Social Research Methods in ILS

วันนี้กลับมาถึงบ้าน ได้รับพัสดุเป็นซองขนาดใหญ่วางอยู่หน้าบ้าน เปิดออกมาก็เป็นหนังสือที่ผมเป็น contributor อยู่ 2 บท ก็เลยว่าเอามาเขียนเสียหน่อย แต่แทนที่จะเขียนขายธรรมดา ก็เขียนเป็นแบบกึ่งบทวิจารณ์หนังสือแล้วกัน

หนังสือจะเริ่มออกขายในวันที่ 30 พฤษภาคมนี้ครับ (ดูเพิ่มเติมใน Amazon และ Worldcat)

—-

Wildemuth, B. M.  (2009).  Applications of Social Research Methods to Questions in Information and Library Science.  Westport, CONN: Libraries Unlimited.

เป็นที่ทราบกันดีว่า สารสนเทศศาสตร์และบรรณารักษศาสตร์ มีลักษณะเป็นสหสาขาวิชาสูงมากสาขาหนึ่ง นั่นหมายความว่าในการศึกษาค้นคว้าวิจัยของศาสตร์นี้ อาศัยและบูรณาการระเบียบวิจัยจากศาสตร์สาขาต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ การบริหารจัดการ หรือแม้กระทั่งศิลปศาสตร์

Who are really non-users?

ในทางบรรณารักษศาสตร์ การศึกษาผู้ใช้ ครอบคลุมถึง การศึกษาผู้ไม่ใช้ด้วยเช่นกัน กล่าวคือ นอกจากจะทำให้คนที่ใช้อยู่มีความพึงพอใจสูงสุด เราก็จะต้องศึกษาเช่นเดียวกันว่า ทำไมคนที่ไม่ใช้ถึงไม่ใช้ เพื่อจะทำให้คนเหล่านี้กลายมาเป็นผู้ใช้ ในขณะที่ปัจจุบัน การศึกษาคนที่ไม่ใช้อินเตอร์เน็ตและคอมพิวเตอร์ ก็กลายเป็นตัวชี้วัดสำคัญตัวหนึ่งของการช่องว่างทางดิจิตอล

มีรายงานการสำรวจล่าสุดของ Park Associates เกี่ยวกับการใช้คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต ว่า 20% ของหัวหน้าครอบครัวในอเมริกาไม่เคยใช้อีเมล์ เปิดเว็บไซต์และค้นข้อมูลบนอินเตอร์เน็ต ในขณะที่ 30% ของหัวหน้าครอบครัวไม่เคยใช้คอมพิวเตอร์ในการสร้างเอกสาร โดยชี้ว่าเพศและอายุเป็นปัจจัยสำคัญที่ำให้เกิดช่องว่างทางดิจิตอลในลักษณะนี้ [ที่มา: CNET News)

ความรู้สึกแรกที่เห็นข้อมูลก็ค่อนข้างแปลกใจ ประการแรก คือ จำนวนของคนที่ไม่เคยใช้คอมพิวเตอร์ในการสร้างเอกสาร สูงกว่าคนที่ไม่เคยใช้อีเมล์หรือเปิดเว็บไซต์ ซึ่งแตกต่างจากสมมติฐานส่วนตัวที่เห็นกลับกันว่า อัตราส่วนของคนที่ใช้คอมพิวเตอร์ในการสร้างเอกสาร น่าจะมากกว่าอัตราส่วนของคนที่ใช้อินเตอร์เน็ต เนื่องจากเห็นว่า

1. คอมพิวเตอร์ เป็นเครื่องมือพื้นฐาน ที่ใช้ในการเข้าถึงอินเตอร์เน็ต ถึงแม้ว่าโทรศัพท์มือถือ และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์รุ่นใหม่ ส่วนมากจะสามารถเข้าถึงอินเตอร์เน็ตได้ก็ตาม แต่คอมพิวเตอร์ก็ยังเป็นเครื่องมือหลักอยู่ดี
2. การสร้างเอกสาร สามารถทำงานได้ off-line ในขณะที่การใช้อินเตอร์เน็ตนั้น จำเป็นต้องใช้เครือข่าย ซึ่งคนที่มีคอมพิวเตอร์ทุกคน ส่วนใหญ่ไม่ต้องมีอินเตอร์เน็ตก็ได้ แต่คนที่ใช้อินเตอร์เน็ต ส่วนใหญ่น่าจะต้องมีคอมพิวเตอร์
3. ระบบประมวลผลคำ ถูกพัฒนาขึ้นก่อน ระบบอินเตอร์เน็ต คนใช้คอมพิวเตอร์ น่าจะมีความคุ้นเคยกับ ระบบประมวลผลคำ มากกว่าเครือข่ายอินเตอร์เน็ต
4. Mental model ของการใช้คอมพิวเตอร์ในการสร้างเอกสาร กับอินเตอร์เน็ต มีความแตกต่างกัน โดยเฉพาะอินเตอร์เน็ตที่มีมิติของเครือข่ายเข้ามาร่วมด้วย ดังนั้นความคุ้นเคยและความซับซ้อนของ mental model น่าจะมีผลต่อการใช้งาน
5. ถ้าตีความอย่างนักจัดการเอกสาร การส่งและรับอีเมล์ ก็ถือเป็น "การสร้างเอกสาร" อย่างหนึ่ง เพราะฉะนั้น เมื่อคน 80% บอกว่าเคยรับส่งอีเมล์ แต่มีเพียง 70% ที่บอกว่าเคยสร้างเอกสารบนคอมพิวเตอร์ ก็ออกจะแปลกไปหน่อย (ผมไม่เชื่อว่า ผลต่าง 10% จะมาจากคนที่ส่งอีเมล์ผ่านอุปกรณ์รับส่งประเภทอื่น เช่น PDA โทรศัพท์มือถือ โดยที่ไม่เคยใช้คอมพิวเตอร์เลย) ดัง Venn diagram แบบง่าย ๆ ข้างล่างนี้
   

อย่างไรก็ตาม เมื่อข้อมูลออกมาในลักษณะนี้ และหากเชื่อว่าข้อมูลที่ออกมา สามารถนำมาใช้กล่าวสรุป (Generalize) ถึงคนอเมริกันได้จริง ก็ต้องลองกลับสมการ และดูว่ามีปัจจัยอะไรบ้างที่น่าจะทำให้อัตราส่วนของคนใช้อินเตอร์เน็ตมีมากกว่าคนใช้คอมพิวเตอร์สร้างเอกสาร ซึ่งเท่าที่ผมพอจะนึกออกได้ ก็มีอยู่ 2 ประการสำคัญ ๆ คือ utility กับ usability

ประเด็นเรื่อง utility ก็เห็นว่าสามารถแตกออกได้เป็นอีก 2 มิติ มิติแรก คือ เมื่ิอเปรียบเทียบความมีประโยชน์ระหว่างการใช้คอมพิวเตอร์เพื่อการสร้างเอกสาร และการใช้อินเตอร์เน็ตนั้น ดูเหมือนว่าจะอยู่กันคนละสเกลกัน กล่าวคือ การสร้างเอกสาร เป็นเพียง"วัตถุประสงค์" หนึ่งของการใช้คอมพิวเตอร์ ในขณะที่อินเตอร์เน็ตในที่นี้ ถูกจำกัดความให้เป็น "เครื่องมือ" หรือ "พื้นที่" ซึ่งเทียบเท่าได้กับคอมพิวเตอร์ ที่สามารถตอบสนอง "วัตถุประสงค์" ได้มากกว่าการสร้างเอกสาร ดังนั้น หากจะมาเปรียบเทียบ ก็คงไม่สามารถเปรียบเทียบกันโดยตรงได้ (มิตินี้ อาจจะอ่อนไปหน่อย เพราะจริง ๆ แล้วในแบบสอบถามก็จำแนกวัตถุประสงค์การใช้งานอยู่แล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ดูเหมือนว่าจะเป็นคนละขั้นอยู่ดี นอกจากนี้ตัวเลข 21% ที่เหมือนกันทั้งหมด ก็ดูจะน่าสงสัยอยู่เหมือนกัน)

มิติที่สองนั้น มีส่วนสืบเนื่องจากมิติแรก กล่าวคือ วัตถุประสงค์และความจำเป็นของ "เอกสาร" เอกสาร นั้นมีขอบเขตแคบกว่า "อินเตอร์เน็ต" คำว่า "เอกสาร" คำเดียว ก็มีความหมายในหลายนัยยะ (แนะนำอ่านเพิ่มเติม What is a document? โดย Micheal Buckland) แต่ในบริบทนี้ การสร้างเอกสาร ค่อนข้างจะมีความหมายไปในเชิงจริงจังเพียงด้านเดียว ยกตัวอย่างเช่น การสร้างเอกสารติดต่อทางราชการ เอกสารทางธุรกิจ เอกสารทางกฏหมาย หรือแม้กระทั่งเอกสารส่วนบุคคล ซึ่งถึงแม้ว่าเอกสารจะมีความสำคัญในเชิงหลักฐานก็จริง แต่กิจกรรม "การสร้างเอกสาร" หาใช่เป็นสิ่งจำเป็นที่ทุกคนจะต้องทำ ยกตัวอย่างที่ชัดที่สุด ก็คงจะเป็น ผู้บริหารกับเลขานุการ เป็นต้น

ในขณะที่วัตถุประสงค์ของการใช้อินเตอร์เน็ต นั้นขอบเขตกว้างขวาง ตั้งแต่เพื่อความบันเทิง การเรียน การทำงาน การติดต่อสื่อสาร และแน่นอนรวมไปถึง "การสร้างเอกสาร" ด้วยเช่นกัน ดังนั้นความครอบคลุมของอินเตอร์เน็ต จึงมีมากกว่าอย่างหลีกเลี่ยงมิได้

คิดนอกกรอบ

แต่ถึงกระนั้น ผมก็ยังคิดว่า คนเราทุกคนอย่างน้อย ต้องเคยสร้างเอกสารในชีวิตนี้ ไม่ว่าจะเป็นการเขียนจดหมาย การทำบัญชีรายรับรายจ่ายประจำวัน ด้วยเหตุนี้ ก็เลยสงสัยต่อว่า แล้ว 30% ที่บอกว่าไม่เคยใช้คอมพิวเตอร์ในการสร้างเอกสารนั้น เคยสร้างเอกสารหรือไม่ ถ้าสร้าง ใช้อะไร (เช่น มือ พิมพ์ดีด เป็นต้น)

ถ้าใครสนใจ คำถามงานทำนองนี้ ให้ลองหางานวิจัยด้าน Personal Information Management (PIM) มาอ่านดูครับ ว่าแล้ว เดี๋ยวก็คงจะไปลองหามาอ่านดูบ้าง

ปล. เอกสารที่นี้ ผมหมายถึง textual document นะครับ ไม่รวมรูป ภาพ เพลง ภาพเคลื่อนไหว สื่อประสมอื่น ๆ

ประการที่สอง มีผมคิดว่าน่าจะมีส่วน คือ ความง่ายในการใช้งาน (usability) ถึงแม้ว่าคนจะดูคุ้นเคยกับการใช้ระบบประมวลผลคำมากกว่า (เพราะเกิดก่อน? -_-") แต่การใช้งานอินเตอร์เน็ตนั้นดูง่ายกว่าการสร้างเอกสารมาก ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะการออกแบบ interface ที่ไม่จำเป็นต้องใช้ cognitive load มาก จะเห็นได้ว่า email application กับ browser มีปุ่มทำงานน้อยกว่า ในขณะที่ word processor นั้นมีสิ่งที่ต้องกำหนดมากมาย และต้องอาศัยความละเอียดรอบคอบ

อย่างไรก็ตาม ทั้งหลายทั้งปวง ข้อมูลชุดนี้ ก็อาจจะต้องฟังหูไว้หู (อาจจะต้องไปดูรายงานฉบับเต็มอีกที) เนื่องจากกลุ่มตัวอย่างที่ได้จากการสำรวจทางโทรศัพท์นั้น มาจากหัวหน้าครอบครัวเพียงอย่างเดียว

สำหรับคนที่สนใจเรื่องผู้ใช้อินเตอร์เน็ต แนะนำให้ลองหาข้อมูลเพิ่มเติมจาก Pew Internet [ตัวอย่าง] และ Interconnections ซึ่งอันหลังนี้เป็นรายงานผลการวิจัยเกี่ยวกับผู้ใช้อินเตอร์เน็ต และแหล่งข้อมูลอื่น ๆ สำรวจเมื่อปี 2006 ที่เพิ่งเขียนเสร็จสิ้นไปเมื่อเร็ว ๆ นี้

Books About Blogs

Sarah Boxer เขียนวิจารณ์หนังสือเกี่ยวกับ Blogs ลงใน The New York Review of Book มีหนังสือที่เกี่ยวกับ Blogs ที่น่าสนใจหลายเล่ม ส่วนใหญ่จะเป็นหนังสือเกี่ยวกับผลกระทบและพลังของ blog ที่มีต่อสังคม เศรษฐกิจ การเมือง

[ที่มา: A Blog Around the Clock ผ่าน The Real Paul Jones อีกที]

ค้นแบบ facet บน OPAC

เมื่ออาทิตย์ก่อน ไปฟัง CRADLE talk (มีเกือบทุกวันศุกร์ เพื่อแลกเปลี่ยนผลงานทางวิชาการ ว่าใครทำอะไร มีอะไรน่าสนใจบ้าง ในกลุ่มคนที่่สนใจ Digital Library) เรื่อง I Still Can’t Find What I Want: An Evaluation Of Next Generation Library Catalogs That Combine Text Search With Faceted Navigation (ชื่อเรื่องยาวมากกกก) โดย Cory Lown นักศึกษาปริญญาโท กับ Brad Hemminger อ. ที่โรงเรียน

หลัก ๆ ของสัมมนา ก็คือ นำเสนอผลการวิจัยเบื้องต้น  ที่วิเคราะห์จาก Transaction Log เพื่อดูพฤติกรรมคนใช้ Library catalog แบบใหม่ของ NC State เน้นไปที่การค้นแบบ facet

เริ่มต้นด้วยการแนะนำตัวอย่าง facet search ตามที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น site ที่ใช้ Flamenco (engine ที่พัฒนาที่ UC Berkeley) อย่าง Nobel Prize Winners และ Library Catalog ของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ที่นำเอา Facet มาใช้ในการช่วยค้น ไม่ว่าจะเป็นที่ McMaster University, University of Minnesota, Florida Center for Library Automation (FLCA) รวมไปถึง WorldCat ด้วยเช่นกัน

หลังจากนั้นก็เป็นการนำเสนอผลงานวิเคราะห์ข้อมูล จาก server log ที่เก็บตลอดเวลา 4 เดือน (ซึ่งคาบเกี่ยวทั้งช่วงปิด – เปิดเทอม) ซึ่งมีประเด็นที่น่าสนใจดังนี้

1. Action หลัก ๆ ก็ได้แก่ การค้นด้วย text, การค้นด้วย facet และเปิดไปหน้าต่อไป (กรณีที่มี result จำนวนมาก ซึ่งหลัก ๆ ของการวิเคราะห์ จะเน้นไปที่การเปรียบเทียบการค้นแบบ Text และ Facet
2. โดยเฉลี่ย จะมี 5 actions ต่อ session หนึ่ง ๆ โดย 1 session จะใช้เวลาประมาณ 7.5 นาที
3. 97% ของ session ทั้งหมด จะเริ่มการค้นด้วย text ในขณะที่เพียง 34% (ไม่ถึงครึ่ง) เริ่มต้นการค้นด้วย Facet
4. ใน session หนึ่ง ๆ การค้นด้วย Text จะมีบทบาทมากในช่วงเริ่มต้น และจะลดลงไปจนถึงระดับหนึ่งจนเป็น plateau ในขณะที่การค้นด้วย Facet นั้นอยู่ในระดับคงที่ แต่อัตราการใช้ก็ยังน้อยกว่าจุดต่ำสุดของการค้นด้วย Text อยู่ดี
5. เรียงลำดับการใช้ Facet ที่ถูกใช้มากที่สุด จากมากไปน้อย: หัวเรื่อง-เนื้อหาสาระ (Topic), หมวดหมู่ LC, รูปแบบ, สถานที่, Genre, ผู้แต่ง, หัวเรื่อง-ภูมิภาค, ภาษา, หัวเรื่อง-ช่วงเวลา และท้ายสุด Availability (ซึ่ง NCSU พยายามจะเน้นว่าเป็น highlight อันหนึ่งเหมือนกัน)
6. เมื่อพิจารณาความต่อเนื่อง ระหว่าง action ต่อ action จะพบว่า ผู้ใช้จะค้นแบบ Text และตามด้วย Text เยอะที่สุด ตามมาด้วย 1) การเปลี่ยนหน้าไปเรื่อย ๆ (Next page action), 2) การใช้ Facet หลังจากค้นจาก Text และ 3) การใช้ Facet ต่อจากการค้นแบบ Facet อีกครั้งหนึ่ง

สามารถเข้าไปดู link ตัวอย่างของเว็บที่ใช้ในการสัมมนา (รวมถึง Test site ของ NCSU) ได้ที่ http://www.ils.unc.edu/~lown/examples/

บทวิเคราะห์  (โดยส่วนตัว)

ถ้าดูผ่าน ๆ ตัวเลขข้างบนค่อนข้างอันตราย เนื่องจากอาจทำให้ตีความผิดได้ว่า การลงทุนปรับระบบ และนำ facet มาใช้ ไม่ได้รับความนิยม และทำให้คิดต่อได้ว่า ไม่คุ้มค่าต่อการลงทุน

ซึ่งจริง ๆ แล้ว ตัวเลขพวกนี้ ต้องมองอาศัยข้อมูลอื่น ๆ เพื่อช่วยสนับสนุน เช่น ในบรรดาคนที่ใช้ คือ ใคร (ถ้ามีแต่บรรณารักษ์ใช้ ก็ไม่คุ้มแน่ ๆ) ถ้าใช้ แล้วประสบความสำเร็จเพียงใด มีการสอนการใช้อย่างไร มีการประชาสัมพันธ์อย่างไร (แน่นอน คนที่สนใจห้องสมุด รู้จักดี แต่คนภายในนั้นรู้จัก หรือไม่ คือโจทย์ที่สำคัญกว่า เหมือนกับที่ผมเคยพูดถึง case ของ TCDC เมื่อตอนไปพูดเรื่อง Library 2.0)

นอกจากนี้ ยังมีปัจจัยเชิงเทคนิคอื่น ๆ เช่น ความเคยชินของผู้ใช้ เนื่องจาก ระบบห้องสมุด ที่ใช้กันมานานหลายสิบปี ก็เริ่มต้นมาจากการค้นแบบ Text ทั้งนั้น อะไร ๆ ก็พิมพ์เองหมด ประเด็นต่อมา คือ ประเด็นด้าน HCI ที่ปรกติ Catalog จะเริ่มต้นหน้าเว็บด้วย การมีช่องให้พิมพ์ Facet จะเอาไปซ่อนไว้หลัง ๆ อย่างในกรณีของ NCSU เค้าเอา Text search เป็นหน้า default และเอาหน้า Browse ไปไว้ข้างหลัง ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้ว งานวิจัยหลายชิ้นก็ชี้ให้เห็นว่า ผู้ใช้ชอบการ Browse หนังสือบนชั้นมากที่สุด การ Browse ตามหมวดหมู่ LC บนเว็บ โดยเทคนิค จึงไม่ต่างอะไรกับการ Browse จากชั้น เพียงแต่การมันไม่ได้เห็นตัวเล่ม ไม่มีโอกาสได้ Preview

อย่างไรก็ตาม ปัญหาของ Facet ก็คือ ความคลุมเครือ เนื่องจากหัวเรื่องเดียวกัน อาจมีได้มากกว่า 1 ความหมายและหลายบริบท โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ใช้ไม่สามารถเข้าถึงหลักในการกำหนดหัวเรื่องได้ เหมือนกับบรรณารักษ์ ดังนั้น ความสับสนในการทำความเข้าใจกับหัวเรื่อง จึงเป็นอุปสรรคอันหนึ่ง ที่อาจจะทำให้ Facet ไม่ได้รับความนิยม

จากที่ว่ามานี้ จึงน่าสนใจหากจะลองมาดูที่ Catalog ของ TCDC ว่ามีความแตกต่างกันอย่างไร เพราะ TCDC ค่อนข้างมีความแตกต่างในด้าน Interface Design จากเว็บห้องสมุดอื่น ๆ และผู้ใช้มีส่วนร่วมในการกำหนดหัวเรื่องด้วยตัวเอง (Folksonomy) ซึ่งจะเปิดโอกาสให้ผู้ใช้ สามารถกำหนดคำสำคัญได้ด้วยตนเอง แต่กระนั้น ก็อาจจะยังมีปัญหาในด้านความเกี่ยวข้องและ Collocation ในเชิงภาพรวม ถ้าสามารถเอา Transaction Log  ของ TCDC มาศึกษาดู ก็น่าจะดี (แต่ว่า ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า -_-”)

ROI Talk – Time Change

เอ่อ เกิดความเข้าใจผิดเล็กน้อย เวลาของการสัมมนา เรื่อง ผลกระทบของการลงทุนห้องสมุดประชาชน
เลื่อนขึ้นมาหนึ่งชั่วโมง จากที่ผมเขียนไว้ว่าเป็นบ่ายสอง (14:00 น.) เปลี่ยนเป็นบ่ายโมงตรง (13:00 น.) นะครับ หวังว่าคนที่จะมา คงจะเห็น message นี้ก่อนเดินทางมา

ขออภัยอย่างแรงเลยครับ

Seminars at KKU and RSU

เอ่อ เดี๋ยวจะหาว่าไม่มา update กัน สำหรับคนที่สนใจเรื่อง ห้องสมุด 2.0 แถว ๆ ขอนแก่น เจอกันวันจันทร์ที่ 16 นี้นะครับ งานเริ่มเวลา 9:30 น. – 16:30 น. ณ ห้องประชุม 6 อาคาร 2 ชั้น1 สำนักวิทยบริการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ลักษณะการบรรยายก็จะคล้าย ๆ กับงานที่ TCDC กับของ Thailis ที่ ม.เกษตรนะครับ

ส่วนวันเสาร์ที่ 14 กะว่าจะดอดไปร่วมงานสัมมนา Social Media Networking and Web 2.0 ของ ม.รังสิต กับ ไทยเวนเจอร์ ดอทคอม เสียหน่อยครับ ไปเปิดหูเปิดตาหน่อยครับ (ส่วน YouFest ภาค Dinner 2.0 นั้น ขอดูอีกทีก่อนนะครับ) ถ้าใครไป ก็อาจจะได้เจอกันครับ

ROI Talk at TCDC

โปรดแซบ! มีประกาศด่วนมาแจ้งให้ทราบ เผื่อคนที่สนใจอีกแล้วนะครับ

วันศุกร์นี้ TCDC เค้าจะจัดบรรยายเกี่ยวกับผลกระทบทางเศรษฐกิจ อันเนื่องมาจากการพัฒนาห้องสมุดประชาชน ตั้งแต่เวลาบ่ายสองโมง ไปจนถึงห้าโมงเย็น บ่ายโมง (13:00 น.) ถึงสี่โมงครึ่ง (16:30 น.) ที่ห้องออดิทอเรี่ยม ชั้น 6 อาคารเอ็มโพเรี่ยม โดยจะมีผมและ Dr.Gordon McConnachie เป็นผู้บรรยายนะครับ การบรรยายแบ่งออกเป็นสองช่วงครับ

ช่วงแรกจะเป็นช่วงของ Dr.Gordon จะบรรยายในเชิงภาพกว้าง ถึงสภาพการแข่งขันของสังคมโลก และบทบาทของห้องสมุดประชาชน ในมุมมองทางด้านสังคมเศรษฐกิจความรู้ ซึ่งจะมีบริบทเปรียบเทียบ ระหว่างประเทศต่าง ๆ กับประเทศไทย ซึ่งจะเป็นภาพกว้าง

Dr.Gordon เป็นที่ปรึกษาทางด้านธุรกิจ มีความเชี่ยวชาญโดยเฉพาะในเครื่อง Intellectual Capital การบรรยายจะเป็นภาษาอังกฤษ แต่สำหรับคนที่ไม่ถนัดภาษาอังกฤษ ทาง TCDC มีบริการแปลช่วยครับ

ในส่วนที่สอง ผมก็จะพูดถึงเรื่องของ การวิเคราะห์ผลตอบแทนการลงทุนของห้องสมุดประชาชน โดยจะเน้นไปที่งานวิจัยสองชิ้นที่ผมได้เข้าไปมีส่วนร่วม (อ่าน รายงานการวิจัยรัฐฟลอริด้า [PDF] กับ รายงานการวิจัยของรัฐเพนนซิลวาเนีย [PDF]) แต่ผมจะไม่เน้นเรื่องผลของการวิจัย แต่จะเน้นที่ระเบียบวิธีวิจัยที่เราใช้ และมุมมองของการนำมาใช้ในบริบทของบ้านเรา เพื่อที่คนที่จะสนใจจะได้นำไอเดียไปใช้บ้างครับ (ไม่จำเป็นต้องเป็นห้องสมุดเท่านั้นนะครับ แต่สำหรับคนที่กำลังหา Model สำหรับประเมิน ROI ของสินค้าหรือบริการ ที่ไม่สามารถกำหนดราคาได้)

ถ้าใครว่างก็เชิญนะครับ ไม่ต้องจองล่วงหน้า ไม่เสียตังค์ครับ มาแลกเปลี่ยนความรู้กันครับ

ปล. ขออภัยที่มาบอกกะทันหัน เพราะติดขัดเรื่องสถานที่กับเวลานิดหน่อย

Blog Preservation Survey – Preliminary Results

Carolyn just got back from presenting our poster at JCDL in Vancouver and set up a blog sharing the preliminary results from the study, “Blogger Perceptions on Digital Preservation” [project website; survey invitation] that some of you participated in our study. You can have a look at them at “persistentblog.wordpress.com“. Note that the preliminary results include only descriptive analysis of the responses.  Anyway, I think they are quite useful and give you the big picture of what is going on.

