Open Stack และอื่น ๆ

มาเกริ่นไว้หน่อยครับ เผื่อบางคนจะยังไม่ทราบ

ได้รับเกียรติจาก บก.คนใหม่ ทาบทามให้ไปเขียนคอลัมน์รายเดือนให้กับ OnOpen ชื่อ Open Stack เป็นคอลัมน์เฉพาะด้านการจัดการห้องสมุด บรรณารักษ์ครับ  ตามแนวถนัดที่ใช้ทำมาหากิน ประเดิมเรื่องแรก คือเรื่อง การใช้ศัพท์ทางเทคนิคและสร้างแบรนด์ห้องสมุด ซึ่งถึงแม้จะดูเครียด ๆ แต่ตั้งใจจะให้เป็นคล้าย ๆ กับบทนำของคอลัมน์ โดยเกริ่นถึงความเฉพาะทางและไม่คงเส้นคงวาของคำศัพท์เฉพาะ อย่างไรก็ตามก็จะพยายามจะเขียนให้อ่านง่ายมากขึ้นครับ ใช้ภาษาอังกฤษให้น้อยลง คนที่ไม่ได้มีพื้นฐานเฉพาะด้านบรรณารักษ์จะได้อ่านเข้าใจมากขึ้น

ถ้าใครมีข้อแนะนำ ติชม หรือข้อสงสัย ก็บอกมาได้เลยครับ หรือจะแนะนำเรื่องแนวไหนก็บอกมาได้ครับ (แต่ไม่รับปากว่าจะเขียนได้หมด ทุกเรื่อง :D)

ส่วน Blog นี้คงไป ๆ มา ๆ แต่ไม่บ่อยนักนะครับ ถ้าใครที่แวะเวียนมา และสนใจว่าผมกำลังสนใจหรือทำอะไรอยู่ ก็คงแนะนำให้ตาม digital footprint ได้จาก twitter (ที่ก็ไม่ค่อยได้ update เท่าไหร่ เหอ ๆ) หรืองานรูปถ่าย (ที่เป็นไปตามแต่อารมณ์) และ bookmark บน del.icio.us เอาแล้วกันนะครับ

เสถียรภาพของข้อมูลกับอนาคต

“[H]aving learned to write news, I now distrust newspapers as a source of information, and I am often surprised by historians who take them as primary sources for knowing what really happened.”

อ่านบทความเรื่อง The Library in the New Age ของ Robert Darnton ที่ตีพิมพ์ใน The New York Review of Books แล้วมีเรื่องให้น่าคิดต่อ

โดยย่อ Darnton ยกประเด็นเรื่อง textual stability มาเป็นปัจจัยสำคัญในการพิจารณาบทบาทของห้องสมุดวิจัย โดยนำเอากรณีศึกษาต่าง ๆ มาชี้ให้เห็นว่า ข้อมูลข่าวสารนั้นถูกบิดเบือนและไม่มีความน่าเชื่อถือมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แม้ในยุคก่อนที่จะมีอินเตอร์เน็ต ซึ่งถือเป็นความท้าทายอย่างหนึ่งของห้องสมุดวิจัย ที่จะต้องทำอย่างไรก็ตามเพื่อกลั่นกรอง หรือนำเสนอแง่มุมทุก ๆ ด้าน เพื่อให้นักวิจัยได้ข้อมูลที่ดีที่สุด

ในขณะเดียวกันห้องสมุดวิจัยก็ถูกท้าทายด้วย mass digitization project โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Google Book ที่ทำให้ผู้ใช้ไม่จำเป็นต้องเข้ามาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเหมือนแต่ก่อน ซึ่งในบทความค่อนข้างจะอ่อนในเรื่องของการเชื่อมโยงประเด็นของประเด็นนี้เข้าด้วยกัน

ถึงแม้ Darnton จะอ้างว่า project อย่าง Google Book จะส่งเสริมให้ห้องสมุดวิจัยมีความสำคัญมากขึ้น แต่สิ่งที่ Darnton ให้ความสำคัญมากกว่า คือ ภาพของการแข่งกันกันระหว่าง Google Book และห้องสมุดวิจัย โดยมีหัวข้อสำคัญ คือ

1. Google Book ไม่สามารถจะสแกนหนังสือได้หมดทั้งโลก ถึงแม้ว่าปริมาณขาดไปเพียงน้อยนิด แต่ส่วนน้อยนิดนั้น อาจมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด
2. คล้ายกับข้อแรก ถึงแม้จะมีความร่วมมือจากห้องสมุดวิจัยขนาดใหญ่ และเพิ่มจำนวนห้องสมุดที่เข้าร่วมโครงการมากน้อยแค่ไหน แต่ก็ยังมีทรัพยากรสารสนเทศพิเศษ หรือหายากอีกจำนวนมากที่จะไม่ถูกแสกน
3. ปัญหาเรื่อง ลิขสิทธิ์สำหรับ Google Book เป็นเรื่องที่ไม่จบง่าย ๆ
4. การเปลี่ยนทางเทคโนโลยีที่รวดเร็วอาจะทำให้วันหนึ่ง Google ต้องหายไป เฉกเช่นเดียวกับบริษัทเทคโนโลยีอื่น ๆ ในขณะที่ห้องสมุดวิจัยอยู่ยั่งยืนมานานนับศตวรรษ
5. การดำเนินการของ Google Book อาจเกิดข้อผิดพลาดทางเทคนิคที่มีผลต่อการควบคุมคุณภาพ
6. ไม่มีอะไรมาการันตีได้ว่าสำเนาหรือวัสดุจัดเก็บจะอยู่ได้นาน ดูได้จากบทเรียนที่ได้จากไมโครฟิล์ม
7. ถึงแม้ว่า Google จะสแกนหนังสือในทุกเวอร์ชั่น แต่ในที่สุดเราก็อาจจะไม่รู้ว่า algorithm ที่ใช้แสดงผลการค้นนั้นเหมาะสมหรือไม่
8. ปัญหาด้านกายภาพ ยังเป็นข้อจำกัดอยู่เสมอ มีเรื่องที่น่าสนใจช่วงท้าย ซึ่ง Darnton เอานำเรื่อง “กลิ่น” มาเป็นปัจจัยหนึ่ง โดยชี้ว่า ผลการสำรวจของนักเรียน นักศึกษาในฝรั่งเศส (บันทึก: ไม่มีแหล่งที่มา) พบว่า 43 เปอร์เซ็นต์บอกว่า กลิ่นเป็นคุณลักษณะที่สำคัญอย่างหนึ่งของหนังสือในรูปกระดาษ

ท้ายที่สุด Darnton สรุปว่าไม่ควรจะไปหวังพึ่ง Google Book เพียงแหล่งเดียว และสนับสนุนให้พัฒนาห้องสมุดวิจัยต่อไป

ประเด็นที่ผมสนใจ คือ เรื่อง textual (in)stability โดยเฉพาะในบริบทของไทย บทเรียนที่ได้จากศึกษาประวัติศาสตร์ พบว่า ข้อจำกัดอย่างยิ่งยวดของการศึกษาประวัติศาสตร์ไทย การขาดหลักฐานที่น่าเชื่อถือ พงศาวดารฉบับหนึ่งเขียนแบบหนึ่ง อีกฉบับหนึ่งเขียนอีกแบบหนึ่ง นักประวัติศาสตร์ก็อาศัยข้อมูลเหล่านี้มาวิเคราะห์และตีความ เราจะเห็นว่าประวัติศาสตร์ใหม่ของไทย โดยเฉพาะในยุคประชาธิปไตย ข้อมูลข่าวสารโดยเฉพาะจากสื่อมวลชน มีการบิดเบือน และข้อมูลเหล่านี้ก็ถูกนำไปใช้เป็นหลักฐานและข้อมูลอ้างอิงในการวิจัยประวัติศาสตร์อยู่เสมอ ปัญหาคือ ถ้าหากการวิจัยนั้น ไม่สามารถได้ข้อมูลที่ครบถ้วน รอบด้าน ก็กลายเป็นว่า ประวัติศาสตร์ชาติไทยนั้นเป็นเรื่องโกหก หรือพูดไม่หมด หรือไม่ก็กำลังถูกกำหนดชี้นำโดยกลุ่มบุคคลบางกลุ่ม หรือบางครั้งก็ถูกมองข้ามไปอย่างหน้าตาเฉย

มองย้อยกลับมา ณ วันนี้ ตอนนี้ สถานการณ์ก็ใช่ว่าจะดีขึ้นแต่ก่อน หากแต่ซ้ำร้ายไปกว่าเดิม ข้อมูลข่าวสารถูกใช้เป็นเครื่องมือในการโจมตี สาดเสียเทเสีย สร้างความแตกแยกกันขนาดนี้ ข้อมูลปลอม หลักฐานเท็จอะไรบ้างให้ปวดหัวเต็มไปหมด ข้อมูลข่าวสารจากสื่อมวลชนผิดพลาด ก็ไม่ค่อยแก้ไข ปล่อยแล้วก็แล้วกันไป ถ้ายังเป็นอยู่อย่างนี้ต่อไป ก็ไม่รู้ว่าประวัติศาสตร์ของชาติไทยจะออกมาเป็นอย่างไรกัน (เว้นแต่ว่า ณ วันหนึ่ง สื่อมวลชนหมดความน่าเชื่อถือไปเอง จนไม่สามารถนำมาใช้เป็นหลักฐานในการอ้างอิงได้อีกต่อไป จะว่าไป ปัจจุบันนี้ก็เป็นประมาณนั้น)

นอกจากนี้ทุกวันนี้ information stability มีหลาย platform ไม่ได้อยู่ในรูปตัวอักษร (textual) ที่ตีพิมพ์ลงกระดาษเพียงอย่างเดียวเท่านั้น หากแต่มีทั้งที่อยู่ในรูปของภาพ (visual) เสียง (audio) หรือทั้งภาพและเสียง (audio-visual) อีกด้วย ผมคิดว่าทุกคนยังจำประเด็นเรื่องการตัดต่อภาพทีี่มีปัญหาได้ (เช่น การตัดรูปพระบรมฉายาลักษณ์ หรืออย่างล่าสุดภาพเกี่ยวกับธงชาติ ก็ไม่รู้ว่าภาพไหนจริง ภาพไหนปลอม) เดี๋ยวนี้ภาพต่าง ๆ ก็ไม่ได้น่าเชื่อถือเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป หรือถ้าได้ forward mail เป็นเสียงเทปดักฟังใครมา ก็ต้องสันนิษฐานไว้ก่อนแล้ว ว่าทำเลียนแบบขึ้นมาหรือเปล่า ส่วนวิดีโอ ก็เห็นว่าการตัดต่อไม่ใช่เรื่องเฉพาะของนักตัดต่ออาชีพอีกต่อไป ใคร ๆ ก็สามารถตัดต่อได้ แถมยังมีเรื่อง censorship อีกขั้นหนึ่ง

ในอีกมิติหนึ่งของ stability คือ ข้อมูลประเภท crowdsourcing ที่ทุกวันนี้เป็นที่นิยม ใครใคร่แก้ แก้ ใครใคร่ลบ ลบ ลองพิจารณาตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ ข้อมูลที่อยู่ใน wikipedia หากมองข้ามเรื่องการไม่มี authority ของผู้ใช้ กระนั้นการนำข้อมูลเหล่านี้มาใช้ก็ยังเป็นปัญหาอยู่ดี ควรจะได้รับการยอมรับให้นำมาใช้เป็นหลักฐานหรือแหล่งอ้างอิงทางวิชาการได้หรือไม่ ถึงแม้ว่าในอนาคต การนำข้อมูลเหล่านี้มาใช้อาจได้รับการยอมรับ นักวิจัยก็จำเป็นที่จะต้องดูที่การเปลี่ยนแปลงของแต่ละบทความให้รอบคอบ แต่กระนั้นการดูเพียงเพื่อว่าแก้ไขอะไรไปบ้างเพียงอย่างเดียวก็ไม่พอ ต้องดูว่าแก้ทำไม ซึ่งบางท่านอาจบอกว่า discussion อาจช่วยได้ แต่ปัญหาคือ กิจกรรมการพูดคุยเหล่านี้ ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกบทความ

นอกจากนี้เราจะเห็ว่า การอ้างอิงบล๊อกในทางวิชาการเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ งานวิจัยที่ผมทำร่วมกับ Hank และ Sheble ก็ชี้ให้เห็นแล้วว่า 99% ของบล๊อกเกอร์เคย edit post ของตัวเอง ซึ่งประเด็นของบล๊อกนี่ซ้ำร้าย เพราะไม่ใช่ทุกคนที่แก้ไขบล๊อกด้วยการเพิ่มเติม บางคนก็แก้ไขด้วยการลบออกไปเสีย นอกจากนี้ในการวิจัยก็พบว่า คนที่ลบ blog post ออกไปนั้น ส่วนใหญ่จะลบออกไปเพราะความคิดของตัวเองในปัจจุบันเห็นต่างไปจากตอนที่เขียนครั้งแรก ซึ่งนี่ก็เป็นข้อที่น่าพิจารณาอีกเช่นกัน

ท้ายสุดดูเหมือนว่า ความรับผิดก็มาตกอยู่ที่ search engine (ไม่ว่าจะเป็น commercial หรือของห้องสมุด) ที่จะทำอย่างไรจะสามารถช่วยให้ผู้ใช้ได้ข้อมูลที่ครบถ้วน และเชื่อมโยงซึ่งกันและกัน (กล่าวคือ มี recall สูง) มี metadata ที่ให้บริบทได้อย่างครบถ้วน ทั้งนี้เพื่อช่วยผู้ใช้แยกแยะความน่าเชื่อถือหรือแจกแจงความขัดแย้งของ information object นั้น ๆ ได้ ซึ่งความคาดหวังดังกล่าว ตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่าข้อมูลทุกอย่างถูกจัดเก็บอยู่ในรูปดิจิตอลแล้ว ซึ่งถ้าเปรียบเทียบกับการจัดการห้องสมุด ก็มีความแตกต่างโดยหลักการอยู่แล้ว กล่าวคือ ห้องสมุดมีข้อจำกัดในเรื่องทรัพยากร ที่ไม่สามารถจะจัดหา หรือจัดเก็บทุกอย่างได้ ดังนั้นการคัดเลือกคือหน้าที่หลักอย่างหนึ่ง การพิจารณาคัดเลือก ก็มีหลักเกณฑ์หลายประการ ยกตัวอย่าง การทำกฤตภาค (ตัดแปะข่าวหรือข้อมูลที่ได้จากสิ่งพิมพ์ประเภทอื่น ๆ) ทุก ๆ เช้าก็จะมีบรรณารักษ์ทำหน้าที่ scan ดูข่าว ว่ามีข่าวใดที่มีคุณค่าควรแก่การจัดเก็บ ดังนั้นทรัพยากรที่จัดเก็บในห้องสมุดนั้น ผ่านการคัดเลือกมาขั้นหนึ่งแล้ว ในขณะที่การจัดเก็บในของข้อมูลที่สร้างขึ้นมาอยู่ในรูปดิจิตอลอยู่แล้ว (digital born) เป็นการจัดเก็บทุกอย่างที่ขวางหน้า ให้ผู้ใช้เป็นคนตัดสินใจเลือกเอาเองว่าข้อมูลไหนดี ข้อมูลไหนไม่ดี ดังนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องอาศัยความสมบูรณ์ของ surrogate และความสามารถของ search engine เป็นสำคัญ

update: บังเอิญไปเจอมาสด ๆ ร้อน ๆ Pressthink มีบทความล่าสุดเกี่ยวกับการทดลองหาวิธีการข่าวที่ดีที่สุดจาก crowdsource

Copyสิทธิ์: Section 108 vs. มาตรา ๓๔

ห้องสมุดกับกฏหมายลิขสิทธิ์ เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงกันไม่ออก แต่ในทางปฏิบัติ ดูเหมือนว่า ผู้ปฏิบัติงานสารสนเทศ มีหลายคนที่ยังไม่รู้ว่า จะให้บริการอย่างไรเพื่อไม่ให้ละเมิดลิขสิทธิ์ ทำอย่างไรถึงเรียกว่าละเมิด ทำอย่างไรถึงไม่ละเมิด ปัญหาสำคัญของ ความไม่รู้ นอกจากจะอยู่ที่ตัวของผู้ปฏิบัติงานเอง ตัวบทกฏหมายและการตีความ ก็ไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก

ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ มาตราที่เกี่ยวกับห้องสมุดตรง ๆ นั้นจะอยู่ในส่วนที่ ๖ ว่าด้วยข้อยกเว้นการละเมิดลิขสิทธิ์ หลัก ๆ ก็จะอยู่ที่มาตรา ๓๔

มาตรา ๓๔ การทำซ้ำโดยบรรณารักษ์ของห้องสมุดซึ่งงานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ หากการทำซ้ำนั้นมิได้มีวัตถุประสงค์เพื่อหากำไร และได้ปฏิบัติตามมาตรา ๓๒ วรรคหนึ่ง ในกรณีดังต่อไปนี้

(๑) การทำซ้ำเพื่อใช้ในห้องสมุดหรือให้แก่ห้องสมุดอื่น
(๒) การทำซ้ำงานบางตอนตามสมควรให้แก่บุคคลอื่น เพื่อประโยชน์ในการ วิจัยหรือการศึกษา

ผมเองก็ไม่ใช่คนหัวหมอ หรือรู้เรื่องกฏหมายลิขสิทธิมากเท่าไหร่ แต่เมื่อปลายเดือนมีนาคมที่ผ่านมา มีการเผยแพร่รายงานฉบับหนึ่งของคณะทำงานพิเศษ ที่ตั้งขึ้นโดย US Copyright Office และห้องสมุดรัฐสภาอเมริกัน เพื่อหาแนวทางในการปรับปรุงตัวบทกฏหมาย ในมาตรา 108 ว่าด้วยการทำซ้ำโดยห้องสมุดและหอจดหมายเหตุ ของ Copyright Act  of 1976 โดยเฉพาะ (คล้าย ๆ กับมาตรา ๓๔ บ้านเรา แต่มีรายละเอียด ข้อปลีกย่อยมากกว่ามาก) ทำให้ต้องหันกลับมามองรายละเอียดของตัวบทกฏหมายมากขึ้น เลยทำให้เห็นว่า ช่องโหว่ของกฏหมายมันมีมากน้อยเพียงใด

Code4Lib Journal Arrived!

แนะนำวารสาร open access ออกใหม่ Code4Lib

This mission of the Code4Lib Journal is to cover “the intersection of libraries, technology, and the future.” We hope that this journal can be one more contribution to the developing culture of collaboration around library technology, and we welcome you to join in our experiment.

เน้นการสื่อสารระหว่างผู้ปฏิบัติงาน เพราะฉะนั้นไม่ academic จ๋า ไม่เน้นทฤษฎีจัด อ่านง่าย ฉบับแรก ก็มีทั้งเรื่อง  NCSU Catalog เปิด API สำหรับค้นหนังสือและตรวจสอบ availability ในนาม CatalogWS ซึ่งทำให้ application ที่เอาไปใช้ก็หลากหลาย เช่น ค้นผ่านโทรศัพท์มือถืิอ, การพัฒนา application การค้นแบบ Facet หรือการนำไปใช้กับ SNS เป็นต้น; การวิเคราะห์ข้อดีข้อเสีย และโอกาสของการค้นแบบ Facet และการใช้ LCSH ซึ่งน่าสนใจมาก (อ่านเพิ่มเติม: ค้นแบบ facet บน OPAC); ประสบการณ์ และแนวทางในการการนำ CMS มาช่วยในการเข้าถึง collection ของห้องสมุด ที่ Georgia Tech เป็นต้น

Reminder: ‘Forbidden Fruit’ Conference

น่าจะเป็นที่สนใจของใครหลาย ๆ คน เลยเอามาฝาก ส่ง paper ภายในวันที่ 7 มกราคมนี้ครับ…

 

Forbidden Fruit:The censorship of literature and information for young people

Southport, UK

25th-26th June 2008

A two-day conference for practitioners from libraries, information services and education, researchers from a range of disciplines, authors, publishers and policymakers from all sectors interested in to meet, network and share experiences. The conference will focus on the censorship of print, electronic and other literary and information resources for young people.

You are invited to present an abstract for a presentation in either of the following formats:

• Reflective paper (approx 30 minutes plus discussion)
• A case study (approximately 20 minutes plus discussion): a short report of an research of evaluation activity or project
• A poster (a visual presentation of a case study or issue, with opportunities for informal discussion)

Suggested themes include:

• Young people, the Internet and censorship
• Access to citizenship, health and other information for young people
• Pressure groups and censorship
• The role of information literacy
• Publishers and censorship
• Media literacy
• Authors for young people and censorship
• Media reaction to censorship
• Graphic novels and manga and ‘crossover’ novels
• Library selection policies
• The history of censorship

Please send an abstract of up to 200 words, with your name and contact details to ebase@uce.ac.uk. The closing date for submission of abstracts is 7th January 2008.

For more information, please contact sarah.mcnicol@uce.ac.uk, 0121 331 6891

เลือกตั้งนอกราชอาณาจักร’50

มาตรา ๑๐๐ ในประเทศใด มีผู้มีสิทธิเลือกตั้งแจ้งความประสงค์ขอใช้สิทธิลงคะแนนเลือกตั้ง ให้คณะกรรมการการเลือกตั้ง หรือผู้ที่คณะกรรมการการเลือกตั้งมอบหมาย จัดให้มีการลงคะแนนเลือกตั้ง ในประเทศนั้น โดยอาจให้มีสถานที่ลงคะแนนเลือกตั้ง หรือให้มีการออกเสียงลงคะแนนเลือกตั้งทางไปรษณีย์ หรือโดยวิธีอื่นใด ที่มิใช่เป็นการจัดตั้งสถานที่ลงคะแนนเลือกตั้งก็ได้ ทั้งนี้ ให้พิจารณาตาม ความเหมาะสมของประเทศนั้น และให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ และวิธีการที่คณะกรรมการการเลือกตั้งกําหนด

พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ ว่าด้วยการเลือกตั้งฯ พ.ศ. ๒๕๕๐ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อ ๗ ตุลาคม ๒๕๕๐

วันก่อนเพิ่งบ่นไปหยก ๆ ว่ายังไม่รู้เรื่องเลย ว่าใครเป็นใคร ยังไม่รู้เลยว่าใครมีนโยบายอะไรบ้าง

วันนี้มีไปรษณีย์ซองใหญ่ ส่งมาที่บ้าน เป็นเอกสารสำหรับการใช้สิทธิเลือกตั้งจากสถานทูตฯ ภายในมีเอกสารทั้งหมด 5 ชิ้น หนึ่งในนั้น ก็คือ บัตรเลือกตั้งสองใบ ใบแรกเป็น บัตรเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน (สีเขียว) ส่วนใบที่สอง เป็นบัตรเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้ง​(สีเหลือง) นอกจากนี้ก็ยังมีซองจดหมาย 2 ซอง ซองแรก สำหรับใส่บัตรเลือกตั้ง เป็นซองสีขาว ขนาดเล็ก ส่วนซองที่สอง เป็นซองใหญ่มาหน่อย สำหรับส่งกลับไปยังสถานทูต (พร้อมติดอากรแสตมป์) ด้านหลังของซองมีข้อมูลให้กรอก เพื่อรับรองว่าได้ลงคะแนนเลือกตั้งด้วยตนเอง

ในเอกสารคำแนะนำการกาบัตรเลือกตั้ง บอกว่า ให้รีบส่งกลับไปให้ สถานทูตฯ ภายในวัน 13 ธันวาคมนี้ เอ่อ ดังนั้น จากที่ว่าเหลือเวลาไม่ถึงเดือน ก็เหลือไม่ถึงอาทิตย์เหรอเนี่ย (ผมกะว่า จะเผื่อเวลาให้ไปรษรณีย์ประมาณ อาทิตย์นึง เพราะช่วงนี้เป็นช่วงใกล้เทศกาล คนเริ่มส่งบัตรอวยพรกันเยอะ) นั่นหมายความว่า ผมต้องลงคะแนน และส่งให้สถานทูต ก่อนที่วัน 8 -_-” (แต่จริง ๆ สี่วัน กับอีกสิบกว่าวัน ก็อาจจะไม่ต่างกันเท่าไหร่)

หลังบัตรเลือกตั้งทั้งสองใบ มีคำเตือนเขียนไว้ว่า

“ห้ามมิให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง นำบัตรเลือกตั้งออกไปจากที่เลือกตั้ง หรือทำเครื่องหมายเพื่อเป็นที่สังเกตไว้ที่บัตรเลือกตั้ง หรือถ่ายภาพบัตรเลือกตั้งที่ตนได้ลงคะแนนแล้ว หรือนำบัตรที่ได้ลงคะแนนแล้วแสดงต่อผู้อื่น หากฝ่าฝืนต้องระวางโทษจำคุก หรือปรับ หรือทั้งจำทั้งปรับ และศาลสั่งเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งตามที่กฏหมายบัญญัติ”

อ่านตามคำเตือน เรื่องถ่ายรูป แล้วนึกถึงบรรดานักข่าว ที่ชอบถ่ายรูปคนดังหย่อนบัตรตามคูหาเลือกตั้ง ถ้าถือตามคำเตือนนี้ การถ่ายภาพบัตรเลือกตั้งที่ลงคะแนนแล้ว หรือ แสดงต่อผู้อื่น มีความผิด ก็แสดงว่า ต่อจากนี้ไป ก็ไม่สามารถถ่ายรูปคนดังมาลงคะแนนตามคูหา ใช่หรือเปล่า? หรือ ถ้าถือตาม พรบ. มาตรา 73 ซึ่งเจาะจงเฉพาะผู้มีสิทธิเลือกตั้ง แสดงว่าผู้อื่นที่ไม่ใช่ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ก็สามารถถ่ายได้?

ว่าแต่ ถ้างั้นตอนนี้ ผมถ่ายบัตรเลือกตั้ง แล้วมาโพสไว้บน blog จะผิดกฏหมายหรือเปล่าอ่ะ โดยมีข้อสังเกตว่า กฏหมายไปเน้น ห้ามถ่ายบัตรที่ลงคะแนนแล้ว ดังนั้น ถ้าผมถ่ายบัตรที่ยังไม่ลงคะแนน หรือถ่ายบัตรที่ลงคะแนนแล้ว แต่ไม่ให้เห็นว่าผมลงให้ใคร (ซึ่งคนเห็นก็ไม่รู้อยู่ดี ว่าลงหรือไม่ลงคะแนน)​ผมจะผิดกฏหมายหรือเปล่า

ซึ่งจะว่าไปดูเหมือนว่า ณ ตอนนี้ ผมจะทำอะไรกับบัตรเลือกตั้งนี้ก็ได้ ไม่ว่าจะถ่ายรูป จะฉีก หรือจะระบายสีก็ได้ ทั้ง ๆ ที่จริงแล้ว ก็น่าจะเข้าข่ายการกระทำผิดกฏหมายเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่า จะเอาผิดกับผมอย่างไร เพราะผมไม่ได้ลงคะแนนจากที่เลือกตั้ง นอกจากนี้ มาตรา 80 บอกว่า ห้ามมิให้ผู้ใดทำลายหีบบัตร หรือบัตรเลือกตั้ง เริ่มตั้งแต่เวลาที่ “เปิดและปิด” หีบบัตรเลือกตั้ง จริง ๆ การเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร มีความขัดแย้งกับหลักการในส่วนอื่น เพราะถ้าเอาง่าย ๆ ในมาตรา 71 วรรคสอง ที่บอกว่า “ห้ามมิให้ผู้สิทธิเลือกตั้งผู้ใด นำบัตรเลือกตั้งออกไปจากที่เลือกตั้ง” การเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร นี่ก็ขัดกันเห็น ๆ

มีข้อสงสัยต่ออีก ถ้าเกิดว่า ผมฉีกบัตรเลือกตั้ง แล้วส่งไป ผมจะโดนจับหรือเปล่าอ่ะ เค้าจะรู้ได้ยังไง ว่าผมเป็นคนฉีก มีคนกลั่นแกล้ง หรือเป็นข้อผิดพลาดจากการขนส่ง แต่ผมว่า จริง ๆ เค้าก็คงไม่แคร์

ครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร ครั้งที่สอง ของผม (ครั้งแรกเป็น การเลือกตั้ง สว.) แต่เป็นครั้งแรกภายใต้รัฐธรรมนูญใหม่ (ที่ผมและคนไทยนอกราชอาณาจักร คนอื่น ๆ ไม่มีสิทธิออกเสียง) แน่นอนว่า ความโปร่งใสของการดำเนินการเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร มันไม่สามารถกระทำได้ เหมือนกับการเลือกตั้งภายในประเทศ แต่อย่างน้อย ก็ยังดีกว่าไม่ได้สิทธิเลย

อนาคตของการควบคุมรายการบรรณานุกรม

เมื่อปลายปีที่แล้ว ห้องสมุดรัฐสภาอเมริกัน (LC) ได้จัดตั้งคณะทำงานชุดพิเศษขึ้น เพื่อศึกษาและเสนอะแนะแนวทาง ของการควบคุมรายการบรรณานุกรม ในอนาคต โดยรวบรวมนักวิชาการ และผู้เชี่ยวชาญด้านบรรณารักษศาสตร์ และสารสนเทศศาสตร์จากทั่วประเทศ

ล่าสุด ฉบับร่างรายงานผลการศึกษา ก็ออกมาแล้ว และขณะนี้ก็เปิดรับข้อคิดเห็นจากสาธารณะ ภายในวันที่ 15 ธันวาคมนี้

ผมก็ยังไม่มีเวลาได้อ่านเท่าไหร่ แต่เท่าที่ดูคร่าว ๆ หัวใจหลัก ๆ ของรายงานฉบับนี้ มีอยู่ 5 ประเด็น ได้แก่

• เพิ่มประสิทธิภาพในการสร้างรายการบรรณานุกรม
• ขยายโอกาสในการการเข้าถึงวัสดุสารสนเทศที่หายากและมีเอกลักษณ์
• การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีเพื่ออนาคต
• ข้อพิจารณาด้านชุมชน
• สร้างความเข้มแข็งให้กับวิชาชีพบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์

ถึงแม้จะเป็นรายงานเฉพาะเพื่อ LC เท่านั้น แต่ก็ต้องยอมรับว่า LC มีอิทธิพลต่อการควบคุมรายการบรรณานุกรม ต่อวงการบรรณรักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ทั่วโลกอย่างมาก เพราะฉะนั้น ทิศทางและแนวโน้มของ LC ในอนาคต ก็มีผลต่อชุมชน (ซึ่งจริง ๆ ก็คือ วงการบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ ทั่วโลก) อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จากที่อ่านดูคร่าว ๆ แล้ว ก็ต้องบอกว่า ไม่ได้ทำให้ตาลุกวาวแต่อย่างใด แต่รู้สึกใจชึ้นขึ้นมาหน่อย ที่รายงานฉบับนี้ เห็นความสำคัญของความเป็นสากลมากขึ้น จริงอยู่ที่บางครั้ง เรา (ในฐานะประเทศไทย) ก็ไม่ต้องการ dependency จากคนอื่นทั่งหมด แต่ถ้าพิจารณาในมุมมองของมาตรฐาน ก็ต้องยอมรับว่า LC เป็นผู้นำและเป็นผู้ควบคุมมาตรฐานเหล่านี้ ถ้า LC หันมาสนใจ มาตรฐานในเชิงสากล

แต่กระนั้น ก็ดูว่า ประเด็นที่กล่าวในรายงาน (รวมถึงเรื่อง ความเป็นสากล) ก็ไม่ใช่เรื่องใหม่แต่อย่างใด เพียงแต่เป็นประเด็นที่ยังคั่งค้างที่ควรจะทำ แต่ยังไม่ได้ทำ ก็เลยต้องมาสะสาง และเรียงลำดับความสำคัญว่าจะทำอะไรก่อนหลัง ทั้งนีประเด็นสำคัญ มันอยู่ตรงที่เทคโนโลยี ทั้งในเชิงเทคนิค แนวคิดการบริหารจัดการ ตลอดจน (ชุมชน) ผู้ใช้ ที่เปลี่ยนแปลงไปจากช่วงที่เริ่มต้นไปมาก การที่ต้อง maintain ข้อมูลจำนวนมากมายมหาศาล ทำให้การพัฒนาเดินไปได้ช้า กว่าตัวเทคโนโลยี เลยทำให้ LC มีงานที่ต้องสะสางเยอะมาก

บ่นไป บ่นมา ก็อยากแค่จะบอกว่า อยากให้อ่าน แล้วช่วยกันแสดงความคิดเห็น อาจจะทำในนามบุคคล หรือกลุ่มบุคคล (หรือแม้กระทั่งอย่าง สมาคมห้องสมุดฯ จะรับผิดชอบไป​) ผมก็เห็นว่า น่าจะช่วยทำให้เกิดการพูดคุย ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับ การควบคุมรายการบรรณานุกรมในบ้านเรามากขึ้น (ที่นอกเหนือไปจาก เรื่อง เครือข่าย)

