก็มีคนมาเขียนตอบไปเรื่อย จนมีคน ๆ นึงเขียนมาว่า

“ออกข่าวรึยัง ให้ออกข่าวแล้วค่อยมาพูดดีกว่าไหม
ยังงี้ใครจะพูดก็ได้ แล้วด่ารัฐบาลชุดนี้ไปก่อน
ถ้าไม่เป็นจริง ก็หายไปกับสายลม ไม่คิดจะรับผิดชอบกะทู้ที่ตั้งเลย”

ถึงแม้จะมีประเด็นอื่น ๆ แฝงมากับความคิดเห็นนี้มาด้วย แต่จากความคิดเห็นนี้ ก็มองว่า “ความเป็นข่าว” ดูเหมือนว่าจะยังต้องยึดติดกับสื่อมวลชนอยู่ดี ซึ่งผมว่าคนส่วนใหญ่ก็ยังคิดแบบนี้

ส่วนไอ้เรื่องจริยธรรมก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่น่าเป็นห่วงเลย ก็ในเมื่อคนไม่เชื่อในจรรยาบรรณหรือจริยธรรมในวิชาชีพสื่อมวลชนแล้ว นับประสาอะไรกับสื่อประชาชน มันก็คงไม่ต่างกัน (หรือเปล่า)

จริง ๆ มีอีกหลายประเด็นที่น่าสนใจเหมือนกัน แต่เหนื่อยแล้วอ่ะ

Thailand in “East Wind”

The latest issue of East Wind, a periodical publication of Asian Student Association at UNC has a couple of interesting points about Thailand, though one may not take it seriously as one of those by/for undergrads.

Firstly, in a section called “Student Speakout”, there are five students giving opinion about “Who is the most influential Asian political figure alive?” A junior student named Catherine Kronk goes for..

“The King of Thailand [Bhumibol Abdulyadej Adulyadej] (Note: The typo is found in publication. Grrr…) because he is a moderate and stabilizing force in volatile Southeast Asia.”

Two of them voted for Hu Jintao, Chinese president, one for Junichro Koizumi, and the other one for Dalai Llama.

Secondly, an article on page 6-7 named “Change of Power” by Rocky Gao is dedicated to the update on the coup. What is interesting in the article is those comments from Kevin Hewison, a UNC professor who earlier posted a question mark on the current PM’s name tag in his article, General Surayud Chulanont: A man and his contradictions. Since I could not find the online/electronic version of the publication

The article begins with his opinion + assumption that the coup was highly supported from urban folks.

“Often when you have a coup in the part, the Bangkok population has responded quite quicly against it.”

“In this case they have supported the coup very strongly.”

The paper quotes that he has skeptical idea about the promises from Council for National Security (CNS – formerly Council for Democratic Reforms).

“The 1997 constitution, often called the People’s Constitution, has been thrown aside by the coup.”

“My guess is that the new constitution will be much less a people’s constitution and much more an elite one.”

He reemphasized the political power of Bangkokians, as one might not happy with the idea of Bangkok = Thailand.

“Many people are already very disappointed with the turn of events following the coup”

“The people who call themselves democracy activists who were caught up in the anti-Thaksin campaigns in Bangkok are already regretting it.”

The article mentions a little bit about his perspective on the slow down on investment.

“There is going to be a hiatus while these things get worked out.”

“I think foreign investor are going to stand back and see what happen for a while”

And it ends with an interesting quote.

“The honeymoon period has finally finished and the struggles are now on again.”

Hmm real short honeymoon, huh? One may argue/wonder whether they already have one.

The article also has a concise timeline of the “history of polical unrest” with 6 points of time, 1973, 1976, 1981, 1991, 1992, and 2006.

Personally, I’m kinda wondering about when the interview took place, since the publication get published per semester. The situation is moving pretty fast. His comment about the investment is somewhat too late to say as the ambiguity is somewhat less than it was. Anyway, this piece is rather summative rather than informative. I just want to share as the online version is not distributed.

To Be Banned??

No, it is not my blog, I hope… I know that I’m on the edge someway somehow. Anyway, I am talking about the recent article in Asia Times wrote by Shawn W Crispin entitled Thailand’s monarch riding high.

It reflects His Majesty’s recent royal address as His Majesty refered politics as a boring issue. [Note: I don't think boring politics and politics as a boring issue are equal. Please allow me for interpretation.] The article tries to sell the idea that the monarchy intervene the politics in Thailand. The last paragraph ends with provocative argument that

“There are growing indications that the soon-to-be drafted new charter will be written in a way that strengthens the monarchy’s status in Thailand’s next democratic incarnation, scheduled for late 2007.”

It also steps across the inside of royal business under the [perharps irrelevant] subsection topic “Toward national reconciliation”, especially the succession which reminds me of what Handley “imagine” in his book.

Petition to Internet Censorship in Thailand

AFP reported on a group of Thai people filed a petition with Thailand’s National Human Rights Commission.

FACT [abbreviated for Freedom Against Censorship Thailand], which was formed earlier this month, is the first organization of its kind in Thailand seeking to end the censorship of more than 35,000 websites in the country.

The group said the government blocks 2,500 web pages, including some from the BBC, CNN, Yahoo News and articles from Yale University Press about Thailand’s King Bhumibhol Adulyadej.

At least 11 percent of the websites blocked contained criticism of ousted prime minister Thaksin Shinawatra or his Thai Rak Thai party, the government’s handling of the violence in southern Thailand, and the September 19 coup that overthrew Thaksin, the group said.

A part of the petition includes 11 unanswered questions for the ministry of ICT. Here are the excerpts.

1. What legal framework is the website blocking based upon? (Note that the Computer Crime Act has just been passed through the cabinet recently. The act has not been enacted yet.) Otherwise, the ministry will breach the section 37 of the 1997 constitution (which now has been torn down by the coup).
2. ICT declined to be responsible for the guidelines. Then, who actually developed the guidelines?
3. ICT declined to define the term “inappropriate”, “obscene”, and “illegal” which are very broad, vague, and dependable on each society.
4. Who in the ministry in charge of ordering the censorship?
5. Were the considerations based on individual or committee?
6. Who is the person who could finalize whether a website should be blocked?
7. Who is the only person who inspect and monitor the Internet?
8. The decline to answer the question is actually breaching the Freedom of Public Information Act.
9. The ministry also declined to give the information about who else involve or cooperate the blocking of websites. Such common free hostings, e.g. Angelfire and Geocities, have also been blocked in general.
10. The ministry has to consider the censorship of webboard on a different basis from the blocking of websites. Also they has to identify the reason of blocking public opinions.
11. Google has been requested to block websites by keywords. The ministry has to clearly reveal those keywords.

The petition is still opening. You can sign the petition at FACT blog. On its blog, there are a number of interesting entries regarding the Internet censorship in Thailand.

[via Yahoo News]

Official Reasons for The Coup

Council for National Security, previously the military coup, issued a white paper explaining why it toppled the Thaksin government.

The Nation is unofficially translating the white paper.  The white paper lists main events leading to the reform including:

Corruption and conflict of interests

• Transformation of mobile phone concession fee to excise tax
• Giving investment incentive to satellite business
• Suvarnabhumi Airport construction and purchase of CTX bomb scanners
• Airport link rail transit system
• State enterprise privatisation
• Public TV intervention

Abuse of power

• Appointments of relatives and close aides to senior government posts
• Budget processing without Parliament’s approval
• Abusing international trade negotiations for personal benefit (Exim Bank loaning programme)
• Abusing legal power to investigate assets of government opponents

Government leaders’ ethical and moral offences

• Selling satellite and TV concessions to foreign countries
• Trading of stocks among family members without paying tax

Intervention in constitutional investigation system

• Influencing the Senate’s appointments of independent organisations’ members
• Intervention in the appointments of the Election Commission members, Constitution Court judges, members of the National Counter Corruption Commission and the Auditor General

Right violations as a result of wrong policy implementation

• Extrajudicial killings of many drug suspects
• Failure to solve violence in the deep South

Public disunity and confrontation

• Blocking access to information by those wanting to investigate the government and the prime minister
• Setting up supporters’ groups to confront government opponents

Attempted solutions under democratic system

• Peaceful anti-government rallies
• Solutions proposed by respected figures
• Courts’ roles (Constitution Court’s invalidation of the April 2, 2006 election date and the Criminal Court’s ruling that held the Election Commission guilty of malfeasance by approving such an election date)
• His Majesty the King’s speech to Supreme Administrative Court and Supreme Court judges on April 25, 2006

The translation of the whole report is still updating, check it out at The Nation sites.

OLPC Thailand Meets The Minister

Kamthorn exclusively reported on Blognone that the OLPC team in Thailand, led by Dr.Djitt Laowattana, met the ICT minister, Dr.Sitthichai today (Thailand time) to explain about the project and report the status.

Four major topics were reported: the background of the project and the status of OLPC in Thailand, specifications of hardware with demonstration, specifications of software, and the travel report when the team went to MIT.

The minister said the project was not clear in the previous government.  There was no budget allocation and recorded information.  Thus, he did not know anything about the project officially, except from media.  After the meeting, he thanked the team to give more information so he could see the overall picture of the project.  He said he see this project is beneficial and he will support the project.  However, he emphasized that he is not the only decision maker who can directly approve the project.  He is also willing to meet Professor Nicholas Negroponte when he comes to Thailand in December.

I think we now can see the smiles from OLPC team and hopefully on Thai kids’s faces in the near future.

Blocking the Net: Status of Thailand

I wrote about where Thailand is on the rank of freedom of press (in general) in the beginning of this month. Business Week later covers the article focusing the top Nations that Censor the Net including Myanmar, China, Belarus, Iran, Tunisia, Cuba, Egypt, Saudi Arabia, Turkmenistan, Vietnam, North Korea, Syria, and Uzbekistan.

Folks at Blognone sound happy that Thailand is not in the list. So where is Thailand in Internet Censorship then?

I went back to Reporters without border again, the source of my earlier post and Business Week, to look at the list again. Well, although Thailand is not among 13 top countries, It seems obviously that Thailand is list in top 25. [The report is also available in PDF]

Thailand

The government filters the Internet as part of its fight against pornography and has used it to extend censorship well beyond this. The method employed is also sly, since when a user tries to access a banned site, a message comes back saying “bad gateway,” instead of the usual “access refused” or “site not found.” In June 2005, the websites of two community radio stations very critical of the government were shut down after it pressed their ISP to do so.