The handout version of the poster is also available. However, I found if you print it on Letter or A4 paper, it is quite hard to read.

I would like to prompt you about interpreting and distributing these results. Firstly, the majority of our respondents tends to come from professional field, in particular information, library, and communication studies. As you can see in the Subject Areas section, the majority of respondents said they blog about professional interests, followed by technology. Interestingly enough, life and personal experience, usually the most written topic from other studies including a couple of Pew studies, become the third cited subject. In addition, we are also concerned about how highly educated our respondents are. 63% earned graduate and professional degree (beyond undergraduate).

This is mainly because of the limitation of snowball sampling technique, although we tried to get it out to the public as much as possible. Therefore, these results tend to reflect those who are conscious/concerned about preserving their own content. There are a couple of results that we think they are off-the-ground. Also as the number of bloggers keeps growing every minutes, it is hard to generalize the entire bloggers as our populations. In particular, we have only 215 valid responses which is considerably low. Therefore, if you want to make comment on any of these results, please note that these results could hardly imply to bloggers in general.

In addition, some descriptive figures could not be directly interpreted. They need additional contextual information. For instance, we could not summarize the money to invest in preserving blogs without geographical context because the value of blog based on currency could not be directly compared (e.g. $5 in the US is not culturally worth as $5 in Jamaica). We probably need to analyze the money investment by country, for example.

Additionally, we have received a number of valuable comments regarding how we ask and construct the questions which confused them. We do really appreciate all of your comments and we will take them into our consideration for the analysis and future work.

Note that this work is licensed under Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License. Therefore, feel free to share, copy, distribute, display this work not for commercial purposes. Please also link us back to the page, if you want to distribute.

We are still working on writing as journal articles to share our results and what we have learned from this project. When we finish the paper version, I will update to you folks again.

—–

จริง ๆ สำหรับคนไทย ตอนแรกผมคิดว่า ถ้ามีจำนวนคนตอบแบบสอบถามมาก ก็จะแยกออกมาวิเคราะห์ต่างหาก แต่พอเอาเข้าจริง มีคนไทยตอบแบบสอบถามเพียง 8 คน ก็เลยคิดว่า เอาไว้ก่อนดีกว่า ซึ่งผมก็เข้าใจดีว่า ทั้งตัวแบบสอบถามเอง และเทคนิคในการเก็บข้อมูลยังไม่เอื้ออำนวยเท่าไหร่ ทั้งนี้ผมวางแผนไว้ว่าจะทำ version สำหรับคนไทยไว้แล้ว เพียงแต่ว่ามันติดปัญหาเรื่อง IRB ที่ใช้เวลานาน ก็เลยต้องพักไว้ก่อน แต่ถ้าใครสนใจจะช่วยผมทำต่อ เฉพาะในเมืองไทย ก็ลองมาคุยกันได้นะครับ เพราะเครือข่ายของ blogger คนไทยเราน่าจะไม่ใหญ่เท่าคนชาติอื่น แล้วก็น่าจะเก็บได้ไม่ยาก หรือถ้าใครมี idea อะไรจะ share หรือนำเสนอก็ยินดีน้อมรับครับ

Blogs and Digital Preservation Survey

I’m now working on a research project studying blogger’s perceptions on digital preservation with other two Ph.D. fellows, Carolyn Hank and Laura Sheble. This potentially leads to the major part of the future of blogophere. The survey has just been launched. We welcome bloggers to respond our survey. Please also help us spread out the words. Feel free to post the invitation below on your own blog or email to your fellow bloggers.

Do you blog? If yes, then please consider participating in an online survey from the University of North Carolina at Chapel Hill’s School of Information and Library Science. The study, Blogger Perceptions on Digital Preservation, is being conducted under the guidance of the Real Paul Jones. The study team is interested in hearing from all bloggers on their perceptions on digital preservation in relation to their own blogging activities, as well as the blogosphere in general. To hear more about this survey, please visit the study’s fact sheet at http://www.ils.unc.edu/~hcarolyn/blogsurvey/.

From there, you can link out to the web-based survey. The survey will be available from April 25 through May 23, 2007. We believe blogs are valuable records of the human experience. Help to contribute to continued access to these important records by participating in our study. If you have any questions, feel free to contact Carolyn Hank, the study Principle Investigator, at hcarolyn@email.unc.edu.

Thanks!

Turnitin: Privacy and IP issues

Turnitin โปรแกรมตรวจการลอกการบ้าน รายใหญ่ที่ให้บริการว่า 6,000 สถาบันการศึกษา ใน 90 กว่าประเทศ รวมไปถึงมหาลัยชั้นนำ หลายแห่ง เช่น Harvard (ไม่รู้ว่า ที่ไทยมีใครใช้บ้าง) กำลังได้รับความนิยม จากสถาบันการศึกษามากขึ้นเรื่อย ๆ หลักการง่าย ๆ ก็คือ เอาการบ้านของนักเรียน ไปเปรียบเทียบกับการบ้าน ของงานของคนอื่น ๆ ที่อยู่ในฐานข้อมูล แล้วบอกว่างานที่เอามาส่ง เหมือนกับงานอื่นเท่าไหร่ โดยข้อมูลที่จัดเก็บในฐานข้อมูล ก็คือ งานของนักเรียนที่บรรดาคุณครู upload เพื่อให้โปรแกรมเอาไปตรวจสอบนั่นเอง

ล่าสุด กลายเป็นว่า Turnitin กำลังเผชิญกับปัญหาด้านสิทธิส่วนบุคคลของนักเรียน กับทรัพย์สินทางปัญญาไปเสียแล้ว เมื่อมีเด็กนักเรียน High School ในรัฐอริโซน่า สองคน ฟ้องร้องบริษัท iParadigms เจ้าของบริการนี้แล้ว ด้วยข้อหาละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา

ในอเมริกา มีกฏหมายฉบับหนึ่ง คือ Family Education Rights and Privacy Act (FERPA) เป็นกฏหมายที่คุ้มครองสิทธิของนักเรียน และผู้ปกครองในข้อมูลทางการศึกษา เพื่อป้องกันไม่ให้ โรงเรียนเปิดเผยข้อมูลของนักเรียนโดยไม่ได้รับการยินยอม ซึ่งเป็นลักษณะเดียวกันกับ HIPAA ซึ่งเป็นการข้อมูลทางการแพทย์

ดูเหมือนว่า งานนี้ มีโอกาสที่เด็กจะเป็นคนชนะคดี เนื่องจากบริษัท เอาข้อมูลเอาไปใช้เพื่อประโยชน์ทางการค้า ซึ่งไม่ตกอยู่ในข้อตกลงเกี่ยวกับ Fair Use ในขณะที่ฝ่ายบริษัทเจ้าของผู้ให้บริการ ก็อ้างกรณี Owasso Independent School District v. Falvo ที่บอกว่า งานเขียนของนักเรียนนักศึกษา ไม่ได้จัดอยู่ในกลุ่ม “student education records” ซึ่งทำให้ไม่ตกอยู่ในข่ายของ FERPA

Michael J. Hemmet บอกว่า วิธีทางหนึ่ง ที่น่าจะแก้ไขปัญหาข้อนี้ได้ นั้นอยู่ที่ตัวสถาบันการศึกษามากกว่า กล่าวคือ หา model และมาตรฐานที่ให้สถาบันฯ​ เป็นตัวกลาง มากกว่าที่จะให้บริษัทเป็นตัวกลาง และ model ที่จะนำมาใช้ อาจจะต้องมี open source เข้ามามีบทบาทด้วย ซึ่งก็เป็นอะไรที่น่าจับตามองต่อไปเรื่อย ๆ

[อ่านเพิ่มเติม Researchforward; CCCC-IP: Plagiarism Detection Services Bibliography]

WordPress Blocked in Thailand?

There have been a bunch of folks reporting that they could not access wordpress.com lately [See also Pantip.com, gooogolf, poakpong, mymoney]. Some suspected it was because of their internal networks. Some thought the poor speed from the ISPs caused the inaccessibility as it returned Error 404.  Myfreezer commented that when he used proxy.org to access the site, it was forwarded to ICT’s blocking announcement page. Although it has been told that they could already access now, Thai bloggers are still panic about being blocked.

The panic of “blog brother” has been around Thai bloggers since ICT ministry apparently blocked Youtube earlier this month. There are a couple of anti-junta government blogs hosted on wordpress.com, including hicomrade, and thinking in ink. FACT, Freedom Against Censorship Thailand, is also hosted on wordpress.com.

The last attempt to block the Internet is the pro-Thaksin website, hi-thaksin.net.  Manager Online, a media leader for anti-thaksin (apparently highly influence the government and political situation), has a feature on an “underground” website as its opponent’s website.  The article primarily sets an accusing tone that those ousted PM supporters use viral marketing on the Internet to spread out false information as propaganda, including the recent clip of an ousted PM.  (Apparently the clip has been censored by the government, even on Youtube.  However, the ICT ministry still refuses the claim as usual.)  The article attempts to reveal the component of the website as the ministry tries to do to block the site, including domain name, proxy, free online content hosting (in particular blog providers), and online video providers.

[Note that Hi-thaksin.net has an argumentative response to this article named "Response to Manager Onli(n)e" in Thai]

Although it seems likely that there is no highly correlation between hi-thaksin.net and other blogs, I hope none of the ISP is too sensitive about this.  Anyway, I am sure that they are aware of the power of blogs.

Keep your fingers crossed that it was just an “accident”.  Maybe wordpress had a downtime.

Dr.Cochrane at TCDC

Yesterday Lynn Scott (Scottie) Cochrane, a fulbright scholar from Denison University Libraries, OH, visited TCDC.  She has blog about her trip to TCDC.  (Her blog is primarily about her fulbright trip in Thailand.)   She highlights bookshelf system with a concern about limited space.

Their programmer developed a system for computer screens at eye level on the book shelves whereby you can touch the screen to see what books are on the high shelves above (including images of the cover, the contents page, etc.) Pretty cool. I suspect they will run out of space here before their current lease is up in a few years.

อารมณ์บนตัวอักษร ตอน 2

คราวที่แล้วมีแต่ ผลวิจัยแห้ง ๆ คราวนี้มาเป็นแบบ live มาให้ลองเล่นกัน ไปอ่านเจอมาใน IA Summit 2007 (จัดที่ Las Vegas) เป็นหัวข้อ Blog Data Mining and Analysis โดย Clai Rice

ซึ่งตัวอย่างอันนึงที่ใช้ คือ Opinmind.com เป็น blog search engine ธรรมดาตัวหนึ่ง แต่ที่แตกต่าง คือ การแสดงผลการค้น จะแยกออกเป็นสองฝ่าย ระหว่าง positive กับ negative tone ก็ไปลองเล่นกันดูครับ (เล่น ๆ นะ อย่าเอาจริงจัง)

ผมลองค้น 2 คำนี้ดู me กับ myself ให้ผลการค้นแตกต่างกันอย่างน่าสนใจ เพราะพอใช้ me ก็จะได้ผล positive 71% negative 29% แต่พอค้น myself กลับตรงกันข้าม 55% เป็น negative อีก 45% เป็น positive

ส่วนอีกอันที่เหมาะกับบรรยากาศช่วงนี้ แถว ๆ นี้มากที่สุด ก็ต้องนี่เลย

• “UNC”: 83% (+) — 17% (-)
• “Duke”: 72% (+) — 28% (-)

ขำ ขำ

Research: The Rise and Prospects of Hyperlocal Journalism

แนะนำงานวิจัยฉบับใหม่ เรื่อง Citizen Media: Fad or the Future of News? โดย Jan Schaffer แห่ง J-Lab ของ UMD – College Park เขียนได้ค่อนข้างละเอียด

งานวิจัยใช้วิธีสัมภาษณ์เชิงลึก (โครงสร้าง) ถามผู้ก่อตั้ง เจ้าของหรือคนทำงานเว็บไซต์สื่อประชาชน จำนวน 31 ราย
ตามด้วยสำรวจโดยใช้แบบสอบถาม คนอ่าน และ contributors ของเว็บไซต์เหล่านี้

แบ่งออกเป็น 6 ส่วน (ชอบบทท้าย มากที่สุด เท่าที่อ่านผ่าน ๆ ตา)

ที่มา: Center for Citizen Media

Many Eyes: Democratizing Visualization

Conducting empirical social research, one of the challenges is to provide/control appropriate variables because in social setting, anything could influence your observed phenomenon. In my regression analysis class, the professor told the class that it would be nice if we could put a link to the raw data of any study. Well, openness of research data is emerging. However, providing the raw data may not be that attractive.

Many Eyes is an newly web-application for sharing graphical representation of social data, developed by IBM. The site allows you to upload your data, create visualization, and make it available publicly. Then people could come to see your data visually and ask questions or comment.

One thing that I think it really cool is how one could play with the data easily, especially with multiple item graph (e.g., Worldwide Oil Consumption). This aspect could allow researchers and public (including media) talking in the same language.

By looking at those representations, readers could find something more interesting that researchers could not see.

ของแถม:
Demo “interface-free,” touch-driven computer screen โดย Jeff Han จากงาน TED ปีที่แล้ว ไม่เกี่ยวกับ post นี้เท่าไหร่ เห็นว่าน่าสนใจดี (เอามาจาก Paul Jones อีกที)

เอาเวลาไหนไปดู Youtube

เวลาคนเรายุ่ง ๆ ก็มันจะโดนถามว่า แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปทำ ซึ่งเป็นหนึ่งในวิธีการถามแบบ critical incident technique* และ Harris Interactive Poll ก็เอามาใช้ถาม คอ YouTube เวลา เวลาที่มาใช้กับ YouTubee นั้น ไปเบียดบังกิจกรรมอะไร คำถามแบบนี้ก็พอจะเอามาอธิบาย “อิทธิพล” หรือ “ผลกระทบ” ของ YouTube ได้ส่วนหนึ่ง เพราะเวลาก็ถือเป็น internal market share ที่ทุกคนมีเท่ากัน 24 ชั่วโมง เพียงแต่ว่าใครจะได้เวลาไหนไป

แต่ก่อนจะไปถึงคำถามนั้น 34% ของคนตอบแบบสอบถาม บอกว่า นั่งดู YouTube ไม่เสียเวลาทำอย่างอื่นเลย ในขณะที่ 66% บอกตรงกันข้าม

ทีนี้ในกลุ่มคนที่บอกว่า ไปเบียดบังเวลาทำอย่างอื่น เค้าบอกไปเบียดบังอะไรกันบ้าง ผมขอแบ่งเอง เป็นสี่กลุ่ม…

• สื่อ
  • 32% บอกใช้เวลาดูทีวีน้อยลง
  • 12% บอกดูดีวีดีน้อยลง
  • 11% บอกอ่านหนังสือพิมพ์ นิตยสารน้อยลง
  • 7% บอกไปดูหนังในโรงน้อยลง

• Social Capital
  • 12% บอกใช้เวลากับญาติพี่น้อง เพื่อนฝูงน้อยลง
  • 9% บอกคุยโทรศัพท์น้อยลง

• กิจกรรมออนไลน์อื่น ๆ
  • 36% บอกไปเบียดบังเวลา ในการดูเว็บไซต์อื่น
  • 20% บอกใช้อีเมล์ แชท บล๊อก และกิจกรรมออนไลน์อื่น ๆ น้อยลง

• อื่น ๆ
  • 19% บอกเบียดบังเวลาทำงาน ทำการบ้าน
  • 15% บอกเล่นวิดีโอเกมส์น้อยลง
  • 1% บอกออกกำลังกายน้อยลง

ตัวเลยที่น่าสนใจคงเป็นสองกลุ่มแรก โดยเฉพาะผลกระทบต่อสื่อเก่าที่ถูกจับตามองอย่างมาก 32% ถือเป็นจำนวนที่ไม่น้อยทีเดียว ที่อาจจะต้องตามต่อ คือ ในบรรดาคนที่บอกว่าเบียดบัง มันเบียดบังไปเยอะมั๊ย เพราะตัวเลข proportion มันอาจทำให้หลอกตาได้ เช่น บอกว่า 12% ของคนดูทีวีน้อยลง แต่น้อยลงคนละแค่ 15 นาที ในขณะที่ คนบอกใช้เวลาอ่านหนังสือพิมพ์ น้อยลงไปเป็นชั่วโมง อันนี้ก็น่าคิด

ส่วน social capital นี้ ถือเป็นคำถาม classic ที่อาจจะดูเก่า เพียงแต่การจับตามองในช่วงเปลี่ยนผ่าน อาจจะทำให้มีหลักฐานมาสนับสนุนว่า การใช้อินเตอร์เน็ท ทำให้ชีวิตสังคม (social life) แย่ลงจริงหรือ

ในผลโพลฉบับเดียวกัน ยังบอกว่า 73% บอกว่า จะใช้ YouTube น้อยลง ถ้ามีโฆษณามาคั่น

[ที่มา Reuters]

*ไม่แน่ใจ ขอเอาออกไปก่อน

Dr.Griffiths’ Talk at TCDC

บังเอิญว่า คณบดีที่โรงเรียน จะไปเมืองไทย เกี่ยวกับงานของ สถาบันคีนันแห่งเอเชีย เห็นตารางเวลาว่าง เลยฉวยโอกาสประสานงานให้ไปบรรยายที่ TCDC รายละเอียดก็ตามนี้นะครับ

Jose-Marie Griffiths, Ph.D.

Dean and Professor
School of Information and Library Science
University of North Carolina at Chapel Hill

หัวข้อ The Future of Knowledge Professional

Moderator: รศ.ดร.สมพร พุทธาพิทักษ์ผล
ผู้อำนวยการสำนักบรรณสารสนเทศ และ
รองศาสตราจารย์ แขนงวิชาสารสนเทศศาสตร์
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

วันพฤหัสบดีที่ 15 กุมภาพันธ์ 2549
เวลา 15:00 – 17:00 น.
เริ่มลงทะเบียนหน้างานเวลา 14:30 น. บริเวณ Creative Space

ออดิทอเรียม ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ
อาคารดิเอ็มโพเรียม ช้อปปิ้ง คอมเพล็กซ์ ชั้น 6

ติดต่อจองที่นั่งเข้าฟังได้ฟรี:

อีเมล์: library@tcdc.or.th
msn messenger: library@tcdc.or.th (บริการ chat reference)
โทรศัพท์: 02-664-7667 ต่อ 215-2168
โทรสาร: 02-664-8499
เว็บไซต์: http://library.tcdc.or.th

สำหรับคนที่ยังไม่เคยไปห้องสมุด TCDC แล้วอยากถือโอกาสเยี่ยมชมห้องสมุด เค้ากระซิบมาว่าให้ติดต่อไปก่อนเวลาบรรยาย หรือไม่ก็หลังงานเลิก เค้าจะมีแนะนำชมห้องสมุดครับ

ถ้ายังไงก็ช่วยฝากประชาสัมพันธ์กันหน่อยละกันครับ

เงินกับสื่อใหม่

Micro Persuation พูดถึงการที่ ZDNet ออกมาเปิดเผยวิธีการจ้าง blogger แบบ pay-per-performance หรือจ่ายตามจำนวนคนมาเข้ามาอ่า พร้อมกับวิพากษ์วิจารณ์ ความเป็นสองมาตรฐาน ของรายได้ระหว่างบล๊อกเกอร์ กับนักข่าวในขณะที่ GroundReport ก็เปิดตัวว่า เป็นการผนวกกัน ระหว่างแนวทางของสื่อรากหญ้ากับระบบสร้างความนิยม เหมือนกับ Digg มารวมกัน แล้วก็เก็บรายได้จากการโฆษณา หลังจากนั้นก็จะแบ่งรายได้ให้กับ contributors แบบครึ่งต่อครึ่ง ในทางปฏิบัติผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า มันเป็นยังไง

ไม่รู้ว่า ไอ้วิธีการหาเงินทองจากการนับ click แบบนี้จะเป็นวิธีการ sustain community หรือสร้างชุมชนความรู้ที่โปร่งใสจริงหรือไม่ หรือว่าช่วยสร้างมลภาวะทางการรับข้อมูลข่าวสารกันแน่ ว่าแต่ว่า ก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดี ว่าแล้วไม่ใช่จากประชานิยม แล้วยังมีแบบไหนอีก

จริง ๆ การคิดเงินตามความนิยม มันก็ไม่เสียหายหรอกนะ แต่มันก็ไม่น่าจะใช่ทั้งหมด ของการประเมินความสามารถ (Performance) เพราะหลายครั้งมันไม่เกี่ยวกับ “ความสามารถ” เลยแม้แต่น้อย ยกตัวอย่าง เริื่องที่ผมทำ link ข่าว เว็บบุดด้าพอน สถิติการเข้าพุ่งกระฉูด ทั้ง ๆ ที่เรื่องที่เขียนนั้น ไม่มีอะไรเลย เป็นลิงค์ธรรมดา แล้วคนส่วนใหญ่ก็มาจาก Google search ที่มันจำนวนคลิกมันเยอะ ก็เพราะ Demand มันเยอะเท่านั้นเอง มันไม่เกี่ยวกับความสามารถ อะไรเลย หากผมจะได้ตังค์มาเพราะคลิ๊กนี้ มันก็ไม่น่าจะแฟร์กับลิงค์ที่เค้า เขียนบทวิพากษ์วิจารณ์ จริงจัง

จริงอยู่ที่ระบบแบบนี้จะเอื้อกับส่วนที่เป็น Long tail แต่ไอ้ส่วนที่เป็นตัว เป็นหัวกราฟ ซึ่งมันจาก mainstream เนี่ย มันจะไม่ mess up เอาหรือ

เมื่อคืน Colbert Report (ตอน Great News) ก็เหน็บแนมการที่ Times Inc. มีแผนจะ lay off พนักงานสาย magazine เกือบ 300 คน แล้วหันไปเล่นกับสื่อออนไลน์มากขึ้น ซึ่ง Colbert ก็เสียดสีเรื่อง ความเป็น original ของสื่อใหม่ ที่มักจะเป็นแบบ อ้างบล๊อกแห่งหนึ่ง ที่อ้างบล๊อกอีกแห่งหนึ่ง ที่อ้างบล๊อก อีกแห่งหนึ่ง ที่อ้างบล๊อกอีกแห่งหนึ่ง ที่อ้างบล๊อกอีกแห่งหนึ่ง ที่เขียนเกี่ยวกับรายงานหรือแหล่งข่าวจริง ๆ (งงมั๊ยเนี่ย ถ้างง ก็ลองเปิด video ดู แต่ถ้าไม่งง ก็แนะนำให้เปิดดูอยู่ดี อิอิ) แล้วคนที่ได้รับความสนใจ ก็หาใช่คนที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องนั้นคนแรก แต่เป็นคนที่บล๊อกเอาเฉพาะส่วนที่มีสีสัน ซึ่งตอนท้าย Colbert ก็ออกมาพูดประมาณว่า ต่อจากนี้หากต้องการความสนใจ ไม่จำเป็นการความถูกต้อง แค่ “ตะโกน” ก็พอ

ดูเหมือน Colbert จะพยายามทำเรื่องที่บล๊อกเกอร์คิดว่าเป็น มารยาทในการเขียนบล๊อก ให้มีภาพลบอยู่ในที เพราะบล๊อกเกอร์มองว่า การที่จะเขียนเรื่องใดเรื่องหนึ่ง การอ้างถึงเรื่องที่คนอื่นเขียนก่อนหน้านี้ (ไม่ว่าเค้าจะเป็นแหล่งปฐมภูมิหรือไม่ก็ตาม) เป็นมารยาทที่สำคัญ แต่มองในอีกมุมหนึ่ง มันก็เป็นประเด็น เพราะมันการสร้างสีสัน โดยการ “ตัด แปะ และต่อ” มันมีผลต่อคุณภาพของการรายงาน ส่วนไอ้ประเด็นที่บอกว่า เรียกร้องความสนใจนั้น จริง ๆ ผมว่าก็ไม่ผิด ถ้าที่เขียนมาก่อนหน้านี้แล้วว่า เงินอาจไม่ใช่ส่วนทั้งหมด ที่บล๊อกเกอร์ต้องการ หากแต่เป็น visibility (และรวมไปถึงชื่อเสียง) ในสายตาของคนอื่นเสียมากกว่า

จะว่าไป Colbert เอง ถึงไม่ใช่บล๊อกเกอร์ แต่รายการของเค้า ก็อาศัยการสร้างสีสัน ด้วยการเสียดสี แล้วก็เนื้อเรื่องส่วนใหญ่ ก็มาจากการตัด แปะ เหมือนกัน ทั้งนี้ก็เพื่อเรียกร้องความสนใจเหมือนกัน เพราะฉะนั้น ไอ้ที่บอกว่า สื่อเก่า เน้นความถูกต้องนั้น ก็คงไม่จริงเสียทั้งหมด

ปล. ดูไปดูมา อุ๊ย เราเนี่ยตัวอ้างเลยนะนี่ ดูดิ มีคำว่า อ้าง เพียบเลย

แนะนำเพิ่มเติม CNET บังคับให้นักข่าวต้องไปคอมเม้นต์บล๊อก ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องนี้โดยตรง แต่ว่าน่าสนใจ

Making Sense of Statistics in Court

I talked about making sense of statistical data in general a while back.  Recently, the latest issue of Nature ( vol.  445, no. 7125, p. 254-255 [electronic version requires subscription]) features a story of how statistics has been used and interpreted in court house.  I guess the author, Mark Buchanan, intended to remind to beware of the use of statistics outside scientific arena.  In social setting, nothing can be controlled as in an experiment room.  Context is crucially needed.  He introduced two particular cases.  The first one is suspected nurse who may have killed her patients.  The second one is a mother who has been suspected of killing her two daughters.  Both cases involved the probability of the chances that suspects could have committed murders.