คำถามของนักข่าวกับบล๊อกเกอร์

ต้องยอมรับบล๊อกเกอร์ในอเมริกา มีบทบาทต่อการเมืองเป็นอย่างมาก เมื่อต้นสัปดาห์ มีบทความชิ้นหนึ่งในนิตยสาร Slate (FYI: ค่อนข้าง pro blogger และนำเอาประเด็นที่เกิดขึ้นบน Blogophere มาเขียน) เค้าเปรียบเทียบการตั้งคำถามสัมภาษณ์ ระหว่างคำถามของนักข่าวกับของบล๊อกเกอร์ ที่ถามไปยัง Mike Huckabee (อดีตผู้ว่าการรัฐ Arkansas ที่ลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของสหรัฐฯ ของพรรค Republican) ซึ่งเป็นการสัมภาษณ์แบบแยกกลุ่ม คือ ตอบคำถามจากนักข่าวกลุ่มหนึ่ง กับกลุ่มบล๊อกเกอร์อีกกลุ่มหนึ่ง แยกกัน (bifurcated)

เค้าวิเคราะห์ออกมาว่า คำถามของนักข่าวค่อนข้างกระชับและเตรียมการมาอย่างดี ในขณะที่ของบล๊อกเกอร์ (ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มสนับสนุน Huckabee) มีเนื้อมีหนังมากกว่ามาก (ในบทความใช้คำว่า substantive)

ในบทความก็ได้ยกตัวอย่างคำถามมาด้วยเช่นกัน ก็จะเห็นได้ชัดว่า ถึงแม้ว่าคำถามของนักข่าวจะกระชับ แต่ก็ดูถามกว้างมาก ในขณะที่คำถามของบล๊อกเกอร์ นั้นเจาะลึก และมีรายละเอียดมากกว่า

แน่นอนมันมีข้อแตกต่าง ทั้งในเชิงวัตถุประสงค์ และพื้นหลัง ระหว่างทั้งสองกลุ่ม ทั้งนี้ ผมมองเห็นว่า นักข่าว ตั้งคำถาม ถึงแม้จะกระชับ เตรียมการมาแค่ไหน สิ่งที่บรรดานักข่าวต้องการ ก็คือ “ความเป็นข่าว” (เพราะเหตุนี้ การเมืองบ้านเรา จึงมีแต่เรื่อง ใครจะควบกับใคร ใครจะคู่ใคร ใครจะไปเสนอหน้าออกทีวีที่ไหน ในขณะที่เนื้อข่าวเกี่ยวกับ นโยบาย แนวคิดของคนเรานั้น เป็นอย่างไร มีน้อยมาก) ในขณะที่ บล๊อกเกอร์ นั้น ต้องการเข้าถึงประเด็นปัญหา และมีความเข้าใจในพื้นหลังของปัญหามากกว่า

อ่านแล้ว ก็ทำให้ได้ความคิดขึ้นมาว่า บ้านเรา น่าจะให้บล๊อกเกอร์ ในชุมชนต่าง ๆ ช่วยรวบรวมกันตั้งคำถามที่ตัวเองสนใจ แล้วก็ส่งไปยังพรรคการเมือง แล้วให้เค้าตอบมาบ้าง

รูปแบบการส่งคำถาม ก็น่าจะทำเหมือนกับ digg หรือ slashdot คือ ให้ตั้งคำถามมา แล้วก็ให้คนในชุมชนช่วยกันโหวตจัดลำดับ ว่าอยากให้พรรคการเมืองต่าง ๆ ตอบ คำถามไหนมากที่สุด

โดยส่วนตัว ผมเห็นว่า ชุมชนอย่าง Blognone น่าจะเริ่มง่ายที่สุด เพราะชุมชนค่อนข้างจะ active และการตั้งคำถามในช่วงสัมภาษณ์ ที่เคย ๆ ทำ ก็ดูเหมือนจะได้รับความนิยมจากสมาชิกในชุมชน นอกจากนี้การเป็นชุมชนเฉพาะด้าน ก็จะทำให้ได้คำถามที่ไม่กว้างเกินไป และมีน้ำหนัก

จริง ๆ อยากเห็นคำถามจากชุมชนเฉพาะด้านมากกว่านี้ เช่น กลุ่มผู้มีผลได้ผลเสียจากการออกนอกระบบ กลุ่มผู้มีผลได้ผลเสียกับการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ (การไฟฟ้า การรถไฟ อะไรก็ว่าไป)

เขียนแบบนี้ จริง ๆ ก็เพราะมีแรงผลักดันส่วนตัวด้วยประการหนึ่ง เนื่องจากเริ่มรู้สึกว่า จะเลือกตั้งอีกไม่ถึงเดือนนี้แล้ว ยังไม่รู้เลยว่า พรรคไหน มีนโยบายอะไรบ้าง (แม้กระทั่งพรรคที่บอกว่า ชูนโยบาย ก็ยังไม่เข้าใจ ว่าจะทำอะไร) ไม่รู้ว่าที่เมืองไทย คนทั่วไปรู้สึกแบบเดียวกันหรือเปล่า ส่วนตัวมีคำถามตั้งหลายอย่าง ตั้งแต่คำถามแบบพื้นฐาน จนถึงคำถามเฉพาะเจาะจง อย่างเช่น

• มีนโยบาย e-government หรือไม่ ถ้ามี จะทำอะไร
• ปัญหาความแตกต่างในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารที่ไม่เท่าเทียมกัน (Digital divide) ทำให้คนที่ไม่สามารถเข้าถึง หรือเข้าถึงได้น้อยขาดโอกาสในการดำรงชีวิตหลายประการ มีแนวคิดที่จะช่วยเหลืออย่างไร
• มีแนวคิดจะช่วยเหลือ สนับสนุนการบริหารจัดการห้องสมุด พิพิธภัณฑ์และแหล่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต อย่างไร
• มีความคิดเห็นเกี่ยวกับ Open Society ผ่าน Open Source หรือ Open Access หรือไม่ อย่างไร
• มีความคิดเห็นอย่างไรต่อปัญหาลิขสิทธิ์ รู้เรื่องและสนับสนุน Creative Commons หรือไม่
• กระทรวงวัฒนธรรม ดูเหมือนจะมีปัญหากับสังคมของคนรุ่นใหม่ ถ้าได้มาเป็นรัฐบาล จะมีแนวนโยบาย หรือแนวทางในการบริหารงานเชิงวัฒนธรรมอย่างไร (หรืออีกนัยหนึ่ง กระทรวงวัฒนธรรม ในรัฐบาลของคุณ จะทำหน้าที่อะไรบ้าง มีบทบาทอย่างไรในสังคม)
• มีความคิดเห็น และอยากจะแก้ปัญหาอย่างไร กับปัญหาสิทธิเสรีภาพของสื่อ นักวิชาการ และการแสดงออกทางความคิดสร้างสรรค์ของประชาชน ถูกริดรอนด้วยการเซ็นเซอร์ และอำนาจรัฐ
• มีความคิดเห็นต่อรัฐบาลพม่าอย่างไร
• กระทรวงกลาโหมของรัฐบาลปัจจุบัน ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่า ใช้งบประมาณเปลือง คิดเห็นอย่างไร และมีนโยบายในการซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์อย่างไร
• มีแนวทางอย่างไร ที่จะป้องกันไม่ให้เกิดรัฐประหารขึ้นในรัฐบาลของตน
• ฯลฯ

และผมก็คิดว่า ยังมีคำถามอีกตั้งมากมายที่คนทั่วไป อยากรู้ และก็อยากถาม แต่ไม่มีที่ให้ถาม การรวมพลังและนำเสนอตัวเองของสื่อพลเมือง ในยามนี้ น่าจะมีบทบาทในการสร้างกระแส เพื่อให้ประชาชนและสื่อหลัก หันมาสนใจนโยบาย และรู้จักความคิดอ่าน ของคนที่จะมาเป็นรัฐบาลมากขึ้น มากกว่าจะไปสนใจว่าใครจะไปอยู่กับใคร

บางคนอาจจะบอกว่า ถามไปก็งั้น ๆ พอได้เข้ามาเป็นรัฐบาลก็อีหรอบเดิม แต่กระนั้น ผมเห็นว่า ถึงแม้ว่าการตอบคำถาม จะไม่ได้เป็นการสัญญิง สัญญาอะไรเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้เราตัดตัวเลือกที่แย่กว่าออกไปได้…

ปล. อ่าน Live blogging ของงาน YouFest2 แล้วชอบมากครับ ใครยังไม่ได้อ่าน แนะนำให้ไปอ่านครับ มีประเด็นที่น่าสนใจเยอะทีเดียว

Update: อ่านเพิ่มเติม

• ผลศึกษาพบ ‘ข่าวการเมืองเรื่องเลือกตั้ง’ ในฟรีทีวีเน้น ‘ความเป็นละคร’ มากกว่าสาระสำคัญ’ [ประชาไท]
• แนะ ‘สื่อทีวี’ ปรับวิธีรายงานข่าวการเมือง [ประชาไท]

Public Hearing: TCDC New Home?

หลายคนคงสงสัย (หลายคนแอบกระซิบถาม) ว่าเมื่อไหร่ ผมจะเขียนถึง TCDC ซักกะที เพราะตอนนี้ hot เหลือเกิน ผมก็ต้องบอกตรง ๆ ว่า ผมอยู่ตรงนี้ ก็ได้ข่าวได้พอ ๆ กับคนอื่น ๆ ครับ ไม่มีอะไรที่เด็ดดวงไปกว่าคนอื่นเลย (จริง ๆ ก็มีภาคสุดท้ายของ เปลือย TCDC ที่ค้างเติ่งมานานเน่ิ่นนาน จนตอนนี้ผมเห็นว่า แทบจะไม่จำเป็นแล้ว เพราะเกิดการพูดคุยกันมากมาย จนประเด็นที่ผมจะพูดถึง มันเล็กน้อยไปแล้ว ถ้าว่างจริง ๆ จะกลับไปเขียนให้จบ)

และผมก็เชื่อว่า คนที่ทำงานใน TCDC คนอื่น ๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกัน เพราะทุกอย่างก็ได้รับบัญชามาจากเบื้องบนเพียงอย่างเดียว หรือไม่ก็ต้องมาจากสื่อเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม วันนี้อยากจะเขียนถึง เพราะผมเพิ่งได้ forward mail มา แต่คาดว่า คนที่เป็นสมาชิกน่าจะได้เมล์นี้แล้ว แต่กระนั้น การจัดแบบฉุกละหุกแบบนี้ เรื่องใหญ่ ๆ ก็กลายเป็นเรื่องเล็กได้ ยังไงก็ช่วยกันประชาสัมพันธ์แล้วกันครับ

ขอตั้งข้อสังเกตุหน่อยนะครับ เข้าใจว่า การทำ public hearing ต้องรีบจัด เพื่อจะได้ทันการวางแผนทำงาน แต่จัดแบบดันทุรังด่วนจี๋แบบนี้ คับคล้ายคับคลาว่า เหมือนกับเลือกตั้งสมัยที่แล้ว ที่ “ใครต่อใคร” ออกมาโวยวายกัน ก็เพราะแบบนี้ไม่ใช่หรือ ที่บอกว่าคนที่มีส่วนได้ส่วนเสีย กลับไม่ได้อยู่ในสนาม

ไม่รู้ว่าแบบนี้ใครจะเตรียมตัวทัน ไม่เพียงแต่คนที่เตรียมตัวจะไปนะครับ ไอ้คนทำงานก็หัวปั่นไม่แพ้กัน…

งานประชุมระดมความคิด “หลากหลายแง่มุมกับบ้านใหม่ TCDC”

กระแสข่าวการย้าย TCDC ไปที่จามจุรีสแควร์ในต้นปี 2551 นี้ เหล่าสมาชิกและผู้ที่สนใจต่างมีคำถามหลากหลายในใจ ตั้งแต่เรื่องเหตุผลที่มาของการย้าย…. ทำไมต้องย้าย… สมควรย้ายจริงหรือ… ไปจนถึงการคัดเลือกสถานที่ใหม่… ใช้เกณฑ์อะไรในการประเมินตัวเลือกต่างๆ…. ทำไมจามจุรีสแควร์ถึงเป็นคำตอบ… รวมไปถึงข้อดีและข้อจำกัดต่างๆของสถานที่ใหม่… TCDC จะยังสามารถให้บริการแก่สมาชิกได้เหมือนเช่นเดิมหรือไม่… บทบาทและหน้าที่ของ TCDC จะยังเหมือนเดิม หรือเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร…

เพื่อความกระจ่างและโปร่งใส ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ ขอเรียนเชิญทุกท่านที่สนใจ เข้าร่วมรับฟัง ถามคำถาม และแสดงความคิดเห็น ในงานประชุมระดมความคิด “หลากหลายแง่มุมกับบ้านใหม่ TCDC”

วันศุกร์ที่ 2 พฤศจิกายน 2550
เวลา 16.00 – 19.00 น. (ลงทะเบียนก่อนเวลาประชุม 30 นาที)
ห้องออดิทอเรียม สำนักงานศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (TCDC)
สำรองที่นั่งได้ที่ โทร 02-6648448

หมายเหตุ: เพื่อประโยชน์สูงสุดในการระดมความคิด ท่านสามารถอ่านข้อมูลเกี่ยวกับ “การย้ายพื้นที่ TCDC” ได้ที่ www.tcdc.or.th ซึ่งข้อมูลจะพร้อมขึ้นเว็บไซด์ใน วันพฤหัสบดีที่ 1 พฤศจิกายน 2550

ยังไงเสีย ใครที่เห็นด้วย หรือไม่เห็นด้วยยังไง หรืออยากเห็นทิศทางของ TCDC ในโครงสร้างใหม่เป็นอย่างไร ถ้าสามารถปลีกเวลาได้ ก็น่าจะไปนะครับ

การบรรยายครั้งสุดท้ายของ Prof.Pausch

ไม่แน่ใจว่า มีใครได้ดูวิดีโอนี้แล้วหรือยัง ไม่ค่อยเห็นมีคนเขียนถึง (เพราะพักนี้ไม่ค่อยได้อ่าน blog แหะ ๆ ยอมรับตามตรง) ก็เลยเอามาบอกกล่าว

ปรกติ The Last Lecture series เป็นการเชิญบรรดานักวิจัย นักวิชาการชื่อดังมาบรรยาย โดยให้โจทย์ว่า ประหนึ่งว่าเป็นการบรรยายครั้งสุดท้ายในชีวิต ที่ Carnegie Mellon ก็เริ่มต้นด้วยศาสตราจารย์สาย HCI แนว 3D visualization ชื่อดัง นาม Randy Pausch

การบรรยายครั้งนี้ของเขา ก็ทำให้เค้าได้รับความสนใจอย่างมากในวงกว้าง (อย่างน้อย ก็ถูกนำไปลงใน Wall Street Journal และได้รับการยกย่องเป็น ABC’s Person of the week – แนะนำนิดหน่อยว่า ถ้าหากอยากจะดูวิดีโอ อย่าเพิ่งอ่านสองอันนี้ เพราะค่อนข้าง spoil พอสมควร) เพราะนับได้ว่าเป็นการบรรยายที่สร้างแรงบันดาลใจ ให้กับหลาย ๆ คนอย่างยิ่ง

The Last Lecture ของคนอื่นนั้น ดูเหมือนเรื่องเสมือน แต่สำหรับ Dr.Pausch ผู้ซึ่งกำลังถูกโรคมะเร็งถามหาเอาชีวิตในวัย 47 ปี และคุณหมอก็บอกว่าจะมีชีวิตอยู่รอดได้เพียงไม่กี่เดือน การบรรยายครั้งนี้ อาจจะเป็นการบรรยายครั้งสุดท้ายของเค้าจริง ๆ

หัวข้อของการบรรยาย คือ “Really Achieving Your Childhood Dreams” เนื้อหาก็เป็นตามนั้นเลย ซึ่งโดยทั่วไป ก็น่าจะเหมือนกับการเล่าอัตชีวประวัติเหมือนคนอื่น ๆ แต่สำหรับ Dr.Pausch มันเป็นเล่าหนทางของนักล่าฝัน (อิอิ คุ้น ๆ มะ) ที่ยังประโยชน์ต่อคนอื่น ๆ โดยเฉพาะเหล่าบรรดาลูกศิษย์ลูกหา คนที่ไม่ทำงานเชิงวิชาการ ก็น่าฟังด้วยเหมือนกันนะครับ ผมว่า แต่แนะนำอย่างยิ่ง สำหรับบรรดาคนที่ทำวิจัย สอนหนังสืออะไรทำนองนี้

ผมไม่อยากจะเล่ารายละเอียดเนื้อหาของการบรรยายมาก อยากให้ฟังเองจะดีกว่า ถึงแม้จะว่าวิดีโอจะยาวเกือบสองชั่วโมง แต่ที่ Dr.Pausch บรรยายจริง ๆ ก็ประมาณหนึ่งชั่วโมง (แอบ spoil ว่า ผมชอบประโยคสุดท้ายของการบรรยายที่สุด ทำเอาขนลุก) ที่เหลือช่วงหลังก็จะเป็น Recognition จากคนใกล้ชิด ที่ให้ความรู้สึกเหมือนการจบ Fiction แบบเศร้าแต่ประทับใจ

เนื้อหาตอนหนึ่งของการบรรยาย เล่าถึง course ที่ Dr.Pausch เป็นคนริเริ่มที่ CMU นั่นก็คือ Building Virtual World (รายละเอียดของ course ให้ไปฟังกันเองจากในวิดีโอ) ถามน้อง ๆ ที่เคยเรียน CMU เค้าก็บอกว่า ไม่ค่อยมีคนไทยเรียน เพราะมันต้องอดทนมาก ๆ ก็แน่นอน เป็นวิชา intensive project จริง ๆ แต่จากที่ดูใน Website เห็นมีคนไทยคนนึงเคยเรียนวิชานี้ คือคุณ Warit Achavanuntakul (นามสกุล คุ้น ๆ แฮะ) ปัจจุบัน เห็นเขียนไว้บน blog ว่าเป็น Game Artist

น่าจะดีหากคุณ Warit มาแบ่งปันประสบการณ์การเรียนวิชานี้ หน่อย น่าจะมีอะไรที่น่าประทับใจเล่าสู่กันฟัง :D

Clarifications on library 2.0 seminar

PS. เขียนดองไว้นานและ แต่ลืม post -_-” ซะงั้น

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณนิตยสาร Positioning Magazine (Issue 038 July 2007: Blog Culture) ที่ช่วยเผยแพร่กิจกรรมในงาน Library 2.0 ที่ TCDC ในคอลัมน์ @cyber

แต่เนื่องจากมีข้อความบางอย่าง ที่อาจจะยังไม่ตรงกับสิ่งที่ผมต้องการจะนำเสนอ (นอกเหนือจากเขียนชื่อผมผิด T_T ชื่อผมไม่มีสระอุ!!!) ยังไงเสียก็ขอขยายความกันตรงนี้ละกันครับ

ประการแรก ผมไม่ใช่ที่ริเริ่มโครงการนี้เสียทีเดียว จริง ๆ ต้องเรียนตามตรงว่าทางทีม TCDC เป็นคนที่ริเริ่มแนวความคิดนี้ หลังจากกลับจากการประชุมทางวิชาการที่สหรัฐอเมริกา ทางทีม TCDC ก็พยายามผลักดันให้โครงการนี้เป็นไปได้ เนื่องด้วยมีเหตุปัจจัยหลายอย่าง ผมเคยคิดจะให้จัดงานสัมมนา ตั้งแต่ทางทีมกลับมาใหม่ ๆ แต่ก็เห็นว่า ทาง TCDC น่าจะพัฒนาให้เป็นเรื่องเป็นราวก่อน แล้วค่อยจัด เพราะไม่เช่นนั้นก็จะมีพูดกันแต่ลอย ๆ

จนมาเมื่อช่วยที่ผ่านมา TCDC ก็พัฒนามาได้จนมีความพร้อมระดับหนึ่ง และผมก็มีโอกาสกลับมาเมืองไทยพอดี ก็เลยน่าจะช่วงเวลาที่เหมาะ ที่เราน่าจะสามารถนำเสนอ และแลกเปลี่ยนประสบการณ์การพัฒนา ให้กับนักวิชาชีพสารสนเทศในบ้านเราได้อย่างเต็มปาก

เพราะฉะนั้น ถ้าจะให้ credit ก็คงจะเป็นทางทีม TCDC เสียมากกว่า (เพราะถ้า TCDC พัฒนาแล้วไม่ work เราก็คงไม่กล้าที่จะจัดงานสัมมนาแน่นอน)

ประการที่สอง อาจจะเป็นด้วย style การเขียนก็ได้ ทำให้ผมรู้สึกว่าส่วนที่พูดเกี่ยวกับ ตัวแนวคิด มันบิด ๆ เบี้ยว ๆ ไปหน่อย อย่างไรก็ตามก็ยังอยู่ในระดับที่พอรับได้ เพราะไม่ได้หลุดนอกโลก แต่จริง ๆ แนวคิดมันมีกว้างกว่าที่ปรากฏอยู่ในบทความนั้น เพราะฉะนั้นแนะนำให้ลองกลับไปอ่านที่ post ควันหลงห้องสมุด 2.0 อีกทีนะครับ หรือจะไป download มาอีกทีก็ได้

ส่วนเรื่องสุดท้าย อยู่ตรงย่อหน้าสุดท้าย ที่แนะนำให้ไปศึกษาแนวคิดนี้ต่อ จริง ๆ ถ้าจะศึกษาเรื่องนี้ต่อ keyword อื่น ๆ (หรือแนวคิดข้างเคียง) ของ library 2.0 น่าจะเป็น web 2.0 ในห้องสมุด หรือเทคโนโลยีในงานห้องสมุด หรือ mashup library อะไรประมาณนี้ ส่วนที่เป็น The Wisdom of Crowd, Collective Intelligence, Citizen Journalism, Open Content พวกนี้ ผมเอามาเปรียบเทียบกับแนวคิด User Created Content ต่างหาก ส่วน Social Networking นี้ก็เป็นอีกอันหนึ่งเลย (ลองเช็คกับ post ควันหลงฯ ดูอีกทีนะครับ)

แถมท้ายที่เป็น Web Links อันที่เป็นของ Ohio University (www.library.ohio.edu…) อันนั้นเป็น subject guide (แนะนำแหล่งสารสนเทศในแต่ละสาขาวิชา) โดยใช้ wiki ดังนั้น ผู้ใช้ก็สามารถเข้าไปแก้ไข เปลี่ยนแปลงเนื้อหาได้ ส่วน PictureAustralia นั้นเป็น Collection ภาพเกี่ยวกับออสเตรเลีย ที่ผู้ใช้ flickr มีส่วนในการแบ่งปัน collection ให้กับห้องสมุดได้ แต่ก็เข้าใจอ่ะครับ ว่าด้วยเนื้อที่ คงไม่สามารถเขียนรายละเอียดอะไรได้หมด

ก็เลยอยากจะขอชี้แจงเพิ่มเติมเท่านี้ เกรงว่าจะงงไปกันใหญ่ หากไม่ได้มาบอกกล่าวกันไว้ ยังไงก็ขอบคุณทาง Positioning อีกครั้งนะครับ

ทำไมคนมีเซ็กซ์

เมื่อหลายเดือนก่อน มีพี่ที่สนิทกันคนนึง คุยกันไปคุยกันมา ก็ถามคนในกลุ่มว่า “ทำไมต้องแต่งงาน” ผมและคนอื่น ๆ ก็ตอบเล่น ๆ ว่า รักสนุกมั๊ง จริง ๆ คำถามง่าย ๆ แบบนี้ เป็นคำถามที่เรารู้อยู่เองกันแก่ใจ ว่าถ้าเราจะแต่งงาน เราจะแต่งงานด้วยเหตุผลใด

ว่าแต่สมัยนี้ การแต่งงานมักจะเกิดขึ้นหลังจากการมีเซ็กซ์ ดังนั้นถ้าจะให้งงงวยเข้าไปใหญ่ ก็ต้องถามคำถามใน Logic เดียวกันว่า ทำไมคนต้องมีเพศสัมพันธ์ ซึ่งความคิดคนส่วนใหญ่ ถ้าเป็นผู้ชายก็ อาจจะบอกว่า เป็นความสุขทางกาย ถ้าเป็นผู้หญิงก็บอกว่า เป็นความสุขทางใจ บางคนก็บอกว่า เพราะอยากมีลูก ซึ่งแต่ละคนก็ต่างจิตต่างใจ ว่าแตว่า จริง ๆ แล้วมันจริงหรือไม่ ที่เราคิดกันแบบนั้น ที่ครูเค้าสอนใจวิชาเพศศึกษา มันเป็นจริงดังคำเขาว่าจริงหรือ

มีงานวิจัยฉบับหนึ่งตีิพิมพ์เมื่อเร็ว ๆ นี้สด ๆ ร้อน ๆ ลงใน Archives of Sexual Behavior โดยนักวิจัยด้านจิตวิทยาของมหาวิทยาลัย Texas at Austin สองคน ชื่อ Cindy Meston และ David Buss สิ่งที่น่าสนใจของงานชิ้นนี้ คือ การพุ่งเป้าไปที่คำถามแบบพื้น ๆ ที่ไม่ต้องอาศัยการคิดซับซ้อนอะไรเลย และใช้เทคนิควิธีวิจัยแบบการวัดเชิงจิตวิทยา (Psychometrics) เข้ามาช่วยในการวิเคราะห์ กลุ่มตัวอย่างก็คือ นักศึกษาในภาควิชาจิตวิทยานั่นเอง โดยเริ่มต้นจาก 715 เหตุผลที่คนจะมีเพศสัมพันธ์ ซึ่งได้จากการรวบรวมจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 444 คน (ในที่นี้หมายถึง intercourse เท่านั้น) แล้วเรียบเรียงใหม่จนได้เหตุผลเริ่มต้นทั้งหมด 237 เหตุผล จนตอนท้ายใช้ factor analysis ไปจนเหลือ 142 เหตุผล

กล่าวโดยรวม งานวิจัยชิ้นนี้ ชี้ให้เห็นว่า เหตุผลของการมีเซ็กซ์นั้น แบ่งออกได้เป็น 4 กลุ่ม ได้แก่

1. เหตุผลทางกายภาพ ซึ่งรวมไปถึง การผ่อนคลายความเครียด การสร้างความสุข การปลดปล่อยความต้องการทางกายภาพ และการต้องการหาประสบการณ์
2. เหตุผลเพื่อตอบสนองเป้าหมาย ไม่ว่าจะเป็นเป้าหมายทางด้านทรัพยากร สถานภาพทางสังคม การตอบสนอง (รวมถึงการแก้แค้น) และเป้าหมายที่เน้นผลประโยชน์เป็นสำคัญ
3. เหตุผลทางด้านอารมณ์ ไม่ว่าจะเป็น ความรัก ความผูกพัน (รวมถึง ความรับผิดชอบ) และการแสดงออก
4. เหตุผลที่เกี่ยวเนื่องมาจากความไม่มั่นคง เช่น ความมั่นใจในตัวเอง (เช่น การเรียกร้องความสนใจ) ความรู้สึกในฐานะที่เป็นหน้าที่หรือมีแรงผลักดัน (เช่น คู่รักขอร้อง) รวมไปถึง การต้องการปกป้องคู่ของตนเอง

อีกเรื่องที่น่าสนใจคือ ความแตกต่างระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายในเรื่อง การให้เหตุผลของการมีเซ็กซ์ ว่าผู้หญิงกับผู้ชายต่างกันอย่างไร ในรายงานการวิจัยฉบับนี้ บอกว่า ผู้ชายมักให้เหตุผลทางด้านกายภาพเป็นสำคัญ รวมไปถึงโอกาสที่มาถึง (เช่น คน ๆ นั้นยังว่างอยู่ หรือ คนนั้น ๆ เมามากจนฉันสามารถที่จะทำอะไรก็ได้) นอกจากนี้ผู้ชายมักมีเซ็กซ์เด้วยเหตุผลทางสถานะทางสังคมมากกว่าผู้หญิง (เช่น ฉันต้องการสร้างชื่อเสียง ฉันต้องการเอาไปอวดเพื่อน) และเหตุผลทางด้านประสบการณ์ทางเพศ​ (เช่น ฉันต้องการเก็บแต้ม หรือ ฉันต้องการพัฒนาทักษะทางเพศ) นอกจากนี้ผู้ชายยังมักใช้เซ็กซ์เพื่อผลประโยชน์อย่างอื่น (เช่น ฉันต้องการเปลี่ยนเรื่องคุย เป็นต้น)

นักวิจัยได้ทำการเปรียบเทียบในเชิงรายการ (item) ก็พบความแตกต่างที่น่าสนใจอีกหลายข้อ (ซึ่งผมจะขออนุญาตตัดข้อที่มันชี้ชัดเฉพาะเพศออกไป เช่น ฉันต้องการรู้สึกเป็นชาย เพราะมันต้องแตกต่างกันอยู่แล้ว) เช่น คน ๆ นั้นแต่งตัวได้เย้ายวน คน ๆ นั้นมีรูปต่างเป็นที่ต้องการ คน ๆ นั้นมีลักษณะทางกายภาพที่ปลุกอารมณ์ คน ๆ นั้นมีใบหน้าสวย การมีโอกาส ฉันอยากจะรู้ว่าฉันจะพาคน ๆ นั้นขึ้นเตียงได้หรือไม่ เป็นต้น ซึ่งส่วนใหญ่ ผู้ชายจะเป็นฝ่ายให้นำ้หนักกับเหตุผลเหล่านี้มากกว่าผู้หญิง (ในรายงานการวิจัย list ออกมา 50 รายการแรก)

ต้องยอมรับว่า อ่านแล้วก็อดอมยิ้ม หรือขำไม่ได้ เพราะบางอันก็ดูเหมือนไม่ make sense สำหรับผมเลย ถ้าใครสนใจ ก็ลองไปหาอ่านดู โดยส่วนตัว ผมสนใจระเบียบวิธีวิจัยแนวการสร้างเครื่องมือวัดแบบนี้ แต่เห็นว่าตัว content มันน่าสนใจดี ก็เลยลองมาแบ่งปันกัน

Meston, C. M., & Buss, D. M. (2007). Why humans have sex. Archives of Sexual Behavior, 36(4), 477-507. Available in SpringerLink.