I hope this is not the thing to be happy or proud of. I hope the Internet government would be transparent as his administrative style too, or at least be honest. (See also
Spirits of Censorship: Thailan’s ICT Ministry) I personally do agree that Thailand needs some reasonable level of control over the Internet. However, the bottom line is that they need to be honest, responsible, justifiable, and consistent. I’m sure that people would understand and cooperate.

Thai Open Sourcers Meet ICT Minister

mk reported on Blognone that eight representatives from Thai Open Source Associations and users/developers of open source software met Dr.Sitthichai, Thai ICT minister, discussing about open source in Thailand and roles of the government.

They handed the open letter (asking for support of open source) with 800 names of supporters on to the minister. He apologized and admitted that he is hardware-oriented and does not have knowledge about software that much. He said he does not oppose. He just does not know. From now on, he is willing to support.

Here is what I translated from a short audio clip [ogg, mp3].

“[I want to] explain a bit that I did not intend and it was misunderstanding. I am proud and glad that such activities exist. And I will seriously, tangibly, and financially support through SIPA [Software Industry Promotion Agency (Public Organization)] as soon as possible to encourage the activities.”

He agreed to consider to add open source policy in the under developing National ICT Master Plan. In addition, he considered to set up the minister’s advisory board on open source.

About the meeting with Microsoft, he mentioned that he got a request from M.R. Pridiyathorn Devakula, deputy prime minister. [Note: It seems likely that the early meeting with Microsoft was about going to see the operation of British e-government.) Dr.Sitthichai said he will use his own money and contact British government directly instead.

For the OLPC project, he asserted that he does not oppose or intend to turn the switch off. This project was initiated during Thaksin's government with no financial support plan. Therefore, the government does not have budget to support the project. Kamthorn had a chance to clarify and talk about the project for a little while. The minister said he will bring that up for the next meeting with OLPC working group which Dr.Djitt Laowattana serves as a board director tomorrow.

[via Blognone]

Spirits of Censorship: Thailand’s ICT Ministry

Sombat Bun-ngam-anong, a webmaster of 19sep.net – an anti-coup website, told the story about censorship of the website to Thairath,Thai national newspaper. He said 19sep.net was set up one day after the coup. However, it was blocked by ISP, True Internet. He said someone turned off the server switch (Hmm, I personally wondered how did he know that).

He decided to move to host outside Thailand. After 2 hours of relocation, the domain was blocked without any notice. [Typically, there is a note that who took the blocking action.] No one was responsible for the actions. The ministry of ICT blaimed the ISP with the supporting argument that the ministry has not been closed any website (Does not it sound familiar?).

It sounds possible to me that there might be some secret lines directly to an ISP to act something, due to its urgency. In emergency, the efficiency of communication could be failed, in particular no evidence supported. It could include the low self efficacy of legal literacy (or the low literacy itself) of actors as well as the abuse of “magic power” (which could easily happen in everyday life, for instance, the recent UCLA police tasers student case).

One of True’s lawyer team interestingly responded that it was false. The ministry has actually order the closure [of websites]. However, there is no official lists or letters to the ISP, even though True has eagerd asking for them. (Presumably, they asked after the action s have been done.) When True got response from its users and forward the questions to the ICT minitry, the answer was it was just cooperation. Once True did so, that was it. Supasorn, the source from True, said the ministry actually realized that they do not have any power to do so.

True has been sued by its customer regarding the closure of swiming suit website which has been reported as pornography. The problem they currently have is that they could not have any official notes from the government. Since then, True has never blocked any websites.

This reminds me of Ishmael in The End of A Series of Unfortunate Events. His favorite phrase is “I’m not going to force you, but I don’t think …”. It is not a direct command, but a magic power?

Who should responsible for this? I do not understand why the government come out and say that they did it. It would make more sense to me if they just accept that they did it. If they are reasonable, I think people would understand. Leaving it as mistery does not help the communication and the relatioship with its people.

The website is now working (I hope it is accessible in Thailand too), although there is a discussion on whether the website should be closed or not.

[via Thairath]

No Budget For OLPC in 2007

In the four-billion-baht budget approved for Ministry of ICT, there is no allocation for computer acquisition project including One Laptop Per Child, said Dr.Sitthichai, a current Thai ICT minister. He gave the reasons that computer acquisition project need attentions and should be based on “reality”. (I’m not quite sure what he meant by “reality”.)

For the policy to provide computer access and teach literacy to Thai children, it needs to be developed slowly and thoroughly (Note: my own interpretation).

In the same news in Thairath, he just brought representatives from Microsoft (Thailand) to meet prime minister, deputy prime minister and finance minister. The representatives from Microsoft offered IT supports and help to develop e-government.

[via Thairath]

[See other photos of $100 laptop prototype at OLPC wiki.; via Boing Boing and CNET]

Thai Minister Admits “It May Be My Misunderstanding”

It has been highly criticized on Thai ICT minister’s comments about open source accompanied with an open letter by open source supporters. (see also: my previous entry)

According to Thairath, Dr.Sitthichai said it might be his misunderstanding and unclear speech. He said he did not have enough time to talk about it. The open source he meant on that day was those software applications that have been developed by a couple of people and not been maintained regularly. He realized that there are a number of groups and associations working on open source. Thus, the government is ready to support open source.

The representatives from open source groups and association will have an official meeting with the minister on Tuesday 21.

However, there is no clarification on other aspects, including e-book and e-society.

[via Blognone]

Thai Minister Supports Cellphone Signal Ban For Counter-terrorism

The new Thai ICT minister said registering prepaid numbers does not solve the problem in the south of Thailand. However, he declined to break the registration.

Here is what he think could help:

• Installing closed-circuit cameras everywhere and keep monitoring and recording all the time
• Investigating what time that terrorists usually used the phones to initiate the bombs and then close the signal in that period.

He said the ICT ministry already investigated and found that there is no specific time that terrorists used cellphone to operate the bomb. Thus, it’s hard to use this method.

I’m glad they already found out!

[via Than news]

No Open Source, e-Book, and Digital Opportunity for Thailand

[Warning: This entry is real, not a joke]

The new Thai ICT minister recently gave a talk at the IT Press Club that he does not support e-Society and e-Book projects.

Keeping Digital Divide

Here is what I found about e-Society policy initiated by the previous government.

e-Society
This policy thrust focuses on promoting an improved quality of life and developing a Knowledge-Based Society by bridging the digital divide within Thai society. This will be achieved by developing an information infrastructure equally accessible to all; developing human resources skilled in IT; augmenting educational capacity to promote learning within society; creating and supporting opportunities to bridge the digital divide; developing IT systems to support learning communities; using IT to improve the quality of life through dissemination of and providing access to information; and creating a society through IT support of civil society initiatives.

Apparently he comes with the idea that technology is luxury asset. What he want to achieve is to expand fiber optic network throughout the country in order to increase broadband users double every year while the price decrease. I hope he is thinking about leapfrogging penetration. Note that only about 10% of Thai population go online (Source: NECTEC). If not, the disparity of those who have and have not access to Internet will be even larger.

Time to say good bye to e-Book
For e-Book project, he argued that it is bad for eyes and feel like reading a real book, according to Thairath. I just don’t want to criticize much about his opinion. Just a little comment that instead of getting rid of the project, I hope he could further discuss with Ministry of Science and Technology to work on promoting HCI issues in Thailand.

The Ending of Open Source
He gave a short note that he does not see much benefits of opensource!!!

“With open source, there is no intellectual property. Anyone can use it and all your ideas become public domain. If nobody can make money from it, there will be no development and open source software quickly becomes outdated,” he said.

Apart from Linux, he claimed that most open source software is often abandoned and not developed, and leads to a lot of low-quality software with lots of bugs.

“As a programmer, if I can write good code, why should I give it away? Thailand can do good source code without open source,” he said. [Source: Bangkok Post]

It seems likely what he focuses in his term is the “image” of the Ministry and the censorship of online information.

Once again, welcome to Thailand, land of egonomy.

[Source: Thairath on 11/10/06 and 11/13/06 and Bangkok Post on 11/15/06 via Blognone]

We are friends: Thailand and US on Privacy

Privacy International, London-based human rights group, recently released a new VERY comprehensive report on privacy status around the world. Thailand is ranked 31st following closely the United States (30th) on a ranking of 37 countries.

The study ranks countries on various privacy-related issues. These include whether they have a written constitution with specific mention of privacy, the use of identity cards and biometrics, electronic surveillance including closed-circuit TV cameras, interception of communication, access of law-enforcement agencies to private data, surveillance of travel and financial transactions, and global leadership in promoting privacy. [from globeandmail.com]

Here is a highlight part on Thailand.

Wiretapping is prevalent throughout the country. Police recently asked the government to enact a law permitting warrantless, judicially unsupervised wiretaps and searches. The opposition condemned this attempt to override civil liberties and human rights, and the idea did not develop.

Political bugging is no less common. Politicians and human rights activists accused a political party of wiretapping political opponents and journalists.

The government is currently implementing a system of national ID smart cards. It plans to integrate them into an e-government campaign, which would provide access to most of its services through the Internet. Several human rights and privacy advocates criticized the government for pushing an intrusive identification system while the country still lacks a data protection law.

In the country report (page. 694-699), which is more comprehensive, they referred to section 34, 37, and 58 in the 1997 constitution which was just revoked. [Note: Poor thing... They just said it is a "new" constitution in the report. Well, we will get a new one soon.] Also they talk about Official Information Act (OIA) as a frame of data protection and freedom of information. In the Privacy Case Law section, they raise one interesting case of conflict of interests…

In one case, a girl who failed the Entrance examination to a state-run school requested the test scores of herself and other students who were accepted. In a series of decisions by the OIC, the IDT, and even the civil and supreme courts, the right of access to test scores was upheld and enforced. This decision was made amidst the protests and countersuit of parents of other students, who claimed that their privacy rights were
violated by the disclosure of their test scores; the courts held that the results of a “public competition were not personal information” and thus unprotected. (p. 696)

The other sections are already mentioned in the highlighted, including wiretapping and surveillance (see also my earlier post – Do we have a global censorship? I guess so now…), the registration of pre-paid cellphone, and smart national ID cards.