Two points mentioned in the paper are standing out.  For the nurse’s case, the statistician told that “the chance that her presence was mere coincidence was only 1 to 342 million”.  Well that seems very impossible, right?  But the mathematician said by brining additional independent variable – include more factors – the chance could be as small as 1 in 48 or 1 in 5.  My question is which number seems possible for most of us then.  At what level of chance that you can say that could not be coincidence anymore?

Another point is from the quote below.

[L]awyers have an incentive, and even a duty, to select the evidence that makes their case stronger.  “What the judge ends up hearing often comes from the two extreme ends of the distribution,” he (David Kaye) said.

I think the use of statistics is very outstanding example of how people make sense of “number” is very influential and does affect the way we live.

Note:

Inside this issue of Nature (p.249), there is a article about Apple Inc. has been sued by its shareholder about backdating stock options.  They already confessed and Jobs knows about it.

YouFest: Makeup

เมื่อคืนนี้ รู้สึกแปลก ๆ ยังไงไม่รู้สำหรับงาน YouFest เพราะรู้สึกโดดเดี่ยวพิกล เพราะเป็นครั้งแรกที่พูดต่่อสาธารณะที่ไม่เห็นหน้าคนฟัง (นึกถึงพวกดีเจอย่างแรง) อีกอย่างก็รู้สึกเกรงใจคนจัดงาน กลัวตัวเองพูดนาน แล้วคนอื่นจะเบื่อ ก็เลยทำให้ดูลน ๆ ยังไงไม่รู้แฮะ ยังไงก็ขออภัย หากมันดูแข็ง ๆ ห้วน ๆ แล้วก็ดูหนักเกินไปหน่อย เพราะผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะ set tone เรื่องของผมยังไง ก็เลยได้ประเด็นไม่ได้อย่างที่เตรียมไว้ ก็เลยคิดว่า ขอ make up ใน post นี้ละกัน

ความเป็นชุมชนของบล๊อกเกอร์

จริง ๆ ผมเตรียมไว้ประมาณ 2-3 ประเด็น ที่ผมอยากจะพูด เรื่องแรกก็คือ เป็นเรื่องที่ผมสนใจตั้งแต่ต้น ก็คือ community informatics (ไม่รู้จะเขียน ภาษาไทยว่ายังไง ใครมีไอเดีย ช่วยแนะนำด้วยละกันครับ) โดยเน้นไปที่ความเป็นชุมชน (หรือภาษาอังกฤษที่เรียกว่า sense of community) ใน blogophere ซึ่งโดยส่วนตัว ผมเชื่อว่า sense of community สามารถนำมาใช้เป็นตัวชี้วัดตัวหนึ่งว่า ความยั่งยืนของชุมชน นั่นหมายถึง การเติบโตและความคงอยู่ของสื่อรากหญ้าผ่าน Blog นอกจากนี้ยังมีผลต่ออิทธิพลในเชิงชี้นำของสื่อรากหญ้าที่มีต่อมวลชน

ในทางสังคมวิทยา องค์ประกอบของความเป็นชุมชนมีอยู่ 4 องค์ประกอบสำคัญ (McMillan and Chavis, 1986) ได้แก่

• ความรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน
• ความรู้สึกของอิทธิพล ทั้งบุคคลที่มีต่อชุมชน และชุมชนที่มีต่อปัจเจก
• การประสานงาน และความร่วมมือกันเพื่อตอบสนองความต้องการของกันและกัน
• การมีอารมณ์ร่วมกัน ความผูกพัน การมีความหลัง ความทรงจำร่วมกัน และ “สปิริต” ของชุมชน

ซึ่งปัจจัยเหล่านี้ พัฒนามาจากชุมชนทางกายภาพ ซึ่งถ้าเอามาปรับใช้กับชุมชนของ blogger เนี่ย ก็น่าสนใจว่า ไอ้ปัจจัยเหล่านี้ มันใช้วัดได้แค่ไหน แล้วมีปัจจัยเพิ่มขึ้นอีกบ้าง ขอบเขตของมันอยู่ตรงไหน แล้วมีตรงไหนบ้างที่เหมือน หรือต่างจากชุมชนทางกายภาพ หรือชุมชนออนไลน์ประเภท อื่น ๆ

ถ้าสนใจประเด็นนี้แนะนำให้เริ่มอ่าน Blogs as Virtual Communities: Identifying a Sense of Community in the Julie/Julia Project โดย Anita Blanchard ที่ตั้งคำถามว่า บล๊อกที่ได้รับความนิยมเนี่ย จริง ๆ แล้วมันเป็นชุมชนหรือเปล่า โดยยกเอากรณีของ Julie/Julia Project มาเป็นตัวอย่าง Julie/Julia Project เป็นบล๊อกที่เขียนเกี่ยวกับการทำอาหาร ที่ได้รับความนิยมอย่างมาก และได้รับรางวัล Lulu Blooker Prize (ฺBlook = Book + Blog คือ เอาบล๊อกมาตีพิมพ์เป็นหนังสือขาย LuLu เป็นสำนักพิมพ์ที่เน้นตีพิมพ์จาก open source content นอกจากมีขายเป็นตัวเล่มแล้ว ก็ยังมีขายเป็น pdf ในราคาที่ถูกกว่ามากอีกด้วย ปีนี้ก็กำลังเปิดรับสมัครอยู่)

เครื่องมือที่ช่วยชี้วัด sense of blogber community ก็ไม่ใช่อะไรที่ไหน Technorati นั่นแหละ Technorati ไม่ใช่เครื่องช่วยค้นหา content ในบล๊อกอย่างเดียว แต่มันยังทำให้เราเห็นรูปธรรม และปฏิสัมพันธ์ของคนในชุมชนบล๊อกเกอร์ได้ชัดขึ้น นอกเหนือจากการที่ใช้ tag บอกว่าตอนนี้คนสนใจอะไรแล้ว ข้อมูล State of Blogophere ที่ Sifry เขียนเป็นประจำ (ตัวอย่างข้อมูลล่าสุด เมื่อเดือนตุลาคม 2006) ก็บ่งบอกพลวัตของชุมชนบล๊อกเกอร์ได้เป็นอย่างดี (อ่านเพิ่มเติม  จริง ๆ แอบหวังไว้ว่า น่าจะมีคนทำ service แบบเดียว Technorati  ที่จำกัดเฉพาะของบล๊อกเกอร์คนไทย (หรือที่อยู่ในไทย) ไว้ทั้งหมดก็น่าจะดี)

อนาคตของนักวิชาชีพที่ทำหน้าที่เป็นประตูสู่ข้อมูลข่าวสาร

การเป็นประตู่สู่ข้อมูลข่าวสาร หรือ gatekeeper คือ คุณลักษณะอย่างหนึ่ง ที่บรรณารักษ์กับนักข่าวมีเหมือนกัน หรือกล่าวในอีกนัยยะหนึ่งคือ กระบวนการคัดเลือกและเลือกสรรข้อมูล ข่าวสารนั้น คนของสองกลุ่มนี้  เชื่อว่าสิ่งที่ทำเป็นสิ่งที่มีคุณค่าในวิชาชีพ และเป็นสิ่งที่ต้องใช้อาศัยทักษะด้านนี้ เพื่อสร้างความเป็นมืออาชีพ

สิ่งที่แตกต่าง และมีผลสำคัญต่อวิชาชีพของสื่อมวลชน มากกว่าบรรณารักษ์ คือ การ repackage สารสนเทศ เนื่องจากสื่อมวลชน ต้องปรับสารสนเทศเพื่อให้เข้าถึงสาธารณะ

อย่างไรก็ตามเทคโนโลยีเอื้ออำนวย ให้เกิดสื่อรากหญ้า ทำให้คุณค่าของวิชาชีพที่กล่าวมาข้างต้น ถูกท้าทายด้วย เทคโนโลยี และประเด็นทางจริยธรรม ทำให้วิชาชีพของคนที่เป็น gatekeeper ถูกตั้งคำถาม

ยกตัวอย่าง เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ในคืนวันรัฐประหาร นักข่าวโทรทัศน์ท้องถิ่นที่นี่ติดต่อเพื่อสัมภาษณ์ผม ตอนแรกก็เข้าใจว่าเป็นการสัมภาษณ์เพื่อถามความคิดเห็นส่วนตัว แล้วก็ปฏิกิริยารอบ ๆ ตัว เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น เค้าติดต่อมาอีกครั้ง ก็ถามว่า ไม่ทราบว่ามีรูปครอบครัวติดตัวหรือเปล่า จริง ๆ ก็มีรูปติดอยู่ในกระเป๋าสตางค์นะ แต่ผมก็ตอบปฏิเสธว่าไม่มี เพราะผมก็ไม่เข้าใจว่ารูปครอบครัวผม มันเกี่ยวกับปฏิวัติยังไง แล้วอีกอย่างตอนที่เค้าถามเบื้องต้น ก็เหมือนจะถามเรื่องส่วนตัวมาก จนดูมันเหมือนเค้าจะมี theme มาแล้ว เพื่อทำให้เรื่องมันมีน้ำหนักมากขึ้น ในที่สุดเค้าก็เลยตัดสินใจไม่มาสัมภาษณ์ผม ในที่สุดผมก็ตัดสินใจ blog เอง (อ่านเพิ่มเติม Seeking Information in a Critical Situation: 2006 Thailand Coup D’état)

ถึงแม้ว่าปัจจุบัน บล๊อกเกอร์ส่วนใหญ่จะยังเป็นแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ (secondary source) หลัก ๆ ก็คือไปเอาข่าว หรือเรื่องราวที่ได้อ่านมาโพสแล้วก็ให้ความคิดเห็นต่อ แต่โอกาสที่บล๊อกจะทำให้คนที่มี/เป็นแหล่งข้อมูลปฐมภูมิ (primary source) สามารถเข้าถึงมวลชนได้โดยตรงก็มีอยู่มาก ดังนั้นบทบาทของการ repackage สารสนเทศของสื่อมวลชนก็มีน้อยลง การคัดเลือก ก็มีบทบาทน้อยลงตามไปด้วย นึกถึง ถ้าปัจจุบันข้อมูลเศรษฐกิจส่วนใหญ่ ที่ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ได้มาจาก นักวิเคราะห์ในตลาดหลักทรัพย์ ศูนย์วิจัย และหน่วยงานราชการ แล้วกลุ่มคนหรือหน่วยงานเหล่านี้มี blog เกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ อย่างสม่ำเสมอ คนก็สามารถเข้าถึงและเลือกที่จะรับสารได้โดยตรง และความเป็น authenticity ก็จะมีมากกว่าด้วย

ความท้าทายเช่นนี้ ทำให้คนเริ่มสงสัยในความเป็น “วิชาชีพ” หรือ “มืออาชีพ” ของคนกลุ่มเหล่านี้ มันยังเป็นที่ต้องการอยู่หรือเปล่า งานพวกนี้จำเป็นจะต้องมีการสอนอย่างจริงจัง (มีหลักสูตรในมหาวิทยาลัย) หรือไม่ และการเรียนการสอนในห้องเรียน มันช่วยให้เป็น “มืออาชีพ” ได้จริงหรือ นอกจากนี้การทำงานที่เน้นในตัวเนื้อหาของงาน ทำให้เราไม่ค่อยเห็นการพัฒนาในเชิงเทคนิค ที่เกิดจากคนในวิชาชีพนี้ งานพัฒนาเทคโนโลยีในสายงานเหล่านี้ กลายเป็นว่า เกิดจากคนนอกสายงานเสียเป็นส่วนมาก ยังทำให้ถูกตั้งคำถามว่า “ความเป็นวิชาชีพ เป็นปรปักษ์กับการสร้างสรรค์นวัตกรรม” จนกลายเป็นที่มาที่ทำให้คนมองว่า สื่อรากหญ้าเป็นคู่แข่งของสื่อมวลชนแบบเดิม ทั้งที่จริง ๆ แล้ว ดูเหมือนว่ามันสามารถไปคู่กันได้เป็นอย่างดี (ตัวอย่าง ความพยายามในการสร้างสภาพแวดล้อม และระบบที่สื่อสองแบบทำงานด้วยกัน จาก NewAssignment.net) เพียงแต่ข้อพิจารณาที่หลายฝ่าย ตั้งคำถามกัน ก็คือ คำถามในเชิงเศรษฐศาสตร์ เช่น ใครควรจะได้ผลประโยชน์จากข้อมูล ที่เป็นผลผลิตของชุมชน  และจะออกมาในรูปแบบใด อะไรคือผลตอบแทน เหล่านี้เป็นต้น (อ่านเพิ่มเติม The Union of Citizen and Old Media)

บล๊อกกับงานวิชาการ

ประเด็นสุดท้าย อันนี้เนื่องจากผมปัจจุบันทำงานอยู่ในวงวิชาการ รู้สึกว่า เราเองก็คิด ๆ เขียน ๆ เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องบ้าง เรื่องที่เป็นเรื่องบ้างลงบนบล๊อก ก็มีคนมา่อ่านบ้าง  comment ต่อบ้าง พูดถึงต่อบ้าง ก็เลยคิดว่า มันน่าจะมีหนทางที่น่าจะเอาบล๊อก เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในการประเมินผลงานทางวิชาการนะ ถึงแม้จะไม่ได้ Full credit เหมือนกับการเขียนลงในวารสารทางวิชาการ แบบเดิม ๆ แต่มันก็น่าจะถูกนำไปใช้ในการพิจารณา ถึงแม้จะไม่ใช่เพื่อชี้เห็น การพัฒนาตนเองในทางวิชาการ แต่อย่างน้อยมันก็น่าจะได้ในส่วนที่เป็น งานบริการสังคม กล่าวคือ เป็นการสอนและให้สาธารณธมีส่วนร่วม และเข้าใจในวิทยาศาสตร์ และวิชาการมากขึ้น

ถึงแม้ว่าจริง ๆ ดูแล้ว มันก็เข้าทาง Open Access ที่เค้าพยายามจะทำให้คนสามารถเข้าถึง งานทางวิชาการมากขึ้น และมีกระบวนการตีพิมพ์ที่รวดเร็วมากขึ้น นอกจากนี้วิธีการเขียนบล๊อก ก็ทำให้คนทั่วไปเข้าใจเรื่องวิทยาศาสตร์มากขึ้น แต่มันก็ต้องได้อย่างเสียอย่าง ประเด็นที่ต้องพิจารณาเพิ่มเติมเรื่องแรก ก็คือ ความน่าเชื่อถือ จริงอยู่ที่บล๊อกที่ได้รับความนิยมส่วนใหญ่ จะเป็นบล๊อกของคนที่มีความเชี่ยวชาญในเรื่องนั้น ๆ โดยเฉพาะคนในแวดวงวิชาการ แต่ความเชี่ยวชาญที่ไปปรากฏบนบล๊อก มันทำให้เกิดมุมมองสองด้าน (dichotomy) ขึ้นมา ด้านหนึ่ง คือ คนส่วนใหญ่ที่เชื่อในตัวบล๊อกเกอร์มากกว่าในตัวเนื้อหา กล่าวคือ ไม่ได้มองดูว่าหน้าตาข้อมูล ที่เค้าพูดถึงมันเป็นยังไง แค่เห็นว่าเค้ามี authority ในเรื่องนั้น ๆ ก็ทำให้เชื่อได้ว่า เรื่องที่เค้าเขียนมีความน่าเชื่อถือ ถึงมันกลายเป็นการ spoil credit ทางวิชาการไปเสีย เพราะจริง ๆ แล้ว การเขียนในเชิงวิชาการ ความน่าเชื่อถือมันอยู่ที่หลักฐาน และข้อมูลที่เอามายืนยัน แต่การเขียนบล๊อก นอกเหนือจะมีข้อมูล และหลักฐานประกอบแล้ว การใส่ความคิดเห็นลงไป โดยไม่ผ่านกระบวนการ peer reviewed ก็ทำให้เรื่องนั้น ๆ ด้วยในเรื่องน่าเชื่อถือลงไป ซึ่งก็เป็นมุมมองด้านที่สอง

นอกเหนือจากเรื่องความน่าเชื่อถือ แล้วยังมีเรื่องของ จริยธรรมของบล๊อกเกอร์นักวิทยาศาสตร์/นักวิชาการ ที่จะต้องมาคิดหรือตามดูกัน อย่างเช่น การบล๊อกเกี่ยวกับงานวิจัยที่ตัวเองทำอยู่ แล้วก็เขียนถึงข้อมูลที่วิเคราะห์ไปเพียงเบื้องต้น ทำยังไงที่จะให้คนไม่เอาข้อมูลที่วิเคราะห์คร่าว ๆ ได้ ไปเขียนต่อเป็นผลงานของตัวเอง หรือคนสาธารณะทั่วไปเข้าใจว่า ข้อมูลทีี่ได้ไม่สามารถเอาไปอ้างอิงได้ เป็นต้น

ปัญหาเรื่อง persistence ของข้อมูลก็เป็นอีกเรื่องที่สำคัญ กล่าวคือ ถ้าเป็นวารสารทางวิชาการทั่วไปที่อยู่ในรูปเล่ม อย่างน้อยผ่านไปสิบปี ยี่สิบปี ตัวเล่มก็ยังคงอยู่ในห้องสมุดใด ห้องสมุดหนึ่ง หรือหอจดหมายเหตุ หรือต้นฉบับก็ยังคงมีอยู่ แต่พอพูดถึงข้อมูออนไลน์ โดยเฉพาะข้อมูลทางวิชาการที่สำคัญ ๆ ฟังดูแล้วมันมีความเสี่ยงมากกว่า เพราะถ้าวันดี คืนดี บล๊อกล่ม หรือข้อมูลที่เราเขียนไว้บนบลีอกหายไป จะทำยังไง นอกจากนี้ยังกระทบไปถึง persistence ของ citation อีกด้วย นึกถึงภาพในอีก 2-3 ปีผ่านไป แล้วผมก็ย้ายบล๊อก ลบอันเก่า เปลี่ยนโดเมนเรียบร้อย อย่าลืมว่า ไอ้คนที่เคย link คุณไว้ใน post เก่า ๆ ของเค้า มันก็จะกลายเป็น dead link ไปเสีย ยิ่งแล้วใหญ่ถ้า post นั้น ถูกเอาไปอ้างถึงในฉบับตีพิมพ

สรุป

ก็อย่างที่บอกในงานแหละครับ เตรียมให้พูด 5 นาทีเนี่ยมันยากมาก ไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรที่ทำให้คนรู้เรื่อง และเข้าใจเราภายใน 5 นาที เพราะเรื่องมันเต็มหัวไปหมด เท่าที่ได้อ่านจาก live blogging แล้วก็ดู presentation ของหลายคนแล้ว มีสีสันดีจัง อยากเห็นหน้าและไปแลกเปลี่ยนกับ blogger หลายท่านเหมือนกัน ขออภัยที่ไม่สามารถอยู่นานได้ และหวังว่าคงจะมีจัดงานอย่างนี้อีก แล้วผมก็คงจะได้มีโอกาสเห็นหน้าทุกคนอ่ะครับ

อ้างอิง

McMillan, D. W., & Chavis, D. M. (1986). Sense of community: A definition and theory. Journal of Community Psychology, 14(6-23).

กล้านรงค์กับการคัดลอก

ผมเองเคยจับได้ว่า มีคนลอกงานผมมาแล้วครั้งหนึ่ง ก็เลยเป็นคนที่รู้สึกไม่ค่อยชอบกับเรื่องแบบนี้เอามาก แล้วก็พยายามจะต้องเตือนตัวเอง ไม่ให้เผลอ เพราะผมก็เชื่อว่า คนเรามันมี moment ที่ไม่ได้ตั้งใจกันได้ คือ บางทีมันก็มีนิดหน่อย ๆ ประโยค สองประโยค แล้วลืมบอกที่มา

แต่ถ้าเป็นบท หรือแบบทั้งเล่มนี่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน ในวงวิชาการ ไม่ว่าในไทย หรือต่างประเทศก็รับไม่ได้ทั้งนั้น เพราะมันคือการโกง นั่นเอง ว่าด้วยการโกงแล้ว มันก็คือ ไม่มีความซื่อสัตย์นั่นเอง ล่าสุดก็มีกระแสข่าวว่า วิทยานิพนธ์ หรือ รายงาน (ซักอย่าง) ของคุณกล้านรงค์ จันทิก สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญชุดปัจจุบัน และอดีตเลขาธิการ คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติิ สมัยตอนอยู่ที่วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร เมื่อปี 2536 ดันไปเหมือนกับ เอกสารประจำภาค ของคุณชิดชัย พานิชพัฒน์  ที่ตีพิมพ์เมื่อปี 2533 เท่าที่อ่านดู ก็ เอ่อ นะ พูดไม่ออกเหมือนกัน อีกอย่างที่อยากเห็น ก็คือ รายการอ้างอิง ไม่รู้ว่าเค้าอ้างงานของคุณชิดชัย หรือเปล่า

ก็รู้อยู่ว่า มันมีเหตุผลทางการเมืองแอบแฝง เพราะฉะนั้นก็อย่าเพิ่งแน่ใจว่าเป็นฉบับจริง แต่ก็น่าจะมีการพิสูจน์นะ เพราะเรื่องนี้ ไม่ใช่จะเสียแต่คนเขียนอย่างเดียว คนอ่าน แล้วก็สถาบันก็จะเสียไปด้วย (ถึงแม้ว่า หลายคนอาจจะบอกว่า จะเอาอะไรกับโรงเรียนสอนคนใหญ่คนโต) จริงอยู่ที่อาจจะไม่มีบทกฏหมายลงโทษ แต่ก็อย่างน้อยมันก็บ่งบอกอะไรบางอย่าง ที่นอกเหนือจากเรื่องของตัวบุคคลเพียงอย่างเดียว

ปล. ผมไม่ชอบ คนที่บอกว่า สุจริต โดยเฉพาะเป็นคนของประชาชน แล้วบอกว่า ไม่มีอะไรจะอธิบาย เพราะคนที่สุจริตจริง ก็น่าจะมีความรับผิดชอบต่อตนเองและผู้อื่น ด้วยการอธิบายว่าที่มาที่ไปมันเป็นอย่างไร หวังว่างานนี้ก็คงจะมีการอธิบายกัน

Why Traditional Media Still Win…

A poll of 1,203 adults operated by Zogby International indicates that Americans chose to watch an old-fashioned TV evening news coverage rather than “citizen video” like YouTube by a 2-1 ratio.  However, about a quarter of 25 – 34 years old Americans are willing to watch video rather than news coverage.

In terms of news consumption, the major advantage of the TV news coverage is storytelling which is comprehensively combined combines different pieces together.  A single coverage can contain different perspectives.  The narration by reporters allows audiences to do something else rather than focusing on the TV.

By spending time “researching” themselves and “watching” the whole news, it takes more time and need a good deal of intention.  In addition, the gatekeeper functon of tradditional journalists, especially in information overload environment, still attracts news consumers.   In overall, that means the least effort theory still won the hearts of audiences.

Also I think people still recognize citizen videos as secondary/supplement source.  That means they would “browse” by watching and listening from the traditional media.  (I guess that’s the same reason why print version still works for newspaper.)  Then they can go to look more detail online.  Although serendipity can appear during search process, it does not usually happen intentionally .  I mean people still tend to search for what they know rather than search for what they do not if it is going to exist.  Therefore, people still think they might miss something by browsing online by themselves only.  Also due to the aspect of “mainstream”, people still do want to know what other people are into.

Also there is no such reciprocal relationship, in terms of intellectual property between TV clips and citizen videos.  What I mean is, at the present time, it’s quite easier to get citizen videos to be on TV than to put TV clips into citizen media.

Beside being real (live and unfiltered) and community driven (comments and such), one of the major advantages of citizen videos, in terms of news, is temporal aspect of interaction.  The videos are quickly uploaded and available.  Thus, they can be played at anytime.  In addition, due to the two-way interactivity, they can be played as many times as they want.

Anyway, I think we can see results of the convergence of both sectors in the near future.  In particular citizen media side, I would imagine such services will advance their compositions of storytelling.

Well this is not the answer, just my personal observation.

[via Cyberjournalist.net, The Mercury News]

Thai High Schoolers More into Porn Than College Students..

Dr.Amornwich Nakornthap, director of Ramchitti Institute and PI of Child Watch research project, said that Thai students increasingly consume pornographic media.