[Via EurekaAlert]

ROI Talk at TCDC

โปรดแซบ! มีประกาศด่วนมาแจ้งให้ทราบ เผื่อคนที่สนใจอีกแล้วนะครับ

วันศุกร์นี้ TCDC เค้าจะจัดบรรยายเกี่ยวกับผลกระทบทางเศรษฐกิจ อันเนื่องมาจากการพัฒนาห้องสมุดประชาชน ตั้งแต่เวลาบ่ายสองโมง ไปจนถึงห้าโมงเย็น บ่ายโมง (13:00 น.) ถึงสี่โมงครึ่ง (16:30 น.) ที่ห้องออดิทอเรี่ยม ชั้น 6 อาคารเอ็มโพเรี่ยม โดยจะมีผมและ Dr.Gordon McConnachie เป็นผู้บรรยายนะครับ การบรรยายแบ่งออกเป็นสองช่วงครับ

ช่วงแรกจะเป็นช่วงของ Dr.Gordon จะบรรยายในเชิงภาพกว้าง ถึงสภาพการแข่งขันของสังคมโลก และบทบาทของห้องสมุดประชาชน ในมุมมองทางด้านสังคมเศรษฐกิจความรู้ ซึ่งจะมีบริบทเปรียบเทียบ ระหว่างประเทศต่าง ๆ กับประเทศไทย ซึ่งจะเป็นภาพกว้าง

Dr.Gordon เป็นที่ปรึกษาทางด้านธุรกิจ มีความเชี่ยวชาญโดยเฉพาะในเครื่อง Intellectual Capital การบรรยายจะเป็นภาษาอังกฤษ แต่สำหรับคนที่ไม่ถนัดภาษาอังกฤษ ทาง TCDC มีบริการแปลช่วยครับ

ในส่วนที่สอง ผมก็จะพูดถึงเรื่องของ การวิเคราะห์ผลตอบแทนการลงทุนของห้องสมุดประชาชน โดยจะเน้นไปที่งานวิจัยสองชิ้นที่ผมได้เข้าไปมีส่วนร่วม (อ่าน รายงานการวิจัยรัฐฟลอริด้า [PDF] กับ รายงานการวิจัยของรัฐเพนนซิลวาเนีย [PDF]) แต่ผมจะไม่เน้นเรื่องผลของการวิจัย แต่จะเน้นที่ระเบียบวิธีวิจัยที่เราใช้ และมุมมองของการนำมาใช้ในบริบทของบ้านเรา เพื่อที่คนที่จะสนใจจะได้นำไอเดียไปใช้บ้างครับ (ไม่จำเป็นต้องเป็นห้องสมุดเท่านั้นนะครับ แต่สำหรับคนที่กำลังหา Model สำหรับประเมิน ROI ของสินค้าหรือบริการ ที่ไม่สามารถกำหนดราคาได้)

ถ้าใครว่างก็เชิญนะครับ ไม่ต้องจองล่วงหน้า ไม่เสียตังค์ครับ มาแลกเปลี่ยนความรู้กันครับ

ปล. ขออภัยที่มาบอกกะทันหัน เพราะติดขัดเรื่องสถานที่กับเวลานิดหน่อย

ความเป็นมืออาชีพของบริการทางเพศ

“Sex working is just not about stripping and having sex with clients. You need to know and have information to be able to talk and please your customers. If they want to talk about golf, you need to able to talk about it…”

เมื่ออาทิตย์ก่อน ช่วงที่อยู่ที่เชียงใหม่ ได้ไปที่ Empower หรือชื่อไทยว่า มูลนิธิส่งเสริมโอกาสผู้หญิง ซึ่งเป็นองค์กรเพื่อสิทธิ และการพัฒนาตนเอง ของกลุ่มผู้หญิงขายบริการ (sex worker)

จริง ๆ เคยได้ยินกลุ่มนี้บ้าง จากตอนดูในทีวี ตอนนั้นรู้สึกว่า กลุ่มผู้หญิงเหล่านี้ ค่อนข้างกล้า และเข้มแข็ง เพราะยอมให้รายการนั้น เปิดเผยหน้าตา ซึ่งผมก็รู้สึกอึ้ง ๆ ไม่ใช่น้อย เพราะถือว่าเป็นปรากฏการณ์ แปลกใหม่พอสมควร บนหน้าจอโทรทัศน์ ที่ผมรู้สึกว่า คงจะมีคนดูอีกหลายคน ไม่รู้สึกอายแทน ก็รู้สึกในทางลบ กับผู้หญิงเหล่านี้

ก่อนอื่น ผมต้องบอกไว้ก่อนว่า ความรู้สึกของผมที่มีต่อกลุ่ม Empower มีทั้งสองด้าน (จะได้ไม่ไปตีความเอาเองกันต่อ) ด้านแรก ผมรู้สึกว่า นี่เป็นกลุ่มคนที่น่าจับมอง เนื่องจากเป็นตัวอย่างของกลุ่มคนที่ถูกมองข้ามในสังคม (ด้วยความจงใจ) และพยายามเรียกร้องในสิ่งที่ตัวเองขาดหาย และไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ยังรู้สึกว่า อาชีพนี้มันล่อแหลมต่อศีลธรรม และจริยธรรมเหลือเกิน ซึ่งแน่นอน หากเรามองภาพของสังคมที่เป็น ideal ผมไม่แน่ใจว่า อาชีพนี้ยังมีอยู่หรือไม่ ถึงแม้ว่า จะมีการพิสูจน์ได้ว่า อาชีพนี้มีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร จนทำให้รู้สึกไม่แน่ใจว่า ตัวเองรู้สึกเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกับองค์กรนี้

แหล่งข้อมูล อ้างว่า เป็นธุรกิจขายบริการเป็นธุรกิจที่นำรายได้ “เข้า” ประเทศมากที่สุด กลุ่มหนึ่ง (ประมาณหมื่นล้าน) แต่ก็ไม่ได้รับการเหลียวแลจากรัฐ ในขณะเดียวกัน หญิงบริการนี้ก็มิได้เป็นกลุ่มที่ติดเอดส์น้อยมาก (แม่บ้านและกลุ่มนักเรียน นักศึกษาต่างหากที่เป็นกลุ่มที่มีเชื้อ HIV มากที่สุด) เพราะกลุ่มคนเหล่านี้ น่าจะตระหนักถึงภัย และมีความรู้เรื่อง HIV และ STDs มากกว่าคนอื่นด้วยซ้ำไปแต่ถึงกระนั้น ผมก็ยังเห็นว่า เป็นกลุ่มที่ “สามารถ” เผยแพร่เชื้อเอดส์ได้ง่ายที่สุด

อย่างไรก็ตาม รากฐานที่ทำให้เค้ารู้สึกกล้าที่จะเผชิญกับการต่อสู้ และออกมาเปิดเผยตัวตนในสังคม คือ การนำเอามุมมองของ “ความเป็นมืออาชีพ” หรือ professional มาเป็นเกราะป้องกันตัว ซึ่งนั่นหมายถึง การให้ความสำคัญว่า การทำมาหากินแบบนี้ต้องอาศัยทั้ง “ความรู้” และ “ทักษะ” (หลายคนอ่านแล้วอาจจะหัวเราะคิกคัก) และนี่ก็ทำให้เป็นเส้นแบ่งระหว่าง หญิงบริการมืออาชีพ ที่เข้ามาทำอาชีพนี้ด้วยความเต็มใจ และ “รัก” ในงานให้บริการ กับหญิงบริการ “มือสมัครเล่น” ที่อาจจะไม่ได้มาด้วยความเต็มใจเหมือนอย่างกลุ่มแรก ซึ่งกลุ่ม Empower ก็ recognize เพียงเฉพาะกลุ่มแรกเท่านั้น

แต่สิ่งที่ทำให้สะดุดหู ต่อจากนั้น คือ คำอธิบายของแหล่งข้อมูล ที่บอกว่า การมีอาชีพเป็นหญิงบริการ มิใช่แค่เพียงรู้จักแต่การถอดเสื้อผ้าแล้วมีอะไรกับแขก แต่จะต้องรู้ข้อมูลต่าง ๆ มากมาย เพื่อที่จะต้องคุยกับแขก เมื่อแขกชอบคุยเรื่องกอล์ฟ ก็ต้องคุยเรื่องกอล์ฟได้ เมื่อแขกคุยเรื่องการเมือง ก็ต้องคุยเรื่องการเมืองได้ นี่จึงเป็นที่มาว่า กิจกรรมของกลุ่ม เริ่มต้นในลักษณะของการเติมเต็มซึ่งกันและกัน ด้วยการจับกลุ่ม สอนหนังสือ แลกเปลี่ยนความรู้ ข้อมูลข่าวสาร ยกตัวอย่าง ในห้องเรียนวิชาภาษาอังกฤษ จะเต็มไปด้วย คำหรือประโยคภาษาอังกฤษ ที่หญิงบริการจำเป็นต้องใช้ หรือใช้บ่อย ๆ ซึ่งต่างก็นำมาแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน และนำไปสู่การศึกษานอกโรงเรียนอย่างเป็นเรื่องเป็นราวให้กับสมาชิก (ซึ่งแน่นอนว่าเป็นหญิงบริการทั้งหมด) ในที่สุด

แม้กระทั่งเป็นหญิงบริการที่หลายคนคิดว่า เป็นงานที่ง่าย ได้เงินสบาย แต่คนเหล่านี้พยายามจะชี้ให้เห็นว่า เอาเข้าจริงแล้ว งานเหล่านี้ต้องรู้จักใช้ทักษะ ความสามารถรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นความรู้รอบตัว รวมถึงปฏิภาณ ไหวพริบ ที่จะทำให้ลูกค้าทำตามในสิ่งที่ตัวเองต้องการ (ไม่ใช่ทำตามอย่างที่ลูกค้าต้องการ เพราะต้องไม่ลืมว่า เค้าทำไปเพื่อให้ได้รายได้มามากที่สุด) และทำให้ตัวเองสามารถทำงานได้โดยไม่มีอุปสรรค

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดถึง ความจำเป็นที่คนทำงานอาชีพนี้ต้องมีทักษะ คือ การใช้ทักษะในการต่อรองและการโน้มน้าวใจกับลูกค้า ในการใช้ถุงยางอนามัย ในงานวิจัยด้านสาธารณสุขศาสตร์ (Public Health) หลายชิ้น ทั้งในและต่างประเทศ ต่างก็ชี้ให้เห็นความสำคัญ ทักษะในข้อนี้ เพื่อทำให้ลดอัตราการติดเชื้อ HIV และโรคติดต่อทางเพศ (STDs) (หากสนใจเพิ่มเติม ลองเข้าไปใน Google Scholar แล้วค้นคำว่า “sex workers” กับ “communication” หรือ “information” ดูครับ)

อีกด้านที่น่าสนใจ คือ ความแตกต่างทางวัฒนธรรม ด้วยความที่เมืองไทยถูกเรียกว่าเป็น สวรรค์ของนักท่องเที่ยว ดึงดูดนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเข้าประเทศเพื่อการอย่างว่าก็มิใช่น้อย เพราะฉะนั้นลูกค้าของหญิง (และชาย) บริการเหล่านี้ น่าจะมาจากหลายแหล่ง ซึ่งแน่นอนว่าความหลากหลายในการจัดการกับลูกค้า น่าจะมีสูง ดังนั้นสิ่งที่พวกเค้าอาจจะต้องเรียนรู้ คือ เทคนิคในการปฏิบัติและเข้าถึงลูกค้าแต่ละกลุ่มที่แตกต่างกัน ซึ่งผมคิดว่าเป็นบริบทที่น่าสนใจอีกด้านหนึ่ง ของคนทำงานด้านนี้ในเมืองไทยและเมืองท่องเที่ยวอื่น ๆ

ผมยังมองว่า คนทำงานกลุ่มนี้ ถือว่าเป็นคนที่มี “ประสบการณ์ทางสารสนเทศ” ค่อนข้างสูง ตั้งแต่ข้อมูลเบื้องต้นทั่วไป การประมวลสารสนเทศ ไปจนถึงการจัดการข้อมูลลับ!!! ผมมองว่า การมี sex น่าจะเป็นการลดความเป็นคนแปลกหน้า แล้วเริ่มรู้สึกคุ้นเคยได้รวดเร็ว เพราะฉะนั้นข้อมูล ข่าวสารน่าจะมีการไหลเวียนได้อย่างรวดเร็ว มีอะไรที่น่าสนใจ ศึกษาต่อเยอะแยะพอสมควร สำหรับคนกลุ่มนี้

ถามว่า ถ้าจะศึกษาต่อทำเพื่ออะไร จริง ๆ ก็แบ่งออกได้เป็นสองด้าน ด้านแรก ก็คือ เพื่อผลประโยชน์โดยตรงแต่คนกลุ่มนี้ ที่เราจะสามารถมองภาพในลักษณะเครือข่าย และนำไปพัฒนาการสื่อสารระหว่างคนกลุ่มนี้ให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นภายในกลุ่ม หรือกับคนภายนอก

แต่วัตถุประสงค์ทางอ้อม ที่น่าสนใจคือ เราอาจจะสามารถนำเอาความมากประสบการณ์ทางสารสนเทศ ของคนกลุ่มนี้มาเรียนรู้ว่า กลุ่มคนเหล่านี้ มีเทคนิคอย่างไรในการจัดการสารสนเทศ มีลักษณะที่แตกต่างและเฉพาะตัวอย่างไร แนวคิดที่ได้อาจจะนำมาสู่ การพัฒนาระบบในรูปแบบใหม่ ๆ ก็เป็นได้

แต่ก่อนอื่น เราต้องเชื่อให้ได้ก่อนว่า คนเหล่านี้ก็มีความรู้และทักษะจริง!

Suranaree Journal of Social Science (SJSS)

ฝากประชาสัมพันธ์ครับ

กองบรรณาธิการวารสารเทคโนโลยีสุรนารี Suranaree Journal of Social Science (SJSS) ขอเชิญอาจารย์ นักวิชาการ นักศึกษาบัณฑิตศึกษา ส่งผลงานลงพิมพ์ในวารสาร SJSS เพื่อเผยแพร่องค์ความรู้ที่ได้จากการศึกษาวิจัย ไปสู่ผู้สนใจภายนอก

วารสาร SJSS เป็นวารสารราย 6 เดือน กำหนดออกในเดือนมิถุนายน และ ธันวาคม ของทุกปี ผู้สนใจสามารถเสนอผลงาน โดยดูรายละเอียดคำแนะนำสำหรับผู้เขียน ไ้ด้ที่นี่ (PDF File)

(Via สำนักวิชาเทคโนโลยีสังคม มหาิวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี)

YouMove – Me

คุณ mark กับพลพรรค เป็นโต้โผจัด YouFest เป็นครั้งที่สามแล้ว ขยันดีจริง ๆ (อยากขยันอย่างนี้มั่งจัง) ถ้าอยู่เมืองไทยคงจะมีโอกาสได้ไปร่วมด้วย คราวนี้เป็นหัวข้อ YouMove การมีส่วนร่วมในการตัดสินใจประเด็นสาธารณะ

เป็นความพยายาม ที่จะนำกลุ่มคนที่พยายาม เข้าไปมีบทบาทในการขับเคลื่อนประเด็นสาธารณะเข้ามาพูดคุย แลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน น่าสนุก

งานเริ่มบ่ายโมงตรง วันเสาร์ที่ 24 มีนาคมนี้ ที่ห้อง INET Hall ชั้น IT (13) บริษัทอินเทอร์เน็ต ประเทศไทย

คุณ mark บอกว่าจะบันทึก video… จะรอชมนะคับ เด้อ

Rumor Psychology Podcast

BoingBoing has a post about this book before.  Nicholas DiFonzo, a co-author of Rumor Psychology, was interviewed in a 8-minute podcast introducing his book.  All interview questions are from the book.  It is a nice introduction and summary.

“Making sense of what you believe to be true” 

Research: The Rise and Prospects of Hyperlocal Journalism

แนะนำงานวิจัยฉบับใหม่ เรื่อง Citizen Media: Fad or the Future of News? โดย Jan Schaffer แห่ง J-Lab ของ UMD – College Park เขียนได้ค่อนข้างละเอียด

งานวิจัยใช้วิธีสัมภาษณ์เชิงลึก (โครงสร้าง) ถามผู้ก่อตั้ง เจ้าของหรือคนทำงานเว็บไซต์สื่อประชาชน จำนวน 31 ราย
ตามด้วยสำรวจโดยใช้แบบสอบถาม คนอ่าน และ contributors ของเว็บไซต์เหล่านี้

แบ่งออกเป็น 6 ส่วน (ชอบบทท้าย มากที่สุด เท่าที่อ่านผ่าน ๆ ตา)

ที่มา: Center for Citizen Media

ผู้แต่งที่ไม่ได้แต่ง

ปรกติในโครงการวิจัย ถ้าใครมีส่วนร่วมในการเขียน หรือวิเคราะห์ข้อมูล ก็จะได้ถูกบรรจุอยู่ในกลุ่ม “ผู้แต่ง” แต่ในบางกรณี โดยเฉพาะงานวิจัยทางการแพทย์ คนแต่งจริง กลับปรากฏเป็นเพียงกิตติกรรมประกาศ (Acknowledgement) เพื่อหลบเลี่ยง bias ที่อาจจะดูไม่ดีในสายตาของคนอ่าน

ล่าสุดนักวิจัยกลุ่มหนึ่ง ศึกษา เรื่อง Ghost Authorship in Industry-Initiated Randomised Trials โดยเฉพาะเจาะจงไปที่ industry-initiated trial พบว่า ประมาณ 75% ของเอกสารประเภทนี้ มีผู้แต่งที่ร่วมในงานวิจัย แต่ไม่ปรากฏชื่อจริง และมีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โดยนักวิจัยทีี่ทำงานแต่ไม่ปรากฏชื่อมากที่สุด เป็นกลุ่มนักสถิติ

โดยปรกติแล้ว เกณฑ์ในการเอาชื่อคนไปใส่ในงานเขียน ก็แตกต่างกันไป แล้วแต่ style ของคนที่เป็น PI อย่างในกรณีนี้ มันเห็นได้ชัดว่า ที่ตัวเลขมันดูสูงมาก น่าจะเป็นเพราะ ธรรมชาติของงานเขียนประเภท trial อยู่แล้ว ผมเองก็ไม่แน่ใจกระบวนการเขียน trial แบบนี้เท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นบทความทางการแพทย์แบบอื่น ๆ ตัวเลขมันน่าจะน้อยกว่านี้

แต่ปัญหาที่น่าคิดก็คือ ปัญหาทางจริยธรรมมากกว่า ที่มันไม่รู้ว่าจะแก้ที่ตรงไหน แล้วใช้อะไรเป็นมาตรฐาน

[ที่มา Improbable Research]

1/5 of Aussies are “potentially” cellphone addicts

Diana James, Ph.D. student, at Queensland University of Technology presented the preliminary result from her study, focusing on ” whether or not people are consuming mobile technology in a healthy manner.”

“Given that half the people surveyed were 25 or younger and on fairly low incomes, the amount they are spending is quite significant.”

• 22% of these people considered themselves to be heavy or very heavy users.
• They made 3.5 voice calls each day but sent 9 text messages on average.
• They spent 1 hour a day on talk and 35 minutes of texting (Note: I think it’s a big number here at the texting.)
• Interestingly enough, only 11% of phone time were used in relation to business.

Nothing may not be totally new, but it explains the replication all over the world.

[Source: EurekaAlert]

Many Eyes: Democratizing Visualization

Conducting empirical social research, one of the challenges is to provide/control appropriate variables because in social setting, anything could influence your observed phenomenon. In my regression analysis class, the professor told the class that it would be nice if we could put a link to the raw data of any study. Well, openness of research data is emerging. However, providing the raw data may not be that attractive.

Many Eyes is an newly web-application for sharing graphical representation of social data, developed by IBM. The site allows you to upload your data, create visualization, and make it available publicly. Then people could come to see your data visually and ask questions or comment.

One thing that I think it really cool is how one could play with the data easily, especially with multiple item graph (e.g., Worldwide Oil Consumption). This aspect could allow researchers and public (including media) talking in the same language.

By looking at those representations, readers could find something more interesting that researchers could not see.

ของแถม:
Demo “interface-free,” touch-driven computer screen โดย Jeff Han จากงาน TED ปีที่แล้ว ไม่เกี่ยวกับ post นี้เท่าไหร่ เห็นว่าน่าสนใจดี (เอามาจาก Paul Jones อีกที)

เอาเวลาไหนไปดู Youtube

เวลาคนเรายุ่ง ๆ ก็มันจะโดนถามว่า แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปทำ ซึ่งเป็นหนึ่งในวิธีการถามแบบ critical incident technique* และ Harris Interactive Poll ก็เอามาใช้ถาม คอ YouTube เวลา เวลาที่มาใช้กับ YouTubee นั้น ไปเบียดบังกิจกรรมอะไร คำถามแบบนี้ก็พอจะเอามาอธิบาย “อิทธิพล” หรือ “ผลกระทบ” ของ YouTube ได้ส่วนหนึ่ง เพราะเวลาก็ถือเป็น internal market share ที่ทุกคนมีเท่ากัน 24 ชั่วโมง เพียงแต่ว่าใครจะได้เวลาไหนไป

แต่ก่อนจะไปถึงคำถามนั้น 34% ของคนตอบแบบสอบถาม บอกว่า นั่งดู YouTube ไม่เสียเวลาทำอย่างอื่นเลย ในขณะที่ 66% บอกตรงกันข้าม

ทีนี้ในกลุ่มคนที่บอกว่า ไปเบียดบังเวลาทำอย่างอื่น เค้าบอกไปเบียดบังอะไรกันบ้าง ผมขอแบ่งเอง เป็นสี่กลุ่ม…

• สื่อ
  • 32% บอกใช้เวลาดูทีวีน้อยลง
  • 12% บอกดูดีวีดีน้อยลง
  • 11% บอกอ่านหนังสือพิมพ์ นิตยสารน้อยลง
  • 7% บอกไปดูหนังในโรงน้อยลง

• Social Capital
  • 12% บอกใช้เวลากับญาติพี่น้อง เพื่อนฝูงน้อยลง
  • 9% บอกคุยโทรศัพท์น้อยลง

• กิจกรรมออนไลน์อื่น ๆ
  • 36% บอกไปเบียดบังเวลา ในการดูเว็บไซต์อื่น
  • 20% บอกใช้อีเมล์ แชท บล๊อก และกิจกรรมออนไลน์อื่น ๆ น้อยลง

• อื่น ๆ
  • 19% บอกเบียดบังเวลาทำงาน ทำการบ้าน
  • 15% บอกเล่นวิดีโอเกมส์น้อยลง
  • 1% บอกออกกำลังกายน้อยลง

ตัวเลยที่น่าสนใจคงเป็นสองกลุ่มแรก โดยเฉพาะผลกระทบต่อสื่อเก่าที่ถูกจับตามองอย่างมาก 32% ถือเป็นจำนวนที่ไม่น้อยทีเดียว ที่อาจจะต้องตามต่อ คือ ในบรรดาคนที่บอกว่าเบียดบัง มันเบียดบังไปเยอะมั๊ย เพราะตัวเลข proportion มันอาจทำให้หลอกตาได้ เช่น บอกว่า 12% ของคนดูทีวีน้อยลง แต่น้อยลงคนละแค่ 15 นาที ในขณะที่ คนบอกใช้เวลาอ่านหนังสือพิมพ์ น้อยลงไปเป็นชั่วโมง อันนี้ก็น่าคิด

ส่วน social capital นี้ ถือเป็นคำถาม classic ที่อาจจะดูเก่า เพียงแต่การจับตามองในช่วงเปลี่ยนผ่าน อาจจะทำให้มีหลักฐานมาสนับสนุนว่า การใช้อินเตอร์เน็ท ทำให้ชีวิตสังคม (social life) แย่ลงจริงหรือ

ในผลโพลฉบับเดียวกัน ยังบอกว่า 73% บอกว่า จะใช้ YouTube น้อยลง ถ้ามีโฆษณามาคั่น

[ที่มา Reuters]

*ไม่แน่ใจ ขอเอาออกไปก่อน

Bangkokians with Email and IM

Synovate, a marketing research company, reports the result from PAX study, from Q4 2005 to Q3 2006.  The study was initiated by Microsoft Digital Advertising Solutions.  The study covers Asian-Pacific region, but I would like to highlight just the numbers on Thailand.

48% of its respondents in Bangkok used IM, comparing to 65% of the whole region.  55% used email.  However, the figure is still lower than the email usage rate of the whole region, accounted for 63%.

On average, Bangkokian spent more time chatting via IM, 99 minutes per day, than using email, 73 minutes daily.  Interestingly enough, folks in Jakarta spent time on IM the most, 113 minutes daily.

In overall, the report also points out that the majority of its respondents used IM and Email at home and work respectively.

Note that “PAX surveys the top 22% of the adult population aged 25-64″.  I’m not quite sure by “top 22%”.  Also by selecting age 25-64, the study apparently focuses only on working group, which makes more sense for commercial research.  However, the majority of tech users should probably be younger than that.

[See also: MTV shows IM dominating teen life online (Another interesting study done by Microsoft Digital Advertising Solutions)]

Dr.Griffiths’ Talk at TCDC

บังเอิญว่า คณบดีที่โรงเรียน จะไปเมืองไทย เกี่ยวกับงานของ สถาบันคีนันแห่งเอเชีย เห็นตารางเวลาว่าง เลยฉวยโอกาสประสานงานให้ไปบรรยายที่ TCDC รายละเอียดก็ตามนี้นะครับ

Jose-Marie Griffiths, Ph.D.

Dean and Professor
School of Information and Library Science
University of North Carolina at Chapel Hill

หัวข้อ The Future of Knowledge Professional

Moderator: รศ.ดร.สมพร พุทธาพิทักษ์ผล
ผู้อำนวยการสำนักบรรณสารสนเทศ และ
รองศาสตราจารย์ แขนงวิชาสารสนเทศศาสตร์
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

วันพฤหัสบดีที่ 15 กุมภาพันธ์ 2549
เวลา 15:00 – 17:00 น.
เริ่มลงทะเบียนหน้างานเวลา 14:30 น. บริเวณ Creative Space

ออดิทอเรียม ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ
อาคารดิเอ็มโพเรียม ช้อปปิ้ง คอมเพล็กซ์ ชั้น 6

ติดต่อจองที่นั่งเข้าฟังได้ฟรี:

อีเมล์: library@tcdc.or.th
msn messenger: library@tcdc.or.th (บริการ chat reference)
โทรศัพท์: 02-664-7667 ต่อ 215-2168
โทรสาร: 02-664-8499
เว็บไซต์: http://library.tcdc.or.th

สำหรับคนที่ยังไม่เคยไปห้องสมุด TCDC แล้วอยากถือโอกาสเยี่ยมชมห้องสมุด เค้ากระซิบมาว่าให้ติดต่อไปก่อนเวลาบรรยาย หรือไม่ก็หลังงานเลิก เค้าจะมีแนะนำชมห้องสมุดครับ

ถ้ายังไงก็ช่วยฝากประชาสัมพันธ์กันหน่อยละกันครับ

YouFest: Makeup

เมื่อคืนนี้ รู้สึกแปลก ๆ ยังไงไม่รู้สำหรับงาน YouFest เพราะรู้สึกโดดเดี่ยวพิกล เพราะเป็นครั้งแรกที่พูดต่่อสาธารณะที่ไม่เห็นหน้าคนฟัง (นึกถึงพวกดีเจอย่างแรง) อีกอย่างก็รู้สึกเกรงใจคนจัดงาน กลัวตัวเองพูดนาน แล้วคนอื่นจะเบื่อ ก็เลยทำให้ดูลน ๆ ยังไงไม่รู้แฮะ ยังไงก็ขออภัย หากมันดูแข็ง ๆ ห้วน ๆ แล้วก็ดูหนักเกินไปหน่อย เพราะผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะ set tone เรื่องของผมยังไง ก็เลยได้ประเด็นไม่ได้อย่างที่เตรียมไว้ ก็เลยคิดว่า ขอ make up ใน post นี้ละกัน

ความเป็นชุมชนของบล๊อกเกอร์

จริง ๆ ผมเตรียมไว้ประมาณ 2-3 ประเด็น ที่ผมอยากจะพูด เรื่องแรกก็คือ เป็นเรื่องที่ผมสนใจตั้งแต่ต้น ก็คือ community informatics (ไม่รู้จะเขียน ภาษาไทยว่ายังไง ใครมีไอเดีย ช่วยแนะนำด้วยละกันครับ) โดยเน้นไปที่ความเป็นชุมชน (หรือภาษาอังกฤษที่เรียกว่า sense of community) ใน blogophere ซึ่งโดยส่วนตัว ผมเชื่อว่า sense of community สามารถนำมาใช้เป็นตัวชี้วัดตัวหนึ่งว่า ความยั่งยืนของชุมชน นั่นหมายถึง การเติบโตและความคงอยู่ของสื่อรากหญ้าผ่าน Blog นอกจากนี้ยังมีผลต่ออิทธิพลในเชิงชี้นำของสื่อรากหญ้าที่มีต่อมวลชน

ในทางสังคมวิทยา องค์ประกอบของความเป็นชุมชนมีอยู่ 4 องค์ประกอบสำคัญ (McMillan and Chavis, 1986) ได้แก่

• ความรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน
• ความรู้สึกของอิทธิพล ทั้งบุคคลที่มีต่อชุมชน และชุมชนที่มีต่อปัจเจก
• การประสานงาน และความร่วมมือกันเพื่อตอบสนองความต้องการของกันและกัน
• การมีอารมณ์ร่วมกัน ความผูกพัน การมีความหลัง ความทรงจำร่วมกัน และ “สปิริต” ของชุมชน

ซึ่งปัจจัยเหล่านี้ พัฒนามาจากชุมชนทางกายภาพ ซึ่งถ้าเอามาปรับใช้กับชุมชนของ blogger เนี่ย ก็น่าสนใจว่า ไอ้ปัจจัยเหล่านี้ มันใช้วัดได้แค่ไหน แล้วมีปัจจัยเพิ่มขึ้นอีกบ้าง ขอบเขตของมันอยู่ตรงไหน แล้วมีตรงไหนบ้างที่เหมือน หรือต่างจากชุมชนทางกายภาพ หรือชุมชนออนไลน์ประเภท อื่น ๆ

ถ้าสนใจประเด็นนี้แนะนำให้เริ่มอ่าน Blogs as Virtual Communities: Identifying a Sense of Community in the Julie/Julia Project โดย Anita Blanchard ที่ตั้งคำถามว่า บล๊อกที่ได้รับความนิยมเนี่ย จริง ๆ แล้วมันเป็นชุมชนหรือเปล่า โดยยกเอากรณีของ Julie/Julia Project มาเป็นตัวอย่าง Julie/Julia Project เป็นบล๊อกที่เขียนเกี่ยวกับการทำอาหาร ที่ได้รับความนิยมอย่างมาก และได้รับรางวัล Lulu Blooker Prize (ฺBlook = Book + Blog คือ เอาบล๊อกมาตีพิมพ์เป็นหนังสือขาย LuLu เป็นสำนักพิมพ์ที่เน้นตีพิมพ์จาก open source content นอกจากมีขายเป็นตัวเล่มแล้ว ก็ยังมีขายเป็น pdf ในราคาที่ถูกกว่ามากอีกด้วย ปีนี้ก็กำลังเปิดรับสมัครอยู่)

เครื่องมือที่ช่วยชี้วัด sense of blogber community ก็ไม่ใช่อะไรที่ไหน Technorati นั่นแหละ Technorati ไม่ใช่เครื่องช่วยค้นหา content ในบล๊อกอย่างเดียว แต่มันยังทำให้เราเห็นรูปธรรม และปฏิสัมพันธ์ของคนในชุมชนบล๊อกเกอร์ได้ชัดขึ้น นอกเหนือจากการที่ใช้ tag บอกว่าตอนนี้คนสนใจอะไรแล้ว ข้อมูล State of Blogophere ที่ Sifry เขียนเป็นประจำ (ตัวอย่างข้อมูลล่าสุด เมื่อเดือนตุลาคม 2006) ก็บ่งบอกพลวัตของชุมชนบล๊อกเกอร์ได้เป็นอย่างดี (อ่านเพิ่มเติม  จริง ๆ แอบหวังไว้ว่า น่าจะมีคนทำ service แบบเดียว Technorati  ที่จำกัดเฉพาะของบล๊อกเกอร์คนไทย (หรือที่อยู่ในไทย) ไว้ทั้งหมดก็น่าจะดี)

อนาคตของนักวิชาชีพที่ทำหน้าที่เป็นประตูสู่ข้อมูลข่าวสาร

การเป็นประตู่สู่ข้อมูลข่าวสาร หรือ gatekeeper คือ คุณลักษณะอย่างหนึ่ง ที่บรรณารักษ์กับนักข่าวมีเหมือนกัน หรือกล่าวในอีกนัยยะหนึ่งคือ กระบวนการคัดเลือกและเลือกสรรข้อมูล ข่าวสารนั้น คนของสองกลุ่มนี้  เชื่อว่าสิ่งที่ทำเป็นสิ่งที่มีคุณค่าในวิชาชีพ และเป็นสิ่งที่ต้องใช้อาศัยทักษะด้านนี้ เพื่อสร้างความเป็นมืออาชีพ

สิ่งที่แตกต่าง และมีผลสำคัญต่อวิชาชีพของสื่อมวลชน มากกว่าบรรณารักษ์ คือ การ repackage สารสนเทศ เนื่องจากสื่อมวลชน ต้องปรับสารสนเทศเพื่อให้เข้าถึงสาธารณะ

อย่างไรก็ตามเทคโนโลยีเอื้ออำนวย ให้เกิดสื่อรากหญ้า ทำให้คุณค่าของวิชาชีพที่กล่าวมาข้างต้น ถูกท้าทายด้วย เทคโนโลยี และประเด็นทางจริยธรรม ทำให้วิชาชีพของคนที่เป็น gatekeeper ถูกตั้งคำถาม

ยกตัวอย่าง เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ในคืนวันรัฐประหาร นักข่าวโทรทัศน์ท้องถิ่นที่นี่ติดต่อเพื่อสัมภาษณ์ผม ตอนแรกก็เข้าใจว่าเป็นการสัมภาษณ์เพื่อถามความคิดเห็นส่วนตัว แล้วก็ปฏิกิริยารอบ ๆ ตัว เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น เค้าติดต่อมาอีกครั้ง ก็ถามว่า ไม่ทราบว่ามีรูปครอบครัวติดตัวหรือเปล่า จริง ๆ ก็มีรูปติดอยู่ในกระเป๋าสตางค์นะ แต่ผมก็ตอบปฏิเสธว่าไม่มี เพราะผมก็ไม่เข้าใจว่ารูปครอบครัวผม มันเกี่ยวกับปฏิวัติยังไง แล้วอีกอย่างตอนที่เค้าถามเบื้องต้น ก็เหมือนจะถามเรื่องส่วนตัวมาก จนดูมันเหมือนเค้าจะมี theme มาแล้ว เพื่อทำให้เรื่องมันมีน้ำหนักมากขึ้น ในที่สุดเค้าก็เลยตัดสินใจไม่มาสัมภาษณ์ผม ในที่สุดผมก็ตัดสินใจ blog เอง (อ่านเพิ่มเติม Seeking Information in a Critical Situation: 2006 Thailand Coup D’état)

ถึงแม้ว่าปัจจุบัน บล๊อกเกอร์ส่วนใหญ่จะยังเป็นแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ (secondary source) หลัก ๆ ก็คือไปเอาข่าว หรือเรื่องราวที่ได้อ่านมาโพสแล้วก็ให้ความคิดเห็นต่อ แต่โอกาสที่บล๊อกจะทำให้คนที่มี/เป็นแหล่งข้อมูลปฐมภูมิ (primary source) สามารถเข้าถึงมวลชนได้โดยตรงก็มีอยู่มาก ดังนั้นบทบาทของการ repackage สารสนเทศของสื่อมวลชนก็มีน้อยลง การคัดเลือก ก็มีบทบาทน้อยลงตามไปด้วย นึกถึง ถ้าปัจจุบันข้อมูลเศรษฐกิจส่วนใหญ่ ที่ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ได้มาจาก นักวิเคราะห์ในตลาดหลักทรัพย์ ศูนย์วิจัย และหน่วยงานราชการ แล้วกลุ่มคนหรือหน่วยงานเหล่านี้มี blog เกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ อย่างสม่ำเสมอ คนก็สามารถเข้าถึงและเลือกที่จะรับสารได้โดยตรง และความเป็น authenticity ก็จะมีมากกว่าด้วย