From my personal observation, privacy is kind of opt-out interest in Thailand. No many Thai seems to really care about this much, especially those from grassroots level. [Note: A new Thai government rules a substitutive term apparently for brainwashing. They are now using "glassroots". Sorry, LOL is not allowed.] I guess this might not imply just only in Thailand, because even on Slashdot, there are still some debates on this aspect as well.

[extended from Slashdot]

Be Real! Bloggers

China wants to control the blog communities by registering all bloggers in the country. They are working on developing a national blogging system where bloggers need to use their real name in registration but are allowed to use pseudonyms for posting.

This is not a totally new idea for online community. Identity checking seems to be everywhere online regardless of original countries where the system is developed. Many online activities, including registration, are at least tied to our email addresses.  Though one can fake, they can still trace where you access their email at least.  Having many email addresses is just like having many identities on those social networking sites.

We all know that information, even in online environment, has been highly monitored in China,  as one can suspect from any nations with low level of democratic passion. However, monitoring only may not be effective in controlling flow of information. They may need to control over the censorship as well. The system has to be competitive enough to attract bloggers to use their own system rather than other internationally born system.

Using their real identity for online activities is not something surprising idea in democracy world, isn’t it? For example, Pantip.com, Thailand’s largest online community, also require National Citizen ID number (for foreigner, you need to send a photocopy of passport) for registration. It is claimed that to assured the capability to monitor and tracability. Also they are implementing passing card, temporary login, which is tied to your email address for registration. This recent monitoring procedure is set up as they claim for security reason after there have been a lot of pressure from the government and officer. At the moment, Rajdumnern forum (political group), though opened, is restricted to members only to be able to participate in that forum.

Well from this aspect, could you tell whose democracy is stronger and more developed between Thailand and China?

[via The Nation]

Democracy on weblogs

Being a netizen does not always mean you are now living in nowhere. The reality is still here and there. Recently, a chief U.N. envoy, Jan Pronk of the Netherlands, was ordered to leave Sudan within three-days period. Medias suspect that it is because of his weblog which recently criticized Sudanese military while there is no reason from Sudanese government.

Twan of Masters of Media well said that “[d]emocracy on weblogs seems to be as democratic as the country you live in.”

This situation is another piece of political evidences proving that the Internet does not always mean borderless.

ปิดหูปิดปาก แต่ดันตะโกนกันซะเอง

เป็นที่ทราบกันดีแล้วว่าหนังสือ The King Never Smiles ของ Paul M . Handley เป็นหนังสือที่ถูกสั่งห้ามจำหน่าย และเผยแพร่ในเมืองไทย (ไม่แน่ใจว่าสั่งห้ามครอบครองด้วยหรือเปล่า) โดยใครอันนี้ผมไม่ทราบชัด แต่ผมเองก็ได้ข่าวเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ มาตั้งแต่หนังสือยังไม่วางแผง แต่ที่จะพูด มันมีประเด็นในสิ่งที่คนไทย (โดยเฉพาะสื่อ) กำลังทำอยู่ ซึ่งผมเห็นว่า มันน่าพิจารณาเป็นกรณีศึกษาไว้ ก็น่าจะดีน่ะครับ (ปล. ผมไม่ได้เขียนเรื่องราวในหนังสือนะครับ หวังว่าคงจะไม่ถึงกับต้องเข้าคุก เข้าตารางนะครับ)

ทีนี้ มาถึงสิ่งที่ผมเองค่อนข้างสงสัยและผิดหวัง ก็คือ บทบาทของสื่อของไทยเราเองนี่แหละ เอาข่าวที่เกี่ยวกับหนังสือพวกนี้มาเล่นอย่างหน้าตาเฉย (ตัวอย่าง) ทั้ง ๆ ที่ข่าวที่เกี่ยวกับการสั่งห้ามจำหน่ายหนังสือที่ไม่เหมาะสม ควรจะปล่อยให้เรื่องแบบนี้มันหายไปเอง และไม่ควรจะมีการกล่าวถึงอีก ซึ่งหลายคนอาจจะไม่เห็นด้วย เนื่องอาจจะเห็นว่า การเขียนข่าวในลักษณะนี้ จะได้บอกให้คนอื่นไม่เอาเยี่ยงอย่าง แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นการนำเสนอในเชิงต่อต้านและไม่เห็นด้วยก็ตาม มันกลับกลายการเป็นเครื่องมือประชาสัมพันธ์ให้คนอยากอ่านเข้าไปกันใหญ่ เข้าทำนองที่ว่า บอกให้คนอื่นเงียบ ๆ แต่ตัวเองดันตะโกนซะ ปาว ๆ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ยิ่งข่าวเกี่ยวกับหนังสือเรื่องนี้กระจายมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นการระคายเคืองเบื้องพระยุคลบาทมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นกฏหมายที่เกี่ยวกับการ censor เนี่ย ไม่ควรจะอนุญาตให้มีการเปิดเผยต่อสาธารณะว่า อะไรถูกสั่งห้ามบ้าง เว้นแต่จะมีการขอข้อมูลตาม พรบ. ข้อมูลข่าวสาร ในขณะสิ่งที่อนุญาตให้มีการเปิดเผยต่อสาธารณะ และให้มีการวิพากษ์วิจารณ์ได้ น่าจะเป็นตัว “กฏเกณฑ์” มากกว่า

ก่อนหน้านี้ ผมก็เคยสงสัยว่า ทำไมผู้หลักผู้ใหญ่ในประเทศเรา ถึงได้ตอบคำถามกับสื่อ ทั้งในและต่างประเทศ เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้อย่างห้วนและคลุมเครือ (ตัวอย่าง) ตอนแรกก็ให้รู้สึกสงสัยว่า ทำไมท่านเหล่านั้นไม่วิพากษ์วิจารณ์ไปเลย ว่าข้อมูลตรงไหนผิด อันไหนถูก บางทียังคิดไปเลยเถิดว่า น่าจะเขียนหนังสือ อธิบายเรื่องจริงไปให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ก็เพิ่งมาเข้าใจตอนเขียน post นี้แหละครับ ว่า ยิ่งพูดมาก ยิ่งยืดเยื้อ เรื้อรัง ยิ่งทำให้คนเขียนข่าวอยากติดตาม สู้เงียบไว้ดีกว่า

แล้วจริง ๆ ผมก็ไม่เห็นว่า คนไทยเราจำเป็นต้องไปวิ่งเต้นบอกให้เค้าหยุดขายหนังสือหรอกครับ (อย่างในข่าวนี้) ผมคาดว่าคงจะเป็นไปได้ยาก จริงอยู่ที่การเขียนถึงกิจการภายใน เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม แต่หนังสือมันก็เข้าสู่กระบวนการทางธุรกิจเรียบร้อยแล้ว และผมก็คิดว่าสำนักพิมพ์และคนเขียนเค้าคงไม่ยี่หระอะไร ดูได้จากการตอบคำถามพูดคุย การทำให้หนังสือเป็นที่กล่าวถึงมากเท่าไหร่ ยิ่งจะทำให้คนเขียนและสำนักพิมพ์ได้กำไรจากการเรียกร้องมากขึ้นเท่านั้น อีกอย่างหนึ่ง เราก็ตระหนักกันอยู่แล้วว่า ปัญหาที่เกิดขึ้นมา มันเกิดขึ้นมาจากความแตกต่างระหว่างวัฒนธรรม ในขณะที่ต่างชาติเค้าก็เชื่อใน Freedom of expression อย่างสุดโต่ง (ไม่เว้นหน้าอินทร์หน้าพรหม)​ ซึ่งแตกต่างจาก Freedom of expression แบบของเรา ที่มันมีขนบทำเนียม ความเชื่อกั้นอยู่ เพราะฉะนั้น การที่จะข้ามไปบีบคอให้เค้าเชื่อหรือนับถือแบบเราก็คงจะไม่ได้ แต่เท่าที่ดูสื่อฝรั่งก็เลิกเล่นข่าวนี้ไปนานแล้ว แล้วที่เล่นอยู่ก็มีไม่กี่ที่เท่านั้น ที่เหลือก็จะเป็นเชิงโฆษณาหนังสือเสียมากกว่า

อีกอย่างไอ้ความเป็นโลกาภิวัตน์ มันทำให้เรื่อง censorship ในระดับประเทศหรือชุมชน มันมีความซับซ้อนมากขึ้น และผมเชื่อว่า คนในประเทศไทยหลายคนก็ได้อ่านหนังสือเล่มนี้เรียบร้อยโรงเรียน Yale ไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่ไม่มีขายในเมืองไทย อย่างน้อยผมก็ได้ยินคนใกล้ชิดบอกว่าได้อ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว เพราะมีเพื่อน ญาติหรือคนรู้จักอยู่/เดินทางไปต่างประเทศ ล่าสุดตอนนี้ใน Amazon.com ก็สามารถ search inside หนังสือเล่มนี้ได้แล้วด้วย (ถึงแม้ว่าจะอ่านไม่ได้ทั้งเล่มก็ตาม) ไม่รู้ว่า ถ้าหนังสือเล่มนี้เข้าไปอยู่ใน Google Book project อีกเมื่อไหร่ เพราะฉะนั้นกฏหมายบ้านเมือง ในเรื่อง censorship ทั้งหลายเนี่ย ก็ควรจะต้องมีการพิจารณาในเชิงองค์รวมเสียที มากกว่าที่จะมองไปเป็นส่วน ๆ เพราะทุกวันนี้อะไร ๆ มันก็เชื่อมโยงกันหมด (ซึ่งประเด็นก็จะคล้ายกับ กรณีของรัฐประหารครั้งล่าสุด ที่ผมได้เขียนไว้ก่อนหน้านี้)