The result indicates that 41% of high school students watch porn, while 30% of college kids do. The figures increased from last year about 2% and 3% respectively. The study found the correlation between watching pornography and drinking alcohol and having premature sex.

The data about time used is also noticeable. Thai students spend one-third of their daily lives with technology and media.

Primary-school students and teens are spending up to six or seven hours a day engrossed in their mobile phones, TVs, computers and other electronic gadgets.

The study results also show the average time(s) daily on particular activities:

• an hour talking on the phone,
• sending SMS twice,
• downloading ringtones twice,
• an hour using the Internet (including e-mail, chat, reading news, and search for information)
• two hours listening to music,
• two hours watching movies, and
• two hours playing computer games

Dr.Amornwich only commented on the pessimistic sides of cyberspace. He said by being on cyberspace for many hours a day, students are risk from Alzheimer’s disease and addiction which could lead to drugs, alcohol, and cyber (and/or mobile) crimes.

[via The Nation, TRF News (in Thai), and Banmuang (in Thai)]

Undergraduates and IT: 2006 ECAR Study

The EDUCAUSE Center for Applied Research (ECAR) released a report of a longitudinal study on the undergraduate students and information technology. The report is based on the national survey of undergraduate students. The data collection includes literature review, web-based survey of freshmen and seniors, open-ended questionaire survey, and focus group. The study gives a very nice overview of IT use in academic environment.

Here are some of the key findings from the report.

• Nearly 98% of undergraduates have PC; about 66.4% own laptop. However, the most owned electronic device is digital camera (72.3%).
• The use of IT highly depends on academic major and class status.
• “Convenience” is the primary benefit of technology in classroom.
• Most students prefer “moderate” amount of technology in classroom.
• 64.4% point out that technology help them to improve their learning. [Note: self-evaluation, not outcome-based]
• 40.3% say they are more engaged in courses that use technology.

However, I would like to highlight some other detail findings in the full report that would be helpful.

Time

• On average, students spend 23 hours a week using technology. (About 3 hours a day)
• More than 25% of male respondents use technology more than 30 hours a week.
• Engineering majors spend more time on technology the most (30.3 hours a week). Interestingly enough, Education majors least spend time on technology than others (18.8 hours a week).

Activities

• Nearly all (99.9%) use email.
• 81.5% use IM, mostly on daily basis. Younger undergradates and those who live on-campus tend to use more than others.
• 94% access library website.
• 70.6% say they use social network sites, preferred by younger students and those who live on-campus. About two-third use them several time a week.
• 28.6% have weblog, prefered by younger and Fine Art majors. The majority blogs on “monthly” basis. [I wonder how many of them use for course purposes and others.]

Note that the top two factors of using IM and social network sites are the same. On-campus younger students tends to use IM and social network sites.

Another figure that might be interesting for virtual reference folks is the preference on first choice of institutional communication. Only 3% prefer IM to be first choice for institutional communication. About 6% of those who use IM daily prefer IM to be the first choice for institutional communication. However, the term “institutional communication” is quite broad. I wonder if the questionaire is more specific to VR, the figure might be higher. However, if IM is most prefered by younger, the preference of using IM for institutional communication would be increasing.

Skill

I would like to highlight the minimal or no skill group instead of basic and advance users. The study found 9.4% has perceived minimal or no skill of online library resources which the majority could fall into freshmen obviously. However, it seems like academic major is also the important factor. Social science seems to be the most library-oriented major. My further thought go to which major has least skill.

Another interesting figure is 34.3% say they have minimal or no skill course management system. This is a large number. I think this is not just a problem of IT department. Library folks should not oversee this issue as well since the connection between CMS and library collection is very high. I would think that libraries, in addition to IT , might have to take the role of improving CMS skill. Anyway, this figure might come from the fact that not all courses use online. Note that 75% says they have been engaged in using CMS, preferred by senior in 4-year institutions.

Social Software in Courses

• 30.9% of freshmen and 15.5% of seniors used social network site in courses (12.3% for community college).
• 11.8% of freshmen and 18.0% of seniors says they use IM in courses.
• 6.1% of freshme and 7.9% of seniors use blogs in class. [I would assume read and write combined.] Interesting students in community colleges use blogs slightly more than those in 4-year institution (8.2%). Again, Fine arts majors tends to use more than others.
• Less than 4% use webcast and/or podcast during courses.

In terms of perceived benefits of the technology, students think podcast help them improve learning the most (23%). Significantly enough, CMS is perceivably least improved their learning (12.4%). However, the majority thinks CMS is the most convenient technology (55%). Here are the percieved benefits of other social technology.

IM

• 45.7% says it is convenient.
• 21.6% says it improves their learning.
• 19.2% says it helps manage course activitiy.
• 11.1% says it helps them communicate.
• 2.4% says it has no benefits.

Blog

• 47.8% says it is convenient.
• 19.1% says it improves their learning.
• 19.4% says it helps manage course activitiy.
• 11.2% says it helps them communicate.
• 2.6% says it has no benefits.

Social networking software

• 47.9% says it is convenient.
• 17.9% says it improves their learning.
• 20.7% says it helps manage course activitiy.
• 11.1% says it helps them communicate.
• 2.4% says it has no benefits.

The paper cited one of interesting studies done by Student Monitor (Carney, 2006 cited on p. 24). They cited that iPods was more “in” (73% of respondents) than beer or Facebook (both 71%).

As one may question about self-evaluation aspect of the study, the study team already points out, in executive summary, the ongoing complexity of outcome-based debate. They believe that “students are reasonably reliable evaluators of the educational contribution of IT”.

20.8 Million Bloggers in China

As my curiosity from the yesterday post, today Masters of Media, based on the Chinese state media announcement, reports that the Chinese government is not satisfied with the growing number of bloggers. It’s sure hard to control, even though they have a list of registered bloggers. The state media also says that there were 20.8 million bloggers at the end of 2006.

Geez, that’s nearly 1/3 of Thai population. Don’t even want to imagine how the amount of Chinese content will be growing.

74.52% of Chinese Netizens Have Written or Read Blogs

According to “The China Internet Guide 2007 Report” done by the Internet Society of China, blog are the second most used internet service. 74.52% of Chinese Internet users said they have written or read blog in the past year.  I think that is a very high number.  I don’t know much about Chinese blogophere.  It would be interesting to see why the figure is that high.  However, if it includes the lurkers, that might make more sense.

The most popular service is obviously search engines, 94% of Internet users. Also the total spending on the Internet rose by nearly 50% to 276.7 billion yuan (US$34.6 billion). Baidu.com is the most profitable search engine, followed by Google and Yahoo.

[Source: ShanghaiDaily.com via Smart Mobs)

วัยรุ่น อินเตอร์เน็ต และความรับผิดชอบ ภาค 2

คุณ nujobz เขียน comment ใน post ที่แล้ว ตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับการใช้ MySpace กับ live msn ก็เลยจะขยายความเพิ่มเติมอีกนิดหน่อย เห็นว่ามันยาว ก็เลยเอามาเขียนเป็นหัวข้อใหม่ แทนที่จะเขียนตอบใน comment ละกัน

ข้อมูลที่ได้จากงานวิจัยด้าน social networking site หลายชิ้น ชี้ให้เห็นตรงกันว่า คนใช้เว็บไซต์พวกนี้ก็เพื่อรักษาความสัมพันธ์กับเพื่อนเก่าเป็นหลัก มากกว่าการหาเพื่อนใหม่ ซึ่งนั่นก็อธิบายได้ว่า ปัจจัยสำคัญของการกระจายตัวของของคนใช้ social networking อยู่ที่ ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนของตนเอง มากกว่าจะมุ่งไปที่เว็บไซต์ที่มีคนมาก ดังนั้นจึงไม่แปลกที่คนไทยจะใช้ hi5 หรือ Windows Live Spaces มากกว่า เพราะมีเพื่อนอยู่ในนั้น มากกว่าที่จะมุ่งไปที่เว็บไซต์ที่มีฝูงชน (crowd) หรือได้รับความนิยมมากกว่าอย่าง MySpace  อย่างไรก็ตาม ก็ยังคงต้องจับตามองกันต่อไป เพราะเริ่มมีเสียงเรียกร้องให้ merge profile ของ site ต่าง ๆ เข้าด้วยกัน (อ่านเพิ่มเติม OpenID) ถ้าเป็นแบบนั้นก็อาจจะต้องมองกันอีกมุมหนึ่ง

ถึงแม้จำนวนคนที่ใช้เว็บไซต์พวกนี้เพื่อหาเพื่อนใหม่ จะมีจำนวนไม่น้อย แต่เชื่อได้ว่าในจำนวนนั้นก็มีคนที่หาเพื่อนใหม่ แบบตกกระไดพลอยโจน กล่าวคือ ไม่ได้ตั้งใจหา แต่ “บังเอิญ” ผ่านตา เห็น profile น่าสนใจก็ add ไว้ดีกว่า ในขณะที่ interface กับ connection speed น่าจะเป็นปัจจัยลำดับรอง ๆ ลงมา

ทำให้นึกถึงทฤษฎี Chatman’s Life in a Round ที่กล่าวถึง ชีวิตในโลกใบเล็ก (small world) ที่กิจกรรมที่ทำนั้นเป็นสิ่งที่ทำเป็นประจำ และสามารถที่จะคาดเดาเอาได้ ขออนุญาตเอา proposition ของ small world มาลง เผื่อใครจะสนใจเพิ่มเติม

A small world is a society in which mutual opinions and concerns are reflected by its members, a world in which language and customs bind its participants to a worldview. Resources (both intellectual and material) are known and easily accessible. It is a world in which there is a collective awareness about who is important and who is not; which ideas are relevant and which are trivial; whom to trust and whom to avoid. In its truest form, a small world is a community of like-minded individuals who share coownership of social reality (p. 213, para. 2).

ทฤษฎีนี้ ถูกนำเอามาใช้อ้างอิงหลายครั้ง โดยในงานวิจัยด้านพฤติกรรมการค้นหาสารสนเทศ ซึ่งถ้ามองในบริบทของ social networking site เราก็จะเห็นในลักษณะเดียวกันว่า คนเรามีโลกส่วนตัวที่อยากจะสร้างขึ้นมา โดยเอาคนที่มี social norms, มุมมองและทัศนคติต่อโลก, และ social type ที่คล้าย ๆ กัน social networking site ก็เป็น “เครื่องมือ”​และ “สถานที่” ที่เอื้อต่อการสื่อสารภายในโลกใบเล็ก มากกว่าการสื่อสารกับโลกใบใหญ่ (ถึงแม้จะเป็นการสื่อสารในที่สาธารณะก็ตาม)

ทฤษฏีดังกล่าว ก็ยังสามารถเอาไปตอบคำถาม เรื่องพฤติกรรมการอ่านและใช้บล๊อกด้วยของคุณ nujobz ได้ด้วยเช่นกัน คุณ nujobz ให้ข้อสังเกตว่า “คนไทยเราไม่ค่อยมีวัฒนธรรมการอ่านบล๊อก และ คอมเม้นในบล๊อกของคนแปลกหน้า…ไม่รู้ทำไม”

ก็เพราะคนเราเลือกที่จะสร้างโลกใบเล็กขึ้นมา โดยเฉพาะในโลกที่มี information overload เต็มไปหมด การสร้างโลกใบเล็ก ทำให้เรารู้สึกเข้าใจสังคมและตัวเองมากขึ้น ดังนั้นการเลือกอ่าน blog (ที่เป็นแบบขาประจำ) ก็จะต้องเลือกคนที่เรารู้จัก หรือไม่ก็มี small world ร่วมกัน หรือมีความสนใจคล้าย ๆ กัน ดังนั้น อาจจะมีไม่กี่ blog ที่อ่านเป็นประจำและรู้สึกมีส่วนร่วม ไม่ใช่กับคนเขียน blog อย่างเดียว แต่กับคนที่มี comment ด้วยเช่นกัน sense of community ก็ทำให้มีความรู้สึกว่า เราไม่ใช่คนแปลกหน้าบน blog นั้นอีกต่อไป ส่วนที่จะไปอ่าน blog ของคนแปลกหน้า อาจจะเห็นเป็นเรื่องของเหตุบังเอิญเสียเป็นส่วนใหญ่ เช่น link ของ link ต่อไป มากกว่าจะจงใจหา blog ใหม่ ๆ เพื่อหามาอ่านประจำ

ก็เหมือนกับคนค้นบน Technorati ส่วนใหญ่ก็เพื่อหา post ที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องที่ตนเองสนใจ มากกว่าหาคนที่ตนเองสนใจ ซึ่งแน่นอนว่า volume การค้นอย่างหลังมันน้อยกว่า แล้วพอค้นเสร็จ อ่านแล้วก็แล้วกัน มากกว่าการอ่านแล้วก็ติดตามอ่าน เป็นขาประจำ

ในขณะที่อีกแนวคิดหนึ่งจากสาย sociology ที่พอจะอธิบายได้ ก็คือ การมองชุมชนออนไลน์ในเชิง “สถานที่” มากกว่า การเป็น “เครื่องมือ” ในการสื่อสาร กล่าวคือ โดยปรกติชุมชนออนไลน์ โดยเฉพาะเว็บบอร์ด มักถูกตีความให้เหมือนกับพื้นที่พบปะสาธารณะ ซึ่งคล้าย ๆ กับบาร์ ร้านน้ำชาอะไรทำนองนี้ ใครจะทำอะไรก็ได้ ในขณะที่บล๊อกมันมีลักษณะเป็นบ้านมากกว่า ถ้าเป็นบ้านของคนแปลกหน้า ถึงแม้ว่าประตูบ้านจะเปิดอยู่ตลอดเวลา แต่โดยมารยาททั่วไป ก็ไม่มีใครรุ่มร่าม เดินเข้าไปบ้านคนนั้นโดยไม่ได้รับอนุญาต คุณอาจจะแค่โฉบไป เฉี่ยวมาอยู่หน้าบ้าน ก็ไม่ถึงกับเข้าไปดูในบ้าน (ก็คือ พวก lurker นั่นเอง) อีกทั้งถ้าได้เข้าไปแล้วก็ไม่ทำเสียงเอะอะ โวยวาย แต่บางคน ถ้าอยากทำอะไรก็ให้คิดเก็บไว้ แล้วก็มาระบายที่บ้านตัวเอง แต่ถ้าลองเป็นบ้านเพื่อน หรือคนที่คุณรู้จักหล่ะก็ อย่าว่าทำเสียงเอะอะเลย บางทีก็ไปเปิดตู้เย็นเขากินน้ำกันหน้าตาเฉย

หลายคนมองว่าการอ่านบล๊อกเป็นในรูปแบบเดียวกัน เพราะฉะนั้น จึงเป็นเรื่องที่ไม่น่าแปลกใจเลยกับข้อสังเกตของคุณ nujobz อย่างไรก็ตาม คำถามต่อว่า แล้วทำไมแต่ละบล๊อกมีคนแปลกหน้ามาตอบจำนวนมากน้อย ไม่เท่ากัน อันนี้มันก็ขึ้นอยู่กับจำนวนคนที่มี small world เดียวกันกับคุณ แล้วก็การที่คุณสร้างบรรยากาศให้บ้าน มันดูยินดีต้องรับคนแปลกหน้ามากน้อยแค่ไหน ก็อย่างที่คุณ nujobz บอก คนไทยเขียนแต่เรื่องส่วนตัว อกหักรักคุด ก็แน่นอน ใครหล่ะจะไปกล้า comment ในบล๊อกนั้น เว้นแต่ว่าเป็นเรื่องอกหักรักคุดของ “คนสาธารณะ” หรือ “คนสาธารณะ wanna be” หรือลองเปลี่ยนใหม่ เอาเรื่องส่วนตัวแบบเดียวกัน ไปพิมพ์ใน Pantip ละก็ จะมีคนแปลกหน้า เข้ามาปลอบ ให้คำแนะนำคุณมากกว่าแน่นอน

ซึ่งแนวคิดข้างต้น มันก็ไปใช้อธิบายปรากฏการณ์ blog-tag ได้บางส่วนด้วย ตอนนี้ กำลังลำดับความคิด เรียบเรียง เขียนเฉพาะปรากฏการณ์ blog-tag โดยเฉพาะ เป็นประสาปะกิต ให้เป็นเรื่องเป็นราวอยู่่ ถ้าไม่ขี้เกียจเสียก่อน คงจะคลอดเร็ว ๆ นี้

Reference

Chatman, E. A. (1999). A theory of life in the round. Journal of the American Society for Information Science, 50(3), 207-217.

Is User Satisfaction Matter for Information System?

Another paper on a classic debate on the importance of user satisfaction on the success of information system.

Sabherwal, R., Jeyaraj, A., & Chowa, C. (2006). Information System Success: Individual and Organizational Determinants. Management Science, 52(12).

Based on empirical research conducted between 1980 and 2004, the study examines four aspects of information systems (IS) success: system quality, perceived usefulness, user satisfaction, and system use. The authors highlight the importance of system quality, which affects all other aspects of IS success. They also observe that system quality and perceived usefulness but, curiously, not user satisfaction, influence the extent to which the system is used. The study’s results suggest that system developers and managers should concentrate on developing better systems rather than focusing on increased user satisfaction with the system.

The analysis also suggests that four long-term measures related to information systems are particularly important: (1) IS training, (2) improving individuals’ attitudes toward information systems, (3) gaining top-management support for information systems, and (4) developing organizational structures that facilitate use of information systems, such as help desks and online user assistance.

[via EurekAlert]

The Union of Citizen and Old Media

This is just a further thought from Dan Gilmour’s question about the rewarding ecosystem which is the reflection on User-generated content good for old media-report.

If we believe Davies’ two categories of user-generate content are true, people who want to contribute to the discussions are more meaningful for a sustainable system than the “five minutes of fame” folks. If so, the “rewards” from old media should not have much effects on sustainability since the discussions and the sense of community themself are the rewards, unless we believe that the old media have power enough to drive the citizen journalists.

Then, the next question is whether old media will have power on citizen journalists or not. If so, how? “What if” mainstream media will no longer exist, can the citizen journalist be survive by themselves?

Also if rewards make sense to the sustainability, what kind of rewards do users really want? If fame is the major answer, Davies’s assumption would be wrong then because it tells us that there is only one group of user-generated content which is one that come from those who want fame. The variety of the users is just based on what kind of fame and how last long they want.

—

เอามาจากข่าว Reuters

Howard Davies จาก Deloitte บริษัทที่ปรึกษาชั้นนำ บอกว่า สื่อมวลชนรุ่นเก่า ฉลาดพอที่จะยืนดูการเปลี่ยนแปลง อยู่ห่าง ๆ และพร้อมที่จะนำแนวคิด user-generate content เอามาใช้เป็นโอกาส มากกว่าที่จะเป็นวิกฤต และยังบอกด้วยว่า user-generate content แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มเป็นกลุ่มสำหรับคนที่มองหา “five minutes of fame” กับอีกกลุ่ม คือ กลุ่มคนต้องการที่จะมีส่วนร่วมกับชุมชนจริง ๆ จัง ๆ

นอกจากนี้ยังมองว่า ข้อจำกัดของ content เหล่านี้ คือ เกิดจากชุมชนที่ไม่ใช่มืออาชีพ (professional) และสมาชิกในชุมชนก็ไม่มีความต้องการที่จะนำชุมชนไปสู่พาณิชย์กิจ (commercialization)

Dan Gilmour ตั้งคำถามต่อว่า สื่อมวลชน จะเลือกอย่างไหน ระหว่างฉวยโอกาสใช้ข้อมูลฟรี กับการสร้างสภาพแวดล้อมที่ยั่งยืน ด้วยการให้ผลตอบแทนกับคนที่มีส่วนร่วมในการสร้างเนื้อหา

จริง ๆ ถ้ามองสองด้านรวมกัน ก็พอจะเห็นว่า ตัวเลือกสองแบบที่ Dan เสนอมา มันก็เหมาะคนแต่ละกลุ่มของ Davies เหมือนกัน คือ คนที่ต้องการจะมีส่วนร่วมจริง ๆ ก็ไม่น่าจะสนใจเรื่องผลตอบแทนที่เป็นตัวเป็นตน มากกว่าการให้ชุมชนมีความเคลื่อนไหว เพราะฉะนั้นถ้าสื่อมวลชนจะฉวยโอกาสนี้เอาไป ก็คงจะไม่ใช่เรื่องที่น่าเดือดเนื้อร้อนใจ แต่ถ้าต้องสร้างกลไกด้วยการให้ผลตอบแทน เพื่อสร้างมั่นคง อันนี้ก็ไม่แน่ว่าจะใช่เสมอไป เพราะคนที่ต้องการผลตอบแทน มันน่าจะเป็นกลุ่มคนพวก five minute of fame เสียมากกว่า

เพราะฉะนั้น ถ้าดูจากความยั่งยืนจริง ๆ ไม่ว่าจะอย่างแรกหรืออย่างหลัง ก็คงจะไม่แตกต่าง ถ้าสื่อรากหญ้า มีความมั่นคงอยู่แล้ว โดยไม่จำเป็นต้องสร้างผลตอบแทน ซึ่งนำมาซึ่งคำถามที่น่าจะถามต่อในมุมกลับกันก็คือ ถ้าเป็นเช่นนั้น สื่อมวลชนรุ่นเก่ามีอิทธิพลต่อ สื่อรากหญ้าอย่างไร

Wall Street Journal กับชุมชนออนไลน์

Wall Street Journal ดูเหมือนจะเป็นค่ายสื่อใหญ่ (มียอดจำหน่ายสูงสุดในอเมริกา รองจาก USA Today) ที่ีหลายคนกำลังจับตามอง เนื่องจากมีการเปลี่ยนในหลาย ๆ ด้าน โดยเฉพาะการปรับตัวให้เข้ากับยุค 2.0 ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง blog, social networking, แล้วก็พวก online multimedia content

Bill Grueskin บรรณาธิการบริหารของ WSJ.com ได้ออกมาให้สัมภาษณ์ใน MediaShift เกี่ยวกับการแนวคิดในการปรับตัว ซึ่งมีหลายเรื่องที่น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงการทำงานของนักข่าว โดยใช้แนวคิด Build Method

We call it the Build Method, where you start off with a breaking news headline, if it’s significant enough you do an email alert or desktop alert. Then you build the story minute by minute or hour by hour on the website. This isn’t much different than what the wire services have been doing for generations. We’re trying to funnel that work so everyone’s contributing what’s appropriate to the story and not doing the same things. So you can come to the site any time during the business day and get truly the latest version of that story, and you can’t say that about most other places where they just do one story and they’re done.

ความท้าทายของ WSJ นอกเหนือจากจะเน้นเนื้อหาเฉพาะด้านเศรษฐกิจ การเงิน การคลัง ที่ทำให้คนอ่านและสังคมการบริโภคข่าวมีลักษณะเฉพาะแล้ว อย่างหนึ่งที่ WSJ เคยเป็น advocate มาก็ก่อน ก็คือ เรื่อง เสียตังค์เพื่ออ่าน ซึ่ง Grueskin ก็มีมุมมองที่น่าสนใจ โดยเปรียบเทียบแนวคิดระหว่าง WSJ กับ New York Times แล้วก็ Washington Post ที่เริ่มต้นจากการให้ฟรีทุกอย่าง

ส่วนเรื่อง blog นี่ ก็มีหลายเรื่องที่น่าสนใจ Grueskin บอกว่า

“Posts are all read before they get posted. We don’t go back and forth arguing for hours about the nut [para]graph of a four-paragraph blog post.”

และด้วยความเป็นสื่อทางด้านธุรกิจ ทำให้มีประเด็นที่น่านำไปคิด

One of the biggest issues we face with citizen journalism is disclosure. That is, in financial and business news, it’s vital that readers know what interest, if any, a journalist has in a company. That’s why our ethics code  [PDF file] is so tough on issues such as stock ownership, selling stocks short, etc. WSJ journalists sign that code every year, and it is critically important in establishing our bona fides on stories in which people can make, or lose, a fortune. I don’t know how we could replicate that with citizen journalists.