ความท้าทายเช่นนี้ ทำให้คนเริ่มสงสัยในความเป็น “วิชาชีพ” หรือ “มืออาชีพ” ของคนกลุ่มเหล่านี้ มันยังเป็นที่ต้องการอยู่หรือเปล่า งานพวกนี้จำเป็นจะต้องมีการสอนอย่างจริงจัง (มีหลักสูตรในมหาวิทยาลัย) หรือไม่ และการเรียนการสอนในห้องเรียน มันช่วยให้เป็น “มืออาชีพ” ได้จริงหรือ นอกจากนี้การทำงานที่เน้นในตัวเนื้อหาของงาน ทำให้เราไม่ค่อยเห็นการพัฒนาในเชิงเทคนิค ที่เกิดจากคนในวิชาชีพนี้ งานพัฒนาเทคโนโลยีในสายงานเหล่านี้ กลายเป็นว่า เกิดจากคนนอกสายงานเสียเป็นส่วนมาก ยังทำให้ถูกตั้งคำถามว่า “ความเป็นวิชาชีพ เป็นปรปักษ์กับการสร้างสรรค์นวัตกรรม” จนกลายเป็นที่มาที่ทำให้คนมองว่า สื่อรากหญ้าเป็นคู่แข่งของสื่อมวลชนแบบเดิม ทั้งที่จริง ๆ แล้ว ดูเหมือนว่ามันสามารถไปคู่กันได้เป็นอย่างดี (ตัวอย่าง ความพยายามในการสร้างสภาพแวดล้อม และระบบที่สื่อสองแบบทำงานด้วยกัน จาก NewAssignment.net) เพียงแต่ข้อพิจารณาที่หลายฝ่าย ตั้งคำถามกัน ก็คือ คำถามในเชิงเศรษฐศาสตร์ เช่น ใครควรจะได้ผลประโยชน์จากข้อมูล ที่เป็นผลผลิตของชุมชน  และจะออกมาในรูปแบบใด อะไรคือผลตอบแทน เหล่านี้เป็นต้น (อ่านเพิ่มเติม The Union of Citizen and Old Media)

บล๊อกกับงานวิชาการ

ประเด็นสุดท้าย อันนี้เนื่องจากผมปัจจุบันทำงานอยู่ในวงวิชาการ รู้สึกว่า เราเองก็คิด ๆ เขียน ๆ เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องบ้าง เรื่องที่เป็นเรื่องบ้างลงบนบล๊อก ก็มีคนมา่อ่านบ้าง  comment ต่อบ้าง พูดถึงต่อบ้าง ก็เลยคิดว่า มันน่าจะมีหนทางที่น่าจะเอาบล๊อก เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในการประเมินผลงานทางวิชาการนะ ถึงแม้จะไม่ได้ Full credit เหมือนกับการเขียนลงในวารสารทางวิชาการ แบบเดิม ๆ แต่มันก็น่าจะถูกนำไปใช้ในการพิจารณา ถึงแม้จะไม่ใช่เพื่อชี้เห็น การพัฒนาตนเองในทางวิชาการ แต่อย่างน้อยมันก็น่าจะได้ในส่วนที่เป็น งานบริการสังคม กล่าวคือ เป็นการสอนและให้สาธารณธมีส่วนร่วม และเข้าใจในวิทยาศาสตร์ และวิชาการมากขึ้น

ถึงแม้ว่าจริง ๆ ดูแล้ว มันก็เข้าทาง Open Access ที่เค้าพยายามจะทำให้คนสามารถเข้าถึง งานทางวิชาการมากขึ้น และมีกระบวนการตีพิมพ์ที่รวดเร็วมากขึ้น นอกจากนี้วิธีการเขียนบล๊อก ก็ทำให้คนทั่วไปเข้าใจเรื่องวิทยาศาสตร์มากขึ้น แต่มันก็ต้องได้อย่างเสียอย่าง ประเด็นที่ต้องพิจารณาเพิ่มเติมเรื่องแรก ก็คือ ความน่าเชื่อถือ จริงอยู่ที่บล๊อกที่ได้รับความนิยมส่วนใหญ่ จะเป็นบล๊อกของคนที่มีความเชี่ยวชาญในเรื่องนั้น ๆ โดยเฉพาะคนในแวดวงวิชาการ แต่ความเชี่ยวชาญที่ไปปรากฏบนบล๊อก มันทำให้เกิดมุมมองสองด้าน (dichotomy) ขึ้นมา ด้านหนึ่ง คือ คนส่วนใหญ่ที่เชื่อในตัวบล๊อกเกอร์มากกว่าในตัวเนื้อหา กล่าวคือ ไม่ได้มองดูว่าหน้าตาข้อมูล ที่เค้าพูดถึงมันเป็นยังไง แค่เห็นว่าเค้ามี authority ในเรื่องนั้น ๆ ก็ทำให้เชื่อได้ว่า เรื่องที่เค้าเขียนมีความน่าเชื่อถือ ถึงมันกลายเป็นการ spoil credit ทางวิชาการไปเสีย เพราะจริง ๆ แล้ว การเขียนในเชิงวิชาการ ความน่าเชื่อถือมันอยู่ที่หลักฐาน และข้อมูลที่เอามายืนยัน แต่การเขียนบล๊อก นอกเหนือจะมีข้อมูล และหลักฐานประกอบแล้ว การใส่ความคิดเห็นลงไป โดยไม่ผ่านกระบวนการ peer reviewed ก็ทำให้เรื่องนั้น ๆ ด้วยในเรื่องน่าเชื่อถือลงไป ซึ่งก็เป็นมุมมองด้านที่สอง

นอกเหนือจากเรื่องความน่าเชื่อถือ แล้วยังมีเรื่องของ จริยธรรมของบล๊อกเกอร์นักวิทยาศาสตร์/นักวิชาการ ที่จะต้องมาคิดหรือตามดูกัน อย่างเช่น การบล๊อกเกี่ยวกับงานวิจัยที่ตัวเองทำอยู่ แล้วก็เขียนถึงข้อมูลที่วิเคราะห์ไปเพียงเบื้องต้น ทำยังไงที่จะให้คนไม่เอาข้อมูลที่วิเคราะห์คร่าว ๆ ได้ ไปเขียนต่อเป็นผลงานของตัวเอง หรือคนสาธารณะทั่วไปเข้าใจว่า ข้อมูลทีี่ได้ไม่สามารถเอาไปอ้างอิงได้ เป็นต้น

ปัญหาเรื่อง persistence ของข้อมูลก็เป็นอีกเรื่องที่สำคัญ กล่าวคือ ถ้าเป็นวารสารทางวิชาการทั่วไปที่อยู่ในรูปเล่ม อย่างน้อยผ่านไปสิบปี ยี่สิบปี ตัวเล่มก็ยังคงอยู่ในห้องสมุดใด ห้องสมุดหนึ่ง หรือหอจดหมายเหตุ หรือต้นฉบับก็ยังคงมีอยู่ แต่พอพูดถึงข้อมูออนไลน์ โดยเฉพาะข้อมูลทางวิชาการที่สำคัญ ๆ ฟังดูแล้วมันมีความเสี่ยงมากกว่า เพราะถ้าวันดี คืนดี บล๊อกล่ม หรือข้อมูลที่เราเขียนไว้บนบลีอกหายไป จะทำยังไง นอกจากนี้ยังกระทบไปถึง persistence ของ citation อีกด้วย นึกถึงภาพในอีก 2-3 ปีผ่านไป แล้วผมก็ย้ายบล๊อก ลบอันเก่า เปลี่ยนโดเมนเรียบร้อย อย่าลืมว่า ไอ้คนที่เคย link คุณไว้ใน post เก่า ๆ ของเค้า มันก็จะกลายเป็น dead link ไปเสีย ยิ่งแล้วใหญ่ถ้า post นั้น ถูกเอาไปอ้างถึงในฉบับตีพิมพ

สรุป

ก็อย่างที่บอกในงานแหละครับ เตรียมให้พูด 5 นาทีเนี่ยมันยากมาก ไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรที่ทำให้คนรู้เรื่อง และเข้าใจเราภายใน 5 นาที เพราะเรื่องมันเต็มหัวไปหมด เท่าที่ได้อ่านจาก live blogging แล้วก็ดู presentation ของหลายคนแล้ว มีสีสันดีจัง อยากเห็นหน้าและไปแลกเปลี่ยนกับ blogger หลายท่านเหมือนกัน ขออภัยที่ไม่สามารถอยู่นานได้ และหวังว่าคงจะมีจัดงานอย่างนี้อีก แล้วผมก็คงจะได้มีโอกาสเห็นหน้าทุกคนอ่ะครับ

อ้างอิง

McMillan, D. W., & Chavis, D. M. (1986). Sense of community: A definition and theory. Journal of Community Psychology, 14(6-23).

Thai High Schoolers More into Porn Than College Students..

Dr.Amornwich Nakornthap, director of Ramchitti Institute and PI of Child Watch research project, said that Thai students increasingly consume pornographic media.

The result indicates that 41% of high school students watch porn, while 30% of college kids do. The figures increased from last year about 2% and 3% respectively. The study found the correlation between watching pornography and drinking alcohol and having premature sex.

The data about time used is also noticeable. Thai students spend one-third of their daily lives with technology and media.

Primary-school students and teens are spending up to six or seven hours a day engrossed in their mobile phones, TVs, computers and other electronic gadgets.

The study results also show the average time(s) daily on particular activities:

• an hour talking on the phone,
• sending SMS twice,
• downloading ringtones twice,
• an hour using the Internet (including e-mail, chat, reading news, and search for information)
• two hours listening to music,
• two hours watching movies, and
• two hours playing computer games

Dr.Amornwich only commented on the pessimistic sides of cyberspace. He said by being on cyberspace for many hours a day, students are risk from Alzheimer’s disease and addiction which could lead to drugs, alcohol, and cyber (and/or mobile) crimes.

[via The Nation, TRF News (in Thai), and Banmuang (in Thai)]

Undergraduates and IT: 2006 ECAR Study

The EDUCAUSE Center for Applied Research (ECAR) released a report of a longitudinal study on the undergraduate students and information technology. The report is based on the national survey of undergraduate students. The data collection includes literature review, web-based survey of freshmen and seniors, open-ended questionaire survey, and focus group. The study gives a very nice overview of IT use in academic environment.

Here are some of the key findings from the report.

• Nearly 98% of undergraduates have PC; about 66.4% own laptop. However, the most owned electronic device is digital camera (72.3%).
• The use of IT highly depends on academic major and class status.
• “Convenience” is the primary benefit of technology in classroom.
• Most students prefer “moderate” amount of technology in classroom.
• 64.4% point out that technology help them to improve their learning. [Note: self-evaluation, not outcome-based]
• 40.3% say they are more engaged in courses that use technology.

However, I would like to highlight some other detail findings in the full report that would be helpful.

Time

• On average, students spend 23 hours a week using technology. (About 3 hours a day)
• More than 25% of male respondents use technology more than 30 hours a week.
• Engineering majors spend more time on technology the most (30.3 hours a week). Interestingly enough, Education majors least spend time on technology than others (18.8 hours a week).

Activities

• Nearly all (99.9%) use email.
• 81.5% use IM, mostly on daily basis. Younger undergradates and those who live on-campus tend to use more than others.
• 94% access library website.
• 70.6% say they use social network sites, preferred by younger students and those who live on-campus. About two-third use them several time a week.
• 28.6% have weblog, prefered by younger and Fine Art majors. The majority blogs on “monthly” basis. [I wonder how many of them use for course purposes and others.]

Note that the top two factors of using IM and social network sites are the same. On-campus younger students tends to use IM and social network sites.

Another figure that might be interesting for virtual reference folks is the preference on first choice of institutional communication. Only 3% prefer IM to be first choice for institutional communication. About 6% of those who use IM daily prefer IM to be the first choice for institutional communication. However, the term “institutional communication” is quite broad. I wonder if the questionaire is more specific to VR, the figure might be higher. However, if IM is most prefered by younger, the preference of using IM for institutional communication would be increasing.

Skill

I would like to highlight the minimal or no skill group instead of basic and advance users. The study found 9.4% has perceived minimal or no skill of online library resources which the majority could fall into freshmen obviously. However, it seems like academic major is also the important factor. Social science seems to be the most library-oriented major. My further thought go to which major has least skill.

Another interesting figure is 34.3% say they have minimal or no skill course management system. This is a large number. I think this is not just a problem of IT department. Library folks should not oversee this issue as well since the connection between CMS and library collection is very high. I would think that libraries, in addition to IT , might have to take the role of improving CMS skill. Anyway, this figure might come from the fact that not all courses use online. Note that 75% says they have been engaged in using CMS, preferred by senior in 4-year institutions.

Social Software in Courses

• 30.9% of freshmen and 15.5% of seniors used social network site in courses (12.3% for community college).
• 11.8% of freshmen and 18.0% of seniors says they use IM in courses.
• 6.1% of freshme and 7.9% of seniors use blogs in class. [I would assume read and write combined.] Interesting students in community colleges use blogs slightly more than those in 4-year institution (8.2%). Again, Fine arts majors tends to use more than others.
• Less than 4% use webcast and/or podcast during courses.

In terms of perceived benefits of the technology, students think podcast help them improve learning the most (23%). Significantly enough, CMS is perceivably least improved their learning (12.4%). However, the majority thinks CMS is the most convenient technology (55%). Here are the percieved benefits of other social technology.

IM

• 45.7% says it is convenient.
• 21.6% says it improves their learning.
• 19.2% says it helps manage course activitiy.
• 11.1% says it helps them communicate.
• 2.4% says it has no benefits.

Blog

• 47.8% says it is convenient.
• 19.1% says it improves their learning.
• 19.4% says it helps manage course activitiy.
• 11.2% says it helps them communicate.
• 2.6% says it has no benefits.

Social networking software

• 47.9% says it is convenient.
• 17.9% says it improves their learning.
• 20.7% says it helps manage course activitiy.
• 11.1% says it helps them communicate.
• 2.4% says it has no benefits.

The paper cited one of interesting studies done by Student Monitor (Carney, 2006 cited on p. 24). They cited that iPods was more “in” (73% of respondents) than beer or Facebook (both 71%).

As one may question about self-evaluation aspect of the study, the study team already points out, in executive summary, the ongoing complexity of outcome-based debate. They believe that “students are reasonably reliable evaluators of the educational contribution of IT”.

How Secure is RFID Passport?

I just ran across The Top Ten Stories You Missed in 2006 in Foreign Policy. The tenth topic is quite interesting to me. After the launch of US epassports, a German hacker quickly found a vulnerability that allowing him to be able to clone the passport information. The report also says that besides American passports, those of citizens in 27 countries (mostly in Europe) that participate in the U.S. Visa Waiver Program are also at risk.

What about Thai epassport? Is it safe? Anyway, mine is still the paper version.

74.52% of Chinese Netizens Have Written or Read Blogs

According to “The China Internet Guide 2007 Report” done by the Internet Society of China, blog are the second most used internet service. 74.52% of Chinese Internet users said they have written or read blog in the past year.  I think that is a very high number.  I don’t know much about Chinese blogophere.  It would be interesting to see why the figure is that high.  However, if it includes the lurkers, that might make more sense.

The most popular service is obviously search engines, 94% of Internet users. Also the total spending on the Internet rose by nearly 50% to 276.7 billion yuan (US$34.6 billion). Baidu.com is the most profitable search engine, followed by Google and Yahoo.

[Source: ShanghaiDaily.com via Smart Mobs)

วัยรุ่น อินเตอร์เน็ต และความรับผิดชอบ

ในขณะที่บ้านเรา กำลังกังวลกับวัยรุ่นกับ camfrog แล้วก็เรื่องเว็บอนาจาร ที่ดูหมิ่นพุทธศาสนาในอเมริกา (อ่านเพิ่มเติม เร่งไอซีทีปิดเว็บบุดด้าพอน แนะติดเซิร์ฟเวอร์ป้องกันเว็บโป๊; ไอซีทีสั่งปิดกว่า 5 หมื่นเว็ปโป๊ ยอมรับต่างประเทศคุมยาก) [เอ่อ นิดนึง จะบอกว่า แค่เอา link ของ The Nation เรื่องเว็บโป๊นี้มา post สั้น ๆ เล่นทำเอาสถิติของ iTeau's Dirt ปั่นป่วนไปหมด เพราะมันพุ่งกระฉูดด้วยคำค้น บุดด้าพอน (ภาษาอังกฤษ) เต็มไปหมด (-_-")]

ในอเมริกา ความนิยมของ เว็บ social network ทำให้หลายฝ่ายก็เป็นห่วง ล่าสุด Pew ออกรายงานการวิจัยเชิงสำรวจฉบับใหม่ เรื่อง Social Networking Websites and Teens โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างเฉพาะในอเมริกา ผลการวิจัยที่สำคัญ ได้แก่

• 55% ของวัยรุ่นอเมริกันที่ใช้อินเตอร์เน็ต สร้าง profile ออนไลน์ และ 55% ใช้บริการของ social networking sites อย่าง MySpace or Facebook และแน่นอนเด็ก ๆ นิยมใช้ MySpace มากกว่า
• 66% ของวัยรุ่นสร้าง profile ที่ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ (จำกัดการเข้าถึง profile)
• 48% เข้าเว็บ social networking ทุกวัน; 26% เข้าวันละครั้ง, 22% เข้าวันละหลายครั้ง (เยอะเหมือนกันนะเนี่ย)
• 91% บอกว่า ใช้เว็บ social networking เพื่อติดต่อกับเพื่อนที่เจอกันเป็นประจำ ในขณะที่ 82% ใช้ติดต่อเพื่อนที่ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน
• 72% ใช้วางแผน ทำงานกับเพื่อน; 49% ใช้หาเพื่อนใหม่
• มีเพียง 17% ที่บอกว่าใช้จีบกัน

danah วิจารณ์ว่า อัตราคนใช้ดูน้อยเกินไป ซึ่งเข้าใจว่า เป็นไปได้ว่า การสัมภาษณ์ (ทางโทรศัพท์) กับเด็กนั้น จะเป็นการโทรศัพท์เข้าไปที่บ้าน แล้วคุยกับผู้ใหญ่ก่อน แล้วผู้ใหญ่ก็มักอยู่ตรงนั้น ซึ่งเป็นผลที่ทำให้เด็กไม่กล้าบอก

ฟังดูก็มีความเป็นไปได้สูง ซึ่งเป็นคำถามที่อาจจะต้องถามเพิ่ม ซึ่งอาจจะเป็นได้ใน 2 ลักษณะ คือ ผู้ปกครองนั่งอยู่ด้วย ตอนตอบคำถาม หรือผู้ปกครองทราบว่า เด็กมี profile หรือไม่ (น่าจะแน่นอนว่า ส่วนใหญ่ไม่รู้ แต่เท่าไหร่หล่ะที่ไม่รู้)

ส่วน Fred บอกว่า อัตราเด็กวัยรุ่นที่มี private profile สูงนั้น ตรงกับผลการวิจัยของ University of Wisconsin-Eau Claire ที่บอกว่า เด็กวัยรุ่่นอเมริกันส่วนใหญ่ ไม่เปิดเผยข้อมูล หรือรูปภาพที่ล่อแหลม

แล้วบ้านเราหล่ะ… คิดว่าจะออกมาเป็นแบบไหน (ไม่นับรวมเรื่อง camfrog นะ เพราะอันนั้นคง bias ข้อมูลของคนอื่นแบบสุด ๆ)

Is User Satisfaction Matter for Information System?

Another paper on a classic debate on the importance of user satisfaction on the success of information system.

Sabherwal, R., Jeyaraj, A., & Chowa, C. (2006). Information System Success: Individual and Organizational Determinants. Management Science, 52(12).

Based on empirical research conducted between 1980 and 2004, the study examines four aspects of information systems (IS) success: system quality, perceived usefulness, user satisfaction, and system use. The authors highlight the importance of system quality, which affects all other aspects of IS success. They also observe that system quality and perceived usefulness but, curiously, not user satisfaction, influence the extent to which the system is used. The study’s results suggest that system developers and managers should concentrate on developing better systems rather than focusing on increased user satisfaction with the system.

The analysis also suggests that four long-term measures related to information systems are particularly important: (1) IS training, (2) improving individuals’ attitudes toward information systems, (3) gaining top-management support for information systems, and (4) developing organizational structures that facilitate use of information systems, such as help desks and online user assistance.

[via EurekAlert]

Learning from America to Thailand: Digital Divides

During my master program at Pitt, one of my favourite classes, Information Policy taught by an excellent professor and policy pioneer, Toni Carbo, inspired me to learn about how Americans anticipate and deal with their domestic digital divide issues. I wrote a paper and just got published by Libri this month (Vol. 56 No. 4). [Note: the full text is electronically available for subscribers with registered IP. Anyway, the article will be free available one year after publication]. Here is the abstract.

Since the emergence of information technology, the gap between information ‘haves’ and ‘have-nots’ has been broadening: the information rich become richer, while the information poor are poorer. This situation contributes to various issues related to individuals and society. Interestingly enough, although the United States is one of the leading countries in the information and communication technology (ICT) field, according to many studies, the digital divide still exists in many layers and from different perspectives. This paper critically discusses how the US anticipates these issues as well as how national information policy is emerging to close the digital divide.

It’s been a while. Thus, many aspects, in particular those from examples, are out of date. However, some of fundamental in the article remains valid.

What I learned after, particular in Thailand and many developing countries, is digital divide is a persistent issue like any other inequalities. I used to approach the issue as a problem, not a phenomenon. It can be intentional and unintentional phenomena (or artificial and natural). Academic and people “up there” pretty much look at the issue from unintentional perspective or intention from the richers’ side.

The issue still struggles me in the sense of the drive from poorer. Not only they can afford technology, what if they intentionally ignore them because they are appreciate their lives without technology. Why do we have to force them to adopt it? Of course, they potential obtain benefits from accessing the Internet. But.. does benefits from the Internet always contributes to happiness and prosperity?

And what if Thailand is really driving toward self-sufficiency economy, as His Majesty suggested and the government is working on it. Is the divide then matter?

Privacy and Nike+iPod Sport Kit

As long as you are using radio frequency personal device, I guess there is at least one chance that you can be stalked by someone.  And definitely, there is no warning at the side of the box as you may see on the drug’s package.

A team of researchers at Department of Computer Science and Engineering, University of Washington releaseed a technical report on the risk of people being tracked by wearing Nike+iPod sport kit. [Full report in PDF]

They developed a prototype surveillance system by plotting Nike+iPod user with Google maps. The detector was created from a gumstix connex 200xm, a wifistix, a gumstix breakout board, a iPod dock connector, and a Nike+iPod receiver. By this means, the real-time surveillance data can be sent via email and SMS. Another means is developing a system that can send real-time data to an attacker’s wrist watch, by using a second-generation Intel Mote and a Microsoft SPOT Watch.

By these means, a person who is wearing an active Nike+iPod kit sensor (regardless of whether iPod is connected or not) can be tracked anywhere. The paper raised interesting example scenarios based on the results from their prototype systems including: a jealous boyfriend, an ex-boyfriend, a professional thief, an unethical organization, customer tracking, and muggers.

Interestingly enough, although turn switch off is suggested to be practice in common, they don’t believe it is enough for several reasons.

First, this approach by itself will not protect consumers’ privacy while the devices are in operation. Second, we believe that it is unrealistic to assume that most users will actually turn their devices off when not in use, especially as the number of such personal devices increases over time.

[via EurakaAlert]

Asian Brides on the Net

Dr Romyen Kosaikanont, a Thai researcher at Women’s Studies Center at Chiang Mai University, did a study on “Women in Southeast Asia: Internet-order brides“. She did investigate crosscultural matmaking websites and analyzed people’s profiles on those websites. [I could not find the original paper. Thus, I do not know exactly the methodology and sample size.]

Here is what I found very interesting:

Women from Thailand and the Philippines are the most popular among Western men seeking an Asian wife.

…

“The first website told me to reduce my weight by about 10 kilograms and also suggested I retouch my photo.“

…

Most sites offering brides were often [claimed that they are] operated by Thai-women-and-Western-men couples who claimed to have found happiness in cross-cultural marriage and wanted to help others achieve the same.

…

In profiles, male clients would explain what they wanted from a bride while Thai women would discuss what they were like rather than what they wanted from a man

She also found that those matchmakers portray Thai men to be “very promiscuous – often having more than one wife. Not good husband material” and Western women to be “emancipated“.

Therefore, she nicely asserted that “[i]t was a match of lost femininity in the West against an economic and social upgrade for Asian women.“

[via The Nation]

จรรยาบรรณและมารยาทของการเขียนบล๊อก

ผมเองก็ไม่ใช่ผู้รู้เรื่องบล๊อกมากกว่าคนอื่นหรอกนะครับ แล้วก็ไม่อยากเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนด้วย เหอ ๆ ๆ เพียงแต่ไปเจอคำถามของ รศ.นพ. จิตเจริญ บนบล๊อกของท่าน เกี่ยวกับ จรรยาบรรณกับการบันทึกเพื่อการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ก็เลยคิดว่า อยากจะลองแลกเปลี่ยนมุมมองกับความรู้กับคนอื่น ๆ ดูนะครับ

คำถาม: จำเป็นต้องมีจรรยาบรรณ ในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ในการใช้ Blog หรือไม่

ถ้าคำว่า จรรยาบรรณ คือ ความหมายเดียวกับจรรยาบรรณที่ใช้ในวิชาชีพแพทย์ วิศวกร หรือนักสื่อสารมวลชน ที่จะต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด อันนี้ก็คงจะไม่ต้องถึงขนาดนั้น เพราะบรรดา blogger ส่วนใหญ่ ไม่ใช่นักเขียนอาชีพ ที่เขียนก็มีแต่ความสนใจใคร่รู้เท่านั้น ที่เป็นแรงบันดาลใจในการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น และความรู้

แต่ถ้าเป็นกฏ กติกา มารยาท ผมคิดว่ามันก็ควรจะมีกันบ้าง ถ้าเป็นการเขียนบันทึกส่วนตัวแบบสมัยก่อน ที่เขียนไว้อ่านคนเดียว จรรยาบรรณหรือกฏ กติกา มารยาทก็คงไม่จำเป็นต้องมี แต่การเขียนบล๊อกเป็นงานเขียนสาธารณะ ชุมชนคนเขียนส่วนใหญ่ก็ อาศัยความเชื่อถือ (trust) ในการสร้างชุมชนขึ้นมา สมาชิกในชุมชน หรือ บล๊อกเกอร์นั้นส่วนใหญ่ต้องการ “การแลกเปลี่ยนเรียนรู้” อย่างที่อาจารย์ว่านั่นแหละครับ แต่เพราะการเขียนบล๊อก เป็นการเขียนที่ไม่มีบรรณาธิการ ไม่ใช่ peer-review เพราะฉะนั้นมันไม่มีการเซ็นเซอร์ ไม่มีการตัดต่อ และก็ไม่มีการควบคุม ซึ่งถือเป็นจุดแข็งที่สุดของอิสรภาพในการแสดงออก ในขณะเดียวกันมันก็เป็นจุดอ่อนที่สุดของการควบคุม เพราะโลกแห่งความเป็นจริงกับโลกออนไลน์ มันเชื่อมตรงถึงกัน คนดีก็มีอยู่มาก คนไม่ดีก็มีอยู่ไม่น้อย คนดีที่รู้จักใช้เทคโนโลยีก็มีมาก คนดีที่ใช้เทคโนโลยีในทางที่ผิดก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลย เพราะฉะนั้นจะทำอย่างไรการเขียนบล๊อก เป็นการใช้เทคโนโลยีไปในทิศทางที่ถูกต้อง โดยไม่ให้สิทธิเสรีภาพที่ได้จากการเขียนบล๊อก ไปล่วงล้ำสิทธิเสรีภาพของคนอื่น และไม่เกิดปัญหาตามมา

อย่างไรก็ตาม การรักษามารยาท หรือปฏิบัติตามกฏ กติกา ถือเป็นเรื่องของชุมชนเป็นสำคัญ ผมมองว่าที่อาจารย์ถามมาก็จะเป็นมารยาทเฉพาะกลุ่ม ซึ่งอาจจะเป็นคนอ่านบล๊อกของอาจารย์ ชุมชนที่ทำงาน หรือชุมชนของคนใน gotoknow โดยรวม

คำถาม: ถ้าต้องมี/ควรมี จะมีอะไรบ้างครับ

Petition to Internet Censorship in Thailand

AFP reported on a group of Thai people filed a petition with Thailand’s National Human Rights Commission.

FACT [abbreviated for Freedom Against Censorship Thailand], which was formed earlier this month, is the first organization of its kind in Thailand seeking to end the censorship of more than 35,000 websites in the country.

The group said the government blocks 2,500 web pages, including some from the BBC, CNN, Yahoo News and articles from Yale University Press about Thailand’s King Bhumibhol Adulyadej.

At least 11 percent of the websites blocked contained criticism of ousted prime minister Thaksin Shinawatra or his Thai Rak Thai party, the government’s handling of the violence in southern Thailand, and the September 19 coup that overthrew Thaksin, the group said.

A part of the petition includes 11 unanswered questions for the ministry of ICT. Here are the excerpts.

1. What legal framework is the website blocking based upon? (Note that the Computer Crime Act has just been passed through the cabinet recently. The act has not been enacted yet.) Otherwise, the ministry will breach the section 37 of the 1997 constitution (which now has been torn down by the coup).
2. ICT declined to be responsible for the guidelines. Then, who actually developed the guidelines?
3. ICT declined to define the term “inappropriate”, “obscene”, and “illegal” which are very broad, vague, and dependable on each society.
4. Who in the ministry in charge of ordering the censorship?
5. Were the considerations based on individual or committee?
6. Who is the person who could finalize whether a website should be blocked?
7. Who is the only person who inspect and monitor the Internet?
8. The decline to answer the question is actually breaching the Freedom of Public Information Act.
9. The ministry also declined to give the information about who else involve or cooperate the blocking of websites. Such common free hostings, e.g. Angelfire and Geocities, have also been blocked in general.
10. The ministry has to consider the censorship of webboard on a different basis from the blocking of websites. Also they has to identify the reason of blocking public opinions.
11. Google has been requested to block websites by keywords. The ministry has to clearly reveal those keywords.

The petition is still opening. You can sign the petition at FACT blog. On its blog, there are a number of interesting entries regarding the Internet censorship in Thailand.

[via Yahoo News]

Official Reasons for The Coup

Council for National Security, previously the military coup, issued a white paper explaining why it toppled the Thaksin government.

The Nation is unofficially translating the white paper.  The white paper lists main events leading to the reform including:

Corruption and conflict of interests

• Transformation of mobile phone concession fee to excise tax
• Giving investment incentive to satellite business
• Suvarnabhumi Airport construction and purchase of CTX bomb scanners
• Airport link rail transit system
• State enterprise privatisation
• Public TV intervention

Abuse of power

• Appointments of relatives and close aides to senior government posts
• Budget processing without Parliament’s approval
• Abusing international trade negotiations for personal benefit (Exim Bank loaning programme)
• Abusing legal power to investigate assets of government opponents

Government leaders’ ethical and moral offences

• Selling satellite and TV concessions to foreign countries
• Trading of stocks among family members without paying tax

Intervention in constitutional investigation system

• Influencing the Senate’s appointments of independent organisations’ members
• Intervention in the appointments of the Election Commission members, Constitution Court judges, members of the National Counter Corruption Commission and the Auditor General

Right violations as a result of wrong policy implementation

• Extrajudicial killings of many drug suspects
• Failure to solve violence in the deep South

Public disunity and confrontation

• Blocking access to information by those wanting to investigate the government and the prime minister
• Setting up supporters’ groups to confront government opponents

Attempted solutions under democratic system

• Peaceful anti-government rallies
• Solutions proposed by respected figures
• Courts’ roles (Constitution Court’s invalidation of the April 2, 2006 election date and the Criminal Court’s ruling that held the Election Commission guilty of malfeasance by approving such an election date)
• His Majesty the King’s speech to Supreme Administrative Court and Supreme Court judges on April 25, 2006

The translation of the whole report is still updating, check it out at The Nation sites.

ประวัติศาสตร์ของการเขียนไดอารี่

Excerpt: The History of Diaries

After reading bow_der_kleine’s entry in biolawcom about the history of blog (telling that blog is rooted from fishermen’s log books), I would like to elaborate on this topic by summarizing Catherine O’Sullivan’s article on “Diaries, Online Diaries, and the Future Loss of Archives; or Blogs and the Blogging Bloggers Who Blog Them” published in The American Archivist (vol.68, p. 53-73).

O’Sullivan said that two important factors influencing the origin of diary: the advancement of literacy and Protestant reformation. The article also mentions the development of classification of entries, bookkeeping methodology and accounting theory, and domestic affairs. Diaries also developed as sites of self-exploration, self-expression, self-construction with self-monitoring process as well as self-referential (sites of memory).