สมัยก่อนที่ผมเรีียนวิชา โฆษณาและประชาสัมพันธ์ สมัยเรียนปริญญาตรี จำได้ว่าตอนสอบกลางภาค อาจารย์สั่งให้ไปหากรณีศึกษาจากข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์มา แล้วก็ทำแผนการประชาสัมพันธ์มา ผมก็เลือกกรณีศึกษาของความมีพิรุธในการแต่งตั้งผู้บริหารระดับสูงของรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่ง ซึ่งพบว่ามีการตุกติกโดยคนที่สมควรได้ ก็ไม่ควรจะได้ ส่วนคนที่ไม่สมควรได้ ก็ได้เฉย เลยกลายเป็นที่ครหากันต่าง ๆ นานา ด้วยความที่เป็นคนคิดเยอะ คิดมาก ก็เขียนแผนประชาสัมพันธ์ให้กับตัวผู้บริหารคนใหม่ (คล้าย ๆ กับฟอกตัวนั่นแหละครับ) อธิบายไปเป็นสิบ ๆ หน้า ส่งไปด้วยความมั่นใจว่า แผนของเราค่อนข้างจะรอบคอบและระมัดระวัง อาจารย์ตรวจคะแนนแล้วส่งกลับมา ให้เกือบตกเลยครับ (ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้เกือบตกในตลอดชีวิตการเป็นนักเรียน เลยเป็นเหตุผลที่ผมต้องจำมันมาจนถึงทุกวันนี้) ด้วยเหตุผลที่ว่า กรณีแบบนี้ แผนประชาสัมพันธ์ง่ายนิดเดียว คือ ไม่ต้องประชาสัมพันธ์อะไรเลย เพราะยิ่งไปทำโน่นทำนี่ ยิ่งทำให้คนรู้สึกว่าหวาดระแวง และคิดว่า rumor มันเป็นเรื่องจริง จริง ๆ แล้ว วิธีแบบนี้ ถูกใช้ในการประชาสัมพันธ์ในเชิงการเมืองทั่ว ๆ ไปอยู่ทุกวี่ทุกวันอยู่แล้ว

พูดถึง Amazon.com แล้วมีเรื่องนึงที่เป็นเรื่องน่าแปลกใจก็คือ ณ ตอนที่เขียน post นี้ จะเห็นว่าคนที่เขียน Review ที่บอกแหล่งพำนักว่าอยู่ในเมืองไทยส่วนใหญ่ ชอบหนังสือเล่มนี้ ผมก็เลยไม่รู้ว่าเป็นเพราะ spam หรือ fake หรือเปล่า ในขณะที่คนที่อยู่ต่างประเทศ (ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นคนไทยหรือไม่) ส่วนใหญ่ไม่ถึงกับชื่นชอบมากนัก ซึ่งอันนี้ผมเองก็ตั้งเป็นข้อสังเกตไว้เพียงเท่านี้

Online Petition for Freedom of Expressions During the Coup

Well, not everyone in Thailand (and anywhere in the world) would agree with the coup. The protest has just begun. There are hundreds of protesters in business district area of Bangkok. Here is another way, online petition.

http://www.petitiononline.com/thaicoup/petition.html

The petition was initiated by Thongchai Winichakul, a professor of history at the University of Wisconsin-Madison.

[Source: the Nation, September 23, 2006]

Do we have a global censorship? I guess so now…

In the earlier post, I mentioned about information filtering during the coup with some examples of the news from international reporters that will (and should) not appear on local medias. Well now they heard the voices from those international reporters with some serious concerns.

The CDRM also warned they would “retaliate” against foreign media they said had insulted the revered monarchy in reporting their coup, a junta spokesman said.

At today’s meeting top military leaders asked the foreign ministry to urgently retaliate against foreign reporters whose coverage has been deemed insulting to the monarchy,” deputy spokesman Major General Thaweep Netniyan told reporters.

…

Insulting the king is a serious criminal offense in Thailand, punishable by up to 15 years in prison.

[Source: The Nation – September 23, 2006]

Alright, for those reporters from giant news agencies like CNN, BBC, Reuters, APS, AFP, etc. that have reporters locally in Thailand, this regulation would be more valid and applicable. What about thousands of individual bloggers (and journalism bloggers) who can criticize the monarchy from their desks in their houses around the world (without being in Thailand)?

This is very challenging to control. You can nows make a news piece and write an opinion from anywhere in the world. It truly proves the effect of the emergence of the Internet and globalization.

Again, controlling the mainstream medias now does not mean they absolutely have all flows of information on hand.
————-

This is an additional piece to inform. The reform council now bans all kinds of eavesdropping.

“Previously wiretapping was legal only for police who obtained a court order or for the nation’s intelligence agencies.” [Source: The Nation – September 23, 2006].

Also there has been an unanswered question whether or not they already caught the wiretapping by the former government. [Note: The biggest cellphone operator in Thailand used to be owned by Thaksin Shinawatra.]

Hey, US FBI… I have warned you!!! I know what are you doing… I guess they talked to you too…

Community Radio Banned: Crisis or Opportunity?

On September 20, the reform council (CDRM) sent a letter to all governors to suspend the operation of community radio stations. It was officially informed as for political reason as the latest constitution endorsed in 1993, supporting the establishment of the community radio, has just been torn out. However, many station owners criticized the order that the council is afraid the community radio might be used for against the council. [Source: Matichon - September 21 through Thai Broadcast Journalists Association webboard]

The Nation, on September 22, also covered the suspension of community radio stations in three provinces in the north, including Chiang Mai, Chiang Rai and Mae Hong Son. There are about 300 stations that has to be terminated. Also 500 stations in Phitsanulok, in the lower north, have been called for a meeting. The situation looks like the critique of the owners may be valid since Thaksin and Thai Rak Thai party has stronger voices based up there. Additionally, Chiang Mai is Thaksin’s hometown. Therefore, the closure of those stations might be appropriate (for the coup) to avoid the problem that may occur. There is no further decision about how long the termination would take.

Well, the issue may not just be about that…

On the webboard of Thai Broadcast Journalists Association, the group of respondents has different thoughts about the order. Not all disagree with the order. There are some folks saying it is a good time to revise the system. A couple of responses wonder if it has a hidden agenda or business connection.

However, Here are some insights on the issues.

A number of community radio stations in Thailand have been established widely across the country after the creation of the latest constitution. Personally, I have not been an active audience of those community radios that much. However, I, as well as others would, assumed they did have more freedom of speech, because the community owns it. Therefore, they should be able to control and community member can engage in the radio.

However, that might not be the case. There was a study done by Weerapong and et al., in 2002, supported by the Thailand Research Fund on the operation of community radio in two provinces in the northeast, Burirum and Nakornratchasima. I think this part of an abstract might describe the issue well enough.

The community radio focuses on magazine programs, reality/information content and community related content, indicating imbalance of format and content, as well as lack of direct response to the majority of listeners, especially farmers.

Meanwhile, their main role is state apparatus through top-down communication manner rather than horizontal and bottom-up communication, a few communities listen to the community radio, and participate as co-producer and decision maker on operational process, and policy planer and maker. On the other hand, some communities participate in program, and function as information sources.

In the operational process, there are many problems such as insufficient policy and the lack of resources, budget, personnel, technical facilities, and people participation.  The operational process is influenced not only by cultures, and society, which are varied factors, but also by political factor.

Although the community radio stations in both provinces may not represent the nature of the community radios of the whole country, I would think if you are not familiar with the community radio in Thailand, this might tell you something.

In fact, the operation and business of community radio have been questioned and criticized in various ways. Most of them are about the connection with major media owners, serving business needs of the owners rather than the community focus.

For example, the radio bandwidth is too strong to interrupt other bandwidth to expand the coverage of the signal. So they can attract more audiences and, yes, ads. As a result, the signals from community radios have interrupt other kinds of wireless communication such as telecommunications, television, or even other radio stations. In fact, the regulation limits the coverage for certain distance. Recently, the National Telecommunications Commission (NTC) has opened a couple of communication channels to take the reports regarding the problems from community radio stations including a webboard.

That is why a number of folks would urge this opportunity to revise the regulation and system of community radios. However, is it the the right time? I guess not. I do not think it is the business of the reform council. Also we have more than enough military radio stations. (-_-”)

[Note: It would be more critical to know how community radio stations did on that critical night and the influence of the coup on their operation. However, I have not heard anything regarding to that matter.]

Information Filtering During Thai Coup

About 10am of September 20, the national TV stations began running their programs as usual. However, obvious, that does not mean it already return back to normal mode.

The Ministry of Information and Communication Technology (MICT) called for participation from mainstream journalists, cell phone operators, SMS content providers ISPs, and web administrators to filter and highly monitor information. Here is the summary of the call.

• All medias, including websites and updates via SMS, has to check a news with Royal Thai Army Radio and Television Channel (Channel 5) and the MICT websites before releasing it on air.
• Every single post on webboards and websites (I would think primarily it focuses on the journalism websites that allow comment.) must be closely monitored by web administrators (or webmasters). The responsibility of the posting is totally given to both the author and webmasters.
• Live SMS, MMS, and telephone interview (phone-in) are temporarily not permitted, except a telephone report from journalists.
• The MICT website is the only information center of the CDRM; The Council For Democratic Reform Under Constitutional Monarchy.
• For the very active political websites or webboards, they are asked to close the websites for 12 day beginning today (September 20) as the intended coup period of 15 days. To extend the closure, the web administer will be informed as a call for participation in written format. [Source: manager.com – September 21]

As officially stated, there are two (2) types of opinion pieces that are prohibited: an opinion that refers the monarchy, and the one that is harmful to stability and peace of the country. The updates on Thaksin and his ex-cabinet are still allowed.

Overall, the decision whether if a single piece is allowed or not is finally up to the CDRM. Although the CDRM announced that there is still freedom of press, I would not think they would allow criticizing the CDRM as critical as the international medias do. For instance, I would not think they will allow an opinion that criticizes or questions the CDRM leader (e.g. regarding his religion with the situation in the south of Thailand).

“The Thai Journalists Association and the Thai Broadcast Journalists Association yesterday issued a joint statement and open letter calling on the CDR to give the media the freedom to express and present news.” [Source: Bangkok Post – September 22]

Perhaps, it is not about the filtering, but instead about the traditions, including local morality and ethics, of Thai press. I would think when the situation turns back in a normal mode, they still would not criticizes the CDRM leader as CNN, BBC, and other international medias did.

Therefore, here are the examples of the news piece you will never see on local medias, whether or not during the coup period. [Note: For sensitive Thai readers, please read them carefully]

• Thaksin’s arrogance ’something the king cannot stand’ (CNN – September 20)
• Thai king remains centre stage (BBC – September 21)

BBC also made a note on the concerns of the coup about regional press.