(สำหรับคนที่สนใจเรื่อง จรรยาบรรณและจริยธรรมของสื่อ แนะนำให้ตามไปอ่าน ethics code ของ dow jones)

Grueskin ปิดท้ายด้วยการเปรียบเทียบระหว่าง WSJ กับ Blog ที่ได้รับความนิยมต่าง ๆ ไว้น่าสนใจว่า ปัจจัยที่ทำให้ WSJ ประสบความสำเร็จมาเป็นปี ๆ ก็คือ ความสามารถในการทำให้ผู้อ่านมองเห็นภาพมุมกว้างของธุรกิจ และเศรษฐกิจ การเงิน การคลังได้ ในขณะที่ Blog หรือสิ่งพิมพ์อื่น ๆ ที่เจาะลึกเป็นเรื่อง ๆ ไปไม่สามารถทำได้ ซึ่งพอพูดแบบนี้ก็ทำให้ นึกได้ว่าก็จริงเหมือนกัน

ขอยกตัวอย่างล่าสุด สด ๆ ร้อน ๆ ที่ระเบิดเมื่อตอนปีใหม่ ตามอ่านข่าวจากหนังสือพิมพ์ ทำให้งงเหมือนกัน มันเหมือนพาดหัวตีกันไป ตีกันมาอ่ะ ไม่รู้ว่าอันไหนล่าสุด อันไหนมีข้อมูลซ้ำ ไม่ซ้ำบ้าง แต่พอไปอ่าน live blogging ของ Bangkok Pundit รู้สึกเข้าใจสถานการณ์ได้ดีกว่า เพราะมีการลำดับเรื่องราว แล้วก็เห็นภาพในเชิงรายละเอียดได้ดีกว่า ทั้งนี้อาจมีส่วนมาจากเทคนิคในการนำเสนอด้วยเช่นกัน ซึ่ง blog ดูจะมีความยืดหยุ่นมากกว่า

แต่กระนั้นก็เถอะ จะบอกว่า blog ให้ภาพมุมกว้างไม่ได้ ก็เห็นจะไม่จริงสักเท่าไหร่นัก เพราะมีหลาย blog ที่ไม่ได้ให้ข้อมูลในเชิงลึกเลย แต่ในทางตรงกันข้ามก็ทำการสรุปเรื่องราวจากสื่อต่าง ๆ มา ซึ่งทำให้เห็นภาพมุมกว้างได้มากกว่าเสียอีก โดยเฉพาะ blog ก็ไม่ได้จำกัดให้มีคนเขียนแค่คนเดียว

placeblogs: hyperlocal sites

มีเว็บใหม่มาแนะนำ Placeblogger เป็นเว็บที่ aggregate บล๊อกที่เกี่ยวกับสถานที่ต่าง ๆ มารวมไว้ด้วยกัน ซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นข่าวเท่านั้น อาจจะเป็น blog ที่เกี่ยวกับประสบการณ์ เรื่องเล่าชีวิต การกิน แนะนำร้านรวงต่าง ๆ น่าสนใจทีเดียว

Placeblogs, however, are about something broader than news alone. They’re about the lived experience of a place. That experience may be news, or it may simply be about that part of our lives that isn’t news but creates the texture of our daily lives: our commute, where we eat, conversations with our neighbors, the irritations and delights of living in a particular place among particular people. However, when news happens in a community, placeblogs often cover those events in unique and nontraditional ways, and provide a community watercooler to discuss those events.

project นี้เป็น project ที่ร่วมกันระหว่าง Center for Citizen Media, Pressthink แล้วก็ H2otown

Diagnosing with Dr.Google and Health 2.0

Hangwi Tang and Jennifer Hwee Kwoon Ng, a physician and rheumatologist from Brisbane, Australia, wonder how often Google searches lead doctors to correct diagnosis after a father of their patient got correct diagnosis and treatments by searching the most popular search engine.

They did an experiment study by picking search terms from dianosis cases published in the New England Journal of Medicine (NEJM). After searching on Google by using the combination of the terms selected in each case, they used three most prominent dianoses and compared with the correct diagnoses as in NEJM.

The result found 58% of the diagnoses found on Google are correct (95% confidence). Personally, I think it is quite low rate, especially with the terms selected by physicians (as the terms would be more specific and relevant). This would yield less accuracy rate for patients’s searches inevitably. However, the paper rather points out the optimistic side as physicians could use Google for formulating a differential diagnosis in difficult cases.

One of the concerns of this study is the “search terms” which regularly reflects searchers’ experiences. Thus, the authors point out that:

“Patients doing a Google search may find the search less efficient and be less likely to reach the correct diagnosis. We believe that Google searches by a “human expert” (a doctor) have a better yield, as Google is exceedingly good at finding documents with co-occurrence of the signs/symptoms used as search terms and human experts are efficient in selecting relevant documents.”

However, the paper does not indicate if the study was done when Google health is available or not. If so, would the Google health architecture improve the efficiency?

The article is published in British Journal of Medicine (Vol. 333., No. 7579).

Moreover, the quotation of one of the author, Dr.Tang, in the interview in Courant is interesting.

“In cases of mystery illness, doctors usually discuss it with other doctors,” Tang says. “We may use PubMed or Medline, or go to the library. We are advocating using the Web as another resource.”

This points out to the importance of community of practice as web 2.0 could well facilitate the diagnosis. Dean nicely introduces the web2.0 sphere in medical area, in particular highlighing blogophere and RSS feed. In the recent AMIA conference in Washington DC, there was a session dedicated to web 2.0 opportunity in health/medical education (rather than for diagnosis or communication between physicians and patients as I expected).

The role of web 2.0 is particularly enhancing the communication of a community which could be used for different purposes. Dianogsis is only one of benefits that we could obtain from web 2.0. By looking at community’s point of view, one can find three benefits that Web 2.0 could provide to a community.

Communication among health professionals

Among health professionals, up-to-date information can be shared easily by blog, podcast, feed, Flickr, and wiki-kind applications. Also in responding to the case by the Google study, social software, such as LinkedIn, is probably another alternative source to find an “expert” as a reference for diagnosing difficult or mysterious cases.

Communication among patients/health care consumers

This type of community is obviously existing everywhere. The Web 2.0 applications primarily facilitate social networking and seeking preliminary information prior to seeing a doctor. For example, by browsing different kinds of topics in Lumpini room in Pantip.com, a Thai health specific topic webboard, the members of community can share their experiences about symptoms, health care products, treatment and even health care providers. In many cases, people post messages to ask where they could get the best health care service for particular symtoms/diseases which I think it is valuable.

However, the pertinent issue which becomes classic in online world is the creditability. Therefore, from public health perspective, having physicians as members/moderators would be add reliability to the community which leads to the last benefits.

Creation and maintenance of relationship between health professionals and patients/consumers

As we believe that the good relationship between doctors and patients could lead to more accurate diagnosis, there are a number of medical/health informatics folks trying to make a system to facilitate that idea into practice, e.g. Telemedicine or Personal Health Records (PHRs). Web 2.0 applications, especially social networking software, apperently could also help on this matter. People may think that social software like MySpace or Facebook can only work for leisure purposes. However, I think leisure can be merge with “seriousness” that means there is a chance where health is the matter for the Web 2.0 business as well. Even with virtual community, for instance, a number of health professionals (also health librarians) have been participating in Second Life. However, the creditability or trust in the community would highly depend on the sources (e.g. whether or not they have authority or are actual doctors).

By thinking about this last group, I wonder about the current use of social software by health care professionals. Such questions may include:

• how many health professionals participate in those networks? (In another word, how many doctors have profiles on social networking websites?)
• Who are their “friends”? (school friends, work colleagues, patients(?))
• What role are they representing? (Do they reveal their actual identity? Do they tell that they are a doctor? or in health care professions?)
• What activities they do on those websites?

Let me know anyone work on this topic.

[via Library Stuff and Courant; Additional reading: How Google is changing medicine]

Blogs and Journalists: China Correspondence

Rebecca MacKinnon, a research Fellow at Berkman Center for Internet and Society and a co-founder of Global Voices Online, conducted a survey on the relationship between blogs and foreign correspondents around the world who cover China.

The results are interesting and useful. I like the way she elaborated more on the creditability issues. The elaboration are mostly about how dependent the creditability is which seems to me primarily coming from sources, content, context (as usual), and the very important readers’ perceptions and expectations. Thus, the feedbacks brought her to the tentative conclusion that:

“journalists approach blogs as raw sources. Thus asking whether blogs are reliable is just as useless as asking whether people are reliable. Each tipoff or story idea coming from any human source must be judged in a very specific context”.

[via David Weinberger's Joho the Blog]

Learning from America to Thailand: Digital Divides

During my master program at Pitt, one of my favourite classes, Information Policy taught by an excellent professor and policy pioneer, Toni Carbo, inspired me to learn about how Americans anticipate and deal with their domestic digital divide issues. I wrote a paper and just got published by Libri this month (Vol. 56 No. 4). [Note: the full text is electronically available for subscribers with registered IP. Anyway, the article will be free available one year after publication]. Here is the abstract.

Since the emergence of information technology, the gap between information ‘haves’ and ‘have-nots’ has been broadening: the information rich become richer, while the information poor are poorer. This situation contributes to various issues related to individuals and society. Interestingly enough, although the United States is one of the leading countries in the information and communication technology (ICT) field, according to many studies, the digital divide still exists in many layers and from different perspectives. This paper critically discusses how the US anticipates these issues as well as how national information policy is emerging to close the digital divide.

It’s been a while. Thus, many aspects, in particular those from examples, are out of date. However, some of fundamental in the article remains valid.

What I learned after, particular in Thailand and many developing countries, is digital divide is a persistent issue like any other inequalities. I used to approach the issue as a problem, not a phenomenon. It can be intentional and unintentional phenomena (or artificial and natural). Academic and people “up there” pretty much look at the issue from unintentional perspective or intention from the richers’ side.

The issue still struggles me in the sense of the drive from poorer. Not only they can afford technology, what if they intentionally ignore them because they are appreciate their lives without technology. Why do we have to force them to adopt it? Of course, they potential obtain benefits from accessing the Internet. But.. does benefits from the Internet always contributes to happiness and prosperity?

And what if Thailand is really driving toward self-sufficiency economy, as His Majesty suggested and the government is working on it. Is the divide then matter?

Notes from SSS

หมดไปหนึ่งวันครึ่งแบบเต็มเหยียดกับ Social Software Symposium ได้ฟัง ได้เรียนรู้แล้วก็แลกเปลี่ยนประเด็นที่น่าสนใจเกี่ยวกับ social tagging กับ social networks ถ้าใครสนใจก็ลองเข้าไปดู Session Note ได้ครับ (เข้าใจว่า ตอนนี้ก็ยังมีการ update อยู่)

หรือใครสนใจแบบ live bloggin ก็ลองเข้าไปดูใน blog ของ David Wienberger [Folksonomy as symbol, K-Fed, Thomas Vander Wal, Social Tagging Panel] กับ Alice Marwick ได้เลยครับ

แต่ยังไงคงจะมี version ที่เป็น document เต็มรูปออกมา เพื่อเอาไปใช้อ้างอิงในอนาคต

ปล. เสียงการบรรยายของ David Wienberger จาก Henderson Lecture ก็สามารถโหลดมาฟังได้แล้วครับ

Characterizing a Thai Online Community: Pantip.com Cafe

I did a 9-page paper for JOMC490.004 Blogging, We the Media and Virtual Communities class. The paper is called Characterizing a Thai Online Community: Pantip.com Cafe. It is an introduction and a summary of some communal aspects of Pantip.com Cafe.

Feel free to comment…

[Edit (May 1, 2009): There seems to be a lot of errors in the paper.  So I pulled it off online.  Please contact me if you want to read it.  Apology for any inconvenience.]

ทุกสิ่งอย่างคือเบ็ดเตล็ด

วันนี้ก็ไปฟัง Henderson Lecture มา โดย Dr.David Weinberger นักวิชาการและนักเขียนชื่อดังจากงานเขียน เรื่อง The Cluetrain Manifesto มาพูดถึงเรื่อง idea ในหนังสือเล่มใหม่ ที่ชื่อ Everything Is Miscellaneous ที่กำลังจะวางแผงเร็ว ๆ นี้

หลัก ๆ เค้าก็พูดถึงปรากฏการณ์ Folksonomy ที่ทำให้ทุกอย่างมันมีความสัมพันธ์กันไปหมด โดยมีแนวคิดจากหลัก Relativism บนอินเตอร์เน็ต โดยอ้างถึงประวัติการจัดหมวดหมู่ เริ่มตั้งแต่การจัดหมวดหมู่ทางวิทยาศาสตร์ ไล่มาจนถึงการจัดหมวดหมู่ข้อมูลและองค์ความรู้ในห้องสมุด ที่ทุกสิ่งอย่างมันมีความเกี่ยวเนื่องกัน เพียงแต่ด้วยข้อจำกัดของกระดาษและวัตถุเชิงกายภาพ ทำให้การเชื่อมโยงไม่ได้ดีเท่ากับโลกออนไลน์

มีหลายประเด็นที่น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่การที่เอาทุกอย่างไป digitize แล้วก็สามารถ search แบบ full-text ได้ ซึ่งก็ทำให้ metadata กับ data ไม่แตกต่างกัน เพราะ metadata ที่เราเอามาค้นก็กลายไปเป็น data ในหนังสือ แล้ว data ที่เราได้ในหนังสือ เราก็เอามาใช้เป็น metadata ต่อ นอกจากนี้ยังมี แนวคิดเรื่อง authoritative, simplicity ที่เราเห็นได้จาก blog แล้วก็ wikipedia เช่น เวลามีข่าวอะไรออกมา ก็จะเห็นว่า blogger ก็ตีความกันแทบจะทุกคำ David ยกตัวอย่าง บทแถลงการณ์ของบุช เรื่อง Immigration ซึ่งภายหลังจากคำแถลงการณ์​ มีบล๊อกเขียนถึงแถลงการณ์ดังกล่าวเป็นหมื่น ซึ่งเฉลี่ยแล้วก็ 1 คำ ต่อ 1 โพส หรือจะเป็น function ต่าง ๆ ใน Wikipedia ที่ทำให้ความเป็นผู้เชี่ยวชาญ สำคัญน้อยกว่า การเรียนรู้ของสังคม

หรือจะเป็น เรื่องของการจัดเก็บรูปภาพ ที่ถ้าใน window คงมีน้อยคนที่จะเปลี่ยนชื่อรูปจากรหัสรูป ไปเป็นชื่อภาพทุก ๆ รูป หรืออย่างดีก็สร้าง folder เป็นหมวดหมู่่ แล้วก็เอารูปมาใส่ แต่ปัญหาก็คือ เรื่อง integrity ที่ รูป ๆ หนึ่งมันมีสามารถมีมากกว่า 1 หมวดหมู่อ่ะ ได้เจ้า tagging ก็กลายมาเป็นที่วิธีการที่ดีที่เชื่อมโยงสิ่งที่มีความสัมพันธ์ เข้ามาอยู่ด้วยกัน แล้วก็มีอีกหลายเรื่อง (บังเอิญต้องไปเป็นตากล้อง เลยไม่ได้จดอะไรมาเท่าไหร่เลย) เข้าใจว่า เดี๋ยว ibiblio คงจะเอาวิดีโอลงเว็บ ถ้าเค้าเอามาลงแล้ว เดี๋ยวจะเอามาบอกอีกทีละกัน

แต่ยังไงเสียถ้าหนังสือออกมา แล้วมีเวลา ก็คงจะหามาอ่าน

ส่วนพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ ผมจะไป Social Software Symposium ซึ่งโต้โผใหญ่ก็เป็น Fred Stutzman คนดังจากปรากฏการณ์ Facebook กับ ClaimID นั่นแหละครับ ซึ่งไอ้ความเป็นคนดังก็เลยเป็นแม่เหล็ก เรียกคนดังอื่น ๆ ในสายนี้มาได้พอสมควร นอกจาก Dr.David Wienberger แล้วก็ยังมี Amanda Lenhart แห่ง Pew Internet, Nicole Ellison จาก Michigan State ก็ถ้ามีอะไรดี ๆ จะมาเล่าใหัฟัง

เพื่อน = เพื่อนออนไลน์?

danah boyd นักวิชาการชื่อดังสาย social software จาก UC Berkeley เขียนบทความเรื่อง Friends, friendsters, and top 8: Writing community into being on social network sites ใน First Monday ฉบับล่าสุดได้น่าสนใจทีเดียว

กำลังเริ่มทยอย โผล่ออกมาให้เห็นเรื่อย ๆ กับงานเชิงวิชาการเกี่ยวกับ social networking software ที่ก่อนหน้านี้ จะหา paper มาอ้างอิงทีก็ยากแสนยาก ทั้งที่ดูมีคนให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก (ดูได้จาก post ของเธอ ที่เธอ call for paper สำหรับฉบับพิเศษของ J. of CMC แล้วปรากฏว่ามี paper ส่งมาอย่างท่วมท้นล้นหลาม ซึ่งแสดงให้เห็นว่า จริง ๆ แล้วงานแนวนี้ไม่ใช่เรื่องที่โดดเดี่ยวแน่นอน) และ danah boyd ก็เป็นคนต้น ๆ ที่ให้ความสนใจกับเว็บไซต์เหล่านี้อย่างจริงจัง

บทความเรื่องนี้ มีอะไรน่าสนใจหลายเรื่อง โดยเฉพาะในแง่มุมเชิงวิชาการ และไม่วิชาการ โดยหลัก ๆ ก็มุ่งไปที่ คำนิยามของคำว่า “เพื่อน” และ “การเป็นเพื่อน” โดยเจาะจงไปที่ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นใน Friendster กับ MySpace น่าสนใจทีเดียว

ชอบอันที่ลิสต์รายการ incentives ที่คนเราจะเป็น “เพื่อนออนไลน์” กันได้

1. Actual friends
2. Acquaintances, family members, colleagues
3. It would be socially inappropriate to say no because you know them
4. Having lots of Friends makes you look popular
5. It’s a way of indicating that you are a fan (of that person, band, product, etc.)
6. Your list of Friends reveals who you are
7. Their Profile is cool so being Friends makes you look cool
8. Collecting Friends lets you see more people (Friendster)
9. It’s the only way to see a private Profile (MySpace)
10. Being Friends lets you see someone’s bulletins and their Friends-only blog posts (MySpace)
11. You want them to see your bulletins, private Profile, private blog (MySpace)
12. You can use your Friends list to find someone later
13. It’s easier to say yes than no

มีหลายประเด็นที่น่าสนใจมาก สำหรับคนที่สนใจเรื่องแนวนี้ ขอแนะนำให้ลองอ่านกันครับ และผมก็คิดว่า ปรากฏการณ์แบบนี้น่าจะเกิดขึ้นกับคนที่ใช้ Hi5 ที่ผมเข้าใจว่า คนไทยรู้จักมากที่สุด หรืออย่าง Orkut ของค่าย Google ที่ได้รับความนิยมจากคนในแถบยุโรปกับแถบอินเดียเสียเป็นส่วนมาก

เล่าคร่าว ๆ เผื่อคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปของ 2 เว็บไซต์นี้ Friendster เป็นเว็บ social networking เว็บแรก ๆ ที่ได้รับความนิยมอย่างมากในอเมริกา เนื่องจากวิธีการโปรโมท ก็คือ การไปดึงกลุ่มคนสามกลุ่มให้มาใช้เว็บ ได้แก่ กลุ่มชาวสีม่วง (ในนิวยอร์ก เป็นหลัก) กลุ่มพวกที่ไปงาน Burning Man และกลุ่มบล๊อกเกอร์ (ในอังกฤษเป็นส่วนใหญ่) และแน่นอน กลุ่มเหล่านี้ ถือเป็น กลุ่มที่กระจายตัวได้อย่างรวดเร็ว เลยทำนี้ก็เลยได้รับการนิยมแพร่หลายออกไปเรื่อย ๆ

แต่แล้วจุดเปลี่ยนของ Friendster ก็มาถึง เมื่อ social networking กลายเป็น faker networking เพราะ profile ส่วนใหญ่กลายเป็นแต่ profile ที่ทำซึ่งมาหลอก เพื่อเหตุผลหลัก คือ ทำให้ตัวเอง ดูดี ไม่ว่าจะเป็น มีเพื่อนที่เป็นคนดัง หรือมีเพื่อนเยอะ หรือมีเพื่อนแปลก เป็นต้น เหตุผลประการที่สอง ก็คือ การที่ Friendster พยายามที่จะเปลี่ยนภาพลักษณ์ของเว็บไซต์ระหว่างเพื่อน เป็นเว็บหาคู่ ด้วยการเปลี่ยนรูปแบบให้บริการให้เหมาะกับคนที่จะหาคู่ มากกว่าคนที่จะมาหาเพื่อน

ในขณะที่ MySpace ที่ล่าสุดถูกซื้อไปให้อยู่ในน้ำมือของ Rupert Murdoch เจ้าพ่อสื่อของอเมริกา (ที่มีคนไม่ชอบพอ ๆ กับประธานาธิบดี และมีคนทำนายว่า จะเป็นคนที่ทำให้ MySpace ลงความนิยมลง) ก็ถือกำเนิดมาได้ด้วยกลุ่มนักดนตรีแท้ ๆ ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายหลักของ MySpace ในช่วงแรก โดยเฉพาะประเภทวงใต้ดิน และวงนักเรียน นักศึกษา ทั้งหลาย ที่ต้องการจะแสดงฝีมือ ซึ่งแน่นอน ฟังก์ชั่นที่เป็นที่นิยมที่สุดก็คือ การที่สามารถที่จะเอาเพลง present เพลงที่ตัวเองทำลงบนเว็บนี้ได้ ซึ่งก็ได้ผลอย่างที่เห็น

คร่าว ๆ เท่านี้ละกันครับ ถ้าอยากทราบข้อมูลเพิ่มเติม ลองหาอ่านจากงานอื่น ๆ ของ danah boyd และคนอื่น ๆ เอาดูครับ

Spying 2.0

An article in NYT Magazine by Clive Thompson, entitled Open-Source Spying, intensively discusses about the business of Intelligence in the U.S. and the emerging roles of social software like blog and wiki.

There are a number of interesting points that might need to be highlighted.

• One of the main problems among intelligence agencies is the organization of information overload.

In the ’70s and ’80s, during the cold war, an intelligence analyst would show up for work at the C.I.A.’s headquarters in Langley, Va., or at the National Security Agency compound in Fort Meade, Md., and face a mess of paper.

…

The volume of material online is such that analysts now face a new problem: data overload. Even if they suspect good information might exist on Intelink, it is often impossible to find it. The system is poorly indexed, and its internal search tools perform like the pre-Google search engines of the ’90s.“

• The threats are formed dramatically by the social networking means which should be responded with the same manners.

[D]uring the cold war, threats formed slowly. The Soviet Union was a ponderous bureaucracy that moved at the glacial speed of the five-year plan.

…

Al Qaeda operatives organized their plots in a hivelike fashion, with collaborators from Afghanistan to London using e-mail, instant messaging and Yahoo groups; rarely did a single mastermind run the show.

• The amount of information shared [note: which may or may not imply to the success of spying] depends on the openness vs. security.

The computer systems were designed to be “air gapped.” The F.B.I. terminals were connected to one another — but not to the computers at any other agency, and vice versa. Messages written on the C.I.A.’s network (which they still quaintly called “cables”) were purely internal.

…

Mike Scheuer, an adviser to the C.I.A.’s bin Laden unit until 2004, told me he had been frustrated by the inability of the systems to interpenetrate. “About 80 percent of C.I.A.-F.B.I. difficulties came from the fact that we couldn’t communicate with one another.”

…

“The 16 intelligence organizations of the U.S. are without peer. They are the best in the world. The trick is, are they collectively the best?”

…

[E]ach agency’s databases, and the messages flowing through their internal pipelines, are not automatically put onto Intelink. Agency supervisors must actively decide what data they will publish on the network — and their levels of openness vary.

…

“[I]f you limit how many people see it, it will be more secure, and you will be able to get more of it. But that’s now appropriate for a small and shrinking percentage of information.”

• And money is not necessarily included in such formula.

[O]verly ambitious projects often result in expensive disasters, the way the F.B.I.’s $170 million attempt to overhaul its case-handling software died in 2005 after the software became so complex that the F.B.I. despaired of ever fixing the bugs and shelved it. In contrast, the blog software took only a day or two to get running.

• Role of blogs and wiki for intelligence with concerns about the possibility of error, and the nature of business to keep secrets.

Blogs and wikis, in contrast, work democratically. Pieces of intel would receive attention merely because other analysts found them interesting. This grass-roots process, Andrus argued, suited the modern intelligence challenge of sifting through thousands of disparate clues: if a fact or observation struck a chord with enough analysts, it would snowball into popularity, no matter what their supervisors thought.

…

[B]logs and wikis are unlikely to thrive in an environment where people are guarded about sharing information. Social software doesn’t work if people aren’t social.

…

The whole reason the center works, they said, is that experts have a top-down view that is essential to picking the important information out of the surrounding chatter. The grass roots, they’ve found, are good at collecting threats but not necessarily at analyzing them. If a lot of low-level analysts are pointing to the same inaccurate posting, that doesn’t make it any less wrong.

• Role of Google’s Page Rank and the benefits to spying business

This, Burton pointed out, is precisely the problem with Intelink. It has no links, no social information to help sort out which intel is significant and which isn’t. When an analyst’s report is posted online, it does not include links to other reports, even ones it cites. There’s no easy way for agents to link to a report or post a comment about it. Searching Intelink thus resembles searching the Internet before blogs and Google came along — a lot of disconnected information, hard to sort through. If spies were encouraged to blog on Intelink, Burton reasoned, their profuse linking could mend that situation.

Blogosphere in Asia

Microsoft released a report on Blogging Asia: A Windows Live Report. The study conducted online of more than 25,000 MSN portal visitors, launched August this year, in seven countries including Hong Kong, India, Korea, Malaysia, Singapore, Taiwan, and Thailand.

Here are the key findings that I found interesting:

• 74% find blogs by friends and family to be most interesting; seconded by work colleagues
• Young people and women dominate (except India where it is overwhelmingly a male domain and Korea where blogging is a part of everyday life for all)
• 50% believe blog content to be as trustworthy as traditional media. A quarter of respondents also believed
  blogs to be the quickest way to learn about news and current affairs.
• 41% spend more than three hours a week blogging
• More than 40% have less than 10 visitors per week
• 53% chose to start a blog to share a diary or photo album with loved ones; seconded by work colleagues.
• Politicians fared poorly across the region with only 14% interested in reading their blogs except in Malaysia where they were quite popular with 20% listing this type of blog as being of interest.
• India stood out with half of all respondents showing a strong interest in business blogs, ranking them as the most interesting.
• Their perception toward a good blog is (1) the one that is updated regularly and, (2) the one that is well written with eye catching pictures.
• For them, the most annoying aspect of blog is they don’t know when the blog is update, boring content, and badly written entries. [Note: Could it assume that many Asian bloggers don't know about web syndication? They might heard but don't know how it works? They may know but don't use it?]