ไปอ่าน “Blog คืออะไรกันแน่ ?” ของคุณ bow_der_kleine ใน biolawcom ที่บอกว่า บล็อกนั้นเริ่มต้นมาจาก บันทึกประจำวันของชาวทะเล ถึงแม้จะมีความเป็นไปได้สูง แต่ฟังแล้วก็ทะแม่ง ๆ อยู่ไม่มากก็น้อย แต่นั่นก็อาจจะเป็นมุมมองจากฝั่งยุโรป + computer engineering นิด ๆ หรือเปล่า ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

ถึงกระนั้นผมก็คิดว่าก็น่าจะลองเขียนมุมมองของฝั่ง library + archival sciences ในอเมริกาดูบ้าง เผื่อมีคนสนใจจริงจัง

เกินครึ่งของคนเขียนบล๊อก (blogger) ในอเมริกามองว่าการเขียนบล๊อกนั้นเป็นการเล่าเรื่องราวของตัวเองในเชิงสร้างสรรค์ (self expression creatively) และการบันทึกประสบการณ์ส่วนตัว (self experience) เป็นอันดับรองลงมา (Lenhart & Fox, 2006) ดังนั้นหากจะเล่าประวัติของการเขียนบล๊อกในอีกมุมมองหนึ่ง ก็น่าจะมองไปที่การเขียนบันทึกเรื่องราวส่วนตัว หรือที่เรารู้จักกันกันในนาม ไดอารี่ (Diary) นั่นเอง

เรื่องราวใน entry นี้ ผมเรียบเรียงมาจาก Diaries, Online Diaries, and the Future Loss of Archives; or Blogs and the Blogging Bloggers Who Blog Them โดย Catherine O’Sullivan ซึ่งเป็นบทความที่ได้รับรางวัล Theodore Calvin Pease Award และได้รับการตีพิมพ์ลงใน The American Archivist ซึ่งเป็นวารสารวิชาการชั้นนำด้านจดหมายเหตุของอเมริกา

ต้นกำเนิดของการเขียนไดอารี่มีมาจากหลายสาย แต่ปัจจัยที่สำคัญที่ทำให้เกิดการเขียนบันทึกอย่างแพร่หลายในฝั่งตะวันตก ก็คือ การพัฒนาของมนุษย์ในด้านการอ่านออกเขียนได้ และการเปลี่ยนแปลงของศาสนาคริสต์นิกาย Protestant

Thai Open Sourcers Meet ICT Minister

mk reported on Blognone that eight representatives from Thai Open Source Associations and users/developers of open source software met Dr.Sitthichai, Thai ICT minister, discussing about open source in Thailand and roles of the government.

They handed the open letter (asking for support of open source) with 800 names of supporters on to the minister. He apologized and admitted that he is hardware-oriented and does not have knowledge about software that much. He said he does not oppose. He just does not know. From now on, he is willing to support.

Here is what I translated from a short audio clip [ogg, mp3].

“[I want to] explain a bit that I did not intend and it was misunderstanding. I am proud and glad that such activities exist. And I will seriously, tangibly, and financially support through SIPA [Software Industry Promotion Agency (Public Organization)] as soon as possible to encourage the activities.”

He agreed to consider to add open source policy in the under developing National ICT Master Plan. In addition, he considered to set up the minister’s advisory board on open source.

About the meeting with Microsoft, he mentioned that he got a request from M.R. Pridiyathorn Devakula, deputy prime minister. [Note: It seems likely that the early meeting with Microsoft was about going to see the operation of British e-government.) Dr.Sitthichai said he will use his own money and contact British government directly instead.

For the OLPC project, he asserted that he does not oppose or intend to turn the switch off. This project was initiated during Thaksin's government with no financial support plan. Therefore, the government does not have budget to support the project. Kamthorn had a chance to clarify and talk about the project for a little while. The minister said he will bring that up for the next meeting with OLPC working group which Dr.Djitt Laowattana serves as a board director tomorrow.

[via Blognone]

No Open Source, e-Book, and Digital Opportunity for Thailand

[Warning: This entry is real, not a joke]

The new Thai ICT minister recently gave a talk at the IT Press Club that he does not support e-Society and e-Book projects.

Keeping Digital Divide

Here is what I found about e-Society policy initiated by the previous government.

e-Society
This policy thrust focuses on promoting an improved quality of life and developing a Knowledge-Based Society by bridging the digital divide within Thai society. This will be achieved by developing an information infrastructure equally accessible to all; developing human resources skilled in IT; augmenting educational capacity to promote learning within society; creating and supporting opportunities to bridge the digital divide; developing IT systems to support learning communities; using IT to improve the quality of life through dissemination of and providing access to information; and creating a society through IT support of civil society initiatives.

Apparently he comes with the idea that technology is luxury asset. What he want to achieve is to expand fiber optic network throughout the country in order to increase broadband users double every year while the price decrease. I hope he is thinking about leapfrogging penetration. Note that only about 10% of Thai population go online (Source: NECTEC). If not, the disparity of those who have and have not access to Internet will be even larger.

Time to say good bye to e-Book
For e-Book project, he argued that it is bad for eyes and feel like reading a real book, according to Thairath. I just don’t want to criticize much about his opinion. Just a little comment that instead of getting rid of the project, I hope he could further discuss with Ministry of Science and Technology to work on promoting HCI issues in Thailand.

The Ending of Open Source
He gave a short note that he does not see much benefits of opensource!!!

“With open source, there is no intellectual property. Anyone can use it and all your ideas become public domain. If nobody can make money from it, there will be no development and open source software quickly becomes outdated,” he said.

Apart from Linux, he claimed that most open source software is often abandoned and not developed, and leads to a lot of low-quality software with lots of bugs.

“As a programmer, if I can write good code, why should I give it away? Thailand can do good source code without open source,” he said. [Source: Bangkok Post]

It seems likely what he focuses in his term is the “image” of the Ministry and the censorship of online information.

Once again, welcome to Thailand, land of egonomy.

[Source: Thairath on 11/10/06 and 11/13/06 and Bangkok Post on 11/15/06 via Blognone]

Gaming Network on Fibreculture

The latest issue of fibreculture, an Aussie journal on new media, published a number of interesting articles on “gaming network” providing different techniques to academically study social aspects of online games, including Second Life. This issue was edited by Chris Chesher, Alice Crawford and Julian Kücklich.

Here is some parts on Editorial section.

The result of this increased interconnectedness is a blurring of boundaries – between real and virtual, private and public, global and local. (para. 2)

[G]ame studies must try to answer the question of how games create links between people, institutions, and cultures. It is undeniable that games create networks between players from different cultures, but this does not mean that the cultural differences between them are suspended. (para. 3)

They [the articles in this issue] all trace networks – between fans and academics, between institutions and players, between technologies and their affordances – but they do so in different ways, thus demonstrating the strength and flexibility of the network metaphor.

Some of frameworks and theory shown in these articles include Actor-Network Theory, interaction between the global and the local (among East Asian countries), fan networks, game as a propaganda instrument, the concept of cute culture for representations of players and network metaphor.

I have never much looked closely to gaming study. But these stuffs look very interesting!

[via Master of Media]

We are friends: Thailand and US on Privacy

Privacy International, London-based human rights group, recently released a new VERY comprehensive report on privacy status around the world. Thailand is ranked 31st following closely the United States (30th) on a ranking of 37 countries.

The study ranks countries on various privacy-related issues. These include whether they have a written constitution with specific mention of privacy, the use of identity cards and biometrics, electronic surveillance including closed-circuit TV cameras, interception of communication, access of law-enforcement agencies to private data, surveillance of travel and financial transactions, and global leadership in promoting privacy. [from globeandmail.com]

Here is a highlight part on Thailand.

Wiretapping is prevalent throughout the country. Police recently asked the government to enact a law permitting warrantless, judicially unsupervised wiretaps and searches. The opposition condemned this attempt to override civil liberties and human rights, and the idea did not develop.

Political bugging is no less common. Politicians and human rights activists accused a political party of wiretapping political opponents and journalists.

The government is currently implementing a system of national ID smart cards. It plans to integrate them into an e-government campaign, which would provide access to most of its services through the Internet. Several human rights and privacy advocates criticized the government for pushing an intrusive identification system while the country still lacks a data protection law.

In the country report (page. 694-699), which is more comprehensive, they referred to section 34, 37, and 58 in the 1997 constitution which was just revoked. [Note: Poor thing... They just said it is a "new" constitution in the report. Well, we will get a new one soon.] Also they talk about Official Information Act (OIA) as a frame of data protection and freedom of information. In the Privacy Case Law section, they raise one interesting case of conflict of interests…

In one case, a girl who failed the Entrance examination to a state-run school requested the test scores of herself and other students who were accepted. In a series of decisions by the OIC, the IDT, and even the civil and supreme courts, the right of access to test scores was upheld and enforced. This decision was made amidst the protests and countersuit of parents of other students, who claimed that their privacy rights were
violated by the disclosure of their test scores; the courts held that the results of a “public competition were not personal information” and thus unprotected. (p. 696)

The other sections are already mentioned in the highlighted, including wiretapping and surveillance (see also my earlier post – Do we have a global censorship? I guess so now…), the registration of pre-paid cellphone, and smart national ID cards.

From my personal observation, privacy is kind of opt-out interest in Thailand. No many Thai seems to really care about this much, especially those from grassroots level. [Note: A new Thai government rules a substitutive term apparently for brainwashing. They are now using "glassroots". Sorry, LOL is not allowed.] I guess this might not imply just only in Thailand, because even on Slashdot, there are still some debates on this aspect as well.

[extended from Slashdot]

Social Networking on Daily Show

Hilarious.. It’s originally uploaded on youtube on May 07, so some of you may have already watched it.

[via Masters of Media]

Social Networking in Dormitory

I have to admit that at first I did not intend to write this post this long. I actually just wanted to keep reference myself about Vanden Boogart’s thesis with my reflective idea. However, after finding evidences to support my thought, I found a couple of related papers about social networking in dormitory, which I think interesting and might supplement to his framework.

Matthew Vanden Boogart sent out a link to his master thesis at Kansas State University on Facebook and residence hall via air-l listserv. There are a lot of interesting points to discuss about this fine work, entitled “Uncovering the Social Impacts of Facebook on a College Campus“. He investigates social impacts of Facebook on dorm life by using web-based survey asking on-campus students from four universities: Kansas State University, Samford University, University of Florida, and University of Kansas.

About 95% of them are on Facebook. 32% have their own blogs. The demographics shows that women, students of color, students with lower GPAs, first year undergraduates, and those living in co-ed environment tends to engage on Facebook more frequently. About 30% said they “feel” addicted to Facebook. About 17% of sample spend more than 1 hour a day on Facebook. The study reconfirms the notion that students use Facebook for keeping connected to high school friends and checking what friends are doing rather than making new friends (p. 36) (see also Fred’s study). However, non-heterosexual, students of color, and those who have lower GPAs tend to use Facebook to make social connection that could not find in person more than other groups.

Weak ties

“The average respondent had 145 friends at their institution and 127 friends at other institutions. The range of these responses were as low as 0 and as high as 1800 for one individual”. (p. 32)

I still “wow” by the maximum number of 1800 friends which one could figure out easily that those are primarily weak tie. Also it is not that too hard to have “friends” that many, even they are first year undergraduates as Fred already pointed out.

However, one evidence that would be helpful to support, but does not appear, in his study is the combination between online and physical relationship; whether students maintain neighboring friends on Facebook or not. If so, how? What kinds of activity/interaction they do to maintain the relationship with their dorm neighbors on Facebook? These questions could also portray how SNS facilitate physical relationship (e.g. strengthening weaker social ties).

To do so, one of variables that may need to be controlled is the size of residence halls and campus. The assumptions of the greater role of Facebook on on-campus life could possibly favor the larger unit of social connection, whether larger floor, building, or campus, hypothetically due to the large number of weak ties. Well, that may not be the case. Why?

Micro-localization

$100 notebook in Thailand finds its end

Thannews covers a story about the plan to cease $100 notebook (or One Laptop One Child – OPLC) in Thailand. The new ICT minister of the junta government said he doesn’t believe that the project would work. If the government would want to buy a computer for kids, the quality/performance should be better than that, not just like a “toy“.

The $100 notebook deal was done during Thaksin’s second term. The plan was the government will subsidize the computer and distribute to students throughout the country. However, the new government still has an idea to develop its own scheme for low cost computer.

Based on Kamthorn, a Thai OLPC team member who has been working on localization of the laptop, claimed that the team has not had a chance to explain about the project to the new minister. He also discusses about the myths about the project based on the article from Thannews (which sources are primarily commercial vendors).

For instance, the OLPC computer is just a thin client, not fully function computer. They lack of content to put in the laptops. It seems likely that the laptop does not increase productivity, etc.

Welcome to Thailand, a land of egonomy.

[via Noi's Life and Thought]

ปิดหูปิดปาก แต่ดันตะโกนกันซะเอง

เป็นที่ทราบกันดีแล้วว่าหนังสือ The King Never Smiles ของ Paul M . Handley เป็นหนังสือที่ถูกสั่งห้ามจำหน่าย และเผยแพร่ในเมืองไทย (ไม่แน่ใจว่าสั่งห้ามครอบครองด้วยหรือเปล่า) โดยใครอันนี้ผมไม่ทราบชัด แต่ผมเองก็ได้ข่าวเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ มาตั้งแต่หนังสือยังไม่วางแผง แต่ที่จะพูด มันมีประเด็นในสิ่งที่คนไทย (โดยเฉพาะสื่อ) กำลังทำอยู่ ซึ่งผมเห็นว่า มันน่าพิจารณาเป็นกรณีศึกษาไว้ ก็น่าจะดีน่ะครับ (ปล. ผมไม่ได้เขียนเรื่องราวในหนังสือนะครับ หวังว่าคงจะไม่ถึงกับต้องเข้าคุก เข้าตารางนะครับ)

ทีนี้ มาถึงสิ่งที่ผมเองค่อนข้างสงสัยและผิดหวัง ก็คือ บทบาทของสื่อของไทยเราเองนี่แหละ เอาข่าวที่เกี่ยวกับหนังสือพวกนี้มาเล่นอย่างหน้าตาเฉย (ตัวอย่าง) ทั้ง ๆ ที่ข่าวที่เกี่ยวกับการสั่งห้ามจำหน่ายหนังสือที่ไม่เหมาะสม ควรจะปล่อยให้เรื่องแบบนี้มันหายไปเอง และไม่ควรจะมีการกล่าวถึงอีก ซึ่งหลายคนอาจจะไม่เห็นด้วย เนื่องอาจจะเห็นว่า การเขียนข่าวในลักษณะนี้ จะได้บอกให้คนอื่นไม่เอาเยี่ยงอย่าง แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นการนำเสนอในเชิงต่อต้านและไม่เห็นด้วยก็ตาม มันกลับกลายการเป็นเครื่องมือประชาสัมพันธ์ให้คนอยากอ่านเข้าไปกันใหญ่ เข้าทำนองที่ว่า บอกให้คนอื่นเงียบ ๆ แต่ตัวเองดันตะโกนซะ ปาว ๆ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ยิ่งข่าวเกี่ยวกับหนังสือเรื่องนี้กระจายมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นการระคายเคืองเบื้องพระยุคลบาทมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นกฏหมายที่เกี่ยวกับการ censor เนี่ย ไม่ควรจะอนุญาตให้มีการเปิดเผยต่อสาธารณะว่า อะไรถูกสั่งห้ามบ้าง เว้นแต่จะมีการขอข้อมูลตาม พรบ. ข้อมูลข่าวสาร ในขณะสิ่งที่อนุญาตให้มีการเปิดเผยต่อสาธารณะ และให้มีการวิพากษ์วิจารณ์ได้ น่าจะเป็นตัว “กฏเกณฑ์” มากกว่า

ก่อนหน้านี้ ผมก็เคยสงสัยว่า ทำไมผู้หลักผู้ใหญ่ในประเทศเรา ถึงได้ตอบคำถามกับสื่อ ทั้งในและต่างประเทศ เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้อย่างห้วนและคลุมเครือ (ตัวอย่าง) ตอนแรกก็ให้รู้สึกสงสัยว่า ทำไมท่านเหล่านั้นไม่วิพากษ์วิจารณ์ไปเลย ว่าข้อมูลตรงไหนผิด อันไหนถูก บางทียังคิดไปเลยเถิดว่า น่าจะเขียนหนังสือ อธิบายเรื่องจริงไปให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ก็เพิ่งมาเข้าใจตอนเขียน post นี้แหละครับ ว่า ยิ่งพูดมาก ยิ่งยืดเยื้อ เรื้อรัง ยิ่งทำให้คนเขียนข่าวอยากติดตาม สู้เงียบไว้ดีกว่า

แล้วจริง ๆ ผมก็ไม่เห็นว่า คนไทยเราจำเป็นต้องไปวิ่งเต้นบอกให้เค้าหยุดขายหนังสือหรอกครับ (อย่างในข่าวนี้) ผมคาดว่าคงจะเป็นไปได้ยาก จริงอยู่ที่การเขียนถึงกิจการภายใน เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม แต่หนังสือมันก็เข้าสู่กระบวนการทางธุรกิจเรียบร้อยแล้ว และผมก็คิดว่าสำนักพิมพ์และคนเขียนเค้าคงไม่ยี่หระอะไร ดูได้จากการตอบคำถามพูดคุย การทำให้หนังสือเป็นที่กล่าวถึงมากเท่าไหร่ ยิ่งจะทำให้คนเขียนและสำนักพิมพ์ได้กำไรจากการเรียกร้องมากขึ้นเท่านั้น อีกอย่างหนึ่ง เราก็ตระหนักกันอยู่แล้วว่า ปัญหาที่เกิดขึ้นมา มันเกิดขึ้นมาจากความแตกต่างระหว่างวัฒนธรรม ในขณะที่ต่างชาติเค้าก็เชื่อใน Freedom of expression อย่างสุดโต่ง (ไม่เว้นหน้าอินทร์หน้าพรหม)​ ซึ่งแตกต่างจาก Freedom of expression แบบของเรา ที่มันมีขนบทำเนียม ความเชื่อกั้นอยู่ เพราะฉะนั้น การที่จะข้ามไปบีบคอให้เค้าเชื่อหรือนับถือแบบเราก็คงจะไม่ได้ แต่เท่าที่ดูสื่อฝรั่งก็เลิกเล่นข่าวนี้ไปนานแล้ว แล้วที่เล่นอยู่ก็มีไม่กี่ที่เท่านั้น ที่เหลือก็จะเป็นเชิงโฆษณาหนังสือเสียมากกว่า

อีกอย่างไอ้ความเป็นโลกาภิวัตน์ มันทำให้เรื่อง censorship ในระดับประเทศหรือชุมชน มันมีความซับซ้อนมากขึ้น และผมเชื่อว่า คนในประเทศไทยหลายคนก็ได้อ่านหนังสือเล่มนี้เรียบร้อยโรงเรียน Yale ไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่ไม่มีขายในเมืองไทย อย่างน้อยผมก็ได้ยินคนใกล้ชิดบอกว่าได้อ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว เพราะมีเพื่อน ญาติหรือคนรู้จักอยู่/เดินทางไปต่างประเทศ ล่าสุดตอนนี้ใน Amazon.com ก็สามารถ search inside หนังสือเล่มนี้ได้แล้วด้วย (ถึงแม้ว่าจะอ่านไม่ได้ทั้งเล่มก็ตาม) ไม่รู้ว่า ถ้าหนังสือเล่มนี้เข้าไปอยู่ใน Google Book project อีกเมื่อไหร่ เพราะฉะนั้นกฏหมายบ้านเมือง ในเรื่อง censorship ทั้งหลายเนี่ย ก็ควรจะต้องมีการพิจารณาในเชิงองค์รวมเสียที มากกว่าที่จะมองไปเป็นส่วน ๆ เพราะทุกวันนี้อะไร ๆ มันก็เชื่อมโยงกันหมด (ซึ่งประเด็นก็จะคล้ายกับ กรณีของรัฐประหารครั้งล่าสุด ที่ผมได้เขียนไว้ก่อนหน้านี้)

สมัยก่อนที่ผมเรีียนวิชา โฆษณาและประชาสัมพันธ์ สมัยเรียนปริญญาตรี จำได้ว่าตอนสอบกลางภาค อาจารย์สั่งให้ไปหากรณีศึกษาจากข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์มา แล้วก็ทำแผนการประชาสัมพันธ์มา ผมก็เลือกกรณีศึกษาของความมีพิรุธในการแต่งตั้งผู้บริหารระดับสูงของรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่ง ซึ่งพบว่ามีการตุกติกโดยคนที่สมควรได้ ก็ไม่ควรจะได้ ส่วนคนที่ไม่สมควรได้ ก็ได้เฉย เลยกลายเป็นที่ครหากันต่าง ๆ นานา ด้วยความที่เป็นคนคิดเยอะ คิดมาก ก็เขียนแผนประชาสัมพันธ์ให้กับตัวผู้บริหารคนใหม่ (คล้าย ๆ กับฟอกตัวนั่นแหละครับ) อธิบายไปเป็นสิบ ๆ หน้า ส่งไปด้วยความมั่นใจว่า แผนของเราค่อนข้างจะรอบคอบและระมัดระวัง อาจารย์ตรวจคะแนนแล้วส่งกลับมา ให้เกือบตกเลยครับ (ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้เกือบตกในตลอดชีวิตการเป็นนักเรียน เลยเป็นเหตุผลที่ผมต้องจำมันมาจนถึงทุกวันนี้) ด้วยเหตุผลที่ว่า กรณีแบบนี้ แผนประชาสัมพันธ์ง่ายนิดเดียว คือ ไม่ต้องประชาสัมพันธ์อะไรเลย เพราะยิ่งไปทำโน่นทำนี่ ยิ่งทำให้คนรู้สึกว่าหวาดระแวง และคิดว่า rumor มันเป็นเรื่องจริง จริง ๆ แล้ว วิธีแบบนี้ ถูกใช้ในการประชาสัมพันธ์ในเชิงการเมืองทั่ว ๆ ไปอยู่ทุกวี่ทุกวันอยู่แล้ว

พูดถึง Amazon.com แล้วมีเรื่องนึงที่เป็นเรื่องน่าแปลกใจก็คือ ณ ตอนที่เขียน post นี้ จะเห็นว่าคนที่เขียน Review ที่บอกแหล่งพำนักว่าอยู่ในเมืองไทยส่วนใหญ่ ชอบหนังสือเล่มนี้ ผมก็เลยไม่รู้ว่าเป็นเพราะ spam หรือ fake หรือเปล่า ในขณะที่คนที่อยู่ต่างประเทศ (ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นคนไทยหรือไม่) ส่วนใหญ่ไม่ถึงกับชื่นชอบมากนัก ซึ่งอันนี้ผมเองก็ตั้งเป็นข้อสังเกตไว้เพียงเท่านี้

Beauty and Professors

The reliability of teaching evaluation has been investigated for a number of years. Researchers have been trying to find out the factors related to the teaching evaluation results. One of those factors includes “attractiveness“.

The article in Journal of General Psychology published in January this year (2006 – Vol. 133, No.1, p. 19-35) written by four professors at Medaille College (led by professor Riniolo) uses ratemyprofessor.com to justify the relationship between hotness and teaching evaluation results. By collecting data from four Universities, including Grand Valley State University, University of Delaware, San Diego State University, James Madison University (the selection was based on the number of rates), they found positive relationship that means the hotter professor, the higher evaluation scores. However, they admit that “[a]lthough this study has all the limitations of naturalistic research, it adds a study with ecological validity to the limited literature.“

The article in Guardian also refers to another study done by Hamermesh and Parker (from UT-Austin) published in Economics of Education Review. (Note: Interestingly, they asked only six (6) students.)

Hamermesh and Parker saw a pattern in the two sets of ratings. The more beautiful the professor, the higher the teaching-quality ratings. Especially the men. Hot men drew higher teaching-quality ratings than did hot women; ugly men drew lower teaching-quality ratings than did ugly women. The report offers no explanation for this male/female disparity.

Internet Addiction Disorders

A study done by researchers at Stanford’s Medical School found that “more than one in eight US residents show signs of ‘problematic internet use.’” The data was collected from 2,513 adults around the US by using telephone survey.

5.9% felt their relationships suffered as a result of excessive Internet use;
8.7% attempted to conceal non-essential Internet use;
3.7% felt preoccupied by the Internet when offline;
13.7% found it hard to stay away from the Internet for several days at a time;
8.2% utilized the Internet as a way to escape problems or relieve negative mood;
12.3% had tried to cut back on Internet use, of whom 93.8% were successful; and,
12.4% stayed online longer than intended very often or often.

After calculating conditional probabilities, preoccupation when offline looks scariest because it is highly associated with other matters. Just for fun, I played with those figures (in Table 2 of the paper) by calculating the average (in parentheses) of these conditional probabilities of each behavior (a chance of people who have one behavior to have another one as well) and ordering them. I think the relationship might somehow tell the order of severity of each category, although it is not necessarily the case.

1. Preoccupied when offline (0.38)
2. Online longer than intended VERY often (0.35)
3. Relationship suffer (0.26)
4. Used to escape (0.24)
5. Tried to cut back (0.23)
6. Conceal use (0.22)
7. Online longer than intended often (0.18)

However, the article in New Scientist point out that the most concern by this research team is hiding internet use which “mirrors the way alcoholics behave”. Then my further question is hiding the use from whom? and when do they usually hide? and why they hide? I think these questions are also interesting to follow up.

“The issue is starting to be recognised as a legitimate object of clinical attention, as well as an economic problem, given that a great deal of non-essential internet use takes place at work,” Aboujaoude says

I think this type of research is very helpful to supplement such a controversial argument whether or not the Internet has effects to individual and social life in terms of clinical and psychological aspects. At the end of the paper, it also points out the important of sociocultural factors.

Sociocultural factors warrant exploration. Social isolation and the desire for connectedness, the thrill and freedom brought on by online anonymity, and the extreme, unregulated, advertising tools used to lure individuals to Internet venues all likely play a role in promoting problematic Internet use and, as such, deserve attention. (Aboujaoude, 2006)

Also the reference of the paper looks like a very interesting list to follow.

[via New Scientist]

Unskilled and Unaware of Information Competency

I had a chance to read a psychology study published in 1999 done by Justin Kruger and David Dunning. The paper won an Ig Nobel Prize in 2000, entitled “Unskilled and Unaware of It: How Difficulties in Recognizing One’s Own Incompetence Lead to Inflated Self-Assessments“. Here is what the abstract says.

People tend to hold overly favorable views of their abilities in many social and intellectual domains. The authors suggest that this overestimation occurs, in part, because people who are unskilled in these domains suffer a dual burden: Not only do these people reach erroneous conclusions and make unfortunate choices, but their incompetence robs them of the metacognitive ability to realize it. Across 4 studies, the authors found that participants scoring in the bottom quartile on tests of humor, grammar, and logic grossly overestimated their test performance and ability.

I think this is a very great exploratory study. It is fascinating to see how people think that we are “above average”. Anyway, I still have a question whether culture has some effects on the finding. I would like to see the replication of this study on other area of the world, especially in Asia where the traditional humbleness highly controls over “self-confidence”. It may also depend on tasks, goals, experiences, and such.

Thinking about information and library science, this study has some extent that could be utilized and led some discussions in ILS area.

1. One of the questions mentioned in the paper is when (and how) do people realize they are unskilled? I think this is a good beginning point of tracking down to the cause of many problems mostly in information literacy area. We might be benefit from the discovery of this type of study. Many people might realize cognitively when they interact with fellows, objects or systems. It could be either passive or active process.
2. On the contrary and further thought, I think about people who are overly humble or have less self-efficacy. The paper also proves that those “in the top quartile tend to underestimate their ability and test performance relative to their peers” (p.1131) which can be explained by a “false consensus effect” (When you did well, you think others did well too). There are many people walking to the library to ask librarians just for making sure whether or not what they have done is appropriate. Again such a question as “when (and how) do people realize they are information skilled?” also need some attention too. The applicability of this type of research can also contribute to information literacy. It could also contribute to human-information interaction area; for example, help system design, system guidance, etc.
3. One of the most interesting parts (for me) is about the “above-average effect” where one believes that s/he is above average. The paper provides nice examples including business managers tend to think they are more than just typical managers or football players think they are savvier in “football sense” than other teammates. Is it the case of librarians? Do they think they are more able to perform searching than their fellows? The “Incompetence and the Failure of Feedback” has excellent explanation about the issue of “failure” which, I think, can be used to investigate search failure, including:
   • people seldom receive negative feedback,
   • “some tasks and settings preclude people from receiving self-correcting information”,
   • people still need to accurately understand why that failure occurred, even if they got negative feedback, (I personally like that explanation that sometimes you need luck.), and
   • “incompetent individuals may be unable to take full advantage of one particular kind of feedback: social comparison.”
4. The challenge if one would conduct the replication in ILS is the measurement, since in many cases, the term “success” cannot be scientifically justified. The success of information retrieval/discovery is quite subjective based on personal satisfaction of having enough relevant information in the proper period of time. Sometimes, the answer is not dichotomous whether is yes or no and right or wrong. By having no measurement, it makes life a bit harder to make a comparison between perceived and actual performance.
5. One of the things that I learn the most out of this paper is the concern about reliability of self-evaluation studies. I never realized that I need to be careful when I am reading those papers that involve self-evaluation as a single method.

It seems like I have a nice frame here. But wait! Am I overly optimistic and holding miscalibrated views? I guess so. :)

[via Improbable Research]

Facial Expressions and Emoticons

Do you prefer to use your face expression showing as emoticons?  I don’t think I would.  I personal like the combination of the alphabets, rather than the yellow head though because it is sort of more creative and imaginary.  Although there are some limitations that textual emoticon could not imitate all our expressions.  But well, does it convey your expressions well enough?

A group of researchers in England try to find a way to use real facial emoticon.

A user first uploads a picture of their face with a “neutral” expression. Then they use their mouse to mark the ends of their eyebrows, the corners of their mouth and the edges of their eyes and lips.

The software uses these points to morph the face to express different emotions: happiness, sadness, fear, anger, surprise, and disgust. A user can select an emotion and one of three intensity levels when using the system.

They tested the software and found that only 60% of the time people recognize what is it mean.  They believe it is “high enough” for internet chat.  Hmm I do not think 60% is acceptable in terms of effectiveness of communication though.  Also I would guess that the effectiveness of communication (measured by the misunderstanding) by textual and mr.yellowhead emoticons would higher than that one that you have to guess all the time.  If so, why we have to use the one that would not increase the probability of communication success?

My observation was directly about how people express their face.  Talking about our facial expression, I sometimes do not realize that my facial expression is that obvious to other people, or even myself.  When I talk, I just let it go as I feel and it should be.  I have never planned ahead before what expression should I use today.  Well obviously, I have never used mirror when I use my face for expression to see what my face looks like, do you?  Also facial expression is quite individual and very subjective.  I don’t think I smile the same way everything, although I have a same degree of happiness.

Anyway, for many times I use :), I do not have smile on my face at all.  Sometimes I use it because I think it build a good rhetoric environment rather than telling what I am feeling right now.  For example, when the conversation pauses, I use emoticons to break the silence.  I also saw a number of people using emoticons in a situation where people do not use any facial expression in face-to-face communication.  Interestingly when I have a video conferences (with no audio), it is kind of awkward somehow when we see people on the other side use different kinds of emoticons in the textbox but their facial expression is totally neutral or even in the opposite expression.  They might only focus on typing and forget that the other person still watch their faces which sometimes I am wonder if that they feel or not.

Hmm I think it might be interesting to see the way people use emoticons correlating with their actual facial expressions and their actual emotions.  Well if you know any reference, please let me know.  I bet there are a number of people interested in this aspect of technology.

The first LSJ issue launched

The first Library Student Journal (LSJ) issue is now available with two articles, three essays, two editorial pieces, and a book review.  Eli, an Editor-in-Chief, has a post about this first issue and his editorial piece is also about LSJ and open access.

Also there is an interesting poll on how you call your library visitors and a webboard for socializing.

Note: I guess there are still openning opportunities for students to get involved including reviewers and book reviewers.

วารสาร open access ด้านบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ ชื่อ Library Student Journal ฉบับปฐมฤกษ์ ก็ออกให้บริการแล้วครับ เน้นที่กลุ่มนักเรียนนักศึกษานะครับ เพราะฉะนั้นถ้าใครมีบทความภาษาอังกฤษที่น่าสนใจ ก็ลองส่งไปได้นะครับ หรือจะสมัครเป็นอาสาสมัคร review ก็ได้นะครับ หรือไม่ก็ลองเข้าไปใช้ webboard ดูได้ครับ

Online Petition for Freedom of Expressions During the Coup

Well, not everyone in Thailand (and anywhere in the world) would agree with the coup. The protest has just begun. There are hundreds of protesters in business district area of Bangkok. Here is another way, online petition.

http://www.petitiononline.com/thaicoup/petition.html

The petition was initiated by Thongchai Winichakul, a professor of history at the University of Wisconsin-Madison.

[Source: the Nation, September 23, 2006]

Do we have a global censorship? I guess so now…

In the earlier post, I mentioned about information filtering during the coup with some examples of the news from international reporters that will (and should) not appear on local medias. Well now they heard the voices from those international reporters with some serious concerns.

The CDRM also warned they would “retaliate” against foreign media they said had insulted the revered monarchy in reporting their coup, a junta spokesman said.