Therefore, I would think the CDRM might have to turn their intentions to international medias more.  Otherwise, there will be more misunderstanding about the situation as ones may already see from the response from US Department of the State.

—————————————-

By the way, the lottery offices confirmed their operations back in normal. :)

Communication during the first night of the coup: another case study

pawoot.com wrote a short article (in Thai) talking about chat and instant messenger on September 19 night.  This piece also appears on blognone.com.  One of the most interesting points is about his own website, pawoot.com. He was an eyewitness when the military was moving into central point.  He took pictures of what he saw and uploaded on his website right away.

He said within 6 hours, there were many ten thousands people visiting his website, comparing to 500 – 600 people per day in general.

He also realized the power of social networking and the Internet in that period of time.

Optimistic Thais and the coup

neophyte posted highlights on jokes and gags about the coup on Pantip.com (Lumpini forum), at least to show how some of Thais think about the situation.

Here are some of post title listed in that forum. Most of them are question-based posts. I translated only the one that would make sense to outsiders:

• I want to know a price of the tank.
  One of the replies asked “first or second hand?”. Another one asked “Include air conditioning?”
• Can a tank has NGV engine?
• How a tank make a turn?
• I already asked the soldiers. They told me that there is no air conditioning in a tank.
• Do you want go out and take pictures of tanks with me?
• Is the lottery working tomorrow?
• This is the announcement of love revolution. Those who are in love, please be calm.
• Is this coup d’etat or tank show?

Most of the discussions were about how they get close to the tanks and talk with the soldiers. They said at the government house, it was just like a festival. This is reflective from Thai Internet users regarding the optimistic perspective and encouragement which may somewhat support the latest poll result from Suandusit Poll, one of the biggest poll agencies in the country.

The poll used an interviewing survey of 2,019 Thais (43% from Bangkok). About 84% agreed with the coup d’etat. About 75% believed the coup would solve the political turmoil. There are no significant differences of the opinions between Bangkokians and those who live outside Bangkok.

Sense of Virtual Community in Crisis: 2006 Thailand coup d’etat

Two interesting announcements were released during the coup.

The fifth announcement commanded the ministry of information and communication technology (ICT) to control, terminate, and destroy the dissemination and distribution of information in network information systems that contain harmful message to the democracy reform.

The seventh announcement from the group was about the rule for political gathering. Five (5) People are not allowed to gather for political discussion and talk.

The fifth announcement was kind of vague in terms of practicability. From what I think, the intention would want to target individual websites and webboards and forward mails. That may be the case for Pantip.com deciding to temporarily close Rajchadumnern, the most active political webboard (Note: the board has been criticized as a place for pro-Thaksin folks).

Well, it was not the end of social networking.  I got an IM message from a friend telling me where the Rajchadumnern folks would go for discussion, weekendcorner.  However, I anticipated, because of security and traffic issue, they moved the website from .com to .net and restricted access. Only people who has registered before are allowed to get in. For those who need to register, you have to ask any existing members to register for you.  That does mean you have to know some “insider” to be able to participate. It is interesting to investigate that the community has to transform into “close” model where only friends of a friend are welcome.  I guess there would be a bunch of people that could not get into this community. And I am pretty sure that they are still a number of people finding the “locality” of the community.  It is interesting to see how the locality is moving from one place to another place.  And how they tried to protect themselves by setting the rules and regulations. The ties are mainly from the power of instant messenger.

Based on the seventh announcement, it is quite challenging to control, in my perspective, in virtual settings.  As others may realize, the announcement absolutely focuses on “physical” political movement.  However, they might overlook the power of online meeting. I am sure the phenomenon happen last night (September 19) for those who use instant messenger (and the Internet in general) proving that a control over mainstream medias does no longer totally affect mass communication nationwide anymore.  If the Internet and other telecommunication networks (e.g. landline and cellphone) are not under control, the flow of information would be running explosively.

Another activity that has been discussed in American politics, but never been exposed by Thai politics before, is blogging. Although not many individual blogs exposed the situation, I found out that most links posted on the blogs are directed to international news agencies rather than other blogs, whether individual or group blogs. However, group blogging has played more roles as a number of people focused on live reporting on a common space rather than their own blog. Isriya and Keng expressed his experience (in Thai) in participating in a collaborative live blogging on 19SEP.

Around 10am (Thailand time) on September 20, mainstream medias began running as usual with more news update. The situation looks less critical and panic. The intense of blogging (about this topic) kind of slow down. It seems like people are getting back to the mode to hear from local news agencies again. Although, 19SEP, for example, had the last post on September 20 at 1:50pm, I would like to see how far these communities formed by this situation would go. One may question the sustainability of these communities. However, I do believe (and hope) that once the situation get back to normal, the sense of community among people involved in this situation would still maintain. The task, in this case is to keep everyone updating and help each other verifying the information, may change to something else, at least to further discussion on future of politics in Thailand.

Here is one of the discussions that I think would be going on in the community. Someone posted inn Klaibann (Thai in oversea) forum asking an interesting question “What should we tell foreigners about the situation? (in a constructive way)” [Note: the link may not be archived]. The replies are also interesting..

Social networking on coup d’etat in Thailand

Blogs

• Thai
  • ปฏิวัติ [Patiwat: Revolution]
  • Keng.com [Reporting blogosphere during the coup d'etat]
  • PRADT [Historical graphic of coup d'etat in Thailand]
  • Pongsin’s Encomium [Some thoughts in Time's A Festive Coup in Thailand article. Also, he noted his friend's reactions from IM screennames.]
• English
  • 19 SEP (Shut down as the order of Ministry of ICT)
  • Bangkok Pundit
  • 2Bangkok

Flickr

• Coup D’etat a Bangkok by bee

Zickr (Thai Digg)

Contributing more, if you have….

“Internet answers demand for news” says the Nation

Internet answers demand for news From the Nation (September 20, 2006)

With television and radio in military hands after last night’s coup, the Internet newspapers seem the only way to keep abreast of the situation.

Seeking Information in a Critical Situation: 2006 Thailand coup d’état

After I enjoyed having lunch with my doctoral fellows on Franklin Street, I got a note from a news reporter to contact him back about the attempted coup in Thailand. I was quite shocked because the fact that the group leader was interviewed and told that they would not do this. But they broke their words. Well I am not going to talk about what it is actually going on there politically. But I think it would be important for me to record what happen to me in terms of experience on information seeking and communication aspects. I would think we, as information professional, might learn something from this situation especially the understanding of how people cope with their information needs in a critical incident.

Instant Reaction

Instead of calling the reporter back right away, I turned on the computer and checked on a couple of Thai national newspaper website at least to verify whether his statement was true or not. However, it took a while for the pages to show up. Also they looked malfunctioned. Some of them were even offline. I guessed there would be enormous access at that period of time. So my first attempt to get the information was to answer “true” or “false”. No detail was gathered at that point.

Meanwhile, I signed on my Microsoft Live messenger (or MSN messenger). A bunch (about 10 people) of people in Thailand sent me notes right after I signed on asking me if I heard the news. The message alerts kept annoying my colleagues in the office then I decided to turn the sound off.

My friends asked me if I could watch the CNN, BBC or any international news agency whether TV or radio. They told me that all national television channels have been controlled by those who called themselves “the reform group”. They asked me if I see the tank. So I was really surprised and began panic after realizing that all Thai people cannot access other news sources except the ones controlled by the council. All international television channels were terminated. Only national televisions were running for announcements. The announcements were the only information sources they got at the moment.

A number of friends formed group chats discussing about the issues and kept updating the situations. We were sharing and verifying the news that we got. There were a lot of rumors throwing out into the group. What we all do were checking where the rumors from. For example, we got the rumor about who took control, who will be the next prime minister, the communication that would be cut off since the coup d’état group will take control of the Communication Authority of Thailand (CAT). I believe that the rumors sent from one-to-one connection rather than mass communication.

Then I decided to check out international media websites like CNN and BBC. There I could see the video and read the whole story. I tried not to get the news from any national news websites since the political turmoil, been in this country for a while, made me curious about their standing points whether they are English or Thai newspapers. Therefore, I decided to use the international agencies because they seems to be more neutral and off the issues. (Note: The political tension against Thaksin involved a lot of media engagement. A number of leaders of the mob are from media agencies.)

This was also the case when the coup happened in 1992. The only source of information at that time was BBC news radio (Thai Language). The station was based in London. People would like to know what was going on from the sources that were available and trustworthy. Since then the situation made hero, BBC news radio (Thai) became one of most favorite and reliable radio station. Unfortunately, last year BBC HQ decided to shut off the BBC Thai station due to financial constraint. There were a lot of calls to reconsider the decision from the audiences. However, they did not make it through. I wonder if today the station still operated, it would have been once again the most heroic situation for the station. Anyway, when people do not have any other choice, we had to find the way out… but how?

Among a number of instant messenger windows, there had been a rumor along the discussion that all communication channels, Internet and telephone, which mainly controlled by Communications Authority of Thailand (CAT) would be shut down for a while. At the same time, a friend of mine in Chapel Hill told me that he tried to call his girlfriend in Thailand. The phone call was cut off. I felt overwhelmed by the information and was kind of worried that I would not be able to connect to my family and friends in Thailand. The only way to prove the rumor was to call my mom.

I called my mom. It worked very well. My mom did not sound panic at all. It seemed like she heard and prepared for the rumor of coup before as well as other people I read on BBC opinion section. (I supposed those are people who are against Thaksin) During the talk, the announcement was coming up. My mom put the phone near the TV set so I could hear the announcement. I hardly heard what it said but at least I felt involved in the event. She told me that she was able to call my brother and my aunt who live in Bangkok. The network was not that bad. Then I was relieved emotionally. I figured it out myself that because there would be enormous connection. That was the reason people would have fail connection. Anyway, I still needed to keep watching if all the communication channels were going to cut off as the rumor said.

