เว็บ SNS ยอดนิยมทั่วโลก

อยากรู้ว่าคนทั่วโลก เค้าเล่นอะไรกัน

[ที่มา: Le Monde.fr ผ่าน Digital Inspiration]

folksonomy รูปภาพและห้องสมุด

ล่าสุด Flickr ร่วมมือกับห้องสมุดรัฐสภาอเมริกัน (Thanks Terrell for bringing this to my attention!) นำรูปใน collection ต่าง ๆ มาเก็บไว้บน Flickr เพื่อให้คนใช้ช่วยกัน tag รูป ผ่านโครงการที่ชื่อว่า The Commons (อ่านเพิ่มเติม: ประกาศของ LC กับ Flickr)

บนประกาศของ LC ก็เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า โครงการนี้มีจุดมุ่งหมายหลัก ได้แก่

“how to ensure better and better access to our collections, and how to ensure that we have the best possible information about those collections for the benefit of researchers and posterity.”

“ทำให้การเข้าถึงทรัพยากรเหล่านี้ดียิ่งขึ้น และทำให้มีข้อมูลที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เกี่ยวกับทรัพยากรเหล่านี้ เพื่อเป็นประโยชน์ต่อนักวิจัย และความเจริญก้าวหน้าต่อไป” (แปลโดยผู้เขียน)

LC มีทรัพยากรสารสนเทศประเภทรูปภาพ ไม่ว่าจะอยู่ในรูปของสิ่งพิมพ์ หรือสื่ออื่น ๆ กว่า 14 ล้านชิ้น คนที่ทำงานด้าน catalog คงทราบดีว่า การลงรายการบรรณานุกรม ของทรัพยากรประเภทนี้มีความท้าทายมากน้อยเพียงใด แค่เพียงการพิจารณาหาหัวเรื่อง รายชิ้น ก็เป็นอันถอดปลั๊กได้เลย (ยังไม่ต้องลงรายละเอียดที่ว่า การตีความของรูปนั้นแตกต่างกัน)

นอกจากนี้ภาพส่วนใหญ่ ไม่มี contextual metadata หลงเหลืออยู่เลย ทั้งนี้ จะพบว่า การจัดเก็บและบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับภาพถ่ายต่าง ๆ จะไม่ norm ของสังคมเท่าไหร่นัก เช่นเอาง่าย ๆ ว่า ภาพนี้ใครเป็นคนถ่าย ถ่ายที่ไหน หรือใครอยู่ในภาพบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งถ้าเป็นรูปภาพสมัยก่อน การจะดึงข้อมูลเหล่านี้มา จากรูปเพียงหนึ่งใบ อาจจะต้องอาศัยทั้งนักมนุษยวิทยา สังคมวิทยา นักประวัติศาสตร์มาช่วยกันวิเคราะห์เลยทีเดียว ซึ่งแน่นอน มันก็ไม่คุ้มกับการลงทุน เพราะฉะนั้น collection รูปภาพที่มีส่วนใหญ่ในห้องสมุด ก็มีแต่เพียงรูป แต่ไม่มี metadata เพื่อให้เข้าถึงได้

ถึงแม้ว่า ใครก็จะบอกว่า ประวัติศาสตร์ของอเมริกายังใหม่ (ดังนั้น จึงน่าจะมีการจัดเก็บข้อมูล สารสนเทศในเชิงประวัติศาสตร์ได้ดี) แต่จากประสบการณ์ส่วนตัว ก็ไม่ใช่เสมอไป สมัยหนึ่ง เคยต้องไปทำ digital collection หนึ่งของ Carnegie Library of Pittsburgh ซึ่งเป็น collection ของรูปภาพล้วน ๆ สิ่งที่ท้าทายมากที่สุดของ project นั้นไม่ได้อยู่ที่ความน่าเบื่อหน่าย (tedious) ในการ scan รูปภาพเหล่านั้น หากแต่อยู่ที่ metadata ที่ควรจะช่วยเป็นบริบทของรูปภาพจำนวนมากนั้น ๆ ไม่มี ที่พอจะหาได้บ้าง ก็จะเป็นตามหลังรูป ซึ่งมีรูปแบบที่แตกต่างหลากหลายกันไป (จริง ๆ นับว่าเป็นประเด็นที่น่าสนใจไม่น้อย หากมีคนสนใจจะทำวิทยานิพนธ์เรื่อง เกี่ยวกับ annotation หลังรูปภาพ เพราะน่าจะมีประโยชน์) และก็เป็นจำนวนน้อย รูปที่เหลือก็จะกลายเป็นเพียง bits ที่ถูกเก็บไว้ในฮาร์ดดิสเท่านั้น เพราะฉะนั้นโอกาสที่ collection พวกนี้จะถูกเอาออกมาใช้ แทบจะไม่มีเลย

สารสนเทศถ้าไม่ได้ใช้ ก็แทบจะไม่มีคุณค่า นึกถึงรูปที่มีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์จำนวนมาก ที่ไปหลบอยู่ซอกหลืบไหนก็ไม่รู้ และเราก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ถึงแม้จะรู้ว่าอยู่ในห้องสมุดนี่แหละ แต่จะให้เอาเวลาทั้งวันไปรื้อ ก็คงจะไม่ไหว (ถ้าไม่สำคัญจริง ๆ) การจัดเก็บที่ไม่ได้ช่วยให้เข้าถึงได้ง่าย ก็ดีกว่าการที่รูปปลิวตกไปอยู่ในถังขยะอยู่หน่อยเดียว

ดังนั้นความร่วมมือระหว่าง Flickr กับ LC ถือว่า เป็นโครงการที่น่าจับตามองทั้งในเชิงการจัดการทรัพยากร (ที่ได้กล่าวไปแล้วข้างบน) และในเชิงการให้บริการ และการมีส่วนร่วมของชุมชน

อย่างไรก็ตามความท้าทายของโครงการนี้ หลัก ๆ ผมมองไว้อยู่สองประเด็น ประเด็นแรก ก็คือ ความร่วมมือของชุมชน ที่ปราศจากแรงกระตุ้น (incentive) เป็นตัวเป็นตน ข้อสังเกตที่สำคัญ ก็คือ ความจริงที่ว่าคนส่วนใหญ่มักจะ tag รูปของตัวเอง มากกว่ารูปของคนอื่น (แน่นอน เพราะความเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กันมันมีมากกว่า) เพราะฉะนั้นการที่จะทำให้คน สนใจที่จะ tag รูปภาพเหล่านี้ (โดยไม่นับเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ) นั่นก็คือ ความสัมพันธ์กับคนอื่น ๆ (ในลักษณะชุมชน) และอาจแฝงไปด้วยชื่อเสียง

ซึ่ง incentive ที่ว่านี้ มันต้องอาศัย identity ติดมาด้วย ซึ่งกรณีนี้ Terrell เปรียบเทียบให้เห็นได้อย่างชัดเจน ว่า สิ่งที่ tag ใน del.icio.us กับ flickr ต่างกันก็คือ การที่เชื่อมโยง tag กับคนที่ tag เข้าด้วยกัน ทำให้เราทราบว่า ใครมองอะไร อย่างไร (แนะนำให้อ่านเพิ่มเติมบนบล๊อกของ Terrell ซึ่งค่อนข้างเขียนไว้ได้อย่างชัดเจน)
นอกจากนี้ แรงกระตุ้นอีกอย่างหนึ่ง และค่อนข้างเป็นทางตรง ก็คือ การมีสิทธิในการนำรูปภาพเหล่านี้ไปใช้ต่อ อย่างไรก็ตาม ประเด็นของการนำไปใช้งาน ค่อนข้างจะไม่ชัดเจนในเรื่องของ ลิขสิทธิ์ กล่าวคือ รูปที่อยู่ในโครงการนี้ ระบุไว้ว่า อยู่ภายใต้ “No known restrictions” ซึ่งในที่นี้ LC ขยายความไว้ว่า เป็นงานที่ได้รับความคุ้มครองแต่หมดอายุ และไม่ได้มีการต่ออายุ หรือเป็นงานในช่วงปลาย คริสตศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ที่ไม่มีหลักฐานการถือครองลิขสิทธิ์ อย่างไรก็ตามก็มิได้หมายความว่า ตกไปเป็นของสาธารณะ (public domain) ในขณะที่ Flickr เอง ก็ตอบไว้อย่างคลุมเครือมาก ซึ่งเท่าที่ฟังจะโทนน้ำเสียง ก็ประมาณว่า “น่าจะได้” แต่ก็ไม่ได้ระบุอย่างชัดเจนว่า ทำอะไรได้ ทำอะไรไม่ได้บ้าง

NYT on ideas of 2007

New York Times ภาคนิตยสาร ฉบับล่าสุด (ธันวาคม 2007) รวบรวม 70 งานวิจัย การประดิษฐ์ การค้นพบ และความคิดที่น่าสนใจช่วงปี 2007 อ่านแล้ว มีประเด็นที่น่าสนใจเยอะแยะมากมาย ซึ่งก็ถือว่า เป็นปีที่มีสีสัน ไม่น้อยทีเดียว เช่น

• คนเรามักตีความความคลุมเคลือ (Ambiguity) ของคนอื่นไปในทิศทางที่ดี โดยเฉพาะการออกเดท เช่น ใน profile ของผู้ชาย เขียนว่า เป็นพวก outgoing ผู้หญิงก็มักจะคิดว่า ผู้ชายคนนี้เป็นพวกชอบกีฬากลางแจ้ง แต่เมื่อไปเจอตัวจริง กลับพบว่า เค้าเป็นพวกชอบเปลือยอาบแดด
• การใช้ Craigslist ในการแก้แค้น ด้วยการออกประกาศ ว่า บ้านของคน (ที่ต้องการแก้แค้น) แจกของฟรีทั่วบ้าน ตอนที่เจ้าของบ้านไม่อยู่
• Crowdware: ความสำเร็จของ widget ทั้งหลายบน Social Networking Site
• พลังของมวลชนในการสืบค้นจากภาพถ่ายดิจิตอลจากดาวเทียม (ตัวอย่าง กรณี Jim Gray แห่งไมโครซอฟท์)
• การใช้ Wiki ในการรวบรวมข้อแนะนำในการแก้ไข กฏหมายเกี่ยวกับตำรวจในนิวซีแลนด์
• บริการส่งอีเมล์จากหลุมฝังศพ: เขียนอีเมล์ไว้ก่อนตาย พอตายแล้วบริการนี้ ก็จะส่งเมล์ไปให้คนที่เราต้องการ
• Wikiscanning: เรื่องราวของ hacker หนุ่มคนหนึ่ง คิดค้นบริการ ที่ช่วยสืบหาว่า ใครเป็นคน edit wikipedia บ้าง ทำให้พบว่า บางหัวข้อที่สำคัญ ๆ ถูกแก้ไขจากคนที่มีส่วนได้ ส่วนเสียเกี่ยวกับหัวข้อนั้น ๆ
• Youtube เป็นแหล่งในการหาตัวแสดง (audition) ในมิวสิควิดีโอของ Jay-Z โดยบังเอิญ
• บริการ Social Networking Site จากยีนส์ โดยจะจับคู่ระหว่างคนที่มีสายเลือดเดียวกัน