At today’s meeting top military leaders asked the foreign ministry to urgently retaliate against foreign reporters whose coverage has been deemed insulting to the monarchy,” deputy spokesman Major General Thaweep Netniyan told reporters.

…

Insulting the king is a serious criminal offense in Thailand, punishable by up to 15 years in prison.

[Source: The Nation – September 23, 2006]

Alright, for those reporters from giant news agencies like CNN, BBC, Reuters, APS, AFP, etc. that have reporters locally in Thailand, this regulation would be more valid and applicable. What about thousands of individual bloggers (and journalism bloggers) who can criticize the monarchy from their desks in their houses around the world (without being in Thailand)?

This is very challenging to control. You can nows make a news piece and write an opinion from anywhere in the world. It truly proves the effect of the emergence of the Internet and globalization.

Again, controlling the mainstream medias now does not mean they absolutely have all flows of information on hand.
————-

This is an additional piece to inform. The reform council now bans all kinds of eavesdropping.

“Previously wiretapping was legal only for police who obtained a court order or for the nation’s intelligence agencies.” [Source: The Nation – September 23, 2006].

Also there has been an unanswered question whether or not they already caught the wiretapping by the former government. [Note: The biggest cellphone operator in Thailand used to be owned by Thaksin Shinawatra.]

Hey, US FBI… I have warned you!!! I know what are you doing… I guess they talked to you too…

Community Radio Banned: Crisis or Opportunity?

On September 20, the reform council (CDRM) sent a letter to all governors to suspend the operation of community radio stations. It was officially informed as for political reason as the latest constitution endorsed in 1993, supporting the establishment of the community radio, has just been torn out. However, many station owners criticized the order that the council is afraid the community radio might be used for against the council. [Source: Matichon - September 21 through Thai Broadcast Journalists Association webboard]

The Nation, on September 22, also covered the suspension of community radio stations in three provinces in the north, including Chiang Mai, Chiang Rai and Mae Hong Son. There are about 300 stations that has to be terminated. Also 500 stations in Phitsanulok, in the lower north, have been called for a meeting. The situation looks like the critique of the owners may be valid since Thaksin and Thai Rak Thai party has stronger voices based up there. Additionally, Chiang Mai is Thaksin’s hometown. Therefore, the closure of those stations might be appropriate (for the coup) to avoid the problem that may occur. There is no further decision about how long the termination would take.

Well, the issue may not just be about that…

On the webboard of Thai Broadcast Journalists Association, the group of respondents has different thoughts about the order. Not all disagree with the order. There are some folks saying it is a good time to revise the system. A couple of responses wonder if it has a hidden agenda or business connection.

However, Here are some insights on the issues.

A number of community radio stations in Thailand have been established widely across the country after the creation of the latest constitution. Personally, I have not been an active audience of those community radios that much. However, I, as well as others would, assumed they did have more freedom of speech, because the community owns it. Therefore, they should be able to control and community member can engage in the radio.

However, that might not be the case. There was a study done by Weerapong and et al., in 2002, supported by the Thailand Research Fund on the operation of community radio in two provinces in the northeast, Burirum and Nakornratchasima. I think this part of an abstract might describe the issue well enough.

The community radio focuses on magazine programs, reality/information content and community related content, indicating imbalance of format and content, as well as lack of direct response to the majority of listeners, especially farmers.

Meanwhile, their main role is state apparatus through top-down communication manner rather than horizontal and bottom-up communication, a few communities listen to the community radio, and participate as co-producer and decision maker on operational process, and policy planer and maker. On the other hand, some communities participate in program, and function as information sources.

In the operational process, there are many problems such as insufficient policy and the lack of resources, budget, personnel, technical facilities, and people participation.  The operational process is influenced not only by cultures, and society, which are varied factors, but also by political factor.

Although the community radio stations in both provinces may not represent the nature of the community radios of the whole country, I would think if you are not familiar with the community radio in Thailand, this might tell you something.

In fact, the operation and business of community radio have been questioned and criticized in various ways. Most of them are about the connection with major media owners, serving business needs of the owners rather than the community focus.

For example, the radio bandwidth is too strong to interrupt other bandwidth to expand the coverage of the signal. So they can attract more audiences and, yes, ads. As a result, the signals from community radios have interrupt other kinds of wireless communication such as telecommunications, television, or even other radio stations. In fact, the regulation limits the coverage for certain distance. Recently, the National Telecommunications Commission (NTC) has opened a couple of communication channels to take the reports regarding the problems from community radio stations including a webboard.

That is why a number of folks would urge this opportunity to revise the regulation and system of community radios. However, is it the the right time? I guess not. I do not think it is the business of the reform council. Also we have more than enough military radio stations. (-_-”)

[Note: It would be more critical to know how community radio stations did on that critical night and the influence of the coup on their operation. However, I have not heard anything regarding to that matter.]

Information Filtering During Thai Coup

About 10am of September 20, the national TV stations began running their programs as usual. However, obvious, that does not mean it already return back to normal mode.

The Ministry of Information and Communication Technology (MICT) called for participation from mainstream journalists, cell phone operators, SMS content providers ISPs, and web administrators to filter and highly monitor information. Here is the summary of the call.

• All medias, including websites and updates via SMS, has to check a news with Royal Thai Army Radio and Television Channel (Channel 5) and the MICT websites before releasing it on air.
• Every single post on webboards and websites (I would think primarily it focuses on the journalism websites that allow comment.) must be closely monitored by web administrators (or webmasters). The responsibility of the posting is totally given to both the author and webmasters.
• Live SMS, MMS, and telephone interview (phone-in) are temporarily not permitted, except a telephone report from journalists.
• The MICT website is the only information center of the CDRM; The Council For Democratic Reform Under Constitutional Monarchy.
• For the very active political websites or webboards, they are asked to close the websites for 12 day beginning today (September 20) as the intended coup period of 15 days. To extend the closure, the web administer will be informed as a call for participation in written format. [Source: manager.com – September 21]

As officially stated, there are two (2) types of opinion pieces that are prohibited: an opinion that refers the monarchy, and the one that is harmful to stability and peace of the country. The updates on Thaksin and his ex-cabinet are still allowed.

Overall, the decision whether if a single piece is allowed or not is finally up to the CDRM. Although the CDRM announced that there is still freedom of press, I would not think they would allow criticizing the CDRM as critical as the international medias do. For instance, I would not think they will allow an opinion that criticizes or questions the CDRM leader (e.g. regarding his religion with the situation in the south of Thailand).

“The Thai Journalists Association and the Thai Broadcast Journalists Association yesterday issued a joint statement and open letter calling on the CDR to give the media the freedom to express and present news.” [Source: Bangkok Post – September 22]

Perhaps, it is not about the filtering, but instead about the traditions, including local morality and ethics, of Thai press. I would think when the situation turns back in a normal mode, they still would not criticizes the CDRM leader as CNN, BBC, and other international medias did.

Therefore, here are the examples of the news piece you will never see on local medias, whether or not during the coup period. [Note: For sensitive Thai readers, please read them carefully]

• Thaksin’s arrogance ’something the king cannot stand’ (CNN – September 20)
• Thai king remains centre stage (BBC – September 21)

BBC also made a note on the concerns of the coup about regional press.

Therefore, I would think the CDRM might have to turn their intentions to international medias more.  Otherwise, there will be more misunderstanding about the situation as ones may already see from the response from US Department of the State.

—————————————-

By the way, the lottery offices confirmed their operations back in normal. :)

Optimistic Thais and the coup

neophyte posted highlights on jokes and gags about the coup on Pantip.com (Lumpini forum), at least to show how some of Thais think about the situation.

Here are some of post title listed in that forum. Most of them are question-based posts. I translated only the one that would make sense to outsiders:

• I want to know a price of the tank.
  One of the replies asked “first or second hand?”. Another one asked “Include air conditioning?”
• Can a tank has NGV engine?
• How a tank make a turn?
• I already asked the soldiers. They told me that there is no air conditioning in a tank.
• Do you want go out and take pictures of tanks with me?
• Is the lottery working tomorrow?
• This is the announcement of love revolution. Those who are in love, please be calm.
• Is this coup d’etat or tank show?

Most of the discussions were about how they get close to the tanks and talk with the soldiers. They said at the government house, it was just like a festival. This is reflective from Thai Internet users regarding the optimistic perspective and encouragement which may somewhat support the latest poll result from Suandusit Poll, one of the biggest poll agencies in the country.

The poll used an interviewing survey of 2,019 Thais (43% from Bangkok). About 84% agreed with the coup d’etat. About 75% believed the coup would solve the political turmoil. There are no significant differences of the opinions between Bangkokians and those who live outside Bangkok.

Network of Representation

** This post is just another self-revelation piece. There is no evidence supported or academic grounded. Thus, READ CAREFULLY **

In Blogging class, Carolyn mentioned about social network for animal lovers (see the list in class’s wiki).  Now the social network welcome more dimensions of representations. The representation network allows people to maintain their own identity while they can grow their nodes of connection. However, the representation has to be unique and can be link to owner’s identity.

I tried to catch what are today’s keywords from danah’s talk. Representation is one of the words. As long as I remember, I had not heard the word “identity” much. Well yeah, it was not a talk primarily about identity but I would think the term would appear more somewhere during the talk. Many scenarios discussed dealt with something about someone, but not quite exactly “identity”. Why did I say so?

What is actually identity?

Here are what I got from wikipedia:

In philosophy, the issue of personal identity concerns the conditions under which a person at one time is the same person at another time. From personal identity

.

Identity is an umbrella term used throughout the social sciences for an individual’s comprehension of him or herself as a discrete, separate entity. From identity (social science).

The crisis at friendster is the one proving that people would like to play with the conditions under which a person at one time is NOT the same person at another time. A fake profile does not leave any clue about a people who created it. Therefore, the word identity might not fit into social network scheme anymore. I would leave identity for idealistic situation. Instead, I prefer to use representation as a broader sense of identity. In another sense, the representation is the form of communication of identity.

So what are the differences between identity and representation?

Here is from what I understand. Think about the beginning of the classroom. A teacher would want to check the attendance by calling individual student’s names. Students are expected to reply back, “Yes!”. Generally, a teacher would look up from the name list and see the position of the one just responded. However, there could be a case when a teacher never looks up from the list and keep reading the students’ names. What the teacher uses for validation the identities are the students’ voices. Students use their voice as representation. Therefore, in case that I am absent that class and I have a friend who can pretend my voice, he could use my “representation” to prove my identity and existence.

It is the case that Claimid has aboutness section with “about me” and “not about me” option. Definitively, I do not think what is “not about me” (even it is “created by me”) can considered as identity. Instead, it is another form of representation that can be link to me identity (if applicable or allowed).

Why is it significant in social network study?

The ideal situation of social network such as facebook, myspace, orkut, or friendster, would be that all members reveal their actual identity. In that case, we do not need to concern about the representation. However, in the reality, whether physically or virtually, (or whether show or not) there are various dimensions of personal representation out there. For example;

Continuum of personal representation (From my conceptual mapping)

Real ———-> Masked ———-> Liar

Real refers to a person who reveal their own identity and maintain it everywhere and over period of time. This person also has a single role replicating across different communities.

Masked refers to people who reveal their own identity. However he or she might not maintain it everywhere and over period of time. However, across different communities, this guy change his roles.

Liar refers to people who fake their identity without maintain it. Definitely, s/he has different roles from community to community. The trickest thing that I am thinking now is if s/he maintain it over period of time and everywhere, can liar become real?

These dimensions should have different patterns of representation. If we could recognize these patterns, we might be able to develop a system to effectively police and govern online community. We can use Rhetoric situation to frame the concept. Also, we can connect this framework to study how trust happen in social network. What factors affect the maintenance, improvement, or deconstruction of trust in that environment? This understanding would help us to understand the characteristics of the community/society.

In terms of applicability, the understanding of representation would help the innovation of new type of social networking (unless we think “Ok, it’s enough”).

กินชาเขียวป้องกันโรคหัวใจ

New Scientist รายงานผลการวิจัยฉบับใหม่ของมหาวิทยาลัย Tohoko ในประเทศญี่ปุ่นเกี่ยวกับการดื่มชาเขียว ใช้กลุ่มตัวอย่างกว่าสี่หมื่นคน โดยเริ่มศึกษามาตั้งแต่ปี 1994 พบว่า คนที่ดื่มชาเขียว 5 ถ้วยหรือมากกว่าต่อวันมีอัตราความเสี่ยงที่จะเป็นโรคหัวใจน้อยกว่าคนที่ดื่ม 1 ถ้วยหรือน้อยกว่าต่อวัน แต่รายงานฉบับนี้ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างการดื่มชาเขียวกับความเสี่ยงที่จะเป็นโรคมะเร็ง

ว่าแต่ก็ไปต้มชาเขียวมาดื่มเลยดีกว่า…

อีกชื่อของประเทศไทย

อีกข่าวของ The Nations บอกว่า นักประวัติศาสตร์ไทย ค้นพบชื่่อของตำแหน่งของกรุงศรีอยุธยาบนแผนที่ในยุคศตวรรษที่ 15 (ค.ศ.1502) เป็นภาษาอิตาเลี่ยน โดยใช้ชื่อว่า Scierno ในขณะที่แม่น้ำเจ้าพระยาก็ใช้ชื่อว่า “fl.Scierno”

แต่ที่น่าสนใจก็คือ ในข่าวเขียนว่า นักประวัติศาสตร์และนักศึกษาจะรู้จักเมืองไทยในชื่อเหล่านี้ “Odia, Iudia, Sian, Syam and Siam” อ่านแล้วรู้สึกตกใจ ว่า เอ่อ ทำไมเราเคยเห็นแค่ 2 อันหลังเอง ส่วนสามชื่อแรก ไปเจอแถวไหนอ่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อน

Me and My Antennas: A Validation of Information Needs

I first read Wiegand’s Mom and Me article published in 1998 a couple of years ago when I was taking “Understanding of Information” at Pitt. I had a chance to read it again for the User Perspectives class recently. The article raised a case where the author as a son helped his mom to buy a car. Although he had gone through all kind of research process, his mom seems neglected the information gained from “should-do” or “best practice” process.

Personal Information Economy of Mom and Me?
Professor Wiegand refers to personal information economy as the way the people value information differently. However, this might not be a case if he realized that his mom already made up her mind for whatever reason. In that case, the issue might fall into communication component rather than the personal information economy. As in library perspective, it could be compared to reference interview. One this that he may need to know is his mom wanted to buy a specific brand name car from a specific dealer rather than wanted to buy a car. Well if his mom wanted a specific car, why did she ask him to help her then?

As he stated when he told his mom that we would bring her to a public library to check out consumer report. She agreed but “seems confused“. Yes, she maybe confused whether she should be consulted by consumer report. Or she maybe confused that why he has to go to public library to get a consumer report. Or the confusion may come from the uncertainly of getting the one in her mind. But… what was it exactly her confusion? and what exactly in her mind?

Maybe she just wanted someone to validate her decision making. In this case, she already made decision and that car was the only one choice in her mind. She might just want him to go help for helping in negotiation and collect information just for that specific car with that specific dealer. As we all know, two is more powerful than one in doing both activities… So maybe he was just a source of validation of his mom’s decision.

Suggestica!

Just came across this today from library stuff blog, Suggestica.

“[w]e bring the best suggestions (books, audio, video) from Trusted Authorities in various disciplines. Choice overload? Not anymore.”

I think it is interesting in a couple of ways. First, I think it works like “book reviews by celebrities”. In scholarly communication, book reviews are pretty much common. However, the reviews can result positive and negative feedback. However, Suggestica offer books (or medias) with possitive feedback by famous people. This is also another good sources for acquisition librarians to select the resources for their libraries.

Anyway, they referred that market research categorize readers’ selection behaviors, including browsers, trackers, analyzers, seekers. And they believe that the seekers (following trusted authorities) are more successful. I think it is conceivable.

I understand that the link to Amazon is useful. However, it bring the question about trustworthiness of the site, since it looks more commercialized than informative. Well, it’s not a big deal for me.

Overall, I wonder how successfull it is going to be? and for how long? since I don’t see much 2.0 element on this website as it looks like.

อันดับมหาลัยไทยเพื่อใคร

วันนี้เล็กกี้เอาลิงค์ข่าวเกี่ยวกับ การจัดอันดับสถาบันอุดมศึกษาไทย มาให้อ่านบน weareit.net

แน่นอนเมื่อมีการจัดอันดับ มันก็ต้องมีคนที่ดีกว่าและคนที่ด้อยกว่า คนที่ดีกว่าก็หน้าบานกันไป แล้วก็สงบปากสงบคำ คนที่ด้อยกว่าก็มักจะออกมาบอกว่า สถาบัน x เนี่ยนะ ได้แค่นี้ ไม่จริง เพราะฉะนั้น rank นี้ไม่น่าเชื่อถือ blah blah blah… (ดูได้จาก comment ในข่าวนั้นเป็นตัวอย่างได้) แต่นักวิชาการด้านสังคมศาสตร์หรือนักวิชาการศึกษาบางคนก็อาจจะออกมาบอกว่า ไม่ชอบการจัดอันดับในสังคมเลยด้วยซ้ำไป อันนี้ก็คงเป็นอีกแนวหนึ่ง

จริง ๆ การจัดอันดับเป็นเรื่องไม่ยาก แต่การสร้าง rank ที่มีมาตรฐานและใช้ “วัด” ได้จริงนั้น ก็ถือเป็นเรื่องยากเหมือนกัน ถามว่าทำไมถึงยาก ก็เพราะมันไม่ใช่นึกจะเอาเกณฑ์อะไรมาก็ได้ ตามแต่ใจคิด แต่มันจะต้องมีวัตถุประสงค์หรือเป้าหมายว่าจะจัดอันดับ เพื่ออะไร

ทำไม USNews ถึงมี rank แยกกันระหว่าง Best Undergraduate School กับ Best Graduate School ก็เพราะคนใช้อันดับแต่ละกลุ่มใช้ข้อมูลและมองเห็นเกณฑ์แตกต่างกัน อย่าว่าแต่ละกลุ่มเลย แต่ละคนก็ให้น้ำหนักของแต่ละเกณฑ์ยังไม่เท่ากันเลย ลองนึกดูตาม

อัตราส่วนนักศึกษาต่ออาจารย์ 20% บุคลากร 20% งบประมาณ 20% ความเป็นนานาชาติ 10% และการได้รับรางวัล 10%

ถ้าคุณคิดเองคุณจะให้สัดส่วนการให้คะแนนยังไง บางคนก็อยากให้สัดส่วนของอาจารย์มากกว่าบุคลากร บางคนบอกว่างบประมาณน่าจะน้อยหน่อย บางคนบอกความเป็นนานาชาติไม่น่าจะคิด หรือให้น้อยหน่อย หรือให้แค่ 8% บางคนบอก 3, 4, 5% ก็มี ซึ่งแท้จริงแล้วมันก็เกี่ยวกับความน่าเชื่อถือ (reliability) ทั้งสิ้น ถ้า สกอ. สามารถพิสูจน์ได้ว่าเกณฑ์ที่ให้มามันเหมาะสม เป็นสัดส่วนน้ำหนักที่คนส่วนใหญ่ยอมรับ ผมว่าก็น่าจะดีไม่น้อย

ย้อนกลับมาที่เรื่องเกณฑ์ใหม่ แน่นอนว่าการจัดอันดับครั้งนี้ มันไม่สมบูรณ์ อย่างที่เค้าอ้างว่า student selectivity นั้นไม่ได้เอามารวม เพราะคะแนนที่ได้จากการเอนทรานซ์ไม่ครบถ้วน คำถามที่น่าจะถูกถามต่อว่า แล้วเมื่อไหร่จะครบถ้วน??? รอได้มั๊ย ทำไมต้องรีบทำ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันอาจจะมีผลต่อการจัดอันดับก็ยังดันทุรังประกาศ ทำให้เกิดคำถามต่อว่า สรุปแล้วจะเอาเกณฑ์นี้มาทำอะไรกันแน่… หรือจะเอามาเพื่อแค่โชว์ผลงานก่อนจะปลีกตัวออกไป หรือจะบอกว่าต่อไปเค้าจะเอาจริงจังกับการจัดอันดับ

จริง ๆ กลุ่มเป้าหมายของการจัดอันดับ มันมีได้ตั้งแต่ตัวสถาบัน เด็กนักเรียน นักศึกษา ศิษย์เก่า หรือแม้แต่กระทั่งผู้ปกครองเอง สถาบันการศึกษาก็อยากได้ข้อมูลเพื่อเอาไปปรับปรุงสถาบันของตัวเอง ตามเกณฑ์ที่เค้ากำหนดไว้ (ถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่า มันอาจไม่ได้นำมาซึ่งความสำเร็จอย่างแท้จริงในระดับองค์กรก็ตาม) ในขณะที่เด็กเรียนมัธยมปลายที่กำลังเลือกและหาที่เรียนก็ต้องหาที่เรียนที่ดี และคิดว่าเหมาะสมกับตัวเอง หรือคนที่อยากจะเรียนต่อในบัณฑิตศึกษา ก็ต้องอยากรู้ว่าที่ไหนดี ศิษย์เก่าก็ลุ้นว่า ถ้า rank ดี ก็หมายถึงเรามาจากที่ดี ก็อาจจะมีเงื่อนไขในการทำงานเพิ่มมากขึ้น เพื่อเพิ่มค่าตอบแทน ส่วนผู้ปกครองก็อยากรู้ว่าไอ้ที่ลูกจะไปเรียน มันดีแค่ไหน คุณภาพเป็นอย่างไร

ไอ้คำว่า “คุณภาพ” เนี่ยแหละ ที่คนมองต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทำไมผมถึงบอกว่าอย่างสิ้นเชิง ก็เพราะบางคนไม่ได้มองปัจจัยด้านการเรียนการสอน หรือการวิจัยเลย แต่กลับไปมองถึง “คุณภาพชีวิต” มากกว่า เช่น สภาพความเป็นอยู่ หอพัก ความสะดวกสบาย ความปลอดภัย อัตราอาชญากรรม หรือการเสียชีวิต อัตราการเจ็บป่วยด้วยโรคติดต่อ เหล่านี้เป็นต้น ซึ่งถามว่าผิดไหม ไม่ผิดเลย (ถึงแม้บางคนจะมองเป็นเรื่องตลกก็ตาม) แต่ผมว่ามันก็บ่งบอกถึงคุณภาพของสถาบันการศึกษาได้เช่นกัน หรือแม้แต่ปัจจัยที่เกี่ยวกับการเรียนการสอนเอง ก็ยังขาดไปหลายประเด็นเช่น ห้องสมุด และสิ่งอำนวยความสะดวกทางการศึกษาต่าง ๆ เช่น เครื่องคอมพิวเตอร์ ห้อง lab หรือแม้แต่ปัจจัยที่ผมคิดว่าสำคัญมากคือ อัตราการออกกลางคัน ไม่ว่าจะด้วยการลาออก หรือไล่ออก และระยะเวลาโดยเฉลี่ยที่นักศึกษาใช้เวลาในการศึกษา อัตราการได้งานทำหลังจากจบการศึกษา เหล่านี้ก็มีความสำคัญทั้งสิ้น เพียงแต่ในบริบทที่แตกต่างกันไป หรือแม้แต่บางครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์เก่ากับสถาบัน ก็เอามาใช้วัดได้เช่นเดียวกัน สถาบันที่ศิษย์เก่าไม่ค่อยอยากจะกลับไป มันก็อาจจะหมายความว่าอะไรได้บางอย่าง นี่ยังไม่รวมปัจจัยด้านคุณภาพของคณาจารย์ อีกนะเนี่ย…

ผมไม่เถียงว่า เกณฑ์ที่เอามาใช้มีความเหมาะสม แต่ผมอาจจะต้องบอกว่า มันไม่สมบูรณ์ มากกว่า เพราะผมไม่รู้ว่าข้อมูลที่ได้ สกอ. อยากจะให้เอาไปทำอะไร ถ้าจะเอาไปใช้ภายในแล้วไม่ได้มีการประกาศอย่างเป็นทางการ ผมเองก็คงไม่ว่าอะไร แต่ถ้าเปิดเผยมาแล้ว ก็อาจจะต้องอธิบายซักนิดนึงว่า ที่มาที่ไปของแต่ละส่วนมันเป็นอย่างไร ไม่อย่างนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับที่ใครก็เอาสถาบันตัวเองขึ้นเป็นอันดับต้น ๆ เหมือนกัน แต่ยังไงก็ต้องชมเชยที่กล้าทำออกมา

จริง ๆ ผมเชื่อว่ามีงานวิจัยหลายชิ้นพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้แล้ว ทั้งของฝรั่งและของคนไทย คาดว่าน่าจะมีปรับปรุงต่อไปในอนาคต ถ้าคนไม่เบื่อการจัดอันดับเสียก่อน

Quantitively Thinking

This is the first post in my new blogging series on “iTeaudemia“. Since every single class I’m taking this semester requires reflective journals, I would use this space to blog about my thought, difficulties, anxiety, and such regarding to the classes. A number of people might wonder why I release this stuff publicly, instead of keep it privately for my own sake. I know that people hate to show their weaknesses like stupidity, ignorance, and such on public space (e.g. personal blogs). 

However, I take it as a part of my learning. No one is perfect, as everyone knows. It is not just my future historical records. I hope it would help someone, at least one, to learn from my understanding and failures during my study.

My first class for Fall 06 began on two days ago with SOCI 708 Statistics for Sociologists taught by Cathy Zimmer. I am required to take two consecutive statistics classes during my coursework period. Since there is no statistics class available within my school, I decided to go with the one in Sociology department. I am taking this one because the application of statistics would be beneficial to my future research plan.

Two texts are required for this particular class. There are:

Frankfort-Nachmias, C. & Leon-Guerrero, A. (2006). Social Statistics for a Diverse Society. 4th ed. Thousand Oak: Pine Forge.

and

Allision, P. D. (1999). Multiple Regression: A Primer. Thousand Oaks: Pine Forge.

I didn’t realize that both of them are published by the same publisher. Anyway, most of the class will use the first one.

After reading two chapters of the first book (later called FN+LG), I found this book is very interesting. I know it is intended to use for undergraduate class. As a person to trying to recover their statistics knowledge, I think this book very well covers the introductory and things to remember.  Also I think it would be beneficial to those who are totally new to statistics (of course! that’s what the author intended to).

My first concern about learning statistics is to catch up the content of the class.  If I somewhere lost on the way, it is quite tough  for me to keep following.  I need to get back to make sure I understand particular stuff.  Therefore, one of the features I like the most about this book is the little excerpt summarizing content each section.  It helps me a lot to remind me when I get lost (which happened to me quite often).  And definitely it save my time because I do not need to read the whole long paragraph which is full of example.

ปรัชญาชีวิตของมาเรีย

วันนี้เอาหนังสารคดีเรื่อง Maria Querida เป็นหนังชีวประวัติของนักคิด นักสิทธิสตรี นักต่อสู้ทางการเมือง และนักปรัชญาหญิงชาวสเปนที่ชื่อ Maria Zambranoมาฝากกัน จริง ๆ ตัวหนังไม่มีอะไรมาก เป็นหนังกึ่งชีวประวัติของ Maria ผ่านช่วงชีวิตต่าง ๆ โดยผูกเข้ากับ ความสัมพันธ์ระหว่างผู้กำกับหนังหญิงคนหนึ่ง ที่พยายามจะทำหนังสารคดีเกี่ยวกับตัวเธอ ดูแล้วก็แปลกดี ดูเหมือนจะโจทย์จะง่ายไปหน่อย แต่ก็ถือว่าแปลกแหวกแนวดี

ตัวหนังก็เป็นการผสมกัน ระหว่างภาพประวัติศาสตร์ของมาเรีย กับเหตุการณ์ชีวิตของผู้กำกำับหญิงคนนั้น แล้วก็มีตัวละครเสริมเข้ามา

แต่ที่น่าสนใจที่สุดสำหรับหนังเรื่องนี้ น่าจะอยู่ตรงที่ dialogue ที่เอามาใช้ในหนัง มีอะไรที่สะดุดหูเยอะดี โดยเฉพาะบทสนทนาที่เกี่ยวกับพวกปรัชญา เลยเก็บเอามาฝากกัน

“I’m working on the same thing. I attempt my thinking to clarify all I’ve done throughout my life….”

นักข่าว: “What do you think of love?”
มาเรีย: “The central passion in life is love, that great river that takes up all passions to transport them to the death they aspire to. Only love can penetrate death. All other passions are blind or look crosswise standing still magnetized or rushing forward headlong. Only love can achieve vision. Only love can detach itself from all else. It alone can compete with hope and despair and defeat them. Love anticipates death and makes the life of he who lives it die a thousand deaths and of achieveing freedome through obeying”

นักข่าว: “What do you think of death?”
มาเรีย: “It’s good idea to coexist and get on well with it”

“How could I have lived without knowing that this was neccessary?”