Gathering Information

The phenomenon was interesting to reveal the social capitol. I was fascinated by how the groups were formed via instant messenger. Microsoft Live Messenger (or MSN Messenger) is the most popular tool among my Thai community. I got involved into two groups without asking for their permissions. They dragged me in because they wanted me to report as an “outsider”. This reminds me of Chatman’s theory of live in a round. My friends’ and family’s world at the moment were restricted. Unfortunately, I could not access any media in my office except the Internet by that time. I believe if at that time I was able to connect to other live media, I could have been one of the trustworthiest sources among my friends.

There were actually two IM groups on my desktop. One group included my friend in college whom I know and have their contacts on my list. The other group people were those whom I know from my previous work and those whom do not know but they are friends of mine now. Also I got IM messages from other individuals on my list as well including those whom I rarely talked to. I could also have merged this two group together. But I did not because I thought it might be explosion of information for all. The conversations went very fast. I could not keep track both of them. I had to decide which is the main one and then I let the other going on and read the discussion later. As we can see, this situation brought people together to perform “collaborative information seeking” task.

Another source of information that I usually use to update what is going on in Thailand is the most popular and largest national online community named “pantip.com“. Not just the news from the mainstream medias, you can also get the behind-the-scene. There are a number of rooms in the webboard, including, for example, seeking relationships (Siam Square), Entertainment (Chalermthai), and Thais in oversea (Klaiban). One of the most active rooms is obviously political room (Rajdumnern). I checked the Rajdumnern room first. The room was closed (until the time I am writing this post) because they said they cannot control the post. They also asked for attention not to create politic-related posts in other rooms.

However, it is hard to control the enormous waves of thoughts. I went to Chalermthai, the entertainment room. It is hard to control people not to talk anything about their experiences, especially on how they could not get access to mainstream media, e.g. “bring CNN BBC Bloomberg back” (This post may not be stay much longer after this post). Also there have been questions regarding the temporary termination of their usual and special entertainment activities since the group declared today (September 20, Thailand Time) as a holiday for government offices and banks. Also there are a couple of posts calling for respecting the norms of not talking about the politics.

However, at the time, I looked at Chalermthai recently. There were less than 100 posts since the first post about the emergency call by Thaksin (about 10pm on September 19). I actually expected more posts though. However, since the administrator asked for cooperation, I figured that might be the reason that there were less posts than I thought. Among that posts, there were a few posts that do not related to the turmoil.

In Klaiban, Thais in oversea room, there were less than 20 discussions about the situation, at the time of writing. Again, I thought this would be a good spot for people outside to update and share their information they got. It turned out not as I expected, anyway.

Social Networking

When I looked at international mainstream media websites such as BBC and CNN. On their websites, there was options where local people could report what was going on there (e.g. CNN i-report and BBC’s Eyewitnesses: Bangkok turmoil. Although one would imagine and wonder about the filter process, they were ones of the sources that people could collaboratively build the picture about the situation. Actually there seems to be more posts saying that the situation was calm and quiet there. But most of the “identity” on that website seems to be mostly from English-speaking person which frankly I trusted less than the words from Thai people. Anyway, those words made me feel more comfortable with the situation there.

Wikipedia is one of the most updated places. There is a topic called “2006 Thailand coup d’état“. A lot of people have been active in writing the topic. The item has been evolved as time goes by. It is actually interesting that these people do not write only the encyclopedia record, but also the history of the country and the world. However, as the classic enquiry about Wikipedia, it would be nice to know who those people are….

Blog is another space where the update could be harvest. In my blogroll, I have not seen any post regarding to the situation until an hour after the announcement. There is a Thai blog called “revolution” mainly summarizing and citing the news from different mainstream sources. Also 19sep is an English blog updating news from various sources. However, There are not many other blogs I could think or link to. Therefore, I went to Technorati to check English blog. Not surprisingly, “Thailand” and “Bangkok” were among the top search terms, although the first result from “Thailand” search was Lesbian Strippers Sex Games (-_-”).

In addition to keep watching CNN on TV, I also keep refreshing Google news to see the latest news. However, I did not read every single piece. Instead I read only the headlines and the excerpts. Until I found any piece new, I then click to read more detail.

As the time I am writing this post, I keep CNN international on and updating the news to them. I still got IM from Thai folks. I hope the situation will return to normal soon.

In such a critical situation like coup d’état, the world of insider was restricted. However, accessing information is the only one way to cope with people’s stress, uncertainty, and confusion. Only a single official source did not serve those hungers of information. The Internet, especially through social networking tools, has shown its power as the major communication channel to fulfill people’s information need in this critical situation.

Note:

Is it coup d’état of 21st century?

I guess not. Just a couple of minutes ago (as the time of writing), the group leader appeared on national televisions announcing the intentions and his actions. After the announcement, there was an ads saying “This year, there will be just good stories in Thailand”. Is not it the propaganda used in the ancient time? I cannot believe it is still there.

Well overall I blame Talk Like A Pirate Day for igniting the situation. (-_-”)

มือถือกับวัฒนธรรมไทย

เห็นข่าวนี้ก็ขำแฮะ [Thai] Govt unveils alternative cell phone downloads จาก The Nation ที่ขำไม่ใช่ตัว project นะ แต่เป็นเหตุผลที่มาของ project นี้ต่างหาก

To counter the trend of people downloading obscene photos and ring tones onto their cell phones

ถ้าปัญหาทางวัฒนธรรม สามารถแก้ไขด้วยการสร้าง “ทางเลือก” ประเทศไทยคงจะไม่ต่างอะไรกับจีนในด้านวัฒนธรรม ที่รัฐบาลควบคุมความเป็นไปของวัฒนธรรมอย่างละเอียดยิบ (หรือ เค้าต้องการให้เป็นอย่างนัั้น จริง ๆ)

ความจริง project ลักษณะแบบนี้ที่มาจากรัฐบาล ผมว่าค่อนข้างอันตรายแฮะ เพราะผมรู้สึกว่าว่ามันเหมือนว่าเป็นการบีบบังคับกลาย ๆ ว่า เราต้องชอบสิ่งเหล่านี้นะ นี่คือสิ่งที่รัฐบาล “คิดว่าถูก คิดว่าควร” แทนที่จะปล่อยให้เป็นการขับเคลื่อนของชุมชน ของสังคมอย่างแท้จริง โดยรัฐบาลมีหน้าที่เพียง สนับสนุนโครงสร้างพื้นฐาน แล้วก็ “ควบคุม” ให้อยู่ในกฏระเบียบของบ้านเมือง

จริง ๆ กระทรวงวัฒนธรรมเป็นกระทรวงที่ต้อง pro-active สุด ๆ แล้วก็ไม่สามารถบินเดี่ยวได้ ต้องอาศัยความร่วมมือจากหลาย ๆ ฝ่าย อีกอย่างการจะทำตัวเป็นพวก conservative จัดเนี่ย แทนที่จะกลายเป็นการช่วย balance ทางสังคม อาจจะกลายเป็นการสร้างความแตกแยกอย่างรุนแรง จนในที่สุดก็ทำให้เกิดการต่อต้านสิ่งที่รัฐพยายามหยิบยื่นให้ได้ วัฒนธรรมเป็นเรื่องของ “ชุมชน” ที่นอกเหนืออำนาจของปัจเจกบุคคล จะไปบีบคอใครคนใดคนหนึ่งในชุมชนแล้วบอกว่า ต้องทำอย่างนั้น อย่างนี้นะ ถึงจะเป็นวัฒนธรรมที่ดี…

การรักษาวัฒนธรรม คือ การรักษาชาติ แต่การบีบคั้นทางวัฒนธรรม คือ การทำร้ายประชาชนและประชาธิปไตย (ที่หลายคนอ้างว่า กำลังรักษากันสุดชีวิต) ท้ายสุดก็จะกลายมาเป็นคำถามเดิม ๆ ว่า กระทรวงวัฒนธรรมมีไว้ทำ…อะไร?

ทำไมไม่ไปลองศึกษาระบบ Social Network ดูนะ ผมว่าถ้าเค้าจับได้ถูกจุด มันน่าจะได้ดีแน่ ๆ มีอะไรให้กระทรวงนี้ได้ทำอีกเยอะเลย

อนาคต…ตกงาน

ข่าวชิ้นหนึ่งของ The Nation วันนี้ เกี่ยวกับสภาพัฒน์แถลงการณ์ เกี่ยวกับอัตราการจ้างงานของนักเรียนนักศึกษา ภายใน 5 ปีข้างหน้า ว่า 15 เปอร์เซ็นต์ของคนที่จบการศึกษาทั้งในระดับมัธยมศึกษาและมหาวิทยาลัยกว่า 2.3 ล้านคน (หรือประมาณ 34,500 คน) จะไม่สามารถหางานที่เหมาะสมได้ เนื่องจากโรงเรียนส่วนใหญ่เปิดการเรียนการสอนในสาขาวิชา ที่ตลาดงานมีขนาดเล็ก นอกจากนี้มีประมาณ 300,000 คนเท่านั้นที่จะได้ทำงานใน field ที่ตัวเองต้องการ (ประมาณ 85,000 คนจะอยู่ในสายวิทย์-คณิต) ที่เหลือไม่ตกงานก็ได้ทำงานที่ไม่ตรงกับ field ที่ต้องการหรืองานที่ไม่เอาวุฒิปัจจุบัน

ในขณะตำแหน่งงานในสายอุตสาหกรรม textiles, ยาง, การท่องเที่ยวและการผลิตจะมีตำแหน่งว่างเป็น ล้าน ตำแหน่ง โดยสภาพัฒน์ฯ แนะนำให้มีการลงทุนด้าน HRD (Human Resource Development) เพื่อพัฒนาให้เกิดเศรษฐกิจฐานความรู้ มากกว่าที่จะเป็นระบบที่เน้นการใช้ทรัพยากร