[Via Smart Mobs and PR Newswire]

Asian Brides on the Net

Dr Romyen Kosaikanont, a Thai researcher at Women’s Studies Center at Chiang Mai University, did a study on “Women in Southeast Asia: Internet-order brides“. She did investigate crosscultural matmaking websites and analyzed people’s profiles on those websites. [I could not find the original paper. Thus, I do not know exactly the methodology and sample size.]

Here is what I found very interesting:

Women from Thailand and the Philippines are the most popular among Western men seeking an Asian wife.

…

“The first website told me to reduce my weight by about 10 kilograms and also suggested I retouch my photo.“

…

Most sites offering brides were often [claimed that they are] operated by Thai-women-and-Western-men couples who claimed to have found happiness in cross-cultural marriage and wanted to help others achieve the same.

…

In profiles, male clients would explain what they wanted from a bride while Thai women would discuss what they were like rather than what they wanted from a man

She also found that those matchmakers portray Thai men to be “very promiscuous – often having more than one wife. Not good husband material” and Western women to be “emancipated“.

Therefore, she nicely asserted that “[i]t was a match of lost femininity in the West against an economic and social upgrade for Asian women.“

[via The Nation]

Folksonomy: The Philosophical Issues

Elaine Peterson wrote a commentary on the philosophical issues of folksonomy (or social tagging) in D-Lib Magazine.  Based on relativism, she argues that the relativity of social tagging is individualistic.

The issue is that adding enough of those individual interpretations through tags can lead to inconsistencies within the classification scheme itself.

Some advocates of folksonomies have recognized that a democratic approach to Web cataloging also contributes to the abundance of irrelevant or inaccurate information, usually referred to as “Meta Noise”. Meta Noise can be inadvertent (spelling white horse as whit horse), inaccurate (tagging White Horse when the image is of a white cat), or irrelevant (using an esoteric tag known to very few). Overall, many will view folksonomic classification of the Web, as Weinberger does, as “messy and inelegant and inefficient, but it will be Good Enough” [10]

A folksonomy universe allows both true and false statements to coexist. Because tags are relativized, personal, idiosyncratic views can coexist and thrive in the form of tags, in spite of their inconsistencies. Readers of texts on the Internet become individual interpreters, despite the document author’s intent.

Related to this is the problem of hermeneutics when multiple interpretations abound. As Eco once observed, “while it is a principle of hermeneutics that there are no facts, only interpretations”, this does not prevent us from asking if there might not be “bad” interpretations. Because to say that there are no facts, only interpretations, certainly means that what appears to us as fact is the effect of interpretations but not that every possible interpretation produces something that, in light of subsequent interpretations, we are obliged to consider as fact [11]…  Even should all interpretations be of equal worth, if users can continuously add tags to articles, at some point it is likely that the whole system will become unusable. A folksonomic system threatens to undermine its own usefulness.

Folksonomy advocates seem not to recognize that critical, first decision about retention. The free labor available to create folksonomies is appealing only to those who have already agreed that the entire Internet needs some organization and cataloging.

Since I do not know much about philosophy, I would observe this phenomenon as the philosophical paradigm shift rather than the philosophical problems.  Folksonomy would not totally fit into relativism, however, it may need supplemental ground to support (which I honestly have no idea).

However, it should be noted that the author is library-oriented which tentatively support the one cataloger, one object approach.  Overall, I think it is an interesting discussion.  It may not answer those “then what?” or “why bother?” kind of questions, but at least it could remind us the dichotomous challenges of popularity and professional legitimacy.

The Future of Thai Open Source

Thai Linux User Group (TLUG) has a symposium on “The Future of Thai Open Source” on November 25, 2006 at 1:00 – 4:00 pm at Room 503 Department of Computer Engineering, Kasetsart University.

The seminar is intended for all open source users to exchange their experiences and the directions of developing open source in Thailand, in particular the role of community.

For more detail, visit blognone.

I would encourage you to go to share your ideas and stories, even though you are against the development/use of open source. I am sure that the organizer would like to hear various perspectives. (It is highlights that it is not a seminar about Thai ICT minister.)

It is all about community and collaboration.

[via blognone]

Economics of Social Networking

Another aspects of social networking or Web 2.0 is economics. Don Tapscott and Anthony Williams wrote Wikinomics: How Mass Collaboration Changes Everything which will be published within the next month. There is also the first chapter available on the website which its writing style is similar to Dan Gilmor’s We the Media. However, Howard Rheingold on Smart Mobs said “the research behind the book is very solid, and their thinking about intellectual property, collaboration, innovation is deeper than their promotional copy indicates.“

Here is the excerpt from the website:

Today, encyclopedias, jetliners, operating systems, mutual funds, and many other items are being created by teams numbering in the thousands or even millions. While some leaders fear the heaving growth of these massive online communities, Wikinomics proves this fear is folly. Smart firms can harness collective capability and genius to spur innovation, growth, and success. A brilliant primer on one of the most profound changes of our time, Wikinomics challenges our most deeply-rooted assumptions about business and will prove indispensable to anyone who wants to understand the key forces driving competitiveness in the twenty-first century. This groundbreaking work is inspired by a nine million dollar research project led by bestselling author Don Tapscott and sponsored by some of the world’s largest companies. Wikinomics builds on this research elucidating a new age where thanks to the Web 2.0 masses of people can participate in the economy like never before—creating a TV news story, sequencing the human genome, remixing their favorite music, designing software, finding a cure for disease, editing a school text, inventing a new cosmetic, or even building a motorcycle.

There is a section called “Subtitles” listing the suggestions for the book’s subtitle which I found interesting.

In its first Chapter, Wikinomics: The Art and Science of Peer Production, they talks about the principles of wikinomics which based on four ideas: openness, peering, sharing, and acting globally.

Conventional wisdom says companies innovate, differentiate, and compete by doing certain things right: by having superior human capital; protecting their intellectually property fiercely; focusing on customers; thinking globally but acting locally; and by executing well (i.e., having good management and controls). But the new business world is rendering each of these principles insufficient, and in some cases, completely inappropriate.

Talking about the economics of social networking, there is a discussion on who should benefit from user-create content at USC Annenberg Center’s DIY Media Weblog seconded the idea on Smart mobs.

[via Library Stuff, Smart mobs, and Cooperatics]

Thai-Westerner Couples Have Less Social Capital

The study done by a researcher team at Faculty of Nursing, Khon Kaen University says that marrying foreigners make Northeastern Thai society change.

Thai-westerner marriage is also a blame for less family participation, community activities and interaction with neighbours due to cultural and language barriers.

[F]oreign son-in-laws had caused the community-oriented Northeasterners to become the more individualistic and give less attention to social interaction.

Interestingly, the marriage affects how people eat and concerns about traditional holidays. It also influences other family members’ views on choosing their partners.

For those foreigners who are interested in Thai girls, this might be interesting figures for you.

[M]ost Northeastern Thai women married to foreigners were over 30, with an average age of 35, and had education below secondary level. More than 70 per cent had previously wed and divorced Thai husbands and most had one child from the first marriage.

…

The average age of farang husbands was 50, and most came from Germany, Britain and Scandinavia. A fourth of those over 60 had brought their retirement funds to settle down with Thai wives who took care of them.

With a special note:

[M]ost of their wives didn’t know their husband’s work or educational background. The wives were mainly interested in whether their husbands had enough money to support the family.

Some women agreed to marry foreigners they had never met before the wedding day as they felt that if the man had money.

Note: “Farang” is a word usually used to call caucasians.

[via The Nation]

Gaming Network on Fibreculture

The latest issue of fibreculture, an Aussie journal on new media, published a number of interesting articles on “gaming network” providing different techniques to academically study social aspects of online games, including Second Life. This issue was edited by Chris Chesher, Alice Crawford and Julian Kücklich.

Here is some parts on Editorial section.

The result of this increased interconnectedness is a blurring of boundaries – between real and virtual, private and public, global and local. (para. 2)

[G]ame studies must try to answer the question of how games create links between people, institutions, and cultures. It is undeniable that games create networks between players from different cultures, but this does not mean that the cultural differences between them are suspended. (para. 3)

They [the articles in this issue] all trace networks – between fans and academics, between institutions and players, between technologies and their affordances – but they do so in different ways, thus demonstrating the strength and flexibility of the network metaphor.

Some of frameworks and theory shown in these articles include Actor-Network Theory, interaction between the global and the local (among East Asian countries), fan networks, game as a propaganda instrument, the concept of cute culture for representations of players and network metaphor.

I have never much looked closely to gaming study. But these stuffs look very interesting!

[via Master of Media]

We are friends: Thailand and US on Privacy

Privacy International, London-based human rights group, recently released a new VERY comprehensive report on privacy status around the world. Thailand is ranked 31st following closely the United States (30th) on a ranking of 37 countries.

The study ranks countries on various privacy-related issues. These include whether they have a written constitution with specific mention of privacy, the use of identity cards and biometrics, electronic surveillance including closed-circuit TV cameras, interception of communication, access of law-enforcement agencies to private data, surveillance of travel and financial transactions, and global leadership in promoting privacy. [from globeandmail.com]

Here is a highlight part on Thailand.

Wiretapping is prevalent throughout the country. Police recently asked the government to enact a law permitting warrantless, judicially unsupervised wiretaps and searches. The opposition condemned this attempt to override civil liberties and human rights, and the idea did not develop.

Political bugging is no less common. Politicians and human rights activists accused a political party of wiretapping political opponents and journalists.

The government is currently implementing a system of national ID smart cards. It plans to integrate them into an e-government campaign, which would provide access to most of its services through the Internet. Several human rights and privacy advocates criticized the government for pushing an intrusive identification system while the country still lacks a data protection law.

In the country report (page. 694-699), which is more comprehensive, they referred to section 34, 37, and 58 in the 1997 constitution which was just revoked. [Note: Poor thing... They just said it is a "new" constitution in the report. Well, we will get a new one soon.] Also they talk about Official Information Act (OIA) as a frame of data protection and freedom of information. In the Privacy Case Law section, they raise one interesting case of conflict of interests…

In one case, a girl who failed the Entrance examination to a state-run school requested the test scores of herself and other students who were accepted. In a series of decisions by the OIC, the IDT, and even the civil and supreme courts, the right of access to test scores was upheld and enforced. This decision was made amidst the protests and countersuit of parents of other students, who claimed that their privacy rights were
violated by the disclosure of their test scores; the courts held that the results of a “public competition were not personal information” and thus unprotected. (p. 696)

The other sections are already mentioned in the highlighted, including wiretapping and surveillance (see also my earlier post – Do we have a global censorship? I guess so now…), the registration of pre-paid cellphone, and smart national ID cards.

From my personal observation, privacy is kind of opt-out interest in Thailand. No many Thai seems to really care about this much, especially those from grassroots level. [Note: A new Thai government rules a substitutive term apparently for brainwashing. They are now using "glassroots". Sorry, LOL is not allowed.] I guess this might not imply just only in Thailand, because even on Slashdot, there are still some debates on this aspect as well.

[extended from Slashdot]

Failure to Save

“typically, of the order of one loss per person per year”.

Do you think forgetting to save works is just a matter of unfortunate chance? If you think so, you might have to think again.

Two British researchers, Jones from Warwick and Martin from Oxford, conducted an experiment study looking at the relationship between failure to save and general level of “susceptibility to cognitive failure” by using 25 items of Brodbent et al.’s Cognitive Failure Questionnaire (CFQ). The questionnaire is usually used in relation to physical injury and accident.

“It was found that those individuals who are more likely to lose their computing work are also more prone to cognitive failure in general…

[I]t may be inferred that it is systematic individual variation in attentional control processes” (p. 866)

One item is best predicted the number of computer losses which is “Do you find you accidentally throw away the thing you want and keep what you meant to throw away the think you want and keep what you meant to throw away?”

The study also tried to find the relationship between handedness (left-handed vs. right handed) and the failure. However, there are too few left-handed subjects to conclude the hypothesis. Also there is NO substantial relationship with the injury by falling or jumping from a high place.

I think the other items in the questionnaire [download the questionnaire (PDF) from York University's Psychological Tests for Student Use maintained by Professor Ron Okada] to the are also interesting in the sense that they happen in our eveyday life. For example, do you read something and find you haven’t been thinking about it and must read it again? Do you fail to listen to people’s names when you are meeting them? Do you say something and realize afterwards that it might be taken as insulting?

The paper discuss the role of this kind of research with the issue of HCI. However, I could imagine this type of resources helpful to supplement digital preservation studies, especially in everyday life context.

Reference:

Jones, G. V. & Martin, M. (2003). Individual differences in failing to save everyday computing work. Applied Cognitive Psychology, 17, 861-868.

[via Improbable Research and the Guardian]

Freedom of Press in Thailand: Getting Worse?

After reading an opinion piece in today Daily Tarheel about press freedom, I wonder where is Thailand in the press freedom ranking (Too bad, the DTH does not include Thailand in the table). One could easily imagine that the ranking should be worse since the coup.

In the latest ranking done by Reporters Without Borders, French-based association for press freedom, Thailand is ranked 122th place with 33,50 index score. However, the ranking do NOT include the situation after the coup since the data were collected based on the events between September 1, 2005 and September 1, 2006. The method covers 50 criteria including “every kind of violation directly affecting journalists (such as murders, imprisonment, physical attacks and threats) and news media (censorship, confiscation of issues, searches and harassment).”

Well, does the 122th place tell something then?

The number 122 could not tell something without its context, right? Here are some contexts I can grab.

168 countries are ranked in this report. For Thailand’s neighboring countries, Indonesia is ranked 103th, Cambodia 108th, Malaysia 92nd, Philippines 142nd, Vietnam 155th, and Burma (not surprisingly) 164th.

The data is based on the time when the political turmoils were very intense, especially between ousted Prime Minister Thaksin and Sonthi, an opponent leader who have media on hand.

Thaksin has been “accused of using his political and economic power to silence dissenting voices and curbing freedom of speech based on the fact that he has direct authority over the state-owned TV stations while his family controls the other broadcast TV channels.” (Wikipedia on Censorship in Thailand, Nov. 2, 2006)

There were a lot of legal cases between Thaksin government and media, especially those who explicitly were Thaksin’s opponents.

“On 11 October 2005, Thaksin sued Manager newspaper for THB 500 million. (news source) As monks have traditionally been above criticism, Thaksin did not sue Luang Ta Maha Bua. “This is an exercise of an individual’s right to protect his reputation and privacy. The newspaper did not criticise the prime minister fairly as a public official, but rather it took him to task personally, using harsh words, which was damaging to him,” Thana Benjathikul, Thaksin’s lawyer said.” (source: Wikipedia on Thailand political crisis 2005-2006, Nov. 2, 2006)

In terms of longitudinal context, 2006 is the worst year for the press in Thailand.

• 2002 – 65th with score 22.75 (tied with Madagascar)
• 2003 – 82th with score 19.67 (following Thai neighbor, Cambodia placed on 81th rank.)
• 2004 – 59th with score 14,00
• 2005 – 107th with score 28,00
• 2006 – 122th with score 33,50

It seems like 2004 is the best year for Thai press. Comparing only the ranking sounds not quite right. For example, in 2003 the ranking of Thai press was worse than the one in 2002. However, the less score mean the more freedom of the press which mean the freedom score in 2003 is better than the one in 2002. Thus, it seems likely that in 2003 it was a better year for press in overall. However, I am not quite sure about the reliability of these scores over years. Therefore, this is just an observation, not the empirical evidence until I got confirmed by the researcher.

Please note that the data source are Reporters Without Borders’ partner organizations “and its 130 correspondents around the world, as well as to journalists, researchers, jurists and human rights activists“. I do not know the data source for Thailand which would definitely affect the reliability of the index. Anyway, it seems likely that the political turmoil made some media explicitly in the news rather reporting the news.

2006 Questionaire

Note: The list of freedom predators and its black list are also interesting.

Well, I guess we have to wait for the next year then to see the “coup” will make “democracy” or “democrazy”.

Social Networking on Daily Show

Hilarious.. It’s originally uploaded on youtube on May 07, so some of you may have already watched it.

[via Masters of Media]

Social Networking in Dormitory

I have to admit that at first I did not intend to write this post this long. I actually just wanted to keep reference myself about Vanden Boogart’s thesis with my reflective idea. However, after finding evidences to support my thought, I found a couple of related papers about social networking in dormitory, which I think interesting and might supplement to his framework.

Matthew Vanden Boogart sent out a link to his master thesis at Kansas State University on Facebook and residence hall via air-l listserv. There are a lot of interesting points to discuss about this fine work, entitled “Uncovering the Social Impacts of Facebook on a College Campus“. He investigates social impacts of Facebook on dorm life by using web-based survey asking on-campus students from four universities: Kansas State University, Samford University, University of Florida, and University of Kansas.

About 95% of them are on Facebook. 32% have their own blogs. The demographics shows that women, students of color, students with lower GPAs, first year undergraduates, and those living in co-ed environment tends to engage on Facebook more frequently. About 30% said they “feel” addicted to Facebook. About 17% of sample spend more than 1 hour a day on Facebook. The study reconfirms the notion that students use Facebook for keeping connected to high school friends and checking what friends are doing rather than making new friends (p. 36) (see also Fred’s study). However, non-heterosexual, students of color, and those who have lower GPAs tend to use Facebook to make social connection that could not find in person more than other groups.

Weak ties

“The average respondent had 145 friends at their institution and 127 friends at other institutions. The range of these responses were as low as 0 and as high as 1800 for one individual”. (p. 32)

I still “wow” by the maximum number of 1800 friends which one could figure out easily that those are primarily weak tie. Also it is not that too hard to have “friends” that many, even they are first year undergraduates as Fred already pointed out.

However, one evidence that would be helpful to support, but does not appear, in his study is the combination between online and physical relationship; whether students maintain neighboring friends on Facebook or not. If so, how? What kinds of activity/interaction they do to maintain the relationship with their dorm neighbors on Facebook? These questions could also portray how SNS facilitate physical relationship (e.g. strengthening weaker social ties).

To do so, one of variables that may need to be controlled is the size of residence halls and campus. The assumptions of the greater role of Facebook on on-campus life could possibly favor the larger unit of social connection, whether larger floor, building, or campus, hypothetically due to the large number of weak ties. Well, that may not be the case. Why?

Micro-localization

I Trust What I found: American Online Health Information

Pew just released another report on Online Health Search 2006. The study points out a number of interesting points.

• About 80% of American use Internet seeking health information.
• 66% of health seekers began their last online health inquiry at a search engine; 27% began at a health-related website.
  Note: How many do they consult the physicians or health professional prior to going online?
• About 48% is proxy searching, on behalf of someone else while 36% search for their own sake. 8% for both reasons.
  Note: What proportion of those who are in healthcare professionals (those who have background knowledge and have authority) and medical library workforce (those who have to search by their profession and have some degree of authority)?
  
• 53% says what they found on the Internet had some sort of impact, especially those who had received a serious diagnosis or experienced a health crisis.
• More than 50% felt reassured, confident, relieved, comforted, and eager to share information they found; some (about 20%) still felt overwhelmed, frustrated, confused, and frightened with that they found online.
• Less-educated Americans are less likely to look online for health information and less likely to check the quality of information.
• Health seekers’ success may bolster their sense of confidence about what they find online.
  Note: I’m not quite sure what do they mean by “success”. Is it just success of searching? How about success of treatment based on what they found online.? If it is just about search success/satisfaction, that could be scary. Then the study of how people make relevance judgment of online health information would be necessary.

Here comes the most interesting part:

• about one-quarter consistently check the source and date of information they found.
• The report cited Healthy People 2010 project which found that…

Of the 102 websites reviewed for the report, none met all six of the disclosure criteria and only six complied with more than three criteria. Just 4% of “frequently visited” health websites disclosed the source of the information on their pages and 2% disclosed how the content is updated. Less-popular health sites fared even worse: 0.3% of these sites listed their content’s source and only 0.1% disclosed how the content is updated.

• They also referred to September 2006 Wall Street Journal/Harris Interactive online survey indicating that people check food label more often (about 34% says they check “very often”) than checking source and date of online information.

It seems likely that people pretty much trust online health information regardless of the quality of information. Hopefully those, who don’t care much about the quality of information, brought up what they found to their doctors (about 50% seems to do so) or share with their peers.

[PDF for the full report]

Neutral Look To Be Official

In addition to fingerprint, traveler’s photo is also important for identification. For verification, only human is the most reliable I guess. However, governments looks like trusting computer systems rather than human due to transparency and financial affordability.

Reliability is the major concern for the electronic verification. Hence, the British government recently bans happy face on passport photos.

“[t]oothy, open mouthed grins are being outlawed from the tiny 35mm by 45mm photographs because they will throw off scanners used at airports“, according to BBC.

The facial recognition will counter the problem with open-mouth photo! Therefore, they need a neutral look which could be plotted on scale as the rule says “photographs must show no shadows: your face looking straight at the camera, a neutral expression, with your mouth closed.” So what is it actually, a neutral face? Isn’t it that kind of face we usually do when we do official photo?

Talking about taking official photos, not limited to passport ID, I am sure that you all have more or less memory about it.

Google Co-Op for LIS = LISZen.com

Although I’ve heard about Google Co-op, I have to admit that I just realize what it is about just yesterday from Craig’s talk. The example from his talk, Google Health, is a nice one. Well, one may think what about LIS?

Today, I just found out that there is a project building a search engine for LIS blogs, called LISZen.com, by using Google Co-op. The project is developed by Garrett Hungerford, an LIS student at Wayne State University. He has been taking the LIS blog list in LISwiki to Google Co-op. Also you could submit your blog to him as well.
[via LISNews.org]

Social Capital and Halloween

One of the questions may be used to measure social capital of the kids on the halloween night is “if you were given lots of candy, who would you share your candy to?” The fun facts provided by National Confectioners Association give the answer that for kids ages 6-11 year olds, they would…

• Share some with their family, 66 percent
• Share the candy with their friends, 64 percent
• Give some to their teacher, 26 percent
• Keep it all for themselves, 7 percent
• Don’t know what they would do, 2 percent

Interestingly enough, although 66 percent of kids in the States would like to share their candies to their family, ninety (90%) percent of parents admit to sneaking goodies from their kids’ Halloween trick-or-treat bags.

[Via Reuters and Hamption Union Community News]

Democracy on weblogs

Being a netizen does not always mean you are now living in nowhere. The reality is still here and there. Recently, a chief U.N. envoy, Jan Pronk of the Netherlands, was ordered to leave Sudan within three-days period. Medias suspect that it is because of his weblog which recently criticized Sudanese military while there is no reason from Sudanese government.

Twan of Masters of Media well said that “[d]emocracy on weblogs seems to be as democratic as the country you live in.”

This situation is another piece of political evidences proving that the Internet does not always mean borderless.

Social Networking with Blogs

Sometimes as being a blogger, you might want to know who are your readers, not only those who are usually show up by commenting.  Also you may be the one who usually be passive blog readers.  In Bloglines, you also could share what you have read (well you could include what you have wrote as well, intentionally).

MyBlogLog is the social networking of bloggers by trying to make the relationships among bloggers and between blog and its readers and among blogs (as community locality) explicit.  You can also find friends and what communities they are participating.  On the other side, you can also who are the members of each community (including yours).  You can also have a widget installed on your blog showing your blog readers (as members of your community) which one may find it’s..

“an awkward side to MyBlogLog, too: If you’re a MyBlogLog user, and you visit a site, and if the blog publisher has installed the right MyBlogLog widget, your face and name appears in the widget. I was surfing around the Web and visited a site I’d never been to, and pow there’s my face on the site. That was weird — it made me wish I hadn’t set up my profile with my real name or my picture.”

[Through CNET News]

Beauty and Professors

The reliability of teaching evaluation has been investigated for a number of years. Researchers have been trying to find out the factors related to the teaching evaluation results. One of those factors includes “attractiveness“.

The article in Journal of General Psychology published in January this year (2006 – Vol. 133, No.1, p. 19-35) written by four professors at Medaille College (led by professor Riniolo) uses ratemyprofessor.com to justify the relationship between hotness and teaching evaluation results. By collecting data from four Universities, including Grand Valley State University, University of Delaware, San Diego State University, James Madison University (the selection was based on the number of rates), they found positive relationship that means the hotter professor, the higher evaluation scores. However, they admit that “[a]lthough this study has all the limitations of naturalistic research, it adds a study with ecological validity to the limited literature.“

The article in Guardian also refers to another study done by Hamermesh and Parker (from UT-Austin) published in Economics of Education Review. (Note: Interestingly, they asked only six (6) students.)

Hamermesh and Parker saw a pattern in the two sets of ratings. The more beautiful the professor, the higher the teaching-quality ratings. Especially the men. Hot men drew higher teaching-quality ratings than did hot women; ugly men drew lower teaching-quality ratings than did ugly women. The report offers no explanation for this male/female disparity.

Internet Addiction Disorders

A study done by researchers at Stanford’s Medical School found that “more than one in eight US residents show signs of ‘problematic internet use.’” The data was collected from 2,513 adults around the US by using telephone survey.