ยังมี quote อื่น ๆ ที่น่าสนใจอีก ถ้ามีเวลาก็คงจะไปหาหนังสือที่เธอเขียนมาอ่านดู

เมื่อ Blog เป็นสิ่งจำเป็น

เทอมนี้ลงเรียนวิชานึงชื่อ Blogging, We the Media and Virtual Communities ของ Paul Jones คาดว่าจะเป็นวิชาที่น่าสนุกทีเดียว วิชานี้รับคนเรียนแค่ 9 คน เป็นวิชาเชิงสัมมนา ก็เน้นอ่านแล้วพูดเอา… สิ่งหนึ่งที่ค่อนข้างกังวลก็คือ ความเป็น Americanization ของคลาส เพราะดูจากคนเรียนแล้วมีเราเป็นต่างชาติคนเดียว แล้วก็คิดว่าไม่รอดแน่นอน ที่จะต้องคุยกันเรื่องที่ต้องมีบริบทอเมริกันจ๋า ไม่ดีเพราะเราจะคุยไม่รู้เรื่อง แต่ก็จะดีเพราะเราจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ ๆ

แล้ว 25% ของวิชานี้ ได้มาจากการเขียน blog ไม่ว่าจะเป็นของตัวเองหรือของ class อย่างน้อย 3 post ต่ออาทิตย์ ยังไม่รู้จะต่อรองได้หรือเปล่าว่าเอาเป็น blog ภาษาไทยได้มั๊ย อิอิ ไม่งั้นก็คงต้องเขียนเป็นภาษาอังกฤษ หรือไม่ก็ทำเป็นสองภาษา เดี๋ยวลองไปปรึกษาอาจารย์ดูก่อน อิอิ

ที่น่าสนใจของ class ก็คงจะเป็นคนดังที่จะมา lecture อาจจะประมาณพูดคุยมากกว่าใน class ไม่ว่าจะเป็น Jay Rosen จาก PressThink แล้วก็ยังมี Dan Gillmor คนเขียนหนังสือ We the Media (ตอนนี้ยังเป็น tentative อยู่ว่าจะมาเมื่อไหร่) ซึ่งคลาสนี้ก็คงจะเน้นเรื่อง สื่อสารมวลชนแบบรากหญ้า (Grassroot Journalism) ถ้ามีอะไรดี ๆ จะเอามาฝากละกันครับ…

อนาคต…ตกงาน

ข่าวชิ้นหนึ่งของ The Nation วันนี้ เกี่ยวกับสภาพัฒน์แถลงการณ์ เกี่ยวกับอัตราการจ้างงานของนักเรียนนักศึกษา ภายใน 5 ปีข้างหน้า ว่า 15 เปอร์เซ็นต์ของคนที่จบการศึกษาทั้งในระดับมัธยมศึกษาและมหาวิทยาลัยกว่า 2.3 ล้านคน (หรือประมาณ 34,500 คน) จะไม่สามารถหางานที่เหมาะสมได้ เนื่องจากโรงเรียนส่วนใหญ่เปิดการเรียนการสอนในสาขาวิชา ที่ตลาดงานมีขนาดเล็ก นอกจากนี้มีประมาณ 300,000 คนเท่านั้นที่จะได้ทำงานใน field ที่ตัวเองต้องการ (ประมาณ 85,000 คนจะอยู่ในสายวิทย์-คณิต) ที่เหลือไม่ตกงานก็ได้ทำงานที่ไม่ตรงกับ field ที่ต้องการหรืองานที่ไม่เอาวุฒิปัจจุบัน

ในขณะตำแหน่งงานในสายอุตสาหกรรม textiles, ยาง, การท่องเที่ยวและการผลิตจะมีตำแหน่งว่างเป็น ล้าน ตำแหน่ง โดยสภาพัฒน์ฯ แนะนำให้มีการลงทุนด้าน HRD (Human Resource Development) เพื่อพัฒนาให้เกิดเศรษฐกิจฐานความรู้ มากกว่าที่จะเป็นระบบที่เน้นการใช้ทรัพยากร

อ่านแล้วก็น่าตกใจ เพราะ คนตกงานสมัยนี้ ไม่ใช่เป็นคนที่ไม่มีความรู้ ไม่มีความสามารถ หากแต่ไม่มีโอกาสมากกว่า คนไทยมักจะถูกสอน (และผมเชื่อว่าค่านิยมนี้ก็ยังมีอยู่) ว่า “โตขึ้นให้เป็นเจ้าคนนายคน” (อย่างน้อยก็ผมคนนึงหล่ะ) เพราะฉะนั้นการจะได้เป็นเจ้าคนนายคนอย่างมั่นคง ก็จะต้องไต่เต้ามาจากการเป็นลูกจ้าง ลูกน้องเค้า เพราะฉะนั้นคนที่จบการศึกษาส่วนใหญ่ไม่ว่าจะระดับไหน จึงมักจะเริ่มต้นชีวิตการทำงานด้วยการเป็นลูกจ้าง มากกว่าการเป็นเจ้าของกิจการตัวเอง เนื่องจากมีความมั่นคงมากกว่า ซึ่งจริง ๆ แล้ว ตอนนี้ในอเมริกา สถาบันการศึกษาชั้นนำหลายแห่ง ก็พยายามจะ integrate แนวคิดการเป็นเจ้าของกิจการ (Entrepreneurship) เข้าไปในหลักสูตร ซึ่งผมก็เป็นว่าเป็นอะไรที่น่าสนับสนุนอย่างยิ่ง เพราะอย่างน้อยถ้าตกงาน ก็ยังมีโอกาสที่จะช่วยเหลือตัวเองด้วยการเป็นเจ้าของกิจการได้ จริงอยู่ที่ของแบบนี้ บางทีมันก็สอนกันไม่ได้ เพราะบางคนว่ามันเป็น “ทักษะ” มากกว่า “ความรู้” แต่ผมก็ว่ามันเหมือนกับ “ความเป็นผู้นำ” นะ ที่การที่มีการเรียนการสอนสอนวิชาพวกนี้ ไม่ได้ทำให้เค้าเป็นเจ้าของกิจการหรือเป็นผู้นำได้ทันที แต่มันสอนให้พวกเค้า “กล้า” ที่จะลุกขึ้นด้วยตนเองต่างหาก

จริงอยู่ที่ส่วนหนึ่งต้องโทษสถาบันการศึกษาที่ตะบี้ตะบันเปิดการเรียนการสอนกัน โดยไม่ดูว่าประเทศชาติต้องการคนประเภทไหนมากกว่ากัน หากแต่ส่วนใหญ่จะดูว่า จะสอนอะไรให้เอาเงินเข้ามหาวิทยาลัยมากที่สุด ซึ่งก็เป็นธรรมดาของธุรกิจการศึกษาในปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นของรัฐหรือเอกชน เอาอย่างง่าย ๆ งานบรรณารักษศาสตร์ (ไม่รวมสารสนเทศศาสตร์) จริง ๆ ผมก็ไม่มีตัวเลขเป๊ะ ๆ อยู่ในมือ แต่เท่าที่สังเกตุมา สาขาวิชานี้ก็มีบัณฑิตออกมาในตลาดงานไม่น้อยกว่า หมื่นคน หากแต่ตำแหน่งงานมันไม่เยอะ อีกอย่างค่าตอบแทนก็ไม่ดึงดูดใจ ทำให้คนจบสายนี้ก็ไม่ค่อยอยากจะทำงานในห้องสมุด ในขณะที่คนที่ทำงานห้องสมุด หลายคนก็ไม่ได้จบสายนี้ มันก็เลยดูอีรุงตุงนังไปหมด

ตอนนี้ที่โรงเรียนก็กำลังทำงานวิจัยชิ้นนึง (ซึ่งผมก็เข้าไปอยู่ใน project นี้ด้วย) ก็คือ Future of Library Workforce Study ก็คือ ดูหลาย ๆ อย่างเกี่ยวกับงานสายห้องสมุดในอนาคตอันใกล้นี้ว่าจะเป็นยังไง ก็เป็นการวิจัยเชิงสำรวจทั้งประเทศ ก็คิดว่าคงจะได้ผลวิจัยออกมาเร็ว ๆ นี้ ให้ได้อ่านกัน จริง ๆ งานวิจัยลักษณะนี้ก็ถือได้ว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการวางแผนในหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นเชิงเศรษฐกิจ การศึกษา และผมเองก็คิดว่าน่าจะมีการทำกันอย่างเร่งด่วน ก่อนที่อะไร ๆ จะสายเกินไป

ตอนท้ายของข่าว ก็ทำให้ผมรู้สึกทะแม่ง ๆ หน่อย ๆ เกี่ยวกับระบบเศรษฐกิจ ผมเองก็ยังไม่ได้อ่านแผน ฯ​ ฉบับที่ 10 เลย แต่ในข่าวนี้บอกว่าเค้าจะเน้นเศรษฐกิจแบบพอเพียง.. พออ่านก็รู้สึกสับสนนิดหน่อย อาจจะเป็นด้วยผมด้อยปัญญา เลยยังงง ๆ กับข้อแนะนำของสภาพัฒน์ ฯ​ เกี่ยวกับแนวทางเชิงปฏิบัติที่จะเน้นเศรษฐู้แบบพอเพียง และก้าวไปสู้การเป็นสังคมเศรษฐกิจความรู้ เพราะผมมองว่าเศรษฐกิจแบบพอเพียง (ตามที่ผมเข้าใจนะครับ) เป็นระบบเศรษฐกิจที่เน้นการใช้ “ทรัพยากร” อย่างคุ้มค่า และไม่เน้นการแข่งขันเพื่อการเติบโตทางเศรษฐกิจ ในขณะที่เศรษฐกิจฐานความรู้ที่ผมเข้าใจเนี่ย มันมีรากฐานมาจากการแข่งขัน ใครรู้มาก คนนั้นก็มีโอกาสรวยมากกว่า นั่นก็คือ มันยังเน้นระบบทุนนิยม ที่ยังชอบความได้เปรียบทางการแข่งขัน แต่ยังไงเสีย อย่างที่ผมบอก ผมอาจจะต้องลงไปดูที่ตัวแผนใหญ่อีกที แล้วอาจจะต้องดูแนวทางการพัฒนาอีกทีว่าจะออกมาในแนวไหน ถึงจะเรียกได้ว่า เป็น “เศรษฐกิจฐานความรู้แบบพอเพียง“

Mashing Up the Library Competition

เป็นที่รู้กันว่า Library 2.0 จะเข้ามามีบทบาทอย่างมากในการให้บริการสารสนเทศในห้องสมุดเร็ว ๆ นี้ ยกตัวอย่างเช่น OPAC ที่ integrate กับแผนที่, Amazon’s Reviews, หน้าปกหนังสือ, หรือ user-based tags ซึ่งถ้าจะรอเหล่าบรรดา vendor ก็คงจะไม่ไหวแล้ว เพราะตอนนี้อะไร ๆ ก็ไวเหลือเกิน

แต่จริง ๆ แล้ว อาจจะมี idea ทีมัน innovative มากกว่านี้ Talis จึงจัดการแข่งขัน Mashing Up The Library โดยหลัก ๆ ของการแข่งขันไอเดียที่จะนำข้อมูลห้องสมุด ไปใช้ผ่านแนวคิด Web 2.0 ผ่าน API ที่เปิดให้เข้าไปใช้ ซึ่งตัวอย่างของ API ที่ใช้กันก็ดูรายละเอียดได้จาก http://www.talis.com/tdn/competition_sources

หมดเขตรับสมัครวันที่ 18 สิงหาคมนี้นะครับ

บรรณารักษ์กับงานออกแบบ

ใครคิดว่าการออกแบบห้องสมุดเป็นเรื่องง่าย ก็แค่เอาโต๊ะ เก้าอี้ แล้วก็ชั้นหนังสือมาตั้ง เท่านั้นก็เสร็จ หรือ คุณคิดว่า Requirement การออกแบบห้องสมุดที่คำนึงถึงแต่ “รูปลักษณ์” และ “ความสวยงาม” เพื่อดึงดูดผู้ใช้เป็นสำคัญ ผมก็คิดว่ามันว่ามันไม่น่าจะเรียกว่า “การออกแบบ” ได้ เพราะจริง ๆ แล้วลักษณะการออกแบบเฉพาะงานห้องสมุด ถือเป็นสิ่งท้าทายอย่างยิ่ง

บรรณารักษ์ส่วนใหญ่มักคิดว่า หน้าที่ทั้งหมดการออกแบบเป็นหน้าที่ของสถาปนิกและมัณฑณากรเป็นเสียส่วนใหญ่ เนื่องจากตัวเองไม่มีความรู้ด้านการออกแบบ หรือหัวทางศิลปะเลย (หรือจะเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ร้อยแปด) ก็เลยมักจะไม่ค่อยมีปากเสียงกับนักออกแบบเท่าไหร่ ยิ่งถ้าเป็นคนไม่พูดไม่จาแล้วหล่ะก็ เอาไงก็เอากัน ไม่อยากคิด ไม่ใช่เงินเรา จริง ๆ แล้วการคิดงานแบบนี้ บรรณารักษ์จำเป็นที่จะต้องใส่หัวใจของ “คนทำงาน” และ “คนใช้” ลงไป แล้วก็พยายามช่วยนักออกแบบให้มากที่สุด จริงอยู่ที่นักออกแบบเป็นคนที่มี idea (และมักจะอ้างว่า ตนเองเป็นคนใช้ห้องสมุดบ่อย หรือแม้กระทั่งไปดูงานสถาปัตยกรรมห้องสมุดจากทั่วโลกมาแล้ว) แต่คนที่รู้จักคนใช้ (และ/หรือคนที่จะมาใช้) คือ คนที่ได้ใกล้ชิดและรู้จักกับผู้ใช้ห้องสมุด นั่นก็คือ บรรณารักษ์นั่นเอง อีกประการหนึ่งที่บรรณารักษ์จะต้องเอาใจใส่ก็คือ การปะทะผู้ใช้ เมื่อมีคำถามหรือคำติชม บรรณารักษ์ก็จะเป็นด่านแรกที่ “โดน” ก่อนเพื่อน

ช่วงเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมา ห้องสมุดทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นในอเมริกา ยุโรป รวมไปถึงเอเชียเอง ต่างก็มีความพยายามในการที่จะ Redesign ให้เป็น state of the art เพราะถือว่าห้องสมุดเป็นสถานที่ทางวัฒนธรรมของชุมชน ดังจะเห็นได้จากหนังสือและพวกสิ่งพิมพ์ต่อเนื่อง ทางด้านห้องสมุดและสถาปัตยกรรม ก็จะมี Feature เกี่ยวกับการออกแบบห้องสมุดออกมาทั้งสิ้น เช่น Architecture, American Library, Library Journal ล่าสุด Library + Information Update ของฝั่งอังกฤษ (วารสารของ CILIP) ก็นำสถาปัตยกรรมและการออกแบบห้องสมุดมาเป็น Theme ของวารสารฉบับล่าสุด ก็ลองไปหาอ่านมาดูคับ

นอกจากนี้ สำหรับคนที่ต้องการ Idea ดี ๆ มาใช้ ในอังกฤษเค้าก็พยายามรวบรวมข้อมูลเหล่านี้ไว้ในเว็บไซต์ของ Designing Library: Library Buildings Online ก็มีฐานข้อมูลเกี่ยวอาคารห้องสมุด รวมไปถึงบทความและรูปภาพที่น่าสนใจ

คนทำงานห้องสมุดในเมืองไทยส่วนใหญ่มักอ้างว่า ต้องการเปิดหูเปิดตา และหาความรู้เพิ่มเติมด้วยการไปดูงาน มากกว่าการอ่านหรือหาความรู้จากตำราเอาเอง (เพราะไม่ค่อยมีเวลา) แน่นอนว่าการไปดูงาน มันช่วยให้เราเห็นภาพว่ากระบวนการมันทำยังไง หรือสิ่งที่แปลกใหม่มันเป็นยังไง แต่การอ่านเนี่ย ถึงแม้ว่ามันจะน่าเบื่อหน่าย มีแต่ตัวหนังสือ ภาพก็นิ่ง ๆ ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่อย่าลืมว่า แต่ก็ช่วยสร้างจินตนาการและฝึกการคิดเชิงวิเคราะห์และสร้างสรรค์ไปด้วย ซึ่งจะทำให้สามารถทำงานทีี่เกี่ยวข้องกับการออกแบบได้ดีมากกว่าการชี้นิ้วแล้วบอกกับนักออกแบบว่า อยากได้แบบที่นั่น ที่โน่น ที่นี่…

ปรับเปลี่ยนหรือเลียนแบบ

มีงานเขียนเชิงวิเคราะห์วิจารณ์ (Brief Communications) ชิ้นนึงเกี่ยวกับการศึกษาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ยุคใหม่ของไทย ซึ่งเขียนไว้ตั้งแต่เมื่อสองปีที่แล้ว… แต่เมื่อนำไปให้อาจารย์ผู้ใหญ่ที่เคารพท่านหนึ่งอ่านเพื่อ review ท่านก็แนะนำให้กลับมาปรับปรุงใหม่ เนื่องจากเหมือนคนที่เขียนแล้วบ่นอะไรไม่รู้… เวลาผ่านไปเป็นปี ก็ยังไม่ได้ปรับแก้ให้มันเป็น academic เลย ก็เลยคิดว่า คงไม่เอาลงตีพิมพ์วารสารแล้ว เอาลงใน blog ตัวเองเนี่ยแหละ น่าจะ OK ที่สุด เพราะมันเข้ากับ concept “เรื่องเลอะเทอะ” ของ blog นี้มากกว่า อิอิ เสียดาย เพราะไม่มีเวลากลับมาแก้ไขใหม่เลย ดีกว่าปล่อยให้มันเก็บไว้ในกรุ เผื่อจะเป็นประโยชน์กับใครบ้างไม่มากก็น้อยนะครับ แต่หากดันทุรังส่งไปตีพิมพ์ไป ก็เกรงว่าจะโดนเขม่นเอาว่า ไม่มีสาระอะไรเลยแล้วยังส่งมาอีก เพราะฉะนั้นก็ถือว่าเป็นการคุยกันหรือแลกเปลี่ยนความคิดเห็นแล้วกันนะครับ อย่าคิดมาก!

ยาวหน่อยนะครับ.. ถ้าใครต้องการ PDF version เพื่อให้อ่านง่ายก็เขียน comment ไว้ละกันครับ (ปล. email ที่ส่งมาตอน comment จะไม่โชว์ เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวเรื่อง spam เด้อครับ)
ขอเน้นนะครับว่า งานชิ้นนี้ก็คงไม่สามารถอนุญาตให้นำไปอ้างอิงนะครับ

************************************

ปรับเปลี่ยนหรือเลียนแบบ: วิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ยุคใหม่

Modernization of LIS education in Thailand

บทคัดย่อ
การเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ในอุตสาหกรรมสารสนเทศ ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องของวงการการศึกษาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ทั่วโลก ประเทศไทยก็เป็นประเทศหนึ่งที่มีความพยายามในการที่จะพัฒนาการหลักสูตรการเรียนการสอน ให้มีความทันสมัยต่อการเปลี่ยนแปลงของวงจรสารสนเทศและตลาดงาน ไม่ว่าจะเป็นการปรับเปลี่ยนหลักสูตร การเปลี่ยนชื่อโรงเรียนและหลักสูตร อย่างไรก็ตามอิทธิพลของแนวคิดและการขับเคลื่อนทางเทคโนโลยีจากต่างประเทศ โดยเฉพาะจากประเทศที่พัฒนาแล้ว อาจทำให้เกิดช่องว่างที่ก่อให้เกิดปัญหาต่อการพัฒนาวิชาชีพอย่างยั่งยืนทั้งในระยะสั้นและระยะยาว นอกจากนี้มุมมองที่แตกต่างทำให้นักวิชาการเกิดภาพลวงในการปรับปรุงหลักสูตร ตลอดจนมองข้ามบางประเด็นที่ไม่ค่อยมีการพูดถึง ในวงการบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ ในประเทศไทย เช่น ศาสตร์ทางด้านการอ่าน การสื่อสารทางวิชาการ เป็นต้น แนวทางที่ควรได้รับการพิจารณาเพื่อการปรับปรุงหลักสูตรอย่างมีประสิทธิผลและประสิทธิภาพ ได้แก่ การร่วมมือกันระหว่างโรงเรียนบรรณารักษศาสตร์ ในการกำหนดทิศทาง การพัฒนาวิชาชีพและการจัดการเรียนการสอน เพื่อตอบสนองอัตลักษณ์และความต้องการของสังคม โดยเฉพาะในระดับชุมชนและท้องถิ่น มีการติดตามบัณฑิตอย่างต่อเนื่องและครอบคลุม ตลอดจนสนับสนุนการศึกษาอย่างต่อเนื่องในวิชาชีพ

Abstract
Changes in the information industry lead to the continuing transformation of Library and Information Science education worldwide. In Thailand, many library schools have been trying to develop their curriculum to respond to the rapid changes in the information life cycle and job market including adding and removing courses, changing school names and curriculum titles. Significantly enough, the influences of change in paradigm and technology from foreign countries, in particular developed countries, may cause considerable gaps contributing to short-term and long-term issues in sustainable development of the library profession. Furthermore, the different perspectives from foreign countries can cause illusion when comparing the curriculum with ones from foreign countries. Also some important scholarly issues could be skipped such as reading science and scholarly communication. The recommendations for these issues are also addressed; including the collaboration of library schools in terms of short-term and long-term direction in developing curriculum, supporting local communities, consistently and thoroughly following graduates, and encouraging continuing education in the profession.

หุ่นยนต์ลิ้น?

เพิ่งเขียนไปเมื่อ post ที่แล้วเกี่ยวกับเรื่องศิลปะกับวิทยาศาสตร์ คราวนี้มาอีกละ เป็นเรื่องหุ่นยนต์ชิมไวน์ ปรกติการดื่มไวน์ถือเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง คนที่ดื่มมัก “ถูกมอง” ว่าเป็นผู้มีรสนิยม แต่จริง ๆ แล้วไวน์เนี่ย มันมีตั้งแต่แบบถูกไปจนถึงชั้น​โคตะระจะแพง และคนที่ดื่มไม่เป็นเนี่ยก็อาจจะถูกหลอกได้ แบบฉลากเนี่ยบอกเป็นไวน์อย่างดี ชั้นหนึ่ง แต่ที่ไหนได้เอาของไม่ดีมาผสม ถ้าไม่ใช่คอไวน์ตัวจริง ก็อาจจะเสียเงินเปล่า พวกที่เป็น expert จริง ๆ ลิ้นเค้าจะสามารถพิสูจน์ได้เลยว่า ของจริงหรือของแท้ (ปล.ถ้าใครอยากเห็นว่าเค้าพิสูจน์กันยังไง แนะนำให้ไปดูแฟนพันธุ์แท้ตอนไวน์ อิอิ)

กลุ่มนักวิจัยในญี่ปุ่น ก็เลยพัฒนาหุ่นยนต์เพื่อการพิสูจน์ไวน์ว่า องุ่น ที่ใช้เป็นไปตามที่ระบุไว้ในฉลากหรือเปล่า โดยสามารถระบุรายละเอียดของส่วนผสมแต่ละประเภทของไวน์ 30 ชนิด ภายในเวลา 30 วินาที จำได้ว่าเคยอ่านที่ไหนไม่รู้ว่า มีคนพัฒนาหุ่นยนต์สำหรับการรับรสชาติแล้ว ผมว่าถ้าสามารถเอามารวมกับคุณสมบัติในการระบุส่วนผสมนี้ด้วย ถือว่าเป็นการใช้ประโยชน์ของหุ่นยนต์ได้ดี มากกว่าการสร้างหุ่นยนต์เพื่อมาเลียนแบบความสามารถของมนุษย์เท่านั้น…

จริง ๆ ทำให้นึกถึงเกี่ยวกับธรรมเนียมของกษัตริย์หรือขุนนางระดับสูงเลยแฮะ ที่จะต้องมีเจ้าหน้าที่ชิมอาหารเพื่อดูก่อนว่ามีพิษหรือไม่ ถ้าสมัยก่อนมีหุ่นยนต์พิสูจน์แบบนี้ แดจังกึมก็คงไม่ได้กลายมาเป็นหมอหลวงหรอก อิอิ

ชีวิตห้องสมุดที่น่าเหนื่อยใจ

เพิ่งจะไปเห็นโครงการประกวดห้องสมุดมีชีวิตของ TK Park มา ก็นับว่าเป็นโครงการที่ดีที่มีส่วนสำคัญในความพยายาม “กระตุ้น” ให้เกิดขึ้นในการบริหาร จัดการและให้บริการห้องสมุด โดยเอาตัวเองเป็นต้นแบบ ซึ่งสำหรับผมแล้วก็ไม่ผิดอะไร เพราะอย่างน้อยเค้าก็เป็นต้นฉบับห้องสมุดในห้างแห่งแรกในเมืองไทย เป็นห้องสมุดที่ “ดู”ทันสมัย และอย่างน้อยเค้าก็ทำให้เกิดความเคลื่อนไหวในวงการ

แต่อย่างที่ผมเน้นไว้แล้วว่า สิ่งที่เค้าทำอยู่นั้น มัน “กระตุ้น” ให้ตื่นตัวเฉย ๆ แต่ถ้าว่ากระตุ้นให้ไปถูกที่ถูกทาง หรือเป็นไปในทางที่ยั่งยืนแล้วหรือไม่ อันนี้ไม่ค่อยแน่ใจนัก… เพราะเท่าที่ดูการทำงานทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง (เท่าที่ดูมา)​มันไม่มีอะไรแปลกใหม่เลยในเชิงการบริหาร จัดการ… คนที่ทำงานห้องสมุดหลายคน มองว่าเป็นเพียงห้องสมุดที่มีสตางค์ในการตกแต่งเยอะแล้วมีกิจกรรมเยอะเท่านั้น

สิ่งหนึ่งที่ TK Park ทำพลาดเป้าหมายที่ตั้งไว้แต่แรกก็คือ กลุ่มเป้าหมาย ที่ท้ายที่สุดก็กลายเป็นกลุ่มเด็ก ๆ ไป แทนที่จะเน้นกลุ่มคนทุกกลุ่ม ซึ่งนั่นหมายถึงการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต… เอาหล่ะไม่อยากวิจารณ์ในภาพรวมมาก เอาเข้าเรื่องที่จะเล่าละกัน

หลังจากที่ไปอ่านกฏ กติกากับเกณฑ์การตัดสินการประกวดห้องสมุดมีชีวิตแล้ว ผมรู้สึกว่าการจัดกิจกรรมของ TK Park ในครั้งนี้มีข้อบกพร่องหรือข้อควรคำนึงถึงหลายประการที่มองข้ามไป และมันอาจจะทำให้เดินทางกันไปในทางที่ผิด ๆ ก็ได้

เรื่องแรก คือ ความคลุมเครือของโครงการ อาจเป็นเพราะผมอยู่วงนอกก็ได้ เลยไม่ทราบรายละเอียดมากนัก ถ้าว่าง ๆ อาจจะไปหารายละเอียดมาเพิ่มเติม.. เช่น เรื่อง ประกวด ชนะแล้วได้อะไร? ได้เงิน? ได้ประกาศนียบัตร? ได้โล่ห์? อะไรคือแรงจูงใจที่ทำให้คนทำงานต้องการให้ห้องสมุดของตัวเองได้รับคัดเลือก หรือถ้าใครรู้ช่วยกรุณาบอกด้วยละกัน ถามว่าทำไมมันสำคัญ

คนภายนอกมักจะนึกเสมอว่า งานห้องสมุดเป็นงาน routine ที่บรรณารักษ์ทำงานกันตายไปวัน ๆ น่าเบื่อ ซ้ำซาก จำเจ แต่คนที่ได้สัมผัสกับมันและเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว จริง ๆ มันคือการทำงานในลักษณะโครงการมองกว่า เพียงแต่บรรณารักษ์บ้านเรา มันไม่มีทรัพยากรที่เอื้อให้เกิดสภาพแวดล้อมของการทำงานแบบโครงการ คนก็เลยเป็นอย่างนั้น ในขณะที่ในอเมริกา การทำโครงการเพื่อขอเงินสนับสนุน (Grant) ถือเป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้ห้องสมุดเกิดการพัฒนาทั้งในเชิงปฏิบัติและเชิงวิชาการ และผมก็มองว่า โครงการประกวดห้องสมุดแบบนี้ น่าจะมีกลไกเกี่ยวกับการสนับสนุนเงินทุนเข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะจะทำให้คนทำงานหันมาสนใจการทำงานแบบ Project-based มากยิ่งขึ้น ก็เลยอยากรู้ว่าสำหรับโครงการของ TK Park เนี่ย จริง ๆ มันให้อะไร
เรื่องที่สอง เป็นเรื่องของการฝึกอบรม ตามที่ผมเข้าใจ คนที่จะเข้าร่วมโครงการจะต้องส่งแผนงานเข้าไปให้พิจารณา คนที่มีแผนที่ดีก็จะได้รับการคัดเลือกให้เข้าสู่รอบที่สอง (ซึ่งมีประมาณ 200 แห่ง) แล้วตัวแทนห้องสมุดที่ได้รับการคัดเลือกก็จะได้มาเข้ารับการอบรมที่ TK Park

สิ่งหนึ่งที่น่าเป็นห่วงสำหรับขั้นตอนการคัดเลือกแบบนี้ ก็เหมือนกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย คือ คุณต้องการคนเก่งที่สุด มีศักยภาพที่สุดเพื่อเข้าร่วมโครงการ มาพัฒนา แล้วก็ปล่อยให้กลุ่มที่ไม่ได้รับการคัดเลือกเท้งเต้งตามยถากรรมต่อไป… (หรือถ้า TK Park มีโครงการจะเอากลุ่มที่ไม่ได้รับการคัดเลือกมาอบรมทีหลังก็ช่วยชี้แนะด้วยนะครับ) แน่นอน สิ่งที่จะเกิดขึ้นก็คือ “ช่องว่างการทางพัฒนา” แต่สำหรับการเริ่มต้น ผมก็เข้าใจนะครับ ว่าควรจะเริ่มต้นจากคนที่ “พร้อม” ทางความคิดเสียก่อน

ทีนี้พอมาดู กำหนดการอบรม ก็ต้องถอนหายใจอีกพักใหญ่ การฝึกอบรมประกอบไปด้วยสองส่วน ส่วนหนึ่ง คือ การอบรมและเสวนา ส่วนที่สองเป็นการศึกษาดูงาน ซึ่งเท่าที่ดู มันเป็นการ “ยัดเยียด” ความเป็นตัวตนให้คนอื่นมากไป ทั้งที่กิจกรรมควรจะเป็นการสัมมนาเชิงปฏิบัติการมากกว่า คือ สอนให้รู้จักเทคนิคต่าง ๆ ในการพัฒนางาน มากกว่าจะมาสอนว่า “คุณสมบัติที่พึงประสงค์ของห้องสมุดมีชีวิตคืออะไร” เพราะคนที่เข้าฟังทั้งหมด ล้วนแล้วแต่เป็นคนทำงาน ไม่ใช่นักวิชาการ สิ่งที่เค้าอยากได้คือ “How to” มากกว่า “Who, What, Where, When” ซึ่งจริง ๆ บางส่วนของการบรรยายก็ครอบคลุม แต่อย่าลืมว่า การนำเสนอมันคือ “การบรรยาย” ที่เน้นการสื่อสารแบบทางเดียว จะได้ประโยชน์เท่าไหนเดี๋ยวก็คงต้องติดตามมาดูกัน

หลังจากที่ทุกคนเข้าร่วมการอบรมแล้ว ก็จะให้ห้องสมุดทุกแห่งไปทำ “แผนงานห้องสมุด” มาแล้วก็จะทำการคัดเลือกให้เหลือ 30 ห้องสมุด และไอ้เจ้า เกณฑ์การประกวด นี่แหละ ที่เป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้ต้องมาร่ายยาวใน post นี้ เพราะเห็นแล้วเกิดอาการสะท้อนใจอย่างรุนแรง

1. ส่งแผนงานห้องสมุดมีชีวิตที่จะดำเนินการภายในปี 2549 ทันทีที่พร้อมหรือภายในวันที่ 25 กรกฎาคม 2549
2. ส่งรายงานความคืบหน้าการดำเนินงานตามแผนงานที่กำลังปฏิบัติอยู่ขณะนั้น ทันทีที่พร้อมหรือ (จบด้วยคำว่าหรือเนี่ยนะ?)

แสดงว่าจะต้องมีการดำเนินงานตามแผนที่เขียนไว้ แล้วก็ให้เกณฑ์การประเมินตามนี้

ส่วนที่ 1 การมีส่วนร่วม

1.1 การส่งเอกสารต่างๆ ครบถ้วน (10)
1.2 การเข้าร่วมอบรมอย่างสม่ำเสมอ (10)

ส่วนที่ 2 แผนงาน

2.1 ความเป็นไปได้ (15)
2.2 การใช้ความรู้จากการอบรม และความคิดสร้างสรรค์ (15)
2.3 การจัดการทรัพยากรอย่างคุ้มค่า (คน ของ เงิน เวลา) (15)
2.4 ประโยชน์ที่ชุมชนได้รับ (15)
2.5 การช่วยเหลือเกื้อกูลกันระหว่างห้องสมุดกับชุมชน (10)
2.6 แผนงานมีรายละเอียดชัดเจนและครบถ้วน (10)

คะแนนรวม 100

ก็คงถือว่าเป็นการตบหน้าคนเรียน Library Science อย่างรุนแรง จริงอยู่ที่การทำงานในห้องสมุดต้องอาศัยทั้งศิลปะเข้ามาช่วย แต่ก็ไม่ใช่ทำอะไรตามใจฉัน จนทำให้วิชาชีพมันดูตกต่ำ “ขาดมาตรฐาน” ไปซะอย่างนั้น ทั้งที่จริง ๆ การประเมินถือเป็นศาสตร์สำคัญหรือแทบจะเรียกได้ว่าเป็นหัวใจของศาสตร์สาขานี้เลยทีเดียว

ทำไมผมถึงพูดได้รุนแรงขนาดนั้นหน่ะหรือครับ ก็เป็นเพราะว่าเกณฑ์ที่กำหนดมาให้เห็นตอนนี้ เหมือนกับตอนที่ครูมัธยมสอนให้นักเรียนเขียนโครงการแล้วก็จะตรวจคะแนนตามความเห็นที่ครูคิดว่าเหมาะสม ซึ่งเป็น Subjective และคลุมเคลือมาก

ยกตัวอย่างเช่น

2.5 การช่วยเหลือเกื้อกูลกันระหว่างห้องสมุดกับชุมชน

ถ้าคุณเป็นกรรมการ คุณจะใช้อะไร “วัด” ว่า ห้องสมุด ก มีความช่วยเหลือเกื้อกูลกันระหว่างชุมชนมากกว่า ห้องสมุด ข… ผมหวังว่า มันคงไม่ใช่แค่มีกับไม่มีหรอกนะครับ หรือไม่ก็ให้ตามใจชอบ แบบอันนี้ดีกว่า อันโน้นดีกว่า เพราะจริง ๆ แล้ว ตัวชี้วัดที่อาจจะเอามาใช้ก็อาจจะเป็น จำนวนหน่วยบุคคล องค์กรในชุมชนที่ให้ความร่วมมือ หรือแม้กระทั้งจำนวนทรัพยากรที่เกิดความร่วมมือกัน อะไรทำนองนี้มากกว่า.. หรือเอาอย่างง่าย ๆ ความที่เกณฑ์การประเมินมันอ่อนมากขนาดไหน ก็แค่ส่งเอกสารครบก็ได้ 10 คะแนนแล้ว

จริง ๆ มาลองคิดกันดีกว่าว่าถ้าเป็นกรรมการจะใช้อะไรเป็นตัววัด อย่าง “ความเป็นไปได้” งี้ คุณคิดว่าปัจจัยอะไรบ้างที่ทำให้เกิดความเป็นไปได้ หรือ “แผนงานมีรายละเอียดชัดเจนและครบถ้วน” อะไรคือชัดเจน ยกตัวอย่างง่าย ๆ คุณอ่าน post นี้ของผมแล้ว คุณให้คะแนน “ความชัดเจน” ของผมเท่าไหร่ ผมอยากจะขอคำอธิบายกับกรรมการเสียจริง…

ส่วนประเด็นต่อมาก็คือ เกณฑ์การตัดสินไม่สนับสนุนให้เกิดการคิดนอกกรอบเลย เพราะ 25% (หรือ 1 ใน 4) ของคะแนนคือ การที่ต้องทำตามสิ่งที่ครูบอกและสอนมา แล้วอย่างนี้มันจะเกิดการพัฒนาได้อย่างไร คนก็ไม่กล้าคิดนอกกรอบแล้ว…

สิ่งหนึ่งที่เกณฑ์การตัดสินมองข้ามไปอย่างไม่น่าให้อภัย คือ ความสำคัญของผู้ใช้ ไม่มีเกณฑ์ไหนเลยที่พูดถึงคนใช้ จริงอยู่ที่บอกว่าให้นำเสนอการให้ชุมชนมีส่วนร่วม แต่การมีส่วนร่วมของชุมชนอาจจะไม่ได้นำมาซึ่งการใช้เสมอไป เช่น ห้องสมุด ก. จะทำแผนมุมเด็ก โดยจะซื้อหนังสือใหม่เข้ามา แล้วก็ปรับปรุงพื้นที่และการตกแต่ง ก็ขอความร่วมมือไปยังสมาคมครู ผู้ปกครอง ตลอดจนโรงเรียนในการให้ความร่วมมือในการระดมทรัพยากรต่าง ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้สร้างให้เกิดหรือเพิ่มจำนวนการใช้ขึ้นมาก พูดง่าย ๆ ก็คือ “ทำแล้วใครจะมาใช้” แล้วจะประเมินการใช้อย่างไร blah blah blah

ถ้าเอากฏของ S. R. Ranganathan เข้ามาจับ ดูเหมือนว่า TK Park จะมุ่งไปข้อสุดท้ายข้อเดียว คือ ห้องสมุดคือองค์กรที่มีชีวิต โดยที่มองข้ามคุณค่าและหน้าที่ของห้องสมุดข้ออื่นไปหมด เสียดายความพยายามที่มองดูแล้ว มันจะกลายเป็นเทรนที่ทำให้คนเกิดความหลงไปชั่วพักชั่วครู่ เหมือนกับที่คนทั้งหลายคิดอยู่เสมอว่า ถ้าไม่มีรัฐบาลนี้แล้ว ไอ้โครงการเหล่านี้จะอยู่ได้ยังไง

ส่วนประเด็นสุดท้ายที่ไม่พูดไม่ได้ก็คือ ในแต่ละขั้นตอนมันจำเป็นจะต้องใช้ทรัพยากรทั้งนั้น โดยเฉพาะการที่ให้ห้องสมุดที่ได้รับการคัดเลือกไปดำเนินการตามแผน ไม่รู้ว่า TK Park ให้เงินเค้าไปดำเนินการหรือเปล่า แล้วถ้าไม่ให้หล่ะ เค้าต้องเอาเงินมาจากไหน ไอ้เกณฑ์ความเป็นไปได้เนี่ย ดูเรื่องเงินอย่างเดียวหรือเปล่าเนี่ย จะเป็นยังไง ถ้าผมมีความคิดที่ดีมาก มีความสามารถ มีทีมที่ดี แต่ผมไม่มีเงินและทรัพยากรมากพอ และอาจจะทำให้ไม่สามารถบรรลุตามแผนที่วางไว้ได้ กับห้องสมุดอีกแห่งหนึ่งที่มีความคิดงั้น ๆ แต่มีเงินที่จะบันดาลให้ห้องสมุดตัวเอง “ดูดี”… จริง ๆ ถ้าจะให้เกิดความสร้างสรรค์จริง TK Park ควรจะต้องจำกัดขนาดโครงการและความต้องการทางด้านงบประมาณไว้ แล้วถ้าเป็นไปได้ก็ให้เงินเค้าไปทำเลย (ก็ไหน ๆ ก็คัดเลือกแผนที่คิดว่าดีที่สุดไว้แล้วหนิ) จริง ๆ ก็อยากให้ workpoint มาทำเกมส์โชว์แนวพัฒนาห้องสมุดอะไรเหมือนกันนะ

ถามว่าทำไมผมถึงต้องมาบ่นเพ้อเจ้อเรื่องกฏเกฎณฑ์บ้า ๆ บอ ๆ อะไรเนี่ยด้วย ก็เพราะผมเห็นว่า เกณฑ์ ที่ตั้งไว้ มันไม่สามารถเป็นตัวนำทางให้สอดคล้องกับการพัฒนาห้องสมุดได้เลย แล้วในที่สุดแบบที่ถูกลอกไป มันก็จะไม่ดีออกมาในที่สุด แล้วทีนี้พอจะมาแก้ไขก็สายไปเสียแล้ว เพราะทรัพยากรมันไปหมดแล้ว ประเทศเราไม่มีเงินมากนักนะครับ ถ้าจะทำอะไรใหญ่ ๆ คงต้องขุดรากกันให้ดีนิดนึง สงสารลูกหลานกันหน่อย

แต่ยังไงเสียท้ายที่สุด ทั้งหลายทั้งปวงแล้วผมก็ต้อง cross finger ไว้นะครับ เพราะผมเองก็ไม่ได้เข้าร่วมโครงการ เพียงแต่ดูอยู่ข้างนอก ก็ถือว่าเป็นการตั้งข้อสังเกตของคนวงนอกละกัน อย่าไปคิดมาก

ท้ายที่สุดมันก็อยู่ที่เงินกับสื่อแหละ…

แลกกันดูมั๊ย

มีอยู่ช่วงนึงที่บ้าหนังอย่างมาก ออกไปหาหนังหายาก (รวมถึงหนังเกาหลีที่สมัยนี้ดูเหมือนจะหาง่ายมาก) ทุกอาทิตย์ ดูเสร็จก็ไปเขียน review ให้อ่านกันระหว่างหมู่เพื่อนฝูงพี่น้อง weareit.net พออ่าน review ของคนอื่นก็มีความรู้สึกว่าอยากดูเหมือนกันแฮะ แล้วหนังที่เราซื้อมา ก็ดูไม่กี่ครั้งก็เก็บเข้ากรแล้วุ จริง ๆ น่าจะแลกเปลี่ยนกันดูนะ ก็พยายามเริ่มคุยกับเพื่อน ๆ ว่าจะทำระบบ ๆ นึงมาให้แต่ละคนเอาหนังที่อยากจะแชร์ไปทำเป็น list ไว้ ทำคล้าย ๆ ระบบห้องสมุดอัตโนมัติเพียงแต่ การสร้าง collection นั้นมาจากสมาชิก อีกอย่างมันก็เป็นในหมู่เพื่อน ๆ กันเอง ว่าจะ ๆ แต่ก็ไม่แล้วซักที จนตอนนี้หนังที่เก็บ ๆ ไว้มันเดินไปไหนแล้วก็ไม่รู้…

ตอนนี้มีคนเปิดเว็บไซต์นึงใช้แนวคิดอย่างที่ว่ามาเปี๊ยบ แต่เริ่มจากการแลกเปลี่ยนหนังสือชื่อว่า what’s on my bookshelf แล้วก็ใช้ระบบ Point ก็คือ หลักการง่าย ๆ ก็คือ ทุกครั้งที่คุณมีหนังสือให้บริการ คุณจะมี credit เพิ่มขึ้น 1 คะแนน แต่หนังสือเองมี credit ตามราคาหนังสือจริง เพราะฉะนั้นคุณจะยืมหนังสือเล่มนึงได้ คุณต้องมี credit ให้พอที่จะเอาหนังสือนั้นมา พอคุณได้รับหนังสือ credit นั้นก็จะถูกโอนไปให้กับคนให้ยืม.. ซึ่งก็ถือว่าเป็นหลักการง่าย ๆ แต่ที่น่าจะเป็นปัญหาน่าจะเป็นเรื่อง การส่งมากกว่า ที่ออกจะแปลก ๆ ไม่ว่าจะเป็น คนส่งต้องเป็นคนรับผิดชอบค่าส่ง การควบคุมให้คนที่ให้ยืมส่งหนังสือภายในสามวันนับจากวันที่รับคำขอยืม ไหนจะมีปัญหาหากหนังสือหายกลางทาง… แล้วจะทำยังไง น่าคิดเหมือนกัน

แต่ก็ถือเป็นระบบที่ดีที่อยากให้เกิดขึ้นมานานแล้ว เพราะมันไม่ใช่การแลกเปลี่ยนทรัพยากรอย่างเดียว แต่ยังรวมไปถึงการบริหารจัดการองค์ความรู้ในองค์กรได้อีกด้วย…

blogger เป็นใครกันแน่

ก่อนหน้านี้เอารายงานของ Pew Internet เกี่ยวกับการ blog ของคนอเมริกันมาไป post บน blognone แล้วก็ยังรู้สึกแปลก ๆ กับผลการสำรวจบางข้อ โดยเฉพาะเนื้อหา (Subject) ว่า Blogger ส่วนใหญ่ blog เกี่ยวกับอะไร

ก็เลยลองมา check ดู Technorati ว่า จะสอดคล้องกับ Pew Internet หรือเปล่า ก็ค่อนข้างแตกต่างนะ เอาเฉพาะหมวดที่น่าสนใจดู (ข้อมูลก็ ณ​ 19 ก.ค. 48 เวลา 9:17น. ตามเวลาประเทศไทย)

• เพลง 17,809 blogs
• การเมือง 13,424 blogs
• blog เกี่ยวกับ blog (หรือ metablog) 13,406 blogs
• เทคโนโลยี 11,360 blogs
• ชีวิต 9,584 blogs
• อินเตอร์เน็ท 7,158 blogs
• ส่วนตัว 6,881 blogs
• หนัง/ภาพยนตร์ 6,221 blogs
• บันเทิง 5,397 blogs
• ธุรกิจ 4,362 blogs
• ซอฟท์แวร์ 4,170 blogs
• สื่อ 3,740 blogs

อนึ่ง จำนวน blog technorati ไม่สามารถเอามาเปรียบเทียบกับผลสำรวจของ technorati Pew Internet ได้ เพราะ

1. population แตกต่างกัน Pew Internet จำกัดเฉพาะคนอเมริกันเท่านั้น แต่ technorati ครอบคลุมคนทั่วโลก…
2. ผมไม่แน่ใจว่าแบบสอบถามของ Pew จำกัดให้คนตอบแบบสอบถามจำกัดแค่ subject เดียวหรือไม่ ในขณะที่ technorati นับจากจำนวน tag ที่ใช้ ซึ่งหนึ่ง blog สามารถมีข้อมูลได้มากกว่า
3. หน่วยของการวัดแตกต่างกัน ข้อมูลของ Pew เน้นไปที่ “ตัวบุคคล” เป็นหน่วยนับ ในขณะที่คนหนึ่งคนสามารถมี blog ได้มากกว่า 1 blog ซึ่งแต่ละ blog ก็สามารถเป็นหน่วยนับได้เช่นกัน และแต่ละ blog ก็สามารถมีได้มากกว่า 1 tag ซึ่งเป็นหน่วยที่ technorati ใช้เป็นตัวนับ นอกเหนือจากนี้ยังสามารถลงลึกไปถึงหน่วยย่อยที่สุดก็คือ post ซึ่งเป็นหน่วยที่น่าจะน่าเชื่อถือมากที่สุด คนทั่วไปก็เขียนบล๊อกกระจัดกระจาย ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นเรื่องนั้น เรื่องนี้ แล้ว blog ส่วนใหญ่ ถึงแม้จะเป็นทางการ ส่วนมากก็มีส่วนที่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวอยู่อยู่มาก เพราะฉะนั้นโดยมุมมองส่วนตัว คงไม่สามารถแยก blog ออกจากความเป็นส่วนตัวได้
4. ข้อแตกต่างด้านเวลา ซึ่งสามารถแยกออกได้ 2 ประเด็น ประเด็นแรก เวลาที่เก็บข้อมูลต่างกัน กล่าวคือ Pew น่าจะใช้เวลาเก็บข้อมูลนานกว่า ในขณะที่ข้อมูลที่เอามาโชว์จาก Technorati เป็นข้อมูล ณ ปัจจุบัน ประเด็นที่สอง ก็คือเวลาที่ใช้วัด “อาจ” แตกต่างกัน หมายถึง เวลาที่ตัวเลขนั้น ๆ ครอบคลุม อย่าง Technorati อาจจะครอบคลุม blog นับตั้งแต่มี blog ในขณะที่เวลาของ Pew ในแบบสอบถามอาจจะมีการอ้างถึง (refer) ช่วงเวลาหนึ่ง ๆ เช่น สองอาทิตย์ที่ผ่านมา คุณ blog เกี่ยวกับอะไรบ้าง เป็นต้น ซึ่งมันทำให้ตัวชี้วัดข้อมูลมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยยะสำคัญ และนำมาซึ่งข้อสังเกตุข้อสุดท้าย
5. ข้อสังเกตเกี่ยวกับ blogger ซึ่งอาจเทียบได้กับการศึกษา user studies ในทาง Information Science, audience studies ของด้าน communication science, หรือแม้แต่ทาง consumer studies ของด้าน business นั่นก็คือ นอกเหนือจากที่จะดู current blogger แล้ว ยังอาจจะต้องมองไปกลุ่มที่เป็นคนเคยเป็น blogger (ex-blogger) แล้วยังมีพวกที่ไม่ได้ blog แต่ชอบอ่าน หรืออีกพวกที่ไม่เขียน blog ของตัวเอง แต่ชอบไป comment ตาม blog ของคนอื่น
6. ข้อมูลที่น่าจะเอามาใช้ให้เป็นประโยชน์ในการวัด อีกอย่างก็คือ ความถี่ในการเขียน blog เพราะข้อมูลส่วนนี้มีผลต่อการจัดกลุ่มของบรรดา blogger ได้อย่างแน่นอน

แต่ที่เขียนมานี่ ก็เพื่อจะตั้งข้อสังเกตุเกี่ยวกับการใช้โทรศัพท์เป็นเครื่องมือในการวิจัย “อาจจะ” ทำให้ข้อมูลมันบิดเบือนได้มากทีเดียว เพราะฉะนั้นใครจะเอาข้อมูลไปใช้ก็ต้องระวังหน่อยเด้อ

จริง ๆ Pew มีการสำรวจเกี่ยวกับ bloggin ก่อนหน้านี้เมื่อต้นปีที่แล้ว ไปอ่านเพิ่มเติมได้ที่ http://www.pewinternet.org/pdfs/PIP_blogging_data.pdf

Bookmarking and Evaluation of Library Services

Yesterday post made me think further about how this could benefit in terms of evaluating library services.

Library professionals have been discussing about what is the actual “use”, in particular books on shelves.  There are a number of people trying to define the activities that could be taken in to account.  Many libraries use in-house check-in built in ILS as  the measure.  When users return books in the book bins that mean they used it.  However, the in-house statistics do not always represent the actual use.  Some users just grab a book from the shelf to check for relevancy rather than intend to use it.  Then they put it in the book bin as those who actually use it.

Physical bookmarking system can provide the deeper picture of how books are actually be used.  Once users mark bookmark, we could be quite certain that they use it, whether reading, browsing, and such.

However, a book that is not bookmarked does not mean it has not been used.  Users may finish using it without leaving any notice (including bookmarking).  Also they may not need to bookmark because they do not need to use it in the future.  It might be worthwhile to review the psychological aspects of bookmark.

Bookmark System for Physical Books at TCDC

When we talk about bookmark, we usually think about del.icio.us or similar virtual bookmark service for online information. What about bookmark system for physical book?

TCDC Resource Center is a reference design library located in Bangkok. All collections are reference, not allowed to circulate. To help users remembering what they have read so far, TCDC developed a bookmark system to help them.

The system will link between physical bookmark and virtual bookmark by barcode. A user can request for bookmarks at the reference desk. The bookmark will be registered with user’s ID. Once they finish reading, they will leave the bookmark in a book and leave the book in the book bin. Once the book is checked for in-house use. Library staff will collect bookmark ID, book ID (RFID), and page number where the bookmark is found.

Users can track their previous readings and later comment on the whole book or even particular page. At the moment, the 2.0 concept has not been implemented. However, I hope the next version should allow members to be able to share their comments toward page level. That means this is go beyond FRBR schema. However, these comments could be summarized as in different layers of FRBR scope.

I think this is a good combination between physical and online environment where we still believe that prints are still playing significant roles in publishing and information consumption. I am not sure how this model could work well in circulated libraries. This system could be applied for personal information management applications.

Rock n Roll Library

This marketing video for National Library Week is hilarious. It was made by MLIS student at Pitt.

For fun, I got two goofs though. Firstly, when the guy checked the books out, that’s not the circulation desk… It’s a reference desk.. Secondly, the last scene is in magazine zone. I think they have music zone for teenagers in the other area.

Anyway, it is cool…

Technology replace Radiologists?

Due to a shortage of radiologists in the US, “a team from Columbia University Medical Center in New York has shown that digitised scans can be transmitted securely and quickly over broadband internet for experts in other centres to read”.

At first, I think it’s nonsense to introduce technology due to lack of human expert. I still prefer in face-to-face discussion. But anyway, does this mean the number of IT professional will increase, while the radiologists will be short. That doesn’t sound a good equation for me.

ปัจจัยในการเลือกพื้นที่พัฒนา (จัดตั้ง) ห้องสมุดประชาชน

1. ปัจจัยด้านพื้นที่
a. ภูมิภาค เพื่อกระจายห้องสมุดต้นแบบไปทั่วภูมิภาคของประเทศไทย
b. เขตพื้นที่เมืองหรือชนบท เขตเมืองสามารถเน้นในเรื่องของความทันสมัย ในขณะที่เขตชนบทจะเน้นในเรื่องของการกระจายการเข้าถึงมากกว่า
2. ปัจจัยด้าน socioeconomic
a. จำนวนประชากร
b. ความหนาแน่นของประชากร
c. กลุ่มอายุ
d. รายได้
e. อาชีพ (โดยอาจจะแบ่งคร่าวระหว่างอาชีพที่ต้องใช้สารสนเทศ กับอาชีพที่ไม่จำเป็นต้องอาศัยสารสนเทศในการทำงานประจำวัน)
d. ความโดดเด่นทางวัฒนธรรม ประเพณี
3. ปัจจัยด้านการศึกษาและการอ่านออกเขียนได้
a. จำนวนสถาบันการศึกษา
i. สถาบันการศึกษาขั้นพื้นฐาน (อนุบาลจนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 รวมไปถึงสถาบันการศึกษาวิชาชีพ)
ii. สถาบันอุดมศึกษา (ปล. อาจเน้นหรือเพ่ิมสถาบันการศึกษาที่มีการเรียนการสอนในสาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์และสาขาวิชาอื่นที่เกี่ยวข้องเช่น วิทยาการคอมพิวเตอร์ เป็นต้น)
b. ระดับการศึกษา
c. อัตราการอ่านออกเขียนได้
4. ปัจจัยด้านสถาบันบริการสารสนเทศ
a. จำนวนสถาบันบริการสารสนเทศแต่ละประเภท (หอสมุดแห่งชาติสาขา, ห้องสมุดประชาชน,ห้องสมุดโรงเรียน,ห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษา,ห้องสมุดเฉพาะ, หอจดหมายเหตุ, ศูนย์สารสนเทศท้องถิ่น)
b. กลุ่มผู้ใช้และผู้อาจจะใช้
i. จำนวนกลุ่มเป้าหมายที่ครอบคลุมในพื้นที่การให้บริการ
ii. จำนวนผู้ใช้โดยเฉลี่ยต่อวัน
c. ทรัพยากรสารสนเทศ
i. จำนวนทรัพยากร
ii. ประเภทของทรัพยากร
iii. คุณภาพของทรัพยากร (ความทันสมัย etc.)
d. บริการสารสนเทศ
e. เทคโนโลยีสารสนเทศในสถาบัน
i. จำนวนเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ให้บริการ
ii. การให้บริการอินเตอร์เน็ท
f. บรรณารักษ์
i. ระดับการศึกษาในวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์หรือสาขาที่เกี่ยวข้อง
ii. จำนวน paraprofessional และเจ้าหน้าที่บริหารทั่วไป
iii. ประสบการณ์
5. ปัจจัยเชิงเศรษฐกิจ
a. ธุรกิจเกี่ยวกับสารสนเทศ
i. ธุรกิจจำหน่ายหนังสือ
ii. ธุรกิจให้เช่าหนังสือ
iii. ธุรกิจอุปกรณ์เครื่องเขียน
iv. ธุรกิจเพลง
v. ธุรกิจขาย-เช่าวิดีโอ วีซีดี ดีวีดี
vi. ธุรกิจถ่ายเอกสาร สแกนเอกสาร ถ่ายภาพ
vii. ธุรกิจรับทำรายงาน รับจ้างพิมพ์ดีด แปลเอกสาร
viii. ธุรกิจโรงพิมพ์
b. ธุรกิจเกี่ยวกับเทคโนโลยีสารสนเทศ
i. ธุรกิจขาย-ซ่อมเครื่องคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์
ii. ร้านขาย-ซ่อมโทรศัพท์มือถือ
iii. ธุรกิจบริการอินเตอร์เน็ท (ขายชั่วโมงอินเตอร์เน็ท ขาย DSL)
iv. ธุรกิจอินเตอร์เน็ตคาเฟ่
v. สถานที่อื่น ๆ ที่ให้บริการอินเตอร์เน็ต (ทั้งที่ฟรีและไม่ฟรี) เช่น ร้านกาแฟ หน่วยงานราชการ
6. ปัจจัยด้านเทคโนโลยี
a. บริการโทรศัพท์ทั้งที่อยู่ในรูปบริการพื้นฐานและโทรศัพท์มือถือ
b. การเป็นเจ้าของเครื่องคอมพิวเตอร์
c. การเข้าถึงอินเตอร์เน็ท
i. จำนวนครัวเรือนที่เข้าถึงอินเตอร์เน็ต
ii. ความเร็วของอินเตอร์เน็ต
iii. จำนวนสถานที่สาธารณะที่มีสามารถเชื่อมต่อแบบไร้สาย Wireless Connection
7. ปัจจัยด้านคมนาคมขนส่ง
a. การคมนาคมภายใน
i. บริการคมนาคมสาธารณะภายใน
b. การบริการไปรษณีย์และจัดส่งเอกสาร
i. จำนวนสถานีบริการและผู้ให้บริการเชิงพาณิชย์อื่น ๆ (เช่น ร้านรับส่งไปรษณีย์ ท่ารถที่รับส่งเอกสารพัสดุ เป็นต้น)
ii. จำนวนเจ้าหน้าที่
iii. จำนวนจดหมาย พัสดุเฉลี่ยต่อวัน
iv. ระยะเวลาในการจัดส่งไปรษณีย์ธรรมดาจากกรุงเทพฯ
8. ปัจจัยด้านสื่อสารมวลชน
a. หนังสือพิมพ์
i. จำนวนแผงหนังสือพิมพ์
ii. อัตราการบอกรับหนังสือพิมพ์
iii. จำนวนชื่อเรื่องหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น
b. โทรทัศน์
i. จำนวนครัวเรือนทีมีเครื่องรับโทรทัศน์
ii. จำนวนครัวเรือนที่บอกรับโทรทัศน์แบบสมาชิก (Cable TV)
iii. จำนวนสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น (ช่อง 11)
iv. จำนวนผู้ให้บริการโทรทัศน์แบบบอกรับสมาชิก (Cable TV)
c. วิทยุ
i. จำนวนสถานีวิทยุ
ii. จำนวนครัวเรือนที่ฟังวิทยุ

Patriot Act Comics

Source: JSOnline Milwaukee (http://www.jsonline.com/news/editorials/nov05/372095.asp)

Good Quote from Nobel author

“”I used to think that the people who created laws that effectively suspended the rule of law were moral barbarians. Now I know they were just pioneers ahead of their time.” JM Coetzee (October 24, 2005)

Read the whole news from the Australian

Do we need absolute internet freedom?

The seventh suggestion from John S. Gardner, previously General Counsel of USAID, is interesting that he is calling for Internet Freedom.

Yes! I love freedom, but the freedom has its constraints, even in the physical world. Primarily, they are moral and ethical values. The bottom line of every manner is “Do not let anyone getting into troubles even oneself.” I think all would agree on that bottom line, don’t you?

Don’t you feel bad when you let someone get into trouble? Don’t we need disciplinary? Freedom is not the only one way to promote access, but “properly freedom” is needed rather.

Could books be replaced by a better technology?

From LISNEWS, the Portland State University Library sells their books for the better technology.

Does that mean a hundred books worth to replace a new branded computer? Does it definite equation?

Digital Divide of press persons

Could someone explain what word “digital divide” means in this article?

Interesting different point of view.

Call for new national library and design center

The advertising industry calls for a new national library and design center. I don’t know this guy has a connection with TCDC or not. If yes, this is one of the good public relations/advertising strategies. No direct word, but call for attentions.

Interesting!

Press & Government

There have been a lot of tensions in the fight between press and government for a while. In particular, the current PM filed the two cases against one big media company for one billion baht.

Here comes another case in Korea. The regulation says in order to process the correction, one could not send the official application until the press has been published.

Thinking neutrally, the manner is two-sided sword. Yes! it definitely hinder the effectiveness of publication industry. However, on the other hand, if there are tons of paper/press submitted to the Commission everyday, how is it going to reduce its bureaucracy if there are tons of never ending correction-needed papers waiting. Also, it is the way to remind the writer/creator/report/author to be careful with their works before getting published. I am usually annoyed when I found misspelling in the press. Press has enormously influence in every level of population. Well… somehow literacy may not be only the ability of read and write. Accuracy may be a major part of it.

The notion of government inspecting the press is another contraversies in this “OPEN” society. The freedom of press may not be highly promoted, but don’t we need disciplinary?

The Open Library Project

Just a book repository? What is new?

Rajabhat University partners Mysore University, India

Interestingly enough, Rajabhat University system has about 40 institutions. The collaboration with Mysore University will focus on professional development.

But above all, we have to see what would be major change after the system transformation. In particular LIS field, the article mentions about the reconstruction of KM, LIS and IT courses. It would be much more powerful, if every institutions can share resources to develop and operate the programs.

Keep watching…

Interdisciplinary and publishing industry.

I made two points in my research question class. Coincidently, I found Why We Need Institutional Repositories article from Creative Librarian. Here is are my two points

Firstly, I observed the inter- aspect of interdisciplinary. What field you folks think it is real solid field? Except Physics, Chemisty, and Biology, I don’t know any other fields are 100% solid science that doesn’t need interdisciplinary aspect of science.

It seems likely that all kind of science is standing on the same plate, but different points, and yet they’re all interdisciplinary. But the level of mixing may be varied depending on level of confidence. One people represents one point in his/her field as well as in the universe. Even medicine is thought to be comprised of chemistry, biology, physics, psychology, art, and such.

The collaboration work with persons across the field is not just the matter of creating new area but confirming his/her own point of position in the field. Society is dynamic driven. People as well are dynamic and need to step forward. And the way they shift, maybe forward, backward, or sideward, is the movement of interdisciplinary. How far is the step is how far is the crossing area between those fields. And collabaration with people from other field is the way to increase the confidence in their positions.

Secondly, since all kind of science has been moving into interdisciplinary perspective, it could significantly affect the scholarly communication. In addition, the role of open access has been increasing so far. The institutional repository will play more roles in modern publishing industry rather than traditional publications which quality much rely on sources (pretty much Journal title). The review process and practice may be not significantly changed, but rather pull more collaborative work as well.

(My second thought is more clearer that in the class, after I found that the keyword I want to say is about “institutional repository”.)

SMS Reference Service

Ha!!!

Not surprisingly (for me), that SMS will come to this role, as IM do now. But IM is preferred since it’s more interactive.

Here is the example of SMS Reference program from South Eastern Louisiana University’s Text A Librarian.

Source: Walking Paper

Centennial Celebration of National Library of Thailand

Today is the 100th birthday of National Library of Thailand.

Wow!

Why is it so quiet? No activity? Why don’t they give this chance to promote or do something? Don’t tell me that Book Fair is a part of the celebration…

Bangkok Post released the news about how financially hard time the NLT has had over the period of time.

I don’t impressive with the news and the director’s dialogue about the budget. It’s true that the government has by pass the SUSTAINABLE development of libraries for a while.

However, the government, time after time, is not the only one to blame. The NLT itself has to share this responsibility. The missing keyword of the NLT is “LEADERSHIP”.

It is also hard time for us as citizen as well to see what NLT have done so far to prove their capability to be a leader in LIS field in Thailand. Money is not the only resource for developing the libraries. Also the reading room is not the only focus of NLT roles. There are a lot more out there that need to be, at least, glimpsed on, e.g. standardization, collection development, and professional issues.

I believe that the collection in the libraries has been updated so far. Their collections, I think, are one of the most up-to-date collection in the country. But what make the image of NLT so dim and misery. As far as I’ve known, NLT doesn’t pay for resource acquisition, why money matters?

NLT should have the best strategies in collection development and management, both theorical and practical standards. For example, the poor implementation of ISBN, penalty fee for not register for ISBN is somewhat about 20 Baht(approx. 50 cent) per copies, is one of the major issue that make publishers/authors not to submit their resources for registration.

The information technology is so far behind other institution. Human resource is one of the major issues effecting all other around the NLT.

100 Years is so impressive in that way that how do they survive until now.

Is it now the time to revolution? Please!!!!!!!!!!!!!!! It’s not the matter of architectural appropriateness.

It’s about the National Knowledge Repository.

Call for Reading Renaissance

The best seller in Thailand have been influenced by celebrities’ biography for a while. They are all about love, hate, gozzip, and fame.

Certainly, the classical literatures have great great values, but reading literacy for those stuffs are more interesting. Who we are calling from? Public promotion is not enough. Therefore, this is another chance for libraries promoting this role. Go for it! Do something, Thaibrarian.

Bangkok = World Book Capital?

Bangkok Mayor, Apirak, announced a couple days ago to build 5 libraries to nominate Bangkok for World Book Capital 2008. Hmm.. I would like to know the whole plan. Building only 5 libraries could not strong enough. The programs and promotions for the year is the main thing I’m waiting to see.

But anyway, I would like Bangkok to be nominated for World Book Capital every year. :) Therefore, at least there would be more discussion about libraries and the development of the field in the long run.

Tenure Vs. Non-Tenure

What a compelling post on Librarians in Academia: Faculty or Support Staff?

Well, this is not new issue. I have heard for a while. I’m pretty much optimistic on tenure-track. It might be because I love research. That’s the reason why I chose to do my PhD thing here. So I see tenure track is the way to develop the field in total, not individual benefit. This is how society in general should go. Since you work one something and have knowledge/skills/experience, and you don’t need to hold faculty, why don’t you just contribute something you know/have to the society. I think it is the idea beneath the tenure-track to provide the machanism to develop the field you are belong to as well as the reputation of your organization. Money is just a tool to be used in this machanism. The image of the profession could not rely on tunure track also because mainly what your major contributions are from practice, not theory or success you earn from research or getting published. It’s not only about those librarians in academia. Public see what you have done on reference/circulation desk rather than in on a messy desk in catalog/collection development department. Oops! WYSIWYG.

In Thai academic environment, if you are a librarian, you don’t need to concern about this tenure things because you have no choice. You don’t have it, unless you are a faculty in LIS school. I think there are a couple of old universities that provide tenure track for librarian, but not that strong. Only thing you could compare with the tenure track is the evaluation for annual salary and benefit revision. But it’s not mainly based on academic/research contribution or . Usually it’s about how long have you worked.!!! You know it how Thai people respect seniority the most. Don’t blame any one. It’s government policy for government employee, never been complaint by librarians. And the big guys in the government are definitely the ones who longest works for the organization. Can’t complain.

The image issue is another thing that librarians in Thailand have never complaint about. Not only we are always seen as support staff, Thai librarians also respect the faculty as higher rank than them. The problem is not about others, but ourselves. Again, can’t complain. But yes, the image could be improved on one-by-one basis. That means one faculty with one librarian. Not that whole profession in general. My lecturer in Thailand married an engineer professor. Her husband always keep questions on what she would do with her library degree.

It is interesting to see why our profession is very misterious to outsiders, when our work is quite tangible. One of my PhD fellow mentioned in the introductory class that it’s not just our field, but every field. Have you ever curious about what people would do with their degree? (in particular those new degree titles)

For Thailand, library education is pretty fundamental questionable. It’s pretty hard to find one librarian you are second professional degree. Library science programs are largely taught in undergraduate level with no professional accreditation process. You can earn fully librarian position with the degree from recognized universities. Therefore, the majority of librarians in Thailand is undergraduate earned.

I usually blame the non-tenure track setting in Thailand for discouragement of R&D of the field. I know that once you start your work. Your users and your boss blind you from the profession’s sakes. But development turn you to be colorful. Whether it is colored by blue, grey or red, it’s value.

Well, the issue would not be overestimated if we just focus on our beloved profession. The image is outside. The real thing is inside. Respectiveness is individual based. You can be a big guy with your library degree.

No kidding…

Balance in information society

The foundation of so called information science field seems to be basically on the continuum where the first end is machine and the other human side. The information itself is somewhat between the middle.

*note: this philosophy is somewhat different from SILS@UNC-CH’s one (actually it’s Dr.Wildemuth’s concept) which those three components ,machine – technology, people, and information, are illustrated in venn diagram. I saw it on the orientation day.

Information retrieval is kinda on machine end (e.g. search engine development). Human Computer Interaction, information architecture, and metadata management are the examplars of somewhere in the middle of the line. While information literacy is somewhat on the human end.

The ideal information society should be somewhere balance all of those? Or Extremely developed in every end? Do we really have ideal society? Or just go where it goes because the real thing is that the information society is largely driven by business, not the whole society itself.

Cool but stink?

Croc o’Lyle posted on taking “user experience” to a whole new place with very nice example here. (Warning: The following website may contain undesired virtual smell.)

Restroom Ratings | public restroom reviews

Categorization: don’t you think it is necessary?

It is so annoying when I found that I couldn’t categorize my blogs. I did some search for the solutions. The best approach so far is to create one blog per one category and then email those blogs to the main one. Although it works, it lost integrity, consistency, and reliability.

Archive these stuff by date is fine, as long as I have a couple of posts. I know that I can search my blog fulltext. Yes! It adds some value but not as much useful. Frankly, as a human being, managing and organizing things is the representation of “civilization” by using the advancement of human mental and physical capacities. Otherwise, we might be just like those homeless dogs (you can see them everywhere in Thailand) looking for foods. No guarantee how long they will be starving.

Hmmm.. This may be another example of what we call the wayback evolution.