อ่านแล้วก็น่าตกใจ เพราะ คนตกงานสมัยนี้ ไม่ใช่เป็นคนที่ไม่มีความรู้ ไม่มีความสามารถ หากแต่ไม่มีโอกาสมากกว่า คนไทยมักจะถูกสอน (และผมเชื่อว่าค่านิยมนี้ก็ยังมีอยู่) ว่า “โตขึ้นให้เป็นเจ้าคนนายคน” (อย่างน้อยก็ผมคนนึงหล่ะ) เพราะฉะนั้นการจะได้เป็นเจ้าคนนายคนอย่างมั่นคง ก็จะต้องไต่เต้ามาจากการเป็นลูกจ้าง ลูกน้องเค้า เพราะฉะนั้นคนที่จบการศึกษาส่วนใหญ่ไม่ว่าจะระดับไหน จึงมักจะเริ่มต้นชีวิตการทำงานด้วยการเป็นลูกจ้าง มากกว่าการเป็นเจ้าของกิจการตัวเอง เนื่องจากมีความมั่นคงมากกว่า ซึ่งจริง ๆ แล้ว ตอนนี้ในอเมริกา สถาบันการศึกษาชั้นนำหลายแห่ง ก็พยายามจะ integrate แนวคิดการเป็นเจ้าของกิจการ (Entrepreneurship) เข้าไปในหลักสูตร ซึ่งผมก็เป็นว่าเป็นอะไรที่น่าสนับสนุนอย่างยิ่ง เพราะอย่างน้อยถ้าตกงาน ก็ยังมีโอกาสที่จะช่วยเหลือตัวเองด้วยการเป็นเจ้าของกิจการได้ จริงอยู่ที่ของแบบนี้ บางทีมันก็สอนกันไม่ได้ เพราะบางคนว่ามันเป็น “ทักษะ” มากกว่า “ความรู้” แต่ผมก็ว่ามันเหมือนกับ “ความเป็นผู้นำ” นะ ที่การที่มีการเรียนการสอนสอนวิชาพวกนี้ ไม่ได้ทำให้เค้าเป็นเจ้าของกิจการหรือเป็นผู้นำได้ทันที แต่มันสอนให้พวกเค้า “กล้า” ที่จะลุกขึ้นด้วยตนเองต่างหาก

จริงอยู่ที่ส่วนหนึ่งต้องโทษสถาบันการศึกษาที่ตะบี้ตะบันเปิดการเรียนการสอนกัน โดยไม่ดูว่าประเทศชาติต้องการคนประเภทไหนมากกว่ากัน หากแต่ส่วนใหญ่จะดูว่า จะสอนอะไรให้เอาเงินเข้ามหาวิทยาลัยมากที่สุด ซึ่งก็เป็นธรรมดาของธุรกิจการศึกษาในปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นของรัฐหรือเอกชน เอาอย่างง่าย ๆ งานบรรณารักษศาสตร์ (ไม่รวมสารสนเทศศาสตร์) จริง ๆ ผมก็ไม่มีตัวเลขเป๊ะ ๆ อยู่ในมือ แต่เท่าที่สังเกตุมา สาขาวิชานี้ก็มีบัณฑิตออกมาในตลาดงานไม่น้อยกว่า หมื่นคน หากแต่ตำแหน่งงานมันไม่เยอะ อีกอย่างค่าตอบแทนก็ไม่ดึงดูดใจ ทำให้คนจบสายนี้ก็ไม่ค่อยอยากจะทำงานในห้องสมุด ในขณะที่คนที่ทำงานห้องสมุด หลายคนก็ไม่ได้จบสายนี้ มันก็เลยดูอีรุงตุงนังไปหมด

ตอนนี้ที่โรงเรียนก็กำลังทำงานวิจัยชิ้นนึง (ซึ่งผมก็เข้าไปอยู่ใน project นี้ด้วย) ก็คือ Future of Library Workforce Study ก็คือ ดูหลาย ๆ อย่างเกี่ยวกับงานสายห้องสมุดในอนาคตอันใกล้นี้ว่าจะเป็นยังไง ก็เป็นการวิจัยเชิงสำรวจทั้งประเทศ ก็คิดว่าคงจะได้ผลวิจัยออกมาเร็ว ๆ นี้ ให้ได้อ่านกัน จริง ๆ งานวิจัยลักษณะนี้ก็ถือได้ว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการวางแผนในหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นเชิงเศรษฐกิจ การศึกษา และผมเองก็คิดว่าน่าจะมีการทำกันอย่างเร่งด่วน ก่อนที่อะไร ๆ จะสายเกินไป

ตอนท้ายของข่าว ก็ทำให้ผมรู้สึกทะแม่ง ๆ หน่อย ๆ เกี่ยวกับระบบเศรษฐกิจ ผมเองก็ยังไม่ได้อ่านแผน ฯ​ ฉบับที่ 10 เลย แต่ในข่าวนี้บอกว่าเค้าจะเน้นเศรษฐกิจแบบพอเพียง.. พออ่านก็รู้สึกสับสนนิดหน่อย อาจจะเป็นด้วยผมด้อยปัญญา เลยยังงง ๆ กับข้อแนะนำของสภาพัฒน์ ฯ​ เกี่ยวกับแนวทางเชิงปฏิบัติที่จะเน้นเศรษฐู้แบบพอเพียง และก้าวไปสู้การเป็นสังคมเศรษฐกิจความรู้ เพราะผมมองว่าเศรษฐกิจแบบพอเพียง (ตามที่ผมเข้าใจนะครับ) เป็นระบบเศรษฐกิจที่เน้นการใช้ “ทรัพยากร” อย่างคุ้มค่า และไม่เน้นการแข่งขันเพื่อการเติบโตทางเศรษฐกิจ ในขณะที่เศรษฐกิจฐานความรู้ที่ผมเข้าใจเนี่ย มันมีรากฐานมาจากการแข่งขัน ใครรู้มาก คนนั้นก็มีโอกาสรวยมากกว่า นั่นก็คือ มันยังเน้นระบบทุนนิยม ที่ยังชอบความได้เปรียบทางการแข่งขัน แต่ยังไงเสีย อย่างที่ผมบอก ผมอาจจะต้องลงไปดูที่ตัวแผนใหญ่อีกที แล้วอาจจะต้องดูแนวทางการพัฒนาอีกทีว่าจะออกมาในแนวไหน ถึงจะเรียกได้ว่า เป็น “เศรษฐกิจฐานความรู้แบบพอเพียง“

ตีให้ตายกันไปข้างนึงเลย!

“ผู้มีบารมีนอกรัฐธรรมนูญ” ช่างเป็นคำที่กำกวมแต่มีพลังเสียเหลือเกิน จนสามารถทำให้สังคมออกมาเคลื่อนไหวได้รุนแรงขนาดนี้ นี่คือพลังของภาษาและการสื่อสารจริง ๆ มองในภาพขององค์ประกอบการสื่อสารแบบง่าย ๆ คนส่งสารเค้าไป encode สารก่อนส่ง แล้วเข้าใจว่าตั้งใจจะส่งสารให้กับผู้รับกลุ่มใหญ่ เพียงแต่ให้เฉพาะคนที่รู้จัก decoder นี้เท่านั้น ได้รับผลกระทบ ส่วนคนที่มี decode นั้นเป็นใครผมก็มิทราบได้ แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่าการ encode เกิดความผิดพลาด เพราะสารที่ส่งไปมีลักษณะกำกวม ทำให้สาธารณะในฐานะผู้รับสารส่วนใหญ่เกิดความตีความความกันไปหลายรูปแบบ เหตุการณ์ก็เลยบานปลาย ยกตัวอย่างบทความที่ลงใน IHT เป็นต้น ตีกันไปถึงว่าหมายถึงพระเจ้าอยู่หัว ผมว่ามันก็ออกจะเกินไปหน่อย แต่ก็ไม่ผิดที่จะสามารถตีความไปเช่นนั้น จะตีว่าเป็นเหล่าองคมนตรีก็ไม่ผิด จะตีว่าเป็นเจ้าขุนมูลนายก็ไม่ผิด จะตีว่าเป็นฝ่ายค้านก็ไม่ผิด หรือแม้กระทั่งกลุ่มพันธมิตร สว. อะไรต่าง ๆ ก็ไม่ผิด ซึ่งจริง ๆ ถ้าโดยนิตินัยก็ไม่มีใครอยู่นอกเหนือรัฐธรรมนูญ แต่ถ้าในเชิงพฤตินัยหรือในเชิงความคิดนั้น ผมก็ว่ามันก็เป็นได้ทั้งหมดแหละ… แต่ถามผมว่าผมอยากรู้มั๊ยว่า ผมเองไม่ได้อยากรู้ เพราะผมคิดว่าผมเป็นคนที่คนส่งสารไม่ต้องการจะให้ได้รับ encode ในทางตรงกันข้าม “สื่อ” ในฐานะที่เป็นตัวกลางต่างหากที่อยากทราบ เพราะเป็นการทำงานของเขา เค้าต้องการขายข่าว เมื่อไม่เปิด ก็นั่งเทียนตีความเอาเลยก็แล้วกัน โดยใครมั่ง ใครเสียหาย เค้าไม่สน เค้าสนแต่ว่าเค้าต้องมีคนสนใจข่าวของเขา

ในขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งก็คือ คนที่มี decoder ที่ไม่ตรง แต่บังเอิญว่า decode ไปแล้วมันพอจะได้ทำให้เกิดเค้าหรือเกิดความหมายอะไรบางอย่าง ก็เลยต้องออกมาตามกันไปถามให้มันแน่ชัดว่าไอ้สารที่ส่งมาหน่ะ ใช่อันนี้มั๊ย

แต่ตรงนี้มันให้บทเรียนอะไรอย่างหนึ่งว่า การใช้สาธารณะเป็นตัวส่งสาร บางครั้งก็ได้ผล แต่บางครั้งมันก็เป็นเนื้อร้าย ที่จะลุกลามต่อไปได้ อีกอย่างก็คือ บางครั้งการให้รายละเอียดในสารที่ได้ encode แล้วมากเกินไป แล้วส่งให้กับสาธารณะ ทุกคนก็ช่วยกันตี ๆๆๆๆๆๆๆ ความ คนที่ไม่มี decode ก็พยายามจะไปหาคนที่มีหรือคิดว่ามี และก็อาจเป็นไปได้ว่าคนบางกลุ่มก็มี decode ที่พอจะล้วงแคะแกะเกาอะไรบางอย่าง ก็ออกโรง โดยไม่สนใจว่าสารที่ตีออกมานั้นจะถูกหรือผิด