จริง ๆ มีอีกหลายเรื่องที่ผมชอบ เช่น การตรวจฉี่ของคนในชุมชน แทนที่จะไปตรวจเป็นคน ๆ ก็ไปตรวจจากบ่อเขรอะ ตรวจทีเดียว ก็รู้ว่า คนในชุมชนใช้ยาเสพติดอะไรกันมั่ง ซึ่งข้อมูลที่ได้ น่าจะสามารถนำไปใช้ในการบริหาร ระบบสาธารณสุขของชุมชน ได้ดีกว่า, บริการตรวจโรคอัลไซเมอร์จาก 50 คำถามทางโทรศัพท์, บางกรณี คนที่มีหวังก็แย่กว่าคนที่ไม่มีความหวัง, การจอดรอเพื่อเลี้ยวซ้าย (ถ้าเป็นเมืองไทย ก็เลี้ยวขวา) สิ้นเปลืองพลังงาน ดังนั้นเพื่อเป็นการประหยัด โดยเฉพาะกับบริษัทขนส่งอย่าง UPS จึงมีนโยบาย งดการเลี้ยวซ้าย, คนอเมริกัน เพิ่งพบว่า หน้าตามีผลต่อการเลือกตั้ง ในขณะที่บ้านเรา โหงวเฮ้งนี่ เป็นเรื่องที่รู้กันมานานแล้ว อิอิ, เป่ายิงฉุบ ถูกนำมาใช้เปรียบเทียบเป็นทฤษฎี ทางชีววิทยา ไม่ว่าจะเป็นกับสัตว์เลื้อยคลาน หรือกับแบคทีเรีย และอีกเยอะแยะ มากมาย

แต่บางอันนี่ อ่านแล้วก็คิดว่า “แล้วไง” อย่างเช่น รอยสักสำหรับผู้พิการทางสายตา บางอันก็เป็นประเภท เรื่องไม่เป็นเรื่อง อย่างเช่น การฟ้องร้องพระผู้เป็นเจ้า (ที่ทำให้เกิดภัยพิบัติ) หรืออย่าง การคำนวณภาษีจากส่วนสูง เป็นต้น หรือ บางเรื่อง ก็ดูไม่ใช่เรื่องใหม่ในสายตาเรา โดยเฉพาะคนไทย แต่โดยรวมก็ถือว่า เป็นการอ่านไว้ประดับความรู้ เปิดโลกทัศน์ได้ไม่น้อยทีเดียว

บันทึก: บทความของ NYT ฟรี ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้บอกรับ NYT เท่านั้น แต่จะต้องลงทะเบียน

IM ที่ไม่ได้ส่ง

บนบล๊อกของ New Scientist รายงานผลการวิจัยในเยอรมัน เกี่ยวกับการสนทนาผ่านโปรแกรม Instant Messenger (IM) พบว่า 20% ของข้อความที่พิมพ์ในการสนทนาบน IM ไม่ได้ถูกส่ง เหตุผลก็คือว่า ในระหว่างที่พิมพ์อยู่นั้น (จะพิมพ์เสร็จหรือไม่นั้น) ข้อความที่พิมพ์ไปแล้ว ใช้ไม่ได้ (irrelevant)

ผมว่า ทุกคนเคยเจอประสบการณ์แบบนี้ ไม่มากก็น้อย ถึงแม้โปรแกรมในปัจจุบัน จะสามารถบ่งบอกสถานภาพได้ว่า อีกฝ่ายกำลังพิมพ์อยู่ แต่เหตุการณ์ที่ทำให้เราต้องลบข้อความ ที่พิมพ์อยู่ทิ้งไปนั้นก็ ยังเกิดขึ้นอยู่เนือง ๆ ไม่ว่าจะเป็น พิมพ์ยังไม่ทันเสร็จ อีกฝ่ายก็เปลี่ยนเรื่องคุย หรือพิมพ์เสร็จแล้ว แต่ไม่พอใจกับข้อความที่เขียนขึ้น หรือไม่แน่ใจ กับข้อความนั้น ๆ เป็นต้น ซึ่งบางครั้งฝ่ายตรงข้าม ก็สามารถสังเกตุได้เช่นกัน

โดยส่วนตัว ผมมักจะสังเกตุว่า อีกฝ่ายยังเขียนอยู่หรือเปล่า แต่กระนั้น เหตุการณ์ที่ว่า ก็เกิดขึ้นอยู่ดี จะว่าไป status bar หรือตัวที่บอกสถานภาพของ client อีกฝั่ง ก็มีความสำคัญเหมือนกัน โดยเฉพาะเป็นบริบทที่สำคัญของการสื่อสาร อย่างเช่น บางทีเห็นอีกฝ่ายกำลังเขียน ๆ อยู่ พอ status ดับไป กลับไม่มีข้อความส่งมาซะงั้น ซึ่งก็เข้าใจว่าอีกฝ่าย นั้นลบข้อความนั้นไป จะว่าไป บางทีก็ทำให้เกิดความสงสัยคลางแคลงใจเหมือนกัน ว่าอีกฝ่ายเค้าเขียนอะไร แล้วทำไมต้องเปลี่ยนใจ หรือบางที status บอกว่ากำลังเขียนอยู่เป็นเวลานาน แต่สุดท้ายตอบกลับมาว่า “อืม” หรือ “ใช่” ก็ทำเอางงเหมือนกัน ว่าก่อนหน้านี้ เขียนอะไร

จริง ๆ ตัวเลขถึงเป็นตัวเลขที่ไม่สูงไม่ต่ำ ในความคิดของผมเอง เพราะเป็นธรรมดา ในการคิดและการสื่อสารมนุษย์ เพราะ ไม่ว่าจะเขียนอีเมล์ เขียนบล๊อก เขียนรายงาน กระบวนการเหล่านี้ เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา

อย่างไรก็ตาม แต่ถ้ามองในเชิง ความสำเร็จและประสิทธิภาพของการสื่อสาร ก็ถือว่าเป็นตัวเลขที่น่าสนใจ เพราะ การสื่อสารผ่าน IM นั้น ก็ไม่เหมือนกับ การสื่อสารผ่านอีเมล์ บล๊อก หรือรายงานเสียทีเดียว ที่เหมือนกับก็ตรงที่ การสั่งการของสมอง ต้องผ่านกระบวนการแปลงให้อยู่ในรูปของสื่อสัญลักษณ์เสียก่อน แต่กระนั้น IM นั้นเป็นการสื่อสารโต้ตอบแบบ real-time แต่ก็ไม่เหมือน การสนทนาผ่านโทรศัพท์ หรือตัวต่อตัว เพราะ การสื่อสารที่ใช้เสียงนั้น กระบวนการสร้างสารนั้น เกิดขึ้นจากภายในทั้งหมด เพราะฉะนั้น กระบวนการคิดทุกอย่าง ต้องเสร็จทีเดียว ตัวสารจึงจะถูกส่งออกมาได้ ในขณะที่ IM นั้น ผู้ส่งสาร สามารถปรับปรุงแก้ไข ตัวสาร นอกกระบวนการภายใน ก่อนส่ง

ที่น่าสนใจก็คือ จริง ๆ จะว่าไป อีเมล์ ก็มีอัตราข้อความที่ไม่ได้ส่งสูงเหมือนกัน หรือการสื่อสารผิดพลาดเยอะเหมือนกัน น่าจะมีการเปรียบเทียบระหว่างการสื่อสารสองประเภท เพราะอย่างอีเมล์ เราไม่ทราบเลย ว่าอีกฝ่ายจะได้อ่านเมื่อไหร่ แล้วจะตอบกลับมาตอนไหน หรือในทางฝ่ายผู้รับ ก็ไม่ทราบว่า จะต้องตอบกลับหรือไม่ อย่างไร

(Note: Dana กับ Meredith เพื่อนผมที่ UNC กำลังจะมีบทความ เกี่ยวกับการสื่อสารทางอีเมล์ ระหว่างอาจารย์กับนักเรียน ซึ่งกล่าวเกี่ยวประเด็นที่ผมเขียนมาข้างต้น โดยจะตีพิมพ์ใน EDUCAUSE เร็ว ๆ นี้ ถ้าตีพิมพ์แล้วยังไง จะเอามาบอกกล่าวอีกทีครับ)

JCMC ตุลา’07

จริง ๆ post ที่แล้วกะเขียนแนะนำฉบับนั้นทั้งฉบับโดยรวม ๆ แต่ไป ๆ มา ๆ มันยาว เลยยกให้เค้าไปเลย อันนั้น จริง ๆ JCMC ฉบับล่าสุด (Vol. 13 No. 1) ยังมีเรื่องที่น่าสนใจอื่น ๆ อีก เช่น

IM=Interruption Management? Instant Messaging and Disruption in the Workplace โดย R. Kelly Garrett and James N. Danziger ซึ่งค้นพบว่า คนที่ใช้ IM ในที่ทำงาน ส่วนใหญ่จะสามารถจัดการกับการขัดจังหวะได้ดีกว่า คนที่ไม่ใช้ IM น่าสนใจดี

Every Blog Has Its Day: Politically Interested Internet Users’ Perceptions of Blog Credibility โดย Thomas J. Johnson, Barbara K. Kaye, Shannon L. Bichard, and W. Joann Wong ศึกษากลุ่มผู้ใช้อินเตอร์เน็ทที่สนใจประเด็นทางการเมือง ว่ามีวิธีการในการพิจารณาความน่าเชื่อถือของบล๊อกและสื่ออื่น ๆ อย่างไร น่าสนใจมาก เมื่อพบว่า บล๊อก เป็นสื่อที่ได้รับความน่าเชื่อถือมากที่สุดตาม Creditability index โดยผู้ชายเชื่อถือบล๊อกมากกว่าผู้หญิง คนที่มีรายได้น้อยเชื่อถือบล๊อกมากกว่าผู้มีรายได้สูง นอกจากนี้การเข้าไปมีส่วนร่วม ความสนใจต่อการเมือง และความสนใจต่อการเลือกตั้ง มีผลต่อการพิจารณาความน่าเชื่อถือ ที่น่าสนใจที่สุดคงอยู่ที่ ความสนใจต่อการเมือง ที่มีผลเชิงลบ (negative effect) ต่อการพิจารณาความน่าเชื่อถือ

The Creative Commons and Copyright Protection in the Digital Era: Uses of Creative Commons Licenses โดย Minjeong Kim เก็บข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เอกสาร survey และการสัมภาษณ์เชิงลึก ศึกษาเกี่ยวกับคนที่ใช้ Creative Commons ว่าเป็นคนกลุ่มใด มี private และ public interest อย่างไรบ้าง ค่อนข้างเป็น descriptive และ informative ที่ให้รายละเอียดเกี่ยวกับคนที่ใช้ Creative Commons ได้เป็นอย่างดี

Social Network Sites: Definition, History, and Scholarship โดย danah boyd and Nicole Ellison (สองเจ้าแม่งานสายนี้ก็ว่าได้) ซึ่งเขียนงานวิจารณ์วรรณกรรม (Literature review) ที่ค่อนข้างสมบูรณ์ที่สุด ณ ตอนนี้ สำหรับคนที่สนใจศึกษา Social Networking Sites ไม่ควรพลาดอย่างยิ่ง

Social Network Profiles as Taste Performances โดย Hugo Liu จาก MIT ศึกษา profile บน Myspace โดยใช้ empirical study กับ NLP technique เข้ามาช่วยในการเก็บข้อมูล และใช้ semiotic framework ในการวิเคราะห์ taste statement บน profile มันบ่งบอกรสนิยมของชุมชนนี้อย่างไร

Although social network sites are relatively new, SNP taste performance can be seen as an instance of what sociologist Erving Goffman (1959) termed everyday performance. Successful performers are “aware of the impression they foster.” (Introduction, Para. 3)

นอกจาก 5 งานนี้แล้ว ยังมีบทความอื่น ๆ ที่น่าสนใจอีกมาก ไม่ว่าจะเป็น SNS ในเกาหลี เรื่อง Privacy บน Youtube เรื่องการใช้ชื่อเล่นบน forum ในเยอรมัน ฯลฯ ลองเข้าไปอ่านดูครับ

พลังของฝูงควายที่ Kruger

กลายเป็น Talk of the town อย่างสุด ๆ ตอนนี้ สำหรับวิดีโอบน Youtube ที่ชื่อ Battle at Kruger ที่ตอนนี้ (ณ ที่ผมเขียนอยู่) ถูกชมไปแล้วกว่า 11 ล้านครั้ง และมี comment กว่า 12,000 ข้อความแล้ว และก็เพิ่มขึ้นไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะตกลง นอกจากนี้ถูกนำไปวิจารณ์จากสื่อหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็น Time, BBC หรือ Guardian และแน่นอน ก็ต้องติด top video ของ Technorati อย่างไม่ต้องสงสัย

ล่าสุดก็ถูกนำไปออกในรายการ i-CAUGHT ช่อง abc เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว (เสียดายที่ไม่สามารถเอารูป หรือวิดีโอมาลงบน blog ได้ เพราะติดลิขสิทธิ์ของเจ้าของวิดีโอ ที่เข้าเขียนดักไว้อย่างจัง ไม่ใคร่กล้าจะเอามาลอง – ถึงจะเอามาลง ก็เป็นของ Youtube คนส่วนใหญ่ก็ยังดูไม่ได้อยูดี เมื่อไหร่จะเลิกก็ไม่รู้ เราก็ทนให้เค้าปิดหู ปิดตาก็ไปได้เนอะ – ยังไง ก็ตาม link ไปดูกันเอาเองนะครับ ผมไม่แน่ใจว่าดูได้หรือเปล่านะ ถ้าไม่ได้ลองช่วยกันหาหน่อย ว่ามีจากแหล่งอื่นหรือเปล่า)

วิิดีโอความยาวแปดนาทีครึ่ง เป็นคลิปที่เก็บภาพ การต่อสู้ระหว่าง สิงโตผู้องอาจ จระเข้เจ้าเล่ห์ และฝูงควาย เพื่อจะแย่งเอาชีวิตของลูกควายตัวหนึ่ง ที่ตกเป็นเหยื่อของผู้ล่าทั้งสอง ซึ่งถ่ายไว้โดย นักท่องเที่ยวชาวอเมริกัน ชื่อ Dave Budzinski ขณะนั่งอยู่บนรถซาฟารี ในอุทยานแห่งชาติ Kruger ประเทศอาฟริกาใต้ เมื่อเดือนกันยายน 2004

จริง ๆ วิดีโอนี้ upload มาตั้งแต่เมื่อเดือนพฤษภาคมปีนี้ จนเมื่อ Chad Hurley หนึ่งในผู้ก่อตั้ง Youtube ได้ให้สัมภาษณ์กับ CNN (ออกอากาศเมื่อ 8 มิถุนา ที่ผ่านมา) ว่าเป็น clip ที่ชอบมากที่สุด ก็เล่นทำเอา video ได้รับความนิยมแบบ exponential กันเลยทีเดียว

ปรากฏการณ์นี้ ไม่เพียงแต่ทำให้ คนถ่ายวิดีโอ และเจ้าของลิขสิทธิ์อย่าง negativespace มีชื่อเสียง แต่ผมว่า อย่างน้อย ก็ทำให้ชื่อ Kruger เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง และก็กลายเป็นเป้าหมายของนักท่องเที่ยวจำนวนมาก อย่างไม่ต้องสงสัย

ปรกติ ผมก็ไม่ใช่เป็นคนชอบดูหนังสารคดี แนวชีวิตสัตว์โลกมากเท่าไหร่ โดยเฉพาะสัตว์ป่า ที่มีการล่า อะไรเทือกนี้ แต่คราวนี้ ถึงจะดูไปแล้วก็ลุ้นไป แต่ตอนจบก็ให้ความรู้สึกดี (เหมือนดูละครน้ำเน่าที่มี happy ending ทั้ง ๆ ที่ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า นี่เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่เสมอหรือไม่)

สิ่งที่ผมรู้สึกชอบเป็นการส่วนตัว ปรกติ ควาย ถูกนำไปเปรียบกับ ความโง่เขลา อยู่เสมอ ๆ ถึงแม้ว่าตัวจะใหญ่ แต่ก็ดูเชื่องช้า แต่เมื่อถึงเวลาที่คับขัน จากวิดีโอนี้ ก็จะเห็นว่า ควายก็รู้จักใช้ต้นทุนทางสังคมของมัน สร้างพลัง the power of the crowd (คิดดู มันยังวกมาเรื่องหลักการ อีกจนได้ -_-”) เพื่อแก้ไขสถานการณ์ได้เป็นอย่างดี แถมเป็นฝ่ายเอาชัยชนะมาอย่างที่เรียกว่า ได้ใจคนดูมาก

มีอีกสิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกว่า น่าสังเกต คือ พฤติกรรมของควายผู้นำ จะเห็นได้ว่า ในระหว่างที่ฝูงควายเดินเข้าไป เพื่อจะช่วยเจ้าลูกควายผู้โชคร้ายนั้น ไม่ใช่ว่าทุกตัวจะเดินถลาเข้าไป โดยเฉพาะตัวที่อยู่ข้างหน้า บางตัวพอใกล้ ๆ จะถึงก็ป๊อดเหมือนกัน เดินหนีออกไป จนต้องมีตัวใด ตัวหนึ่งหาญกล้า วิ่งผ่าน comfort zone ของตัวไป เมื่อนั้นเอง ความกล้าของทั้งฝูงก็ปะทุเต็มที่

อืม… คนกับควายก็ไม่ต่างกัน ด้วยเหตุนี้ประการหนึ่ง

BookTour จุดนัดของนักเขียนและนักอ่าน

วัฒนธรรมการเดินสายของนักเขียน ไปตามร้านหนังสือ ห้องสมุดต่าง ๆ ในตะวันตก เป็นที่นิยมมาก ผมไม่ค่อยแน่ใจนักสำหรับบ้านเรา คือ สำหรับนักเขียนดัง ๆ คงจะใช่ แต่สำหรับนักเขียนที่อยู่หางแถว คงจะมีหรือมีน้อยมาก ทั้งนี้ก็น่าจะขึ้นอยู่กับสำนักพิมพ์ด้วยกระมัง ที่จะเป็นเจ๊ดันได้เท่าไหร่ (ผมเองก็ไม่เคยแต่งหนังสือเองซะด้วยสิ ก็เลยไม่มีประสบการณ์เขียนหนังสือขายกับเค้า ก็ได้แต่เดาเอา ใครมีประสบการณ์ก็สงเคราะห์หน่อย)

Chris Anderson เจ้าของแนวคิด The Long Tail ก็คงจะเห็น potential ของบรรดานักเขียนหางแถว ที่ออกตระเวนไปที่ต่าง ๆ ซึ่งบรรดาแฟน ๆ ของนักเขียนหางแถวเหล่านี้ ก็มักไม่ค่อยได้รับรู้ การเดินสายของนักเขียนเหล่านี้ Christ ก็เลยคิด project BookTour ขึ้นมา เมื่อประมาณปลายปี 2006 แต่เพิ่งจะ Live ไปเมื่อไม่นานมานี้ เพื่อให้บรรดานักเขียนหางแถว ได้มีโอกาสประชาสัมพันธ์ตัวเอง ว่าจะเดินทางไปที่ไหน ในขณะเดียวกัน นักอ่าน ก็สามารถที่จะติดตาม การเดินสายของนักเขียนที่ชื่นชอบได้ ตรงตาม Tagline ที่ว่า “Where authors and audiences meet”

ล่าสุด BookTour ก็พยายามที่จะเชื่อมข้อมูลกับ Amazon เพื่อดึงข้อมูลการสั่งซื้อหนังสือ มาเชื่อมเข้ากับ BookTour ซึ่ง จริง ๆ แนวคิดและ function ของ BookTour น่าจะสามารถเอาไปใช้กับ Social Networking อื่น ๆ ได้เป็นอย่างดีมากกว่า ไม่ว่าจะเป็น SNS อย่าง Facebook หรือ MySpace โดยเฉพาะแนว material based อย่าง LibraryThing หรือ Bookjetty ได้เป็นอย่างดี ที่ไม่เพียงแต่คนที่ชื่นชอบ (existing/loyal customer) เท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงคนที่คาดว่าสนใจ (potential readers/consumers) ด้วยเช่นกัน

เพราะตอนนี้ ถ้าไม่มี Amazon ก็ยังไม่มีข้อมูลของหนังสือหรือผู้แต่งที่เราติดตามเลย (อย่างน้อยก็น่าจะมีให้ subscribe อะไรทำนองนี้) ตอนนี้ก็ต้อง search ก่อนแล้วถึงจะต้องไปที่หน้า profile แล้วก็มีให้แต่ email, feed, book calendar (ical) แล้วก็ site widget ตัว event เท่านั้น

จริง ๆ อยู่ที่ BookTour ยังไม่เพิ่มส่วนที่เป็น social network มากนัก ตอนนี้ยังเป็น semi-personalization เสียส่วนมาก เช่น เปิดมาหน้าแรก ก็จะบอกว่าในบริเวณใกล้ ๆ ที่เราอยู่ (เราต้องป้อนรหัสไปรษณีย์เข้าไป) มีผู้แต่งคนไหนจะไปไหนบ้าง ซึ่งผมเห็นว่าส่วนที่เป็น social network จะเข้าไปช่วยได้มากสำหรับนักเขียน ที่จะรู้ว่ามีคนที่ชื่นชอบ หรือติดตามผลงานของตนอยู่แถบใดมากที่สุด เพราะบางครั้งก็มีหลายแห่งที่มีคนอ่านชอบเยอะ (จริง ๆ ถ้า register ในฐานะผู้แต่ง หรือสำนักพิมพ์ อาจจะมองเห็นได้ แต่ผมไม่แน่ใจ ตอนนี้มีแต่ link ให้ส่งข้อความไปถึงผู้แต่ง เพื่อบอกว่า มีคนรออยู่ตรงนี้นะ) ในขณะเดียวกันก็ยังเพิ่ม interaction ระหว่างแฟนนานุแฟน ได้อีกด้วย เรียกว่าเป็น fansite content management system ได้เลยทีเดียว

Clarifications on library 2.0 seminar

PS. เขียนดองไว้นานและ แต่ลืม post -_-” ซะงั้น

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณนิตยสาร Positioning Magazine (Issue 038 July 2007: Blog Culture) ที่ช่วยเผยแพร่กิจกรรมในงาน Library 2.0 ที่ TCDC ในคอลัมน์ @cyber

แต่เนื่องจากมีข้อความบางอย่าง ที่อาจจะยังไม่ตรงกับสิ่งที่ผมต้องการจะนำเสนอ (นอกเหนือจากเขียนชื่อผมผิด T_T ชื่อผมไม่มีสระอุ!!!) ยังไงเสียก็ขอขยายความกันตรงนี้ละกันครับ

ประการแรก ผมไม่ใช่ที่ริเริ่มโครงการนี้เสียทีเดียว จริง ๆ ต้องเรียนตามตรงว่าทางทีม TCDC เป็นคนที่ริเริ่มแนวความคิดนี้ หลังจากกลับจากการประชุมทางวิชาการที่สหรัฐอเมริกา ทางทีม TCDC ก็พยายามผลักดันให้โครงการนี้เป็นไปได้ เนื่องด้วยมีเหตุปัจจัยหลายอย่าง ผมเคยคิดจะให้จัดงานสัมมนา ตั้งแต่ทางทีมกลับมาใหม่ ๆ แต่ก็เห็นว่า ทาง TCDC น่าจะพัฒนาให้เป็นเรื่องเป็นราวก่อน แล้วค่อยจัด เพราะไม่เช่นนั้นก็จะมีพูดกันแต่ลอย ๆ

จนมาเมื่อช่วยที่ผ่านมา TCDC ก็พัฒนามาได้จนมีความพร้อมระดับหนึ่ง และผมก็มีโอกาสกลับมาเมืองไทยพอดี ก็เลยน่าจะช่วงเวลาที่เหมาะ ที่เราน่าจะสามารถนำเสนอ และแลกเปลี่ยนประสบการณ์การพัฒนา ให้กับนักวิชาชีพสารสนเทศในบ้านเราได้อย่างเต็มปาก

เพราะฉะนั้น ถ้าจะให้ credit ก็คงจะเป็นทางทีม TCDC เสียมากกว่า (เพราะถ้า TCDC พัฒนาแล้วไม่ work เราก็คงไม่กล้าที่จะจัดงานสัมมนาแน่นอน)

ประการที่สอง อาจจะเป็นด้วย style การเขียนก็ได้ ทำให้ผมรู้สึกว่าส่วนที่พูดเกี่ยวกับ ตัวแนวคิด มันบิด ๆ เบี้ยว ๆ ไปหน่อย อย่างไรก็ตามก็ยังอยู่ในระดับที่พอรับได้ เพราะไม่ได้หลุดนอกโลก แต่จริง ๆ แนวคิดมันมีกว้างกว่าที่ปรากฏอยู่ในบทความนั้น เพราะฉะนั้นแนะนำให้ลองกลับไปอ่านที่ post ควันหลงห้องสมุด 2.0 อีกทีนะครับ หรือจะไป download มาอีกทีก็ได้

ส่วนเรื่องสุดท้าย อยู่ตรงย่อหน้าสุดท้าย ที่แนะนำให้ไปศึกษาแนวคิดนี้ต่อ จริง ๆ ถ้าจะศึกษาเรื่องนี้ต่อ keyword อื่น ๆ (หรือแนวคิดข้างเคียง) ของ library 2.0 น่าจะเป็น web 2.0 ในห้องสมุด หรือเทคโนโลยีในงานห้องสมุด หรือ mashup library อะไรประมาณนี้ ส่วนที่เป็น The Wisdom of Crowd, Collective Intelligence, Citizen Journalism, Open Content พวกนี้ ผมเอามาเปรียบเทียบกับแนวคิด User Created Content ต่างหาก ส่วน Social Networking นี้ก็เป็นอีกอันหนึ่งเลย (ลองเช็คกับ post ควันหลงฯ ดูอีกทีนะครับ)

แถมท้ายที่เป็น Web Links อันที่เป็นของ Ohio University (www.library.ohio.edu…) อันนั้นเป็น subject guide (แนะนำแหล่งสารสนเทศในแต่ละสาขาวิชา) โดยใช้ wiki ดังนั้น ผู้ใช้ก็สามารถเข้าไปแก้ไข เปลี่ยนแปลงเนื้อหาได้ ส่วน PictureAustralia นั้นเป็น Collection ภาพเกี่ยวกับออสเตรเลีย ที่ผู้ใช้ flickr มีส่วนในการแบ่งปัน collection ให้กับห้องสมุดได้ แต่ก็เข้าใจอ่ะครับ ว่าด้วยเนื้อที่ คงไม่สามารถเขียนรายละเอียดอะไรได้หมด

ก็เลยอยากจะขอชี้แจงเพิ่มเติมเท่านี้ เกรงว่าจะงงไปกันใหญ่ หากไม่ได้มาบอกกล่าวกันไว้ ยังไงก็ขอบคุณทาง Positioning อีกครั้งนะครับ

เก็บตก LJ Summer’07

กลับไปเมืองไทย คล้าย ๆ ว่าจะหลุดจากวงโคจรข่าวสาร มาถึงที่นี่เจอไปรษณีย์หนึ่งลังใหญ่ (ส่วนใหญ่ ไม่ขายของก็ทวงหนี้) ในนั้นก็มี Library Journal (ที่บอกรับฟรี เนื่องจากเค้ามีโปรโมชั่นสำหรับนักเรียน) อยู่ 4 ฉบับ แต่ละฉบับ เห็นแล้วก็อดที่จะมาบอกกล่าวกันไม่ได้ เผื่อใครที่ตกไปเหมือนกัน จะได้ตามอ่าน

แน่นอน เรื่องแรก ก็ต้องเป็นเรื่อง 2.0 (ใครจะเรียก library 2.0, web 2.0 หรือซอฟท์แวร์ทางสังคมในห้องสมุด ก็ไม่ว่ากันครับ ตามแต่ศรัทธา) อันแรก แนะนำให้อ่าน netConnect ซึ่งเป็น supplement ของฉบับ July 2007 (Vol. 132 No. 12) ถึงแม้น่าปกจะเขียนว่า Social Catalog ซึ่งดูเหมือนว่าจะพูดถึงเรื่อง Folksonomy แต่จริง ๆ แล้วเนื้อหาภายใน นั้นหลากหลาย ไม่เพียงเฉพาะแต่เรื่อง Social Tagging เท่านั้น แต่ยังมีอีกหลาย Application ที่สามารถนำมาใช้ในงานห้องสมุดได้ ซึ่งค่อนข้างเหมาะสำหรับคนที่ต้องการนำไปใช้จริง มี case study ให้อ่าน เช่นที่ Danbury Public Library ในรัฐ Connecticut ก็เป็นห้องสมุดแรกที่ร่วมมือกับ LibraryThing ในการที่ merge ข้อมูลของ LibraryThing มารวมกับ Catalog ของห้องสมุด (ตัวอย่าง) เป็นต้น นอกจากนี้ภายใน supplement ฉบับนี้ยังมี product review ให้อ่านกัน พร้อมทั้งแนะนำแหล่งข้อมูลสำหรับการค้นคว้าต่อ เรื่อง library 2.0 ซึ่งเหมาะสำหรับคนที่ทำรายงานหรือศึกษาเรื่อง Library 2.0

ในขณะที่ ฉบับที่ 132 เล่มที่ 10 ปักษ์แรกของเดือนมิถุนายน ในคอลัมน์ Backtalk ในชื่อเรื่อง That Bloggin’ Pneumonia! โดย Antoinette Powell เกี่ยวกับประสบการณ์ของบรรณารักษ์ห้องสมุดดนตรี ถึงอิทธิพลของ Web 2.0 ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง Blog เรื่อง Wiki และบริการอื่น ๆ เช่น การเอาปกซีดีไปไว้ใน account บน flickr แล้วทำ link มายัง collection ของห้องสมุด เป็นต้น อันนี้เอาไว้อ่านกันเล่น ๆ

ส่วนอีกฉบับหนึ่ง เป็นปักษ์หลังของเดือนเดียวกัน เน้นเรื่อง Podcast ล้วน ๆ เขียนโดย Jason Griffey ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นศิษย์เก่าของที่ UNC-Chapel Hill เขียนถึงการใช้ podcast ในการสอนการใช้ห้องสมุด อ่านแล้วก็ได้ idea ว่า ยิ่งถ้าห้องสมุดไหน มี ipod ให้บริการ การที่จะบันทึก library instruction และ library tour ไว้ใช้ในห้องสมุด ก็น่าจะสะดวกมากยิ่งขึ้น

ส่วนเรื่องต่อมา ก็เป็นเรื่องเทคโนโลยีเหมือนกัน แต่เป็นเรื่อง Electronic Resource Management System (ERMS) ซึ่งจะเหมาะกับคนที่ดูแลเรื่อง ฐานข้อมูลในห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษา เพราะนอกเหนือจะพูดถึงสภาพตลาด และการพัฒนาในปัจจุบัน ยังพูดถึงเรื่องแนวโน้มในอนาคต ซึ่งผมเห็นว่าห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษาของไทย ยังไม่มีวิธีการจัดการ Collections เหล่านี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้ง ๆ ที่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่เลย แต่ก็ไม่เห็นมันขยับเขยื้อนซักทีในบ้านเรา

อีกอันเป็น Supplement แต่จำไม่ได้ว่ามากับฉบับไหน (แน่นอนว่าเป็นฉบับที่กล่าวมาแล้วข้างต้น) เขียนเรื่อง High Definition format ในห้องสมุด ซึ่งปัจจุบันมีเพียง 1% ของห้องสมุดที่ทำการสำรวจในอเมริกา มีแผนจะซื้อสื่อประเภทนี้ (ไม่ว่าจะเป็น HD DVD หรือ Blu-ray) ในปี 2008 ในขณะที่ 3% บอกว่าในห้องสมุดมี HD Formats แล้ว นอกจากนี้ยังมีการนำเสนอตัวเลขของการจัดหา DVD ในห้องสมุด รวมไปถึงแนวโน้มที่ห้องสมุดจะเป็นประตูสู่การดาวน์โหลดหนังอีกด้วย ถึงแม้ว่าจะดูค่อนข้างเป็นโฆษณาหน่อย ๆ แต่ผมว่า ก็น่าจะได้ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับ High Definition อยู่ไม่น้อย

พอพูดถึงเรื่อง HD format ก็อดที่จะ Update ไม่ได้เหมือนกันว่า ตอนนี้ในอเมริกา มีความพยายามที่จะผลักดัน ร่างกฏหมาย Fair Use Act เพื่อให้ห้องสมุดสามารถปลอดจากเจ้าเทคโนโลยี DRM ได้ ทั้งนี้ก็เพื่อวัตถุประสงค์ในการเก็บรักษาและการให้บริการ ก็คงต้องติดตามกันต่อไป ว่าจะผ่านไม่ผ่านอย่างไร (ข่าวผ่าน Library Journal อีกเหมือนกัน แต่เก่าแล้ว)

อีกเรื่องหนึ่ง ไม่ใช่เทคโนโลยีเสียทีเดียว แต่ผมว่าให้ idea ดี ย้อนกลับไปฉบับที่ 132 เล่ม 2 (กรกฎาคม 2007) มีบทความหนึ่งที่น่าสนใจมาก คือ เรื่อง An RA Big Think เป็นเรื่องของ ทีมบรรณารักษ์แผนกส่งเสริมการอ่าน (Readers’ Advisory) มาจับเข่าคุยกัน พยายามหาคำนิยามใหม่ของคำว่า Appeal ซึ่งน่าสนใจมาก ถึงแม้จะเป็นบทความในเชิงแนวคิดในเชิงประสบการณ์และการให้บริการ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการใช้คำ การจัดหมวดหมู่ เป็นต้น แต่ผมเห็นว่า idea ที่อยู่ในบทความ มีความน่าสนใจต่อการนำไปปรับใช้ และพัฒนาระบบห้องสมุดได้ไม่มากก็น้อยทีเดียว

ปิดท้ายด้วย Supplement ของฉบับเดือนพฤษภาคม 2007 ที่ชื่อ Library By Design ซึ่งเข้าใจว่าเป็นงานเขียนที่ได้แรงผลักดันจาก การจัดตั้ง Design Institute ซึ่งเป็นการสัมมนาเกี่ยวกับการออกแบบห้องสมุด เมื่อปลายปีที่แล้ว ใน Supplement ฉบับนี้นอกเหนือจากจะมีบทความ เกี่ยวกับการออกแบบและการก่อสร้างห้องสมุดแล้ว ยังมีกรณีศึกษาของห้องสมุด 6 แห่งในอเมริกาให้อ่านกันด้วย ในขณะเดียวกันก็มี Catalog สินค้าครุภัณฑ์ห้องสมุด มาให้ดูเป็น idea เผื่อใครอยากนำไปปรับใช้กับห้องสมุดของตัวเอง อันนี้อ่านแล้วก็สนุกดี แล้วทำให้คิดต่อว่า ถ้าจะออกแบบห้องสมุดของตัวเอง จะออกแบบยังไงดีหว่า

อย่างไรก็ตาม ออกตัวไว้ก่อนนะครับ ว่าผมไม่ได้ค่า Commission ของ Library Journal หรือมีความสัมพันธ์กับวารสารแต่อย่างใด ถึงแม้ว่าจะสามารถบอกรับได้ฟรี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ผมได้ประโยชน์อะไร นอกเหนือไปกว่านั้น แต่ก่อนผมก็ไม่ค่อยได้อ่านเท่าไหร่ เพราะแต่ก่อน เนื้อหามันมีแต่ข่าวสารที่ค่อนข้างไกลตัว ซึ่งมีเพียงน้อยนิด แล้วที่เหลือก็เป็น review หนังสือซะหมด (เข้าใจว่าเป็นเนื้อที่โฆษณา) ที่ผมก็ไม่ค่อยมีเวลาได้ตาม

แต่พักหลัง ๆ เริ่มรู้สึกได้ว่า LJ มีบทความดี ๆ เยอะมาก แล้วก็น่าสนใจ โดยเฉพาะสำหรับคนทำงาน จะนำไปปฏิบัติหรือคิดต่อ ติดที่ว่ามันมีแต่ภาษาอังกฤษ นี่ก็กำลังคิดว่า ถ้าจะมี Library Journal ภาคภาษาไทย เหมือน International Magazine อื่น ๆ อย่าง Elle Teens อะไรพวกนี้ ต้องทำยังไงมั่งหว่า กลัวแต่ว่าจะไม่มี Sponsor เลยอ่ะดิ

Seminars at KKU and RSU

เอ่อ เดี๋ยวจะหาว่าไม่มา update กัน สำหรับคนที่สนใจเรื่อง ห้องสมุด 2.0 แถว ๆ ขอนแก่น เจอกันวันจันทร์ที่ 16 นี้นะครับ งานเริ่มเวลา 9:30 น. – 16:30 น. ณ ห้องประชุม 6 อาคาร 2 ชั้น1 สำนักวิทยบริการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ลักษณะการบรรยายก็จะคล้าย ๆ กับงานที่ TCDC กับของ Thailis ที่ ม.เกษตรนะครับ

ส่วนวันเสาร์ที่ 14 กะว่าจะดอดไปร่วมงานสัมมนา Social Media Networking and Web 2.0 ของ ม.รังสิต กับ ไทยเวนเจอร์ ดอทคอม เสียหน่อยครับ ไปเปิดหูเปิดตาหน่อยครับ (ส่วน YouFest ภาค Dinner 2.0 นั้น ขอดูอีกทีก่อนนะครับ) ถ้าใครไป ก็อาจจะได้เจอกันครับ

ความเป็นมืออาชีพของบริการทางเพศ

“Sex working is just not about stripping and having sex with clients. You need to know and have information to be able to talk and please your customers. If they want to talk about golf, you need to able to talk about it…”

เมื่ออาทิตย์ก่อน ช่วงที่อยู่ที่เชียงใหม่ ได้ไปที่ Empower หรือชื่อไทยว่า มูลนิธิส่งเสริมโอกาสผู้หญิง ซึ่งเป็นองค์กรเพื่อสิทธิ และการพัฒนาตนเอง ของกลุ่มผู้หญิงขายบริการ (sex worker)

จริง ๆ เคยได้ยินกลุ่มนี้บ้าง จากตอนดูในทีวี ตอนนั้นรู้สึกว่า กลุ่มผู้หญิงเหล่านี้ ค่อนข้างกล้า และเข้มแข็ง เพราะยอมให้รายการนั้น เปิดเผยหน้าตา ซึ่งผมก็รู้สึกอึ้ง ๆ ไม่ใช่น้อย เพราะถือว่าเป็นปรากฏการณ์ แปลกใหม่พอสมควร บนหน้าจอโทรทัศน์ ที่ผมรู้สึกว่า คงจะมีคนดูอีกหลายคน ไม่รู้สึกอายแทน ก็รู้สึกในทางลบ กับผู้หญิงเหล่านี้

ก่อนอื่น ผมต้องบอกไว้ก่อนว่า ความรู้สึกของผมที่มีต่อกลุ่ม Empower มีทั้งสองด้าน (จะได้ไม่ไปตีความเอาเองกันต่อ) ด้านแรก ผมรู้สึกว่า นี่เป็นกลุ่มคนที่น่าจับมอง เนื่องจากเป็นตัวอย่างของกลุ่มคนที่ถูกมองข้ามในสังคม (ด้วยความจงใจ) และพยายามเรียกร้องในสิ่งที่ตัวเองขาดหาย และไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ยังรู้สึกว่า อาชีพนี้มันล่อแหลมต่อศีลธรรม และจริยธรรมเหลือเกิน ซึ่งแน่นอน หากเรามองภาพของสังคมที่เป็น ideal ผมไม่แน่ใจว่า อาชีพนี้ยังมีอยู่หรือไม่ ถึงแม้ว่า จะมีการพิสูจน์ได้ว่า อาชีพนี้มีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร จนทำให้รู้สึกไม่แน่ใจว่า ตัวเองรู้สึกเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกับองค์กรนี้

แหล่งข้อมูล อ้างว่า เป็นธุรกิจขายบริการเป็นธุรกิจที่นำรายได้ “เข้า” ประเทศมากที่สุด กลุ่มหนึ่ง (ประมาณหมื่นล้าน) แต่ก็ไม่ได้รับการเหลียวแลจากรัฐ ในขณะเดียวกัน หญิงบริการนี้ก็มิได้เป็นกลุ่มที่ติดเอดส์น้อยมาก (แม่บ้านและกลุ่มนักเรียน นักศึกษาต่างหากที่เป็นกลุ่มที่มีเชื้อ HIV มากที่สุด) เพราะกลุ่มคนเหล่านี้ น่าจะตระหนักถึงภัย และมีความรู้เรื่อง HIV และ STDs มากกว่าคนอื่นด้วยซ้ำไปแต่ถึงกระนั้น ผมก็ยังเห็นว่า เป็นกลุ่มที่ “สามารถ” เผยแพร่เชื้อเอดส์ได้ง่ายที่สุด

อย่างไรก็ตาม รากฐานที่ทำให้เค้ารู้สึกกล้าที่จะเผชิญกับการต่อสู้ และออกมาเปิดเผยตัวตนในสังคม คือ การนำเอามุมมองของ “ความเป็นมืออาชีพ” หรือ professional มาเป็นเกราะป้องกันตัว ซึ่งนั่นหมายถึง การให้ความสำคัญว่า การทำมาหากินแบบนี้ต้องอาศัยทั้ง “ความรู้” และ “ทักษะ” (หลายคนอ่านแล้วอาจจะหัวเราะคิกคัก) และนี่ก็ทำให้เป็นเส้นแบ่งระหว่าง หญิงบริการมืออาชีพ ที่เข้ามาทำอาชีพนี้ด้วยความเต็มใจ และ “รัก” ในงานให้บริการ กับหญิงบริการ “มือสมัครเล่น” ที่อาจจะไม่ได้มาด้วยความเต็มใจเหมือนอย่างกลุ่มแรก ซึ่งกลุ่ม Empower ก็ recognize เพียงเฉพาะกลุ่มแรกเท่านั้น

แต่สิ่งที่ทำให้สะดุดหู ต่อจากนั้น คือ คำอธิบายของแหล่งข้อมูล ที่บอกว่า การมีอาชีพเป็นหญิงบริการ มิใช่แค่เพียงรู้จักแต่การถอดเสื้อผ้าแล้วมีอะไรกับแขก แต่จะต้องรู้ข้อมูลต่าง ๆ มากมาย เพื่อที่จะต้องคุยกับแขก เมื่อแขกชอบคุยเรื่องกอล์ฟ ก็ต้องคุยเรื่องกอล์ฟได้ เมื่อแขกคุยเรื่องการเมือง ก็ต้องคุยเรื่องการเมืองได้ นี่จึงเป็นที่มาว่า กิจกรรมของกลุ่ม เริ่มต้นในลักษณะของการเติมเต็มซึ่งกันและกัน ด้วยการจับกลุ่ม สอนหนังสือ แลกเปลี่ยนความรู้ ข้อมูลข่าวสาร ยกตัวอย่าง ในห้องเรียนวิชาภาษาอังกฤษ จะเต็มไปด้วย คำหรือประโยคภาษาอังกฤษ ที่หญิงบริการจำเป็นต้องใช้ หรือใช้บ่อย ๆ ซึ่งต่างก็นำมาแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน และนำไปสู่การศึกษานอกโรงเรียนอย่างเป็นเรื่องเป็นราวให้กับสมาชิก (ซึ่งแน่นอนว่าเป็นหญิงบริการทั้งหมด) ในที่สุด

แม้กระทั่งเป็นหญิงบริการที่หลายคนคิดว่า เป็นงานที่ง่าย ได้เงินสบาย แต่คนเหล่านี้พยายามจะชี้ให้เห็นว่า เอาเข้าจริงแล้ว งานเหล่านี้ต้องรู้จักใช้ทักษะ ความสามารถรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นความรู้รอบตัว รวมถึงปฏิภาณ ไหวพริบ ที่จะทำให้ลูกค้าทำตามในสิ่งที่ตัวเองต้องการ (ไม่ใช่ทำตามอย่างที่ลูกค้าต้องการ เพราะต้องไม่ลืมว่า เค้าทำไปเพื่อให้ได้รายได้มามากที่สุด) และทำให้ตัวเองสามารถทำงานได้โดยไม่มีอุปสรรค

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดถึง ความจำเป็นที่คนทำงานอาชีพนี้ต้องมีทักษะ คือ การใช้ทักษะในการต่อรองและการโน้มน้าวใจกับลูกค้า ในการใช้ถุงยางอนามัย ในงานวิจัยด้านสาธารณสุขศาสตร์ (Public Health) หลายชิ้น ทั้งในและต่างประเทศ ต่างก็ชี้ให้เห็นความสำคัญ ทักษะในข้อนี้ เพื่อทำให้ลดอัตราการติดเชื้อ HIV และโรคติดต่อทางเพศ (STDs) (หากสนใจเพิ่มเติม ลองเข้าไปใน Google Scholar แล้วค้นคำว่า “sex workers” กับ “communication” หรือ “information” ดูครับ)

อีกด้านที่น่าสนใจ คือ ความแตกต่างทางวัฒนธรรม ด้วยความที่เมืองไทยถูกเรียกว่าเป็น สวรรค์ของนักท่องเที่ยว ดึงดูดนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเข้าประเทศเพื่อการอย่างว่าก็มิใช่น้อย เพราะฉะนั้นลูกค้าของหญิง (และชาย) บริการเหล่านี้ น่าจะมาจากหลายแหล่ง ซึ่งแน่นอนว่าความหลากหลายในการจัดการกับลูกค้า น่าจะมีสูง ดังนั้นสิ่งที่พวกเค้าอาจจะต้องเรียนรู้ คือ เทคนิคในการปฏิบัติและเข้าถึงลูกค้าแต่ละกลุ่มที่แตกต่างกัน ซึ่งผมคิดว่าเป็นบริบทที่น่าสนใจอีกด้านหนึ่ง ของคนทำงานด้านนี้ในเมืองไทยและเมืองท่องเที่ยวอื่น ๆ

ผมยังมองว่า คนทำงานกลุ่มนี้ ถือว่าเป็นคนที่มี “ประสบการณ์ทางสารสนเทศ” ค่อนข้างสูง ตั้งแต่ข้อมูลเบื้องต้นทั่วไป การประมวลสารสนเทศ ไปจนถึงการจัดการข้อมูลลับ!!! ผมมองว่า การมี sex น่าจะเป็นการลดความเป็นคนแปลกหน้า แล้วเริ่มรู้สึกคุ้นเคยได้รวดเร็ว เพราะฉะนั้นข้อมูล ข่าวสารน่าจะมีการไหลเวียนได้อย่างรวดเร็ว มีอะไรที่น่าสนใจ ศึกษาต่อเยอะแยะพอสมควร สำหรับคนกลุ่มนี้

ถามว่า ถ้าจะศึกษาต่อทำเพื่ออะไร จริง ๆ ก็แบ่งออกได้เป็นสองด้าน ด้านแรก ก็คือ เพื่อผลประโยชน์โดยตรงแต่คนกลุ่มนี้ ที่เราจะสามารถมองภาพในลักษณะเครือข่าย และนำไปพัฒนาการสื่อสารระหว่างคนกลุ่มนี้ให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นภายในกลุ่ม หรือกับคนภายนอก

แต่วัตถุประสงค์ทางอ้อม ที่น่าสนใจคือ เราอาจจะสามารถนำเอาความมากประสบการณ์ทางสารสนเทศ ของคนกลุ่มนี้มาเรียนรู้ว่า กลุ่มคนเหล่านี้ มีเทคนิคอย่างไรในการจัดการสารสนเทศ มีลักษณะที่แตกต่างและเฉพาะตัวอย่างไร แนวคิดที่ได้อาจจะนำมาสู่ การพัฒนาระบบในรูปแบบใหม่ ๆ ก็เป็นได้

แต่ก่อนอื่น เราต้องเชื่อให้ได้ก่อนว่า คนเหล่านี้ก็มีความรู้และทักษะจริง!

LibGuides & LibMarks

มี commercial application ของห้องสมุด 2.0 มาแนะนำ ของบริษัท Springshare เผื่อเป็นทางเลือกหนึ่ง

เค้ามีอยู่ 2 product ตัวแรก คือ LibGuides ไว้สำหรับจัดการกับ Subject Guides (หรือ Pathfinders) โดยรวมแนวคิดของ Wiki เข้ากับ Bookmarks และ blog เข้าไว้ด้วยกัน ผมเองก็ยังไม่เข้าใจในหลักการทั้งหมด แต่เข้าใจว่า บรรณารักษ์ (ไม่แน่ใจว่า รวมสมาชิกห้องสมุดด้วยหรือเปล่า เพราะเค้าเขียนไว้บนเว็บแบบนี้ แต่เข้าใจว่าน่าจะสามารถไปปรับใช้ได้) สามารถสร้าง subject guides แล้วก็ share กันในรูปแบบต่าง ๆ ได้

นอกจากนี้ยังสามารถเชื่อมต่อเข้ากับ Facebook เว็บ social networking ยอดนิยม และสามารถทำเป็น widget ได้ด้วย (ซึ่งถือเป็น feature ตัวใหม่ที่เค้ากำลัง promote อยู่ในขณะนี้ ดูเพิ่มเติม Friends:Social Networking Sites for Engaged Library Services) หน้าตามันก็จะคล้าย ๆ กับ Web 2.0 ทั่วไป (ซึ่งถ้าจะทำจริง ๆ ผมไม่แน่ใจว่า เค้าจะเปลี่ยน interface ให้เราได้มากน้อยแค่ไหน)

อย่างไรก็ตาม application ตัวนี้ ยังเหมือนจะยังกั๊ก ๆ อยู่ในเชิงแนวคิดการให้บริการ ซึ่ง ๆ จริง ๆ น่าจะยังมี feature ที่สามารถพัฒนาเพิ่มเติมได้อีกเยอะ

ส่วนตัวที่สอง คือ LibMarks ซึ่งเน้นในเรื่องของ social bookmarking อย่างเดียว หลัก ๆ ก็คือ ทำห้องสมุดให้เป็น local del.icio.us นั่นเอง นั่นก็หมายความว่า สิ่งที่ bookmark น่าจะเน้นในตัว collection ของห้องสมุดมากกว่า (ถ้าโดยแนวคิด ก็น่าจะคล้ายคลึงกับระบบ reference management อย่าง Endnote หรือ RefWorks)

อย่างไรก็ตาม ผมยังไม่เห็น feature ของ bookmarking ที่เฉพาะเจาะจงถึงการใช้งานในห้องสมุดเท่านั้น (ที่นอกเหนือไปจากการ Integrate สู่ library catalog) ดูเหมือนจะเป็นเพียงรูปแบบการนำเสนอ ที่จะขายในกลุ่มห้องสมุด และสถาบันการศึกษามากกว่า

ดังนั้น สิ่งหนึ่งที่อาจจะต้องนำมาเปรียบเทียบในการ Implement คือ ระหว่างนำ del.icio.us มาใช้โดยตรง แล้วสร้าง community จากตรงนั้น (แน่นอนไม่มีค่าใช้จ่าย แต่มีความยากกว่า ในการสร้างและส่งเสริมชุมชน) แล้วก็ใช้ LibGuides ให้เป็นประโยชน์ (แทนที่จะเสียเงินให้กับสอง product) ในขณะที่ LibMarks สามารถทำให้เห็นขอบเขตของชุมชนอย่างชัดเจน ว่าในชุมชน สนใจอะไร แต่ก็มีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น ผมก็ไม่แน่ใจว่า ค่าลงทุนเท่าไหร่ แล้วมีค่า maintenance เท่าไหร่

ทั้งสองตัวมี demo ให้ลองกันนะครับ: LibGuides และ LibMarks

TCDC Resource Center 2.0 (Beta)

TCDC Resource Center has now launched a new website. The website introduces a cutting edge library catalog, inspired by NCSU library catalog. Users can also customize search results, view book covers, and virtually locate book’s location. On the description page, there is also a statistics section describing the use of a particular title.

The library 2.0 concept has been implemented throughout the website including

• book tagging,
• user review and rating,
• recommendation system (through “related items” and “pathfinders”),
• recent visit,
• semi-wiki pathfinders, and
• personal profile with ability to add feed (all feeds are aggregated in TCDC space section).

You do not need to be TCDC member to be able to use these services. You can register as a “website member” for free.

We hope you will try this out and let us know what you reckon ;) Also help us spreading the words on your blog or to any of your friends!

People Specialist = Information Specialist

กลับมานั่งพลิกไป พลิกมาใน Tipping point เจอ quote เด็ด เลยเอามาฝากกัน (ต่อเนื่องจากงานเมื่อวาน) โดยเฉพาะคนที่ยังไม่เข้าใจว่า ทำไมการสร้างสายสัมพันธ์ทางสังคม (social) จึงมีความสำคัญต่อคนทำงานด้านสารสนเทศ

“It’s possible that Connectors learn about new information by an entirely random process, that because they know so many people they get access to new things wherever they pop up. If you look closely at social epidemics, however, it becomes clear that just as there are people we rely upon to connect us with new information. There are people specialists, and there are information specialists.”

ในบทที่ 2 Gladwell พยายามบรรยายให้เห็นความสำคัญของคนที่เป็น connector ซึ่งเป็นคนที่รู้จักคนเยอะมาก การรู้จักคนมาก ถือได้ว่าเป็นคนที่มีทักษะ และถือเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคน ในขณะเดียวกันก็สามารถเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสารสนเทศด้วยเช่นกัน เพราะการรู้จักคนเยอะ นั่งหมายความว่า เค้ามีโอกาสที่จะได้พอเจอกับข้อมูล สารสนเทศใหม่ ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจมากกว่า

แต่กระนั้น มันก็ยังไม่จริงเสมอไป…

ควันหลงห้องสมุด 2.0

ก่อนอื่นก็ขอขอบคุณทุกคนนะครับ ที่ไปในงานเมื่อวานนี้ และอีกหลายคนที่สนใจ เมื่อวานก็โดนแซว ตำหนิ ติเตียนหลายเรื่องเหมือนกัน ผิดประมาทพลาดพลั้งอะไรยังไง ผมก็ต้องขออภัยมาตรงนี้เลยละกันครับ แต่ท้ายที่สุดหวังว่า อย่างน้อยคนที่ได้ฟังกลับไปเมื่อวานนี้ หลายท่านคงมีความคิดอะไรผุดขึ้นมาบ้าง หรือแม้แต่เพียงเพิ่มความสงสัย เพื่อที่จะำนำไปค้นคว้าด้วยตัวเองต่อได้ ผมก็ถือว่า อย่าง “น้อย” ก็ได้อะไรกลับไป

ส่วน presentation ทั้งของผมแล้วก็ของเลอชาติ ก็ Post อยู่บนเว็บไซต์ของ TCDC Resource Center เรียบร้อยแล้วนะครับ

จริง ๆ มีเรื่องเยอะแยะมากมายอยากจะเล่าแล้วก็ demo ไปด้วย แต่เนื่องจากเตรียม Presentation ไว้ 2 ชั่วโมง เหลือประมาณชั่วโมงครึ่ง แล้วแต่ละแนวคิดย่อย ๆ สามารถพูดได้เป็นวัน ๆ เพราะฉะนั้นก็เลยต้องเต้น hip-hop อย่างที่หลายคนแอบแซว แต่ก็นั่นแหละครับ อาจจะเป็น style ผมด้วย ส่วนหนึ่ง แหะ ๆ ยังไงก็ติชมกันได้เลยครับ ผมจะได้นำไปปรับปรุงต่อไป…

สำหรับคนที่ไม่ได้ไป ก็ขอเล่าคร่าว ๆ แล้วกันนะครับ ถ้าจะให้เล่ารายละเอียดทั้งหมด ก็คงจะไม่ไหว ผมรับผิดชอบในช่วงเช้่า โดยพูดเกี่ยวกับแนวคิด 2.0 ในภาพกว้าง ที่มาที่ไป แล้วการนำเอาแนวคิดดังกล่าวมาใช้ให้เกิดขึ้นจริง

คร่าว ๆ ผมก็ดึงเอา The Long Tail มาเป็นเท้าความถึงแรงผลักดันด้านเศรษฐกิจ ที่ปัจจุบัน จำเป็นจะต้องให้ความสำคัญ กับผลิตภัณฑ์ที่ได้รับความนิยมน้อยด้วย เช่นกันกับสินค้าสุดฮิต และใช้ทฤษฎี Social Capital มาเป็นทัพเสริมทางด้านสังคมศาสตร์ เพื่อที่จะชี้ให้เห็นว่า เทคโนโลยีสามารถเข้ามามีบทบาทต่อการสร้าง social capital ของคนเราได้ (ปล. จนปัจจุบันก็ยังหาคำไทยของคำว่า social capital ไม่ได้ ใครทราบรบกวนหน่อยนะครับ) หลังจากนั้นแนวคิดการให้บริการในแนวเทคโนโลยี web 2.0 จึงผุดขึ้น และโลกห้องสมุดก็เห็นประโยชน์ในการที่จะนำมาปรับใช้ด้วยเช่นเดียวกัน

คนที่เรียกขาน “ห้องสมุด 2.0″ เป็นคนแรก ก็คือ Michael Casey ซึ่งเขียนไว้บน blog ของเค้า LibraryCrunch เมื่อเดือนกันยายน 2005 และแนวคิดดังกล่าวก็ถูกนำมา promote อย่างต่อเนื่องโดยบริษัท ที่ปรึกษาด้านห้องสมุดของอังกฤษ ที่ชื่อ Talis โดยมีหัวเรือใหญ่ชื่อ Paul Miller เป็นตัวตั้งตัวตี และหลัง ๆ ก็มีนักวิชาการห้องสมุดก็เริ่มให้ความสนใจ อย่างไรก็ตามการใช้คำว่า ห้องสมุด 2.0 หรือ library 2.0 ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันถึงความเหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นเนื่องจากมันไม่ใช่แนวคิดใหม่อะไรในวงวิชาการ หรือแม้กระทั่งว่าไม่สามารถให้คำนิยามที่ชัดเจนได้ โดยเฉพาะนักวิชาการบางคน ก็ไม่ใคร่สนใจกับแนวคิดเลยด้วยซ้ำ เนื่องจากเห็นว่าจะเป็นแนวคิดฉาบฉวย แฟชั่น ไม่ยั่งยืน อย่างไรก็ตามสิ่งที่ผู้ที่สนใจในแนวคิดนี้ เห็นพ้องต้องกัน คือ แนวคิดห้องสมุด 2.0 เป็นการผนวกปรัชญาการบริหารห้องสมุดเข้ากับการจัดการเทคโนโลยี web 2.0 ดังนั้นคำสำคัญของแนวคิดนี้ คือ คำว่า “mashup” ที่การให้บริการห้องสมุดออนไลน์กลาย เป็นการบูรณาการ (เอ่อ ไม่อยากจะใช้คำนี้ แต่ไม่รู้ว่าจะใช้คำอื่นว่าอะไร) แหล่งสารสนเทศจากหลายแหล่งเข้าด้วยกัน (แหล่งในที่นี้ รวมไปถึงแหล่งสารสนเทศที่เป็นตัวบุคคลด้วย ผ่าน social networking)

จริง ๆ แล้ว (มีคนแอบแซวว่า ผมพูดคำว่า “จริง ๆ แล้ว” เยอะมาก คงเห็นจะจริง แหะ ๆ) แนวคิดนี้ไม่ใช่เรื่องยากที่จะคาดถึง เนื่องจากธรรมชาติของห้องสมุด ก็เป็นพื้นที่สาธารณะ เป็นที่พบปะกัน และสร้างปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ใช้ด้วยกันเอง หรือแม้กระทั่งระหว่างผู้ใช้กับผู้ให้บริการ ดังนั้นการพัฒนาบริการห้องสมุดออนไลน์ให้นอกเหนือไปจากการเป็นแหล่งให้ค้นหนังสือเท่านั้น

องค์ประกอบที่สำคัญของแนวคิดห้องสมุด 2.0 ก็คือ เจ้ากลุ่มเทคโนโลยี web 2.0 เนี่ยแหละ (อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับ web 2.0 ที่ blog ของ Tim O’Reilly นะครับ) ดังนั้นผมก็เลยสรุปแนวคิดการให้บริการที่สำคัญ ๆ ซึ่งก็ได้แก่ User-Generated Content (เป็นเรื่องในทำนองเดียวกันกับ The Wisdom of Crowd, Collective Intelligence, Citizen Journalism, Open Content), Bookmarking and Recommendation System ที่สามารถแบ่งปันข้อมูลร่วมกันได้, Social Networking ที่มีทั้งเป็นอยู่ในรูป instant messenger และ profile based application ที่เริ่มมาตั้งแต่ profile ของตัวเอง ว่าประวัติของเราเป็นอย่างไร มีความสัมพันธ์กับใคร ไปจนถึง Profile ของสัตว์เลี้ยง (อย่างหมา แมว) ข้าวของ (เช่น ตุ๊กตาบาร์บี้) ที่เราสามารถแบ่งปันข้อมูลกันได้ เพื่อหา “แนวร่วม” หรือคนที่มีความสนใจร่วมกัน

ข้างของที่ว่า ก็รวมไปถึงหนังสือด้วย ซึ่ง LibraryThing กับ Bookjetty (ผมเคยเขียนถึงไว้ เมื่อไม่นานมานี้) ก็เป็นตัวอย่าง application ที่น่าสนใจ ที่ใช้แนวคิดเดียวกัน ในการรวมพลคนรักหนังสือ และใช้ application ต่าง ๆ เพื่อสร้างชุมชนของคนที่รัก สนใจหนังสือคอเดียวกัน หรือแม้กระทั่งเล่มเดียวกัน

นอกจากนี้เทคโนโลยี web 2.0 ยังรวมไปถึงความสำคัญของ folksonomy ที่ผู้ใช้สามารถกำหนดคำสำคัญ (tag) ของ object ต่าง ๆ ได้ด้วยตนเอง โดยการแสดงผลในภาพรวมมักจะแสดงผลในรูปของ Tag Cloud

นอกจากนี้ยังมีตัว virtual reality game อย่าง second life ที่ทำให้คนสามารถเข้าไปหาเพื่อน พูดคุย ได้ผ่านเกมส์ในรูปแบบ 3 มิติ แต่กลุ่มสุดท้าย คือ กลุ่ม aggregator ซึ่งเป็น application ที่รวมรวบ content ที่เราสนใจเข้าไว้ด้วยกันด้วยเทคโนโลยี RSS (Really Simple Syndication) ตัวอย่างเว็บไซต์ที่ให้บริการ ก็ได้แก่ Bloglines, Google Reader และ Technorati

การนำแนวคิดเหล่านี้มาใช้ หลัก ๆ ก็ทำได้ 2 รูปแบบ ได้แก่

• การนำแนวคิดไปใช้โดยตรง เช่น การพัฒนา extension เพื่อให้ผู้ใช้ tag หนังสือได้โดยตรงจาก Library Catalog (ตัวอย่าง: PennTags)
• การใช้เทคโนโลยี web 2.0 ที่ให้บริการอยู่ในอินเตอร์เน็ตมาใช้ เช่น การใช้ Flickr โดยเปิด accountของห้องสมุด, การสร้าง group ใน Flickr เพื่อสร้าง digital collection ที่เกี่ยวกับมหาวิทยาลัย/องค์กร หรือการ link authority record ของ Library Catalog กับ Wikipedia เป็นต้น (ตัวอย่าง: Picture Australia, Biz Wiki ของห้องสมุด Ohio University)

นอกจากนี้ผมก็ได้เน้นในเรื่องการใช้ Blog เพื่อใช้ในห้องสมุด โดยอ้าง guideline จาก Fichter (2003) ที่เฉพาะเจาะจงกับการไปใช้เพื่อการตลาด ซึ่งประกอบไปด้วย

• Promote Library Events
• Support Your Dedicated Users
• Engage Your Community
• Support Your Community
• Building New Ties

นอกจากนี้แนวคิดห้องสมุด 2.0 ก็สามารถเอามาผนวกกับ Trend ของการปรับปรุงระบบสืบค้นทรัพยากรสารสนเทศยุคใหม่ ซึ่งมีต้นแบบมาจาก Library Catalog ของ NC State University ที่พัฒนาร่วมกับ Endeca ซึ่งเป็นบริษัทพัฒนาเว็บไซต์ชั้นนำ function และกำลังเป็นที่จับตามอง และเป็นต้นแบบให้กับห้องสมุดหลายแห่ง (ซึ่งรวมถึง TCDC ด้วย) และเชื่อได้ว่า เหล่าบรรดา vendor ก็จะหันมาพัฒนา library catalog ในรูปแบบนี้มากขึ้น หลัก ๆ ของการพัฒนาที่ถือว่าเป็นนวัตกรรมของการพัฒนา library catalog ก็ได้แก่

• การใช้ประโยชน์ของหมวดหมู่มาใช้ให้เป็นประโยชน์ (สามารถ Browse หนังสือ ตามหมวดหมู่ต่าง ๆ ได้บนเว็บ)
• การใช้ประโยชน์ของ Subject Heading ในการ Refine ผลการค้น (สามารถบ่งจำนวนหนังสือในหมวดหมู่ที่เกี่ยวข้องได้, แตก LCSH เพื่อสามารถใช้ประโยชน์ของ subfield ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ)
• การจำนวนผลการค้นให้แสดงผลเฉพาะ หนังสือที่ Available ในห้องสมุด (ไม่ได้ถูกยืมออก) เท่านั้น
• ใช้ Dictionary เพื่อช่วยเหลือในการป้อนคำค้น เวลาพิมพ์ผิด หรือไม่ค้นพบผลการค้น
• การแปลงผลการค้นให้อยู่ในรูป RSS เพื่อที่ผู้ใช้สามารถเก็บผลการค้นแล้วติดตามรายการใหม่ ๆ ที่จะเกิดขึ้นมาได้
• การเพิ่มระบบ Recommendation ในหน้า item (“more titles like this”)
• ฯลฯ

ท้ายที่สุด ผม (โดยส่วนตัว) ก็ลองวิเคราะห์ถึงความท้าทายและอุปสรรค ในการนำแนวคิดมาใช้ในบริบทของไทยเรา ซึ่งหลัก ๆ ผมเห็นว่ามี stakeholders อยู่ 4 กลุ่ม

กลุ่มแรก คือ ผู้ใช้เอง ที่นอกเหนือจากข้อคำนึงถึงด้านปริมาณผู้ใช้อินเตอร์เน็ท “เพื่อการศึกษาหาความรู้ ข้อมูล” แล้ว ข้อคำนึงถึงเชิงคุณภาพก็ไม่ควรมองข้ามด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะเรื่อง ทักษะการรู้สารสนเทศและอินเตอร์เน็ต

กลุ่มที่สอง คือ ตัวบุคลากรห้องสมุด ซึ่งผมถือว่า เป็นกลุ่มที่มีบทบาทสำคัญมากที่สุด ในการริเริ่ม สำคัญอยู่ที่ว่าบุคลากร ต้องเปิดใจมากขึ้น ว่าต่อไป ผู้ใช้ไม่ได้เป็นเพียงผู้เข้าถึงข้อมูลเท่านั้น แต่ต่อจากนี้ไป ผู้ใช้จะกลายเป็นผู้ผลิตข้อมูล ความรู้ นั่นหมายถึง เราจะต้องให้กุญแจแห่งการควบคุม ที่เราเคยถือครองอยู่ออกไป นอกจากนี้เนื่องจากแนวคิด ห้องสมุด 2.0 คือ แนวคิดในการสร้าง และส่งเสริมชุมชนแห่งการแบ่งปันความคิดเห็น ความรู้ ข้อมูล ข่าวสาร บุคลากรจึงมีบทบาทสำคัญที่สุด ในการที่จะ promote ให้ผู้ใช้เข้ามาใช้บริการเหล่านี้ (ก็อย่างที่บอกกับผู้เข้าฟัง เมื่อวานนี้ว่า ผมหวังว่า อย่างน้อยคงจะเห็น blog ของบรรณารักษ์และห้องสมุดเยอะมากขึ้น)

กลุ่มที่สาม คือ เครือข่ายห้องสมุด แนวคิดห้องสมุด 2.0 จะเกิดประสิทธิภาพสูงสุดได้ ก็ต่อเมื่อนำไปขยายต่อและเชื่อมกันระหว่างเครือข่ายห้องสมุด และในที่สุดก็จะทำให้ชุมชน weak ties เหล่านี้มีพลังขึ้นมา

กลุ่มสุดท้าย คือ กลุ่มผู้บริหาร ซึ่งถือเป็นกลุ่ม classic อีกกลุ่มหนึ่ง ที่ท้ายที่สุดแล้ว idea จะกลายเป็นความจริงได้ คนกลุ่มนี้ก็ถือว่าเป็นคนที่มีกุญแจอยู่ในมือด้วยเช่นกัน หากไม่เข้าใจในแนวคิดและบทบาทในเรื่องนี้แล้ว ก็ยากที่จะให้การสนับสนุนด้วยเช่นกัน.. (เอ่อ นี่ขนาดคร่าว ๆ นะนี่… จริง ๆ ถ้ามีคนช่วย live blogging ก็จะดีมากเลยครับ)

ส่วนช่วงบ่าย เลอชาติเค้าก็มาพูดประสบการณ์ในการพัฒนาเว็บไซต์ของ TCDC Resource Center ตัวใหม่ ที่นำเอาแนวคิดห้องสมุด 2.0 และการ renovate library catalog ห้องสมุดมาใช้ ไม่ว่าจะเป็น

• ระบบสืบค้นหนังสือ ที่เอาต้นแบบมาจาก NCSU มาใช้ โดยเฉพาะในเรื่อง
• การเพิ่มประสิทธิภาพการใช้งานของหมวดหมู่และหัวเรื่องในการ refine ผลการค้น และการ browse ผลการค้น
• การใช้ dictionary
• การ sort ผลการค้นโดยเรียงตามความนิยม (จากสถิติการใช้บริการทั้งหมดของห้องสมุด)
• การแสดงหน้าปกหนังสือ (ทั้งปกหน้า ปกหลัง ปกด้านใน)
• การแสดงตำแหน่งหนังสือบนชั้นในห้องสมุด
• สามารถ customize เขตข้อมูลในหน้าผลการค้นได้
• การใช้ระบบ tag
• ผู้ใช้สามารถ review หรือ rate หนังสือได้โดยตรง และสามารถอ่าน review หรือ rating ของผู้เชียวชาญ
• การนำแนวคิด Wikipedia มาใช้ในการพัฒนา Pathfinder (Subject Guide)
• การสร้าง Widget ที่ผู้ใช้สามารถเห็น profile
• การสร้างหน้า profile ของตัวเอง
• การ add feed ที่สนใจได้
• ระบบ recommend ในหน้า item detail (Related items, การเชื่อมโยงกับ pathfinder ที่หนังสือเล่มนั้นไปปรากฏอยู่)
• ฯลฯ

ไม่แน่ใจว่า เลอชาติเค้าจะมาเขียนในรายละเอียดให้อ่านบน blog เค้าหรือเปล่า ลองติดตามดู ยังไงเสียก็ดูจาก presentation ของเค้าไปก่อนนะครับ

ทีนี้สำหรับใครที่ยังมีคำถาม ไม่เข้าใจ หรืออยากจะแลกเปลี่ยน แนะนำ ติชม ก็เขียน comment บน Post นี้ได้ครับ ยินดีต้อนรับทุกความเห็นเลยครับ

ปล. สำหรับคนแถว ๆ อีสานที่พลาดโอกาส แล้วอยากมาแลกเปลี่ยนนะครับ ผมกับเลอชาติจะไปที่ ม.ขอนแก่นช่วงกลางเดือนหน้า (กรกฎาคม) ส่วนกำหนดการที่ชัดเจนจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งครับ

ห้องสมุด 2.0: จากแนวคิดสู่การประยุกต์ใช้จริง

ขออภัยที่มาบอกกระชั้นกันหน่อย เพราะเพิ่งจะ confirm ข้อมูลเมื่อไม่กี่วันมานี้

บังเอิญว่าเป็นช่วง summer กลับมาเมืองไทยพอดี แล้วก็ที่ TCDC เค้าก็จะ launch library catalog ตัวใหม่ เค้าก็เลยชวนมาพูดเกี่ยวกับเรื่อง ห้องสมุด 2.0 รายละเอียดก็ตามข้างล่างนี้ครับ

หัวข้อ: “Library 2.0: จากแนวคิดสู่การประยุกต์ใช้จริง”
วัน – เวลา: วันพฤหัสบดีที่ 14 มิถุนายน 2550 เวลา 10.00 น. – 17.00 น.
สถานที่: ห้องออดิทอเรียม สำนักงานศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ ชั้น 6 อาคารดิเอ็มโพเรียม ช็อปปิ้ง คอมเพล็กซ์

ช่วงเช้า ผมก็จะแนะนำเกี่่ยวกับแนวคิด แล้วก็การประยุกต์ใช้แนวคิดในต่างประเทศ  ส่วนช่วงบ่ายก็จะเป็นการแนะนำ library catalog ตัวใหม่ของ TCDC โดย เลอชาติ นักสารสนเทศ ผู้รับผิดชอบโครงการนี้

แต่ทั้งนี้เนื่องจากเจ้าของงานเค้า อยากช่วยหารายได้ให้กับสมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทย ก็เลยอาจจะต้องมีค่าใช้จ่ายในการเข้าร่วมเล็กน้อยนะครับ

ค่าลงทะเบียน: คนละ 200 บาท สำหรับสมาชิกสมาคม  คนละ 300 บาท สำหรับบุคคลทั่วไป

รายได้ทั้งหมด มอบให้กับสมาคมฯ ครับ ทั้งนี้ข้าราชการ และบุคลากรในสังกัดของรัฐ สามารถเข้าร่วม โดยถือว่าเป็นการปฏิบัติราชการ และได้สิทธิเบิกจ่ายค่าลงทะเบียนได้

แต่ถ้าใครคิดว่าอยากจะไป แล้วติดปัญหาเรื่อง ค่าลงทะเบียน ยังไงติดต่อผมได้ครับ ไม่อยากให้เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ มาปิดกั้นโอกาสที่เราจะได้มาแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน

ลักษณะของการสัมมนา คงจะเป็นลักษณะของการ lecture ผสมกับการแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน ใครมีคำถาม หรืออยากฟังแนวไหน ก็เชิญว่ามาได้เลยครับ ผมจะได้ปรับให้เข้ากับความสนใจของคนฟัง…

[เพิ่มเติม จดหมายเชิญชวน และ ใบลงทะเบียน - MS Word]

Glocalization of Social Bookmarking for Books

For the past few years, before each visit to the National Library, I would search Amazon.com to filter out some good books based on the sales rank, customer reviews and the editorial reviews. Then I would visit NLB online catalogue to check if they were available in the library. That was a very time consuming task.

เป็นที่มาของเว็บไซต์ social bookmarking ของสิงคโปร์ที่ชื่อ Bookjetty ที่รวม feature ของ Amazon กับ Library Catalog ของ NLB เข้ามาไว้ด้วยกัน แนวคิดก็คือ เน้นชุมชนคนอ่านและรักหนังสือ ซึ่ง Library Catalog มี universe ของทรัพยากรที่น้อยกว่า ดังนั้นการดึงข้อมูลของ Amazon มาเป็นหลัก แล้วดึงข้อมูลของ Local library มา ถือว่าเพิ่มขอบเขตของการให้