5.9% felt their relationships suffered as a result of excessive Internet use;
8.7% attempted to conceal non-essential Internet use;
3.7% felt preoccupied by the Internet when offline;
13.7% found it hard to stay away from the Internet for several days at a time;
8.2% utilized the Internet as a way to escape problems or relieve negative mood;
12.3% had tried to cut back on Internet use, of whom 93.8% were successful; and,
12.4% stayed online longer than intended very often or often.

After calculating conditional probabilities, preoccupation when offline looks scariest because it is highly associated with other matters. Just for fun, I played with those figures (in Table 2 of the paper) by calculating the average (in parentheses) of these conditional probabilities of each behavior (a chance of people who have one behavior to have another one as well) and ordering them. I think the relationship might somehow tell the order of severity of each category, although it is not necessarily the case.

1. Preoccupied when offline (0.38)
2. Online longer than intended VERY often (0.35)
3. Relationship suffer (0.26)
4. Used to escape (0.24)
5. Tried to cut back (0.23)
6. Conceal use (0.22)
7. Online longer than intended often (0.18)

However, the article in New Scientist point out that the most concern by this research team is hiding internet use which “mirrors the way alcoholics behave”. Then my further question is hiding the use from whom? and when do they usually hide? and why they hide? I think these questions are also interesting to follow up.

“The issue is starting to be recognised as a legitimate object of clinical attention, as well as an economic problem, given that a great deal of non-essential internet use takes place at work,” Aboujaoude says

I think this type of research is very helpful to supplement such a controversial argument whether or not the Internet has effects to individual and social life in terms of clinical and psychological aspects. At the end of the paper, it also points out the important of sociocultural factors.

Sociocultural factors warrant exploration. Social isolation and the desire for connectedness, the thrill and freedom brought on by online anonymity, and the extreme, unregulated, advertising tools used to lure individuals to Internet venues all likely play a role in promoting problematic Internet use and, as such, deserve attention. (Aboujaoude, 2006)

Also the reference of the paper looks like a very interesting list to follow.

[via New Scientist]

Do we need participation equality in online community?

Jakob Nielsen, one of the web usability experts, wrote in his online newsletter, Alertbox, about online community participation.

User participation often more or less follows a 90-9-1 rule:

90% of users are lurkers (i.e., read or observe, but don’t contribute).
9% of users contribute from time to time, but other priorities dominate their time.
1% of users participate a lot and account for most contributions: it can seem as if they don’t have lives because they often post just minutes after whatever event they’re commenting on occurs.

He has some figures to show as evidence, especially on hyperactive users. He also gives some suggestion to better “equalize” it, although there is no way to absolutely overcome as he said.

The question I have for after reading this article is who actually are those “lurkers” in social networking and blogosphere? I think there should be any other things that need to be point out than four types of lurkers listed in Wikipedia which is pretty much based on webboard and chat room users. Also it should be interesting to follow what they do after reading blogs. There might be some hidden actions going on locally. I think those characteristics of these people could lead to the answer why they don’t want to participate?

It is also quite fascinating to me when looking at the group of people in society in hierarchy. First we look at computer owners vs. non-owners, going down to internet users vs. non-users (and could be further down to broadband subscribers vs. non-subscribers). Within the internet user group, we also have active users vs. lurkers. It seems like ever-ending hierarchy.

Talking about hierarchy, I also have a question on what level participation do we have in blogosphere? (searching, reading (critical reading, skim, scan), annotate in a physical book, commenting, tagging, bookmarking, blogging or writing about it somewhere online, forwarding or sharing to friends, etc.) and for social networking like facebook and MySpace? (searching, reading a profile, creating a profile, add someone as friend/acquaint, using features e.g. event and flyer, etc.) And at what level can we call “active” participation in social networking to make it “equally participation”?

Unskilled and Unaware of Information Competency

I had a chance to read a psychology study published in 1999 done by Justin Kruger and David Dunning. The paper won an Ig Nobel Prize in 2000, entitled “Unskilled and Unaware of It: How Difficulties in Recognizing One’s Own Incompetence Lead to Inflated Self-Assessments“. Here is what the abstract says.

People tend to hold overly favorable views of their abilities in many social and intellectual domains. The authors suggest that this overestimation occurs, in part, because people who are unskilled in these domains suffer a dual burden: Not only do these people reach erroneous conclusions and make unfortunate choices, but their incompetence robs them of the metacognitive ability to realize it. Across 4 studies, the authors found that participants scoring in the bottom quartile on tests of humor, grammar, and logic grossly overestimated their test performance and ability.

I think this is a very great exploratory study. It is fascinating to see how people think that we are “above average”. Anyway, I still have a question whether culture has some effects on the finding. I would like to see the replication of this study on other area of the world, especially in Asia where the traditional humbleness highly controls over “self-confidence”. It may also depend on tasks, goals, experiences, and such.

Thinking about information and library science, this study has some extent that could be utilized and led some discussions in ILS area.

1. One of the questions mentioned in the paper is when (and how) do people realize they are unskilled? I think this is a good beginning point of tracking down to the cause of many problems mostly in information literacy area. We might be benefit from the discovery of this type of study. Many people might realize cognitively when they interact with fellows, objects or systems. It could be either passive or active process.
2. On the contrary and further thought, I think about people who are overly humble or have less self-efficacy. The paper also proves that those “in the top quartile tend to underestimate their ability and test performance relative to their peers” (p.1131) which can be explained by a “false consensus effect” (When you did well, you think others did well too). There are many people walking to the library to ask librarians just for making sure whether or not what they have done is appropriate. Again such a question as “when (and how) do people realize they are information skilled?” also need some attention too. The applicability of this type of research can also contribute to information literacy. It could also contribute to human-information interaction area; for example, help system design, system guidance, etc.
3. One of the most interesting parts (for me) is about the “above-average effect” where one believes that s/he is above average. The paper provides nice examples including business managers tend to think they are more than just typical managers or football players think they are savvier in “football sense” than other teammates. Is it the case of librarians? Do they think they are more able to perform searching than their fellows? The “Incompetence and the Failure of Feedback” has excellent explanation about the issue of “failure” which, I think, can be used to investigate search failure, including:
   • people seldom receive negative feedback,
   • “some tasks and settings preclude people from receiving self-correcting information”,
   • people still need to accurately understand why that failure occurred, even if they got negative feedback, (I personally like that explanation that sometimes you need luck.), and
   • “incompetent individuals may be unable to take full advantage of one particular kind of feedback: social comparison.”
4. The challenge if one would conduct the replication in ILS is the measurement, since in many cases, the term “success” cannot be scientifically justified. The success of information retrieval/discovery is quite subjective based on personal satisfaction of having enough relevant information in the proper period of time. Sometimes, the answer is not dichotomous whether is yes or no and right or wrong. By having no measurement, it makes life a bit harder to make a comparison between perceived and actual performance.
5. One of the things that I learn the most out of this paper is the concern about reliability of self-evaluation studies. I never realized that I need to be careful when I am reading those papers that involve self-evaluation as a single method.

It seems like I have a nice frame here. But wait! Am I overly optimistic and holding miscalibrated views? I guess so. :)

[via Improbable Research]

Facial Expressions and Emoticons

Do you prefer to use your face expression showing as emoticons?  I don’t think I would.  I personal like the combination of the alphabets, rather than the yellow head though because it is sort of more creative and imaginary.  Although there are some limitations that textual emoticon could not imitate all our expressions.  But well, does it convey your expressions well enough?

A group of researchers in England try to find a way to use real facial emoticon.

A user first uploads a picture of their face with a “neutral” expression. Then they use their mouse to mark the ends of their eyebrows, the corners of their mouth and the edges of their eyes and lips.

The software uses these points to morph the face to express different emotions: happiness, sadness, fear, anger, surprise, and disgust. A user can select an emotion and one of three intensity levels when using the system.

They tested the software and found that only 60% of the time people recognize what is it mean.  They believe it is “high enough” for internet chat.  Hmm I do not think 60% is acceptable in terms of effectiveness of communication though.  Also I would guess that the effectiveness of communication (measured by the misunderstanding) by textual and mr.yellowhead emoticons would higher than that one that you have to guess all the time.  If so, why we have to use the one that would not increase the probability of communication success?

My observation was directly about how people express their face.  Talking about our facial expression, I sometimes do not realize that my facial expression is that obvious to other people, or even myself.  When I talk, I just let it go as I feel and it should be.  I have never planned ahead before what expression should I use today.  Well obviously, I have never used mirror when I use my face for expression to see what my face looks like, do you?  Also facial expression is quite individual and very subjective.  I don’t think I smile the same way everything, although I have a same degree of happiness.

Anyway, for many times I use :), I do not have smile on my face at all.  Sometimes I use it because I think it build a good rhetoric environment rather than telling what I am feeling right now.  For example, when the conversation pauses, I use emoticons to break the silence.  I also saw a number of people using emoticons in a situation where people do not use any facial expression in face-to-face communication.  Interestingly when I have a video conferences (with no audio), it is kind of awkward somehow when we see people on the other side use different kinds of emoticons in the textbox but their facial expression is totally neutral or even in the opposite expression.  They might only focus on typing and forget that the other person still watch their faces which sometimes I am wonder if that they feel or not.

Hmm I think it might be interesting to see the way people use emoticons correlating with their actual facial expressions and their actual emotions.  Well if you know any reference, please let me know.  I bet there are a number of people interested in this aspect of technology.

The first LSJ issue launched

The first Library Student Journal (LSJ) issue is now available with two articles, three essays, two editorial pieces, and a book review.  Eli, an Editor-in-Chief, has a post about this first issue and his editorial piece is also about LSJ and open access.

Also there is an interesting poll on how you call your library visitors and a webboard for socializing.

Note: I guess there are still openning opportunities for students to get involved including reviewers and book reviewers.

วารสาร open access ด้านบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ ชื่อ Library Student Journal ฉบับปฐมฤกษ์ ก็ออกให้บริการแล้วครับ เน้นที่กลุ่มนักเรียนนักศึกษานะครับ เพราะฉะนั้นถ้าใครมีบทความภาษาอังกฤษที่น่าสนใจ ก็ลองส่งไปได้นะครับ หรือจะสมัครเป็นอาสาสมัคร review ก็ได้นะครับ หรือไม่ก็ลองเข้าไปใช้ webboard ดูได้ครับ

Bridging the Gap with Blogging: A Thai Royal Blog

One of Thai’s beloved princesses, Her Royal Highness Princess Maha Chakri Sirindhorn, will write a blog on teaching and learning English in Thailand. The blog is expected to launch within a couple of days. It is going to be the first royal blog (I guess) in the world.

Scholarly, Her Royal Highness is very smart and authoritative to this subject matter. She earned her degree in History, Oriental Epigraphy (Sanskrit and Cambodian), Pali and Sanskrit, and development education. She has been creating many projects for her people, all Thais. (See also her detailed biography) Without any doubt, she exemplarily is one of the most respectable persons in Thailand. Therefore, that guarantees the success of the blog.

It is obvious hat the readers of her royal highness will not be only those who are interested in English teaching and learning. Absolutely, they include general Thai netizens also, although they may not into English language teaching and learning at all.

Not many times in your life will be close to the royal family. It is not that easy, a lot of authority to pass through. Inside the palace, outsiders may think it is a mystery, especially foreigners. Many foreigners do not understand why do Thai people favor the monarchy (rather than the presidency). And I am not going to elaborate why, because it would take me a whole life to write such thing like that (Some of them cannot even describe in words. It just exists in Thais’ people hearts).

By reading, commenting, and messaging on the blog, it absolutely decreases the gap between the royal family and its people. Blog readers will feel like they can talk to Her Royal Highness. Even a blogger like me also feel her kindness and being in the same community with Her Royal Highness. That reminds Thais that although she are superior, she never forget her people. That is one of the main reasons why Thais love the King and his family.
Source: The Nation – September 26, 2006

What does the Internet society look like in 2020?

The latest Pew study report (collaborating with Elon University), entitled The Future of the Internet II, shows the vision of “internet leaders, activists, builders and commentators” on “the future social, political, and economic impact of the internet”. Seven scenarios have been discussed including:

1. the deployment of global network
2. human control over technology
3. transparency vs. privacy
4. luddites, technological “refuseniks,” and violence
5. compelling or “addictive” virtual worlds
6. the fate of language online
7. investment priorities

The full report contains tons of interesting quotes, although at some points I found it’s too overwhelming. Hence, I would think citing this piece should be more cautious, as the introduction already state that the samples are not absolutely representative.

I have to suspect that the visionary does not necessarily need democracy or to be democratized, although innovation will probably do. (see also Hippel’s Democratizing Innovation – I have to admit that I have read only a couple of chapters)

Anyway, it is also a good resource for some folks to learns about internet leaders.

Overall, I am not quite surprised with the results. It seems like there is no a totally undiscovered idea appeared. The results are pretty much based on current tendency. Therefore, the scenarios is quite predictable with just stronger degree of intensiveness. And I think it is reasonable, why?

Evolution or revolution?

In 2020, although the introduction of new innovation may happen as often as weekly or even daily, the Internet (or maybe more specific to WWW), as we have been used for many years, will still play a significant role in the society. We still look forward to the new societal scheme. However, the existence of today Internet society will be merge in tomorrow world. Online society is accumulative where we will never want to delete anything. We will no longer have archives, which we will have to store and retrieve them separately. Instead, our memories will follow us in everyday life in everywhere. We will live with all kinds of tenses within a single moment. Therefore, the future of online society will still be based on evolution not revolution.

Quantifiable responses?

To prove that citing this piece needs some additional attention, here is my example.

Scenario Four: Transparency vs. privacy

Prediction: As sensing, storage and communication technologies get cheaper and better, individuals’ public and private lives will become increasingly ‘transparent’ globally. Everything will be more visible to everyone, with good and bad results. Looking at the big picture – at all of the lives affected on the planet in every way possible – this will make the world a better place by the year 2020. The benefits will outweigh the costs. (p. 30)

49% says disagree. However, I am quite confused about the instrument on how the question is structured. There seems to be three major arguments inside the scenario given.

• more transparency
• transparency makes better place
• outweighing the costs

The first and the last makes more sense to me. But I am not sure if the high transparent atmosphere would make a better place. The word “better” (or good), as we all know, is absolutely subjective and too broad. Therefore, the percentage of response can not tell anything specifically because you can not tell which statement is valid to result. So only valid responses, to me, are those qualitative responses.

Anyway, it is very sparking in overall…

Do we have a global censorship? I guess so now…

In the earlier post, I mentioned about information filtering during the coup with some examples of the news from international reporters that will (and should) not appear on local medias. Well now they heard the voices from those international reporters with some serious concerns.

The CDRM also warned they would “retaliate” against foreign media they said had insulted the revered monarchy in reporting their coup, a junta spokesman said.

At today’s meeting top military leaders asked the foreign ministry to urgently retaliate against foreign reporters whose coverage has been deemed insulting to the monarchy,” deputy spokesman Major General Thaweep Netniyan told reporters.

…

Insulting the king is a serious criminal offense in Thailand, punishable by up to 15 years in prison.

[Source: The Nation – September 23, 2006]

Alright, for those reporters from giant news agencies like CNN, BBC, Reuters, APS, AFP, etc. that have reporters locally in Thailand, this regulation would be more valid and applicable. What about thousands of individual bloggers (and journalism bloggers) who can criticize the monarchy from their desks in their houses around the world (without being in Thailand)?

This is very challenging to control. You can nows make a news piece and write an opinion from anywhere in the world. It truly proves the effect of the emergence of the Internet and globalization.

Again, controlling the mainstream medias now does not mean they absolutely have all flows of information on hand.
————-

This is an additional piece to inform. The reform council now bans all kinds of eavesdropping.

“Previously wiretapping was legal only for police who obtained a court order or for the nation’s intelligence agencies.” [Source: The Nation – September 23, 2006].

Also there has been an unanswered question whether or not they already caught the wiretapping by the former government. [Note: The biggest cellphone operator in Thailand used to be owned by Thaksin Shinawatra.]

Hey, US FBI… I have warned you!!! I know what are you doing… I guess they talked to you too…

Community Radio Banned: Crisis or Opportunity?

On September 20, the reform council (CDRM) sent a letter to all governors to suspend the operation of community radio stations. It was officially informed as for political reason as the latest constitution endorsed in 1993, supporting the establishment of the community radio, has just been torn out. However, many station owners criticized the order that the council is afraid the community radio might be used for against the council. [Source: Matichon - September 21 through Thai Broadcast Journalists Association webboard]

The Nation, on September 22, also covered the suspension of community radio stations in three provinces in the north, including Chiang Mai, Chiang Rai and Mae Hong Son. There are about 300 stations that has to be terminated. Also 500 stations in Phitsanulok, in the lower north, have been called for a meeting. The situation looks like the critique of the owners may be valid since Thaksin and Thai Rak Thai party has stronger voices based up there. Additionally, Chiang Mai is Thaksin’s hometown. Therefore, the closure of those stations might be appropriate (for the coup) to avoid the problem that may occur. There is no further decision about how long the termination would take.

Well, the issue may not just be about that…

On the webboard of Thai Broadcast Journalists Association, the group of respondents has different thoughts about the order. Not all disagree with the order. There are some folks saying it is a good time to revise the system. A couple of responses wonder if it has a hidden agenda or business connection.

However, Here are some insights on the issues.

A number of community radio stations in Thailand have been established widely across the country after the creation of the latest constitution. Personally, I have not been an active audience of those community radios that much. However, I, as well as others would, assumed they did have more freedom of speech, because the community owns it. Therefore, they should be able to control and community member can engage in the radio.

However, that might not be the case. There was a study done by Weerapong and et al., in 2002, supported by the Thailand Research Fund on the operation of community radio in two provinces in the northeast, Burirum and Nakornratchasima. I think this part of an abstract might describe the issue well enough.

The community radio focuses on magazine programs, reality/information content and community related content, indicating imbalance of format and content, as well as lack of direct response to the majority of listeners, especially farmers.

Meanwhile, their main role is state apparatus through top-down communication manner rather than horizontal and bottom-up communication, a few communities listen to the community radio, and participate as co-producer and decision maker on operational process, and policy planer and maker. On the other hand, some communities participate in program, and function as information sources.

In the operational process, there are many problems such as insufficient policy and the lack of resources, budget, personnel, technical facilities, and people participation.  The operational process is influenced not only by cultures, and society, which are varied factors, but also by political factor.

Although the community radio stations in both provinces may not represent the nature of the community radios of the whole country, I would think if you are not familiar with the community radio in Thailand, this might tell you something.

In fact, the operation and business of community radio have been questioned and criticized in various ways. Most of them are about the connection with major media owners, serving business needs of the owners rather than the community focus.

For example, the radio bandwidth is too strong to interrupt other bandwidth to expand the coverage of the signal. So they can attract more audiences and, yes, ads. As a result, the signals from community radios have interrupt other kinds of wireless communication such as telecommunications, television, or even other radio stations. In fact, the regulation limits the coverage for certain distance. Recently, the National Telecommunications Commission (NTC) has opened a couple of communication channels to take the reports regarding the problems from community radio stations including a webboard.

That is why a number of folks would urge this opportunity to revise the regulation and system of community radios. However, is it the the right time? I guess not. I do not think it is the business of the reform council. Also we have more than enough military radio stations. (-_-”)

[Note: It would be more critical to know how community radio stations did on that critical night and the influence of the coup on their operation. However, I have not heard anything regarding to that matter.]

Information Filtering During Thai Coup

About 10am of September 20, the national TV stations began running their programs as usual. However, obvious, that does not mean it already return back to normal mode.

The Ministry of Information and Communication Technology (MICT) called for participation from mainstream journalists, cell phone operators, SMS content providers ISPs, and web administrators to filter and highly monitor information. Here is the summary of the call.

• All medias, including websites and updates via SMS, has to check a news with Royal Thai Army Radio and Television Channel (Channel 5) and the MICT websites before releasing it on air.
• Every single post on webboards and websites (I would think primarily it focuses on the journalism websites that allow comment.) must be closely monitored by web administrators (or webmasters). The responsibility of the posting is totally given to both the author and webmasters.
• Live SMS, MMS, and telephone interview (phone-in) are temporarily not permitted, except a telephone report from journalists.
• The MICT website is the only information center of the CDRM; The Council For Democratic Reform Under Constitutional Monarchy.
• For the very active political websites or webboards, they are asked to close the websites for 12 day beginning today (September 20) as the intended coup period of 15 days. To extend the closure, the web administer will be informed as a call for participation in written format. [Source: manager.com – September 21]

As officially stated, there are two (2) types of opinion pieces that are prohibited: an opinion that refers the monarchy, and the one that is harmful to stability and peace of the country. The updates on Thaksin and his ex-cabinet are still allowed.

Overall, the decision whether if a single piece is allowed or not is finally up to the CDRM. Although the CDRM announced that there is still freedom of press, I would not think they would allow criticizing the CDRM as critical as the international medias do. For instance, I would not think they will allow an opinion that criticizes or questions the CDRM leader (e.g. regarding his religion with the situation in the south of Thailand).

“The Thai Journalists Association and the Thai Broadcast Journalists Association yesterday issued a joint statement and open letter calling on the CDR to give the media the freedom to express and present news.” [Source: Bangkok Post – September 22]

Perhaps, it is not about the filtering, but instead about the traditions, including local morality and ethics, of Thai press. I would think when the situation turns back in a normal mode, they still would not criticizes the CDRM leader as CNN, BBC, and other international medias did.

Therefore, here are the examples of the news piece you will never see on local medias, whether or not during the coup period. [Note: For sensitive Thai readers, please read them carefully]

• Thaksin’s arrogance ’something the king cannot stand’ (CNN – September 20)
• Thai king remains centre stage (BBC – September 21)

BBC also made a note on the concerns of the coup about regional press.

Therefore, I would think the CDRM might have to turn their intentions to international medias more.  Otherwise, there will be more misunderstanding about the situation as ones may already see from the response from US Department of the State.

—————————————-

By the way, the lottery offices confirmed their operations back in normal. :)

Communication during the first night of the coup: another case study

pawoot.com wrote a short article (in Thai) talking about chat and instant messenger on September 19 night.  This piece also appears on blognone.com.  One of the most interesting points is about his own website, pawoot.com. He was an eyewitness when the military was moving into central point.  He took pictures of what he saw and uploaded on his website right away.

He said within 6 hours, there were many ten thousands people visiting his website, comparing to 500 – 600 people per day in general.

He also realized the power of social networking and the Internet in that period of time.

Optimistic Thais and the coup

neophyte posted highlights on jokes and gags about the coup on Pantip.com (Lumpini forum), at least to show how some of Thais think about the situation.

Here are some of post title listed in that forum. Most of them are question-based posts. I translated only the one that would make sense to outsiders:

• I want to know a price of the tank.
  One of the replies asked “first or second hand?”. Another one asked “Include air conditioning?”
• Can a tank has NGV engine?
• How a tank make a turn?
• I already asked the soldiers. They told me that there is no air conditioning in a tank.
• Do you want go out and take pictures of tanks with me?
• Is the lottery working tomorrow?
• This is the announcement of love revolution. Those who are in love, please be calm.
• Is this coup d’etat or tank show?

Most of the discussions were about how they get close to the tanks and talk with the soldiers. They said at the government house, it was just like a festival. This is reflective from Thai Internet users regarding the optimistic perspective and encouragement which may somewhat support the latest poll result from Suandusit Poll, one of the biggest poll agencies in the country.

The poll used an interviewing survey of 2,019 Thais (43% from Bangkok). About 84% agreed with the coup d’etat. About 75% believed the coup would solve the political turmoil. There are no significant differences of the opinions between Bangkokians and those who live outside Bangkok.

Sense of Virtual Community in Crisis: 2006 Thailand coup d’etat

Two interesting announcements were released during the coup.

The fifth announcement commanded the ministry of information and communication technology (ICT) to control, terminate, and destroy the dissemination and distribution of information in network information systems that contain harmful message to the democracy reform.

The seventh announcement from the group was about the rule for political gathering. Five (5) People are not allowed to gather for political discussion and talk.

The fifth announcement was kind of vague in terms of practicability. From what I think, the intention would want to target individual websites and webboards and forward mails. That may be the case for Pantip.com deciding to temporarily close Rajchadumnern, the most active political webboard (Note: the board has been criticized as a place for pro-Thaksin folks).

Well, it was not the end of social networking.  I got an IM message from a friend telling me where the Rajchadumnern folks would go for discussion, weekendcorner.  However, I anticipated, because of security and traffic issue, they moved the website from .com to .net and restricted access. Only people who has registered before are allowed to get in. For those who need to register, you have to ask any existing members to register for you.  That does mean you have to know some “insider” to be able to participate. It is interesting to investigate that the community has to transform into “close” model where only friends of a friend are welcome.  I guess there would be a bunch of people that could not get into this community. And I am pretty sure that they are still a number of people finding the “locality” of the community.  It is interesting to see how the locality is moving from one place to another place.  And how they tried to protect themselves by setting the rules and regulations. The ties are mainly from the power of instant messenger.

Based on the seventh announcement, it is quite challenging to control, in my perspective, in virtual settings.  As others may realize, the announcement absolutely focuses on “physical” political movement.  However, they might overlook the power of online meeting. I am sure the phenomenon happen last night (September 19) for those who use instant messenger (and the Internet in general) proving that a control over mainstream medias does no longer totally affect mass communication nationwide anymore.  If the Internet and other telecommunication networks (e.g. landline and cellphone) are not under control, the flow of information would be running explosively.

Another activity that has been discussed in American politics, but never been exposed by Thai politics before, is blogging. Although not many individual blogs exposed the situation, I found out that most links posted on the blogs are directed to international news agencies rather than other blogs, whether individual or group blogs. However, group blogging has played more roles as a number of people focused on live reporting on a common space rather than their own blog. Isriya and Keng expressed his experience (in Thai) in participating in a collaborative live blogging on 19SEP.

Around 10am (Thailand time) on September 20, mainstream medias began running as usual with more news update. The situation looks less critical and panic. The intense of blogging (about this topic) kind of slow down. It seems like people are getting back to the mode to hear from local news agencies again. Although, 19SEP, for example, had the last post on September 20 at 1:50pm, I would like to see how far these communities formed by this situation would go. One may question the sustainability of these communities. However, I do believe (and hope) that once the situation get back to normal, the sense of community among people involved in this situation would still maintain. The task, in this case is to keep everyone updating and help each other verifying the information, may change to something else, at least to further discussion on future of politics in Thailand.

Here is one of the discussions that I think would be going on in the community. Someone posted inn Klaibann (Thai in oversea) forum asking an interesting question “What should we tell foreigners about the situation? (in a constructive way)” [Note: the link may not be archived]. The replies are also interesting..

Social networking on coup d’etat in Thailand

Blogs

• Thai
  • ปฏิวัติ [Patiwat: Revolution]
  • Keng.com [Reporting blogosphere during the coup d'etat]
  • PRADT [Historical graphic of coup d'etat in Thailand]
  • Pongsin’s Encomium [Some thoughts in Time's A Festive Coup in Thailand article. Also, he noted his friend's reactions from IM screennames.]
• English
  • 19 SEP (Shut down as the order of Ministry of ICT)
  • Bangkok Pundit
  • 2Bangkok

Flickr

• Coup D’etat a Bangkok by bee

Zickr (Thai Digg)

Contributing more, if you have….

“Internet answers demand for news” says the Nation

Internet answers demand for news From the Nation (September 20, 2006)

With television and radio in military hands after last night’s coup, the Internet newspapers seem the only way to keep abreast of the situation.

Seeking Information in a Critical Situation: 2006 Thailand coup d’état

After I enjoyed having lunch with my doctoral fellows on Franklin Street, I got a note from a news reporter to contact him back about the attempted coup in Thailand. I was quite shocked because the fact that the group leader was interviewed and told that they would not do this. But they broke their words. Well I am not going to talk about what it is actually going on there politically. But I think it would be important for me to record what happen to me in terms of experience on information seeking and communication aspects. I would think we, as information professional, might learn something from this situation especially the understanding of how people cope with their information needs in a critical incident.

Instant Reaction

Instead of calling the reporter back right away, I turned on the computer and checked on a couple of Thai national newspaper website at least to verify whether his statement was true or not. However, it took a while for the pages to show up. Also they looked malfunctioned. Some of them were even offline. I guessed there would be enormous access at that period of time. So my first attempt to get the information was to answer “true” or “false”. No detail was gathered at that point.

Meanwhile, I signed on my Microsoft Live messenger (or MSN messenger). A bunch (about 10 people) of people in Thailand sent me notes right after I signed on asking me if I heard the news. The message alerts kept annoying my colleagues in the office then I decided to turn the sound off.

My friends asked me if I could watch the CNN, BBC or any international news agency whether TV or radio. They told me that all national television channels have been controlled by those who called themselves “the reform group”. They asked me if I see the tank. So I was really surprised and began panic after realizing that all Thai people cannot access other news sources except the ones controlled by the council. All international television channels were terminated. Only national televisions were running for announcements. The announcements were the only information sources they got at the moment.

A number of friends formed group chats discussing about the issues and kept updating the situations. We were sharing and verifying the news that we got. There were a lot of rumors throwing out into the group. What we all do were checking where the rumors from. For example, we got the rumor about who took control, who will be the next prime minister, the communication that would be cut off since the coup d’état group will take control of the Communication Authority of Thailand (CAT). I believe that the rumors sent from one-to-one connection rather than mass communication.

Then I decided to check out international media websites like CNN and BBC. There I could see the video and read the whole story. I tried not to get the news from any national news websites since the political turmoil, been in this country for a while, made me curious about their standing points whether they are English or Thai newspapers. Therefore, I decided to use the international agencies because they seems to be more neutral and off the issues. (Note: The political tension against Thaksin involved a lot of media engagement. A number of leaders of the mob are from media agencies.)

This was also the case when the coup happened in 1992. The only source of information at that time was BBC news radio (Thai Language). The station was based in London. People would like to know what was going on from the sources that were available and trustworthy. Since then the situation made hero, BBC news radio (Thai) became one of most favorite and reliable radio station. Unfortunately, last year BBC HQ decided to shut off the BBC Thai station due to financial constraint. There were a lot of calls to reconsider the decision from the audiences. However, they did not make it through. I wonder if today the station still operated, it would have been once again the most heroic situation for the station. Anyway, when people do not have any other choice, we had to find the way out… but how?

Among a number of instant messenger windows, there had been a rumor along the discussion that all communication channels, Internet and telephone, which mainly controlled by Communications Authority of Thailand (CAT) would be shut down for a while. At the same time, a friend of mine in Chapel Hill told me that he tried to call his girlfriend in Thailand. The phone call was cut off. I felt overwhelmed by the information and was kind of worried that I would not be able to connect to my family and friends in Thailand. The only way to prove the rumor was to call my mom.

I called my mom. It worked very well. My mom did not sound panic at all. It seemed like she heard and prepared for the rumor of coup before as well as other people I read on BBC opinion section. (I supposed those are people who are against Thaksin) During the talk, the announcement was coming up. My mom put the phone near the TV set so I could hear the announcement. I hardly heard what it said but at least I felt involved in the event. She told me that she was able to call my brother and my aunt who live in Bangkok. The network was not that bad. Then I was relieved emotionally. I figured it out myself that because there would be enormous connection. That was the reason people would have fail connection. Anyway, I still needed to keep watching if all the communication channels were going to cut off as the rumor said.

Gathering Information

The phenomenon was interesting to reveal the social capitol. I was fascinated by how the groups were formed via instant messenger. Microsoft Live Messenger (or MSN Messenger) is the most popular tool among my Thai community. I got involved into two groups without asking for their permissions. They dragged me in because they wanted me to report as an “outsider”. This reminds me of Chatman’s theory of live in a round. My friends’ and family’s world at the moment were restricted. Unfortunately, I could not access any media in my office except the Internet by that time. I believe if at that time I was able to connect to other live media, I could have been one of the trustworthiest sources among my friends.

There were actually two IM groups on my desktop. One group included my friend in college whom I know and have their contacts on my list. The other group people were those whom I know from my previous work and those whom do not know but they are friends of mine now. Also I got IM messages from other individuals on my list as well including those whom I rarely talked to. I could also have merged this two group together. But I did not because I thought it might be explosion of information for all. The conversations went very fast. I could not keep track both of them. I had to decide which is the main one and then I let the other going on and read the discussion later. As we can see, this situation brought people together to perform “collaborative information seeking” task.

Another source of information that I usually use to update what is going on in Thailand is the most popular and largest national online community named “pantip.com“. Not just the news from the mainstream medias, you can also get the behind-the-scene. There are a number of rooms in the webboard, including, for example, seeking relationships (Siam Square), Entertainment (Chalermthai), and Thais in oversea (Klaiban). One of the most active rooms is obviously political room (Rajdumnern). I checked the Rajdumnern room first. The room was closed (until the time I am writing this post) because they said they cannot control the post. They also asked for attention not to create politic-related posts in other rooms.

However, it is hard to control the enormous waves of thoughts. I went to Chalermthai, the entertainment room. It is hard to control people not to talk anything about their experiences, especially on how they could not get access to mainstream media, e.g. “bring CNN BBC Bloomberg back” (This post may not be stay much longer after this post). Also there have been questions regarding the temporary termination of their usual and special entertainment activities since the group declared today (September 20, Thailand Time) as a holiday for government offices and banks. Also there are a couple of posts calling for respecting the norms of not talking about the politics.

However, at the time, I looked at Chalermthai recently. There were less than 100 posts since the first post about the emergency call by Thaksin (about 10pm on September 19). I actually expected more posts though. However, since the administrator asked for cooperation, I figured that might be the reason that there were less posts than I thought. Among that posts, there were a few posts that do not related to the turmoil.

In Klaiban, Thais in oversea room, there were less than 20 discussions about the situation, at the time of writing. Again, I thought this would be a good spot for people outside to update and share their information they got. It turned out not as I expected, anyway.

Social Networking

When I looked at international mainstream media websites such as BBC and CNN. On their websites, there was options where local people could report what was going on there (e.g. CNN i-report and BBC’s Eyewitnesses: Bangkok turmoil. Although one would imagine and wonder about the filter process, they were ones of the sources that people could collaboratively build the picture about the situation. Actually there seems to be more posts saying that the situation was calm and quiet there. But most of the “identity” on that website seems to be mostly from English-speaking person which frankly I trusted less than the words from Thai people. Anyway, those words made me feel more comfortable with the situation there.

Wikipedia is one of the most updated places. There is a topic called “2006 Thailand coup d’état“. A lot of people have been active in writing the topic. The item has been evolved as time goes by. It is actually interesting that these people do not write only the encyclopedia record, but also the history of the country and the world. However, as the classic enquiry about Wikipedia, it would be nice to know who those people are….

Blog is another space where the update could be harvest. In my blogroll, I have not seen any post regarding to the situation until an hour after the announcement. There is a Thai blog called “revolution” mainly summarizing and citing the news from different mainstream sources. Also 19sep is an English blog updating news from various sources. However, There are not many other blogs I could think or link to. Therefore, I went to Technorati to check English blog. Not surprisingly, “Thailand” and “Bangkok” were among the top search terms, although the first result from “Thailand” search was Lesbian Strippers Sex Games (-_-”).

In addition to keep watching CNN on TV, I also keep refreshing Google news to see the latest news. However, I did not read every single piece. Instead I read only the headlines and the excerpts. Until I found any piece new, I then click to read more detail.

As the time I am writing this post, I keep CNN international on and updating the news to them. I still got IM from Thai folks. I hope the situation will return to normal soon.

In such a critical situation like coup d’état, the world of insider was restricted. However, accessing information is the only one way to cope with people’s stress, uncertainty, and confusion. Only a single official source did not serve those hungers of information. The Internet, especially through social networking tools, has shown its power as the major communication channel to fulfill people’s information need in this critical situation.

Note:

Is it coup d’état of 21st century?

I guess not. Just a couple of minutes ago (as the time of writing), the group leader appeared on national televisions announcing the intentions and his actions. After the announcement, there was an ads saying “This year, there will be just good stories in Thailand”. Is not it the propaganda used in the ancient time? I cannot believe it is still there.

Well overall I blame Talk Like A Pirate Day for igniting the situation. (-_-”)

Myspace: the worst website

An article in PC world, contributed by Dan Tynan, rated myspace as the worst website. The article evaluates the vulnerability of the websites. Here is the excerpt from the article about myspace.

The ease with which anyone of any age can create a page, upload photos, share deeply personal details of their lives, and make new “friends” quickly turned MySpace into a one-stop shopping mall for online predators. That in turn has made the site an easy target for politicians who pander for votes by playing on parental fears. In an era when the basic tenets of the Net are under attack by both Ma Bell and Uncle Sam, MySpace is a headache we don’t need.

Out of all 25 worst websites, I know only five of them, but have used only three of them. I guess I am in pretty good shape, based on this rating.

Network of Representation

** This post is just another self-revelation piece. There is no evidence supported or academic grounded. Thus, READ CAREFULLY **

In Blogging class, Carolyn mentioned about social network for animal lovers (see the list in class’s wiki).  Now the social network welcome more dimensions of representations. The representation network allows people to maintain their own identity while they can grow their nodes of connection. However, the representation has to be unique and can be link to owner’s identity.

I tried to catch what are today’s keywords from danah’s talk. Representation is one of the words. As long as I remember, I had not heard the word “identity” much. Well yeah, it was not a talk primarily about identity but I would think the term would appear more somewhere during the talk. Many scenarios discussed dealt with something about someone, but not quite exactly “identity”. Why did I say so?

What is actually identity?

Here are what I got from wikipedia:

In philosophy, the issue of personal identity concerns the conditions under which a person at one time is the same person at another time. From personal identity

.

Identity is an umbrella term used throughout the social sciences for an individual’s comprehension of him or herself as a discrete, separate entity. From identity (social science).

The crisis at friendster is the one proving that people would like to play with the conditions under which a person at one time is NOT the same person at another time. A fake profile does not leave any clue about a people who created it. Therefore, the word identity might not fit into social network scheme anymore. I would leave identity for idealistic situation. Instead, I prefer to use representation as a broader sense of identity. In another sense, the representation is the form of communication of identity.

So what are the differences between identity and representation?

Here is from what I understand. Think about the beginning of the classroom. A teacher would want to check the attendance by calling individual student’s names. Students are expected to reply back, “Yes!”. Generally, a teacher would look up from the name list and see the position of the one just responded. However, there could be a case when a teacher never looks up from the list and keep reading the students’ names. What the teacher uses for validation the identities are the students’ voices. Students use their voice as representation. Therefore, in case that I am absent that class and I have a friend who can pretend my voice, he could use my “representation” to prove my identity and existence.

It is the case that Claimid has aboutness section with “about me” and “not about me” option. Definitively, I do not think what is “not about me” (even it is “created by me”) can considered as identity. Instead, it is another form of representation that can be link to me identity (if applicable or allowed).

Why is it significant in social network study?

The ideal situation of social network such as facebook, myspace, orkut, or friendster, would be that all members reveal their actual identity. In that case, we do not need to concern about the representation. However, in the reality, whether physically or virtually, (or whether show or not) there are various dimensions of personal representation out there. For example;

Continuum of personal representation (From my conceptual mapping)

Real ———-> Masked ———-> Liar

Real refers to a person who reveal their own identity and maintain it everywhere and over period of time. This person also has a single role replicating across different communities.

Masked refers to people who reveal their own identity. However he or she might not maintain it everywhere and over period of time. However, across different communities, this guy change his roles.

Liar refers to people who fake their identity without maintain it. Definitely, s/he has different roles from community to community. The trickest thing that I am thinking now is if s/he maintain it over period of time and everywhere, can liar become real?

These dimensions should have different patterns of representation. If we could recognize these patterns, we might be able to develop a system to effectively police and govern online community. We can use Rhetoric situation to frame the concept. Also, we can connect this framework to study how trust happen in social network. What factors affect the maintenance, improvement, or deconstruction of trust in that environment? This understanding would help us to understand the characteristics of the community/society.

In terms of applicability, the understanding of representation would help the innovation of new type of social networking (unless we think “Ok, it’s enough”).

Why I keep hiding mini feed on Facebook?

Although I have my profile on Facebook, I occasionally check and update my profile. To have my profile on there, it does not mean I already dedicate my privacy to my friends and my community online. On the other hand, to protect my privacy, it does not mean I cannot have my identity somewhere virtually. So what is my privacy actually? What am I protecting now?

In face to face relationship, I do have friends, not too many. I like have small close friends, rather than large group of known persons. Do I tell everything about my life to all of my close friends? Hmmm, I guess not. They know me, but they do not need to know every single piece of me… why? because friendship does not always begin with background checking. So as romantic relationship, isn’t it?

Multidimension is an attribute of all kind of relationship. Maintaining the thickness (or thinness) of relationship is the art of living and surviving. Even as a celebrity, s/he has thin privacy protection line, his/her life still has dark (or at least gray) side somewhere as his/her valuable assets.

“None of my business” is as important as “none of your business”. I do not want my logs to be shown. Neither do I want to know other logs. Facebook’s mini feed is another step toward decreasing multidimension of life.

Privacy is my asset. It is my “copy” right to reveal or conceal. No one has a right to make a copy and distribute it until I allow to. I should be able to control it, right? Turrell made a good point about privacy is broken when he know whom I maintain (or ruin) relationship with.

Typically, people protect their privacy because they are afriad someone will take advantage of acknowledging their information about themselves.

I know my post will be similar to thousands of post virtually. Maybe there are ten people writing their blogs about the same thing that I am writing. But it might be a good thing to help the Facebook folks to know what we think.

Although I believe in Thai metaphor saying “there is no secret existing in the world”. However, I also believe that “there is no absolute celebrity in the world” as well.

Me and My Antennas: A Validation of Information Needs

I first read Wiegand’s Mom and Me article published in 1998 a couple of years ago when I was taking “Understanding of Information” at Pitt. I had a chance to read it again for the User Perspectives class recently. The article raised a case where the author as a son helped his mom to buy a car. Although he had gone through all kind of research process, his mom seems neglected the information gained from “should-do” or “best practice” process.

Personal Information Economy of Mom and Me?
Professor Wiegand refers to personal information economy as the way the people value information differently. However, this might not be a case if he realized that his mom already made up her mind for whatever reason. In that case, the issue might fall into communication component rather than the personal information economy. As in library perspective, it could be compared to reference interview. One this that he may need to know is his mom wanted to buy a specific brand name car from a specific dealer rather than wanted to buy a car. Well if his mom wanted a specific car, why did she ask him to help her then?

As he stated when he told his mom that we would bring her to a public library to check out consumer report. She agreed but “seems confused“. Yes, she maybe confused whether she should be consulted by consumer report. Or she maybe confused that why he has to go to public library to get a consumer report. Or the confusion may come from the uncertainly of getting the one in her mind. But… what was it exactly her confusion? and what exactly in her mind?

Maybe she just wanted someone to validate her decision making. In this case, she already made decision and that car was the only one choice in her mind. She might just want him to go help for helping in negotiation and collect information just for that specific car with that specific dealer. As we all know, two is more powerful than one in doing both activities… So maybe he was just a source of validation of his mom’s decision.

Sense Making of Statistical Information

It is interesting to see how statisticians and researchers make sense of the data they collected and analyzed. From today’s statistics class, I made two major points in my notebook.

Firstly, a part of the discussion is about whether Likert scale should be treated as ordinal or interval/ratio scale. Likert scale is intended to measure people attitude ranging from negative to positive attitudes. The degree of agreement is given numeric value for scale. It can be 5, 7, or 10 point scale. Most of the papers I have gone through so far treat those scale as interval/ratio. The obvious practice is they seek the central tendency by mean (average). Then some of them imply the numeric value back to the meaning. For instance, in 5 point likert scale (from 1-most unsatisfied to 5-most satisfied), the average of the response is 2.5326. I am not sure you can imply that it should fall in to just “satisfied” or “neutral”.

For me, it is hard to say because the distance between degrees is hard to be justified and given the meaning, although there is a choice to add granularity of the scale to 10. I still think there is limitation in that scale.

Also, I think it might be interesting to see the reliability testing of the scale. Although the explanation is given to each degree in the instrument, it is hard to say that my “4 rate” is equal to other people’s “4 rate”. Anyway, the scale range might help a lot in this case.

Another interesting point to me, as it is still the unanswered question to me, is about how people make sense of decimal digits. How people decide how many digits they want? When they will and will not use it, whether intentionally or unintentionally? What criterias (variables) involved to define the context of use? For example, you go to the supermarket and you found the number “$54.99″ on the price tag. The decimal digits would help you to think that it is nearly $55. However, it might be worthless to specify the decimal place when someone asked you the price of the product you bought for a fun talk. I wonder too that, in relation to the fractions of the amount of money, people who strick their financial activities would be more serious with decimal than others. Anyway, that is just my assumption. We might be able to use basic communication model to capture the elements roughly which may include background, time, location and such.

Orditerval/Ordiratio Variables in IR Research

I know it’s kind of freaky name. In the second class of the first week, we talked about three types of variable: nominal, ordinal, and interval/ratio. Some variables are flexible, can fall into any category depending on context. Also one category will help the others to define each other. Especially ordinal variable, we basically cannot measure the distance between categories. However, a lot of people appreciate the exact number shown in the result as it makes the report look more scientifically. Therefore, they often threat ordinal variables as interval/ratio variables.

For example, in relevance judgment area, most studies are intended to find out how people make judgment by let subjects define the level of relevance of document retrieved. One technique I found interesting is continuum. The scale of the continuum is ranged from X- not relevant at all to Y-absolutely relevant. Then researchers observe the degree of relevance by measuring the distance of the continuum and reported as interval/ratio numbers.

In another context, there was a similar study observing the relevance degree by letting the subjects squeezing the measure object as how relevant is the document retrieved. Yes! The focus will be spotted on the reliability of this method. Anyway, as the result of the study, they present the result as the interval/ratio number which may be the “average” degree of relevance. Doesn’t it sound weird for you?

Quantitively Thinking

This is the first post in my new blogging series on “iTeaudemia“. Since every single class I’m taking this semester requires reflective journals, I would use this space to blog about my thought, difficulties, anxiety, and such regarding to the classes. A number of people might wonder why I release this stuff publicly, instead of keep it privately for my own sake. I know that people hate to show their weaknesses like stupidity, ignorance, and such on public space (e.g. personal blogs). 

However, I take it as a part of my learning. No one is perfect, as everyone knows. It is not just my future historical records. I hope it would help someone, at least one, to learn from my understanding and failures during my study.

My first class for Fall 06 began on two days ago with SOCI 708 Statistics for Sociologists taught by Cathy Zimmer. I am required to take two consecutive statistics classes during my coursework period. Since there is no statistics class available within my school, I decided to go with the one in Sociology department. I am taking this one because the application of statistics would be beneficial to my future research plan.

Two texts are required for this particular class. There are:

Frankfort-Nachmias, C. & Leon-Guerrero, A. (2006). Social Statistics for a Diverse Society. 4th ed. Thousand Oak: Pine Forge.

and

Allision, P. D. (1999). Multiple Regression: A Primer. Thousand Oaks: Pine Forge.

I didn’t realize that both of them are published by the same publisher. Anyway, most of the class will use the first one.

After reading two chapters of the first book (later called FN+LG), I found this book is very interesting. I know it is intended to use for undergraduate class. As a person to trying to recover their statistics knowledge, I think this book very well covers the introductory and things to remember.  Also I think it would be beneficial to those who are totally new to statistics (of course! that’s what the author intended to).

My first concern about learning statistics is to catch up the content of the class.  If I somewhere lost on the way, it is quite tough  for me to keep following.  I need to get back to make sure I understand particular stuff.  Therefore, one of the features I like the most about this book is the little excerpt summarizing content each section.  It helps me a lot to remind me when I get lost (which happened to me quite often).  And definitely it save my time because I do not need to read the whole long paragraph which is full of example.

ศาสนากับเทคโนโลยี

Paul Jones ไป สัมมนา ที่อินเดียที่สนับสนุนโดยองค์ดาไลลามะ แล้วก็ไปพบกับคนที่ทำงานด้านสื่อสารมวลชนกับเทคโนโลยีของทิเบตอพยพ  เพราะฉะนั้นกว่าจะได้เริ่มเรียนวิชาของ Paul ก็ปาเข้าไปเดือนหน้าเลย (ถ้าเป็นสมัยก่อนก็ดีอกดีใจมาก แต่ตอนนี้ชักไม่ค่อยแล้ว เพราะหลัง ๆ มันจะหนักอ่ะดิ เหอๆๆ)

ระหว่างนี้ Paul ให้ติดตามงานของ Xeni Jardin ซึ่งมีทั้งเป็นวิทยุของ NPR แล้วก็ blog ก็ลองไปเปิดอ่านดู น่าสนใจมากเลยแฮะ

ส่วนอันล่างนี่เป็นสาส์นจากดาไลลามะเกี่ยวกับ conference ที่ paul จะไปที่น่าสนใจดีเหมือนกัน

องค์ดาไลลามะนอกจากจะเป็นผู้นำทางศาสนาแล้วยังเป็นผู้นำของประเทศ เพราะฉะนั้นบทบาทแบบนี้จึงดูไม่ค่อยแปลกเท่าไหร่ แต่จะว่าไปตอนนี้อะไร ๆ ก็เป็นเทคโนโลยีไปหมดแล้ว เดี๋ยวนี้ฟังธรรมก็ดาวน์โหลดเป็น mp3 แล้ว เหอๆๆ อะไร ๆ ก็สะดวกไปหมด จะว่าไปแต่ก่อน ผมเองชอบมองว่า ศาสนากับเทคโนโลยีเป็นเรื่องที่ตรงข้ามกัน เพราะศาสนาเป็นเรื่องของจิตใจ ในขณะที่เทคโนโลยีเป็นเรื่องของความสะดวกสบาย และก็เพราะไอ้ความที่เทคโนโลยีมันทำให้เกิดความสะดวกสบายมากจัด หลายคนก็อดใจไม่อยู่ ตบะแตก ขาดการควบคุมจิตใจ ซึ่งถ้ามองกันให้ดีแล้ว ก็ไม่เชิงเสียทีเดียว จริง ๆ ศาสนากับเทคโนโลยีน่าจะเป็นอะไรที่ขนานกันมากกว่า แต่ก็นั่นแหละมันก็ขึ้นอยู่กับการเอาไปใช้

ใช้ดีไม่มีใครว่า แต่ใช้บ้า ๆ ก็น่าดูเหมือนกัน