จะว่าไปก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า คนส่งสาร ต้องการที่จะให้สารไปถึงสาธารณะหรือเปล่า เพราะเข้าใจว่าวันนั้นกลุ่มคนฟังก็เป็นกลุ่มเฉพาะ เพียงแต่มีสื่อมาด้วย การใช้คำ ๆ นั้นอาจมีความหมายเฉพาะกลุ่มคนกลุ่มนั้นที่อยู่ในที่ประชุม แต่บังเอิญเป็นหน้าที่ของสื่อ (ตอนแรกจะใส่ว่า…) ที่ต้องรายงานให้กับสาธารณะ สารมันก็เลยกระจายในวงกว้าง ก่อให้เกิดการตี ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ความกันกระจาย จริง ๆ ถ้าผมเป็นสื่อ อย่างแรกที่ผมจะเข้าไปทำก็คือ ไปถามกับคนที่อยู่ในห้องนั้นแหละ ว่าเข้าใจหรือเปล่าว่าสารที่แท้จริงที่ส่งมาคืออะไร เพราะเราไม่ใช่ฐานะคนที่จะต้องได้รับสารโดยตรง แต่ก็อีกแหละ ถ้าคนส่งสารดันรู้ล่วงหน้าว่า มีสื่อมาด้วย ก็ควรจะต้องระมัดระวังมากกว่านี้ แต่จริง ๆ ถ้าโดยมองภาพรวม จริง ๆ ก็คือไม่มีอะไรเลย นอกจากการที่บอกว่าให้ทุกคนตั้งใจทำงานไปตามปรกติ ส่วนไอ้ตัวอย่างที่ยกมานั้นก็เป็นแค่สีสันเท่านั้น แต่กลายเป็นว่าสีสันที่ต้องการจะสร้าง การเป็นสีเน่าไปซะก่อน

สำหรับผมเหตุการณ์นี้ นับได้ว่าเป็น ความบกพร่องโดยสุจริต ของท่านรักษาการฯ ที่ใช้ encoder ที่แบบเจาะจงมากและเป็นสาธารณะมากไปหน่อย ก็เลยโดนโจมตีไปซะเต็ม ๆ ส่วนเจตนานั้นอันนี้ผมเองก็มิทราบ

แต่ที่ผมรู้สึกแย่ก็คือ การที่ตีความทั้งหลาย มันเหมือนจะไปสุดทางที่ ในหลวง ของเรา ผมไม่รู้ว่า ทำไมคนที่บอกว่ารักท่านนัก รักท่านหนา ถึงได้ดึงท่านลงมาอยู่เป็นประจำ หรืออาจจะเป็นเพราะปัญญาของคนตีความที่มีอยู่น้อยนิด ไม่สามารถจะตีความเป็นอย่างอื่นได้แล้ว ก็เลยส่งเดชเอาไปเรื่อย… อยากรู้จังว่ากรรมของคนพวกนี้จะหนักแค่ไหน… พอเถอะครับ หยุดกันได้แล้ว… คุณจะตีกันเองให้ตายกันไปข้างนึง ผมจะไม่รู้สึกแย่เท่านี้เลย…

อะไรก้าน…

Maggie เด็ก UNC ที่ไปทำงานอาสาสมัครที่เมืองไทยช่วง summer เขียนบรรยายถึงความแตกต่างระหว่างบ้านนอกในโคราชกับความเป็นเมืองในกรุงเทพฯ ในคอลัมน์ Opinion ใน Daily Tar Heel (DTH) ว่าชีวิตในโคราช มันช่างลำบากเหลือเกิน แตกต่างกับชีวิตอันศิวิไลในเมืองกรุง ก็ถือว่าเขียนได้ดี ทำการบ้านมาพอสมควร และเธอก็โทษว่า เพราะความแตกต่างในการพัฒนาทางเศรษฐกิจต่างหากที่ทำให้มันเป็นเช่นนี้ ดีอย่างหนึ่งที่เธอไม่ได้ justify ว่า อันไหนดีกว่าอันไหน มีข้อสังเกตหลายประการจากการอ่านงานของเธอ จนทำให้ผมอยากจะเขียน opinion ตอบไปบ้างในฐานะคนเคยอยู่โคราชมาก่อน

เรื่องแรก โคราช เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และความเจริญในเขตเมืองนั้น ผมว่าก็ไม่ด้อยกว่าเขตเมืองอื่น ๆ ผมก็ไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ในส่วนไหนของโคราช โรงพยาบาลก็บอกว่าโรงพยาบาลในโคราชมันห่วย ต่างจากโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ ผมก็เลยนึกภาพก่อนเลยว่า สงสัยเธอไปโรงพยาบาลประจำอำเภอ หรือสถานีอนามัยของตำบลไหนหรือเปล่าไม่รู้ แล้วก็มาเทียบกับบำรุงราษฏร์หรือ BNH ไรงี้ ถ้าเป็นอย่างนั้น ข้อเขียนของเธอก็คงไม่ valid แล้วหล่ะ แต่โดยทั่วไปหล่ะ สำหรับชีวิตคนหาเช้ากินค่ำอย่างเรา ๆ สำหรับผมคิดว่าชีวิตที่โคราชมัน “สุขสบาย” กว่าชีวิตในกรุงเทพฯ นะ มันมีระดับของความเป็นกันเองมากกว่าอ่ะ

ข้อที่สอง สิ่งหนึ่งที่เราไม่เคยสัมผัสเลยในเมืองไทยหรือศึกษาเลยในเมืองไทยก็คือว่า ณ ปัจจุบัน คนไทยมีความพึงพอใจในชีิวตความเป็นอยู่เท่าไหร่ นั่นความหมายว่าเค้ามีความสุขอยู่กับการใช้ชีวิตในปัจจุบันเท่าไหร่ จริง ๆ เรื่องนี้ถ้ามีพลังจะเขียนได้อีกยาวเลย

ข้อที่สามที่ต้องแก้ไขคือ การอพยพของคนต่างจังหวัดนั้น ไม่ใช่เพียงแต่เป็น brain drain เท่านั้น แต่ยังรวมไปถึง labor drain ด้วย จริงอยู่ที่เราขาดคนมาพัฒนาด้วยกำลังสมอง แต่บางครั้งการอพยพของแรงงาน โดยเฉพาะชาวนาแล้วหันไปประกอบอาชีพอื่น ๆ แล้วปล่อยให้คนแก่อยู่แต่กับบ้านนี้ ผมก็เห็นว่าเป็นปัญหาอีกเช่นกัน…

อ่านไปก็คงจะรู้สึกเหมือนกับที่อย่างเราจะเขียนเกี่ยวกับเรื่องเมืองฝรั่งหล่ะมั๊ง ถึงจะ valid เท่าไหน แต่ระดับความน่าเชื่อถือก็คงไม่เต็มร้อย เพราะก็เป็นงาน opinion อย่างหนึ่ง

ดีนะที่ยังเป็นแค่โคราช ลองไปแถว ๆ อีสานตอนกลางหน่อยเถอะ

ปีนี้มีเด็ก UNC ไปเมืองไทยช่วง summer นี้เยอะเหมือนกัน เฉพาะใน facebook ก็สามสิบกว่า ๆ แล้ว สงสัยมีเกือบร้อยหล่ะมั๊งปีนี้ โดยรวม ๆ..

Da!

This may be off the topic here. But the recording is kinda bit weird for me.

It is the recording of the 911 report of Taheri-azar, a guy who made crashes at the pit. It seems to me that the the police does not realize how importance or how serious the event is. I know that the police tried to be calm in this all events. But asking his lastname three times could turn into different way. The police also tried to get his name as correct as possible while he’s typing. I don’t know what to say. But for me, it’s somewhat scary in the sense that if there’s a mass crime and the criminal reports calmly like this. How quickly could the police respond to the report?… It’s tricky, isn’t it?

Well that could lead to the discussion of reference service how the profession should conduct skillful service as well. One day the reference service as a public common could be a place where a murder call and report instead of 911.. (I know it’s totally weird, but that doesn’t mean there is no possibility.)

Centennial Celebration of National Library of Thailand

Today is the 100th birthday of National Library of Thailand.

Wow!

Why is it so quiet? No activity? Why don’t they give this chance to promote or do something? Don’t tell me that Book Fair is a part of the celebration…

Bangkok Post released the news about how financially hard time the NLT has had over the period of time.

I don’t impressive with the news and the director’s dialogue about the budget. It’s true that the government has by pass the SUSTAINABLE development of libraries for a while.

However, the government, time after time, is not the only one to blame. The NLT itself has to share this responsibility. The missing keyword of the NLT is “LEADERSHIP”.

It is also hard time for us as citizen as well to see what NLT have done so far to prove their capability to be a leader in LIS field in Thailand. Money is not the only resource for developing the libraries. Also the reading room is not the only focus of NLT roles. There are a lot more out there that need to be, at least, glimpsed on, e.g. standardization, collection development, and professional issues.

I believe that the collection in the libraries has been updated so far. Their collections, I think, are one of the most up-to-date collection in the country. But what make the image of NLT so dim and misery. As far as I’ve known, NLT doesn’t pay for resource acquisition, why money matters?

NLT should have the best strategies in collection development and management, both theorical and practical standards. For example, the poor implementation of ISBN, penalty fee for not register for ISBN is somewhat about 20 Baht(approx. 50 cent) per copies, is one of the major issue that make publishers/authors not to submit their resources for registration.

The information technology is so far behind other institution. Human resource is one of the major issues effecting all other around the NLT.

100 Years is so impressive in that way that how do they survive until now.

Is it now the time to revolution? Please!!!!!!!!!!!!!!! It’s not the matter of architectural appropriateness.

It’s about the National Knowledge Repository.

Call for Reading Renaissance

The best seller in Thailand have been influenced by celebrities’ biography for a while. They are all about love, hate, gozzip, and fame.

Certainly, the classical literatures have great great values, but reading literacy for those stuffs are more interesting. Who we are calling from? Public promotion is not enough. Therefore, this is another chance for libraries promoting this role. Go for it! Do something, Thaibrarian.

Bangkok = World Book Capital?

Bangkok Mayor, Apirak, announced a couple days ago to build 5 libraries to nominate Bangkok for World Book Capital 2008. Hmm.. I would like to know the whole plan. Building only 5 libraries could not strong enough. The programs and promotions for the year is the main thing I’m waiting to see.

But anyway, I would like Bangkok to be nominated for World Book Capital every year. :) Therefore, at least there would be more discussion about libraries and the development of the field in the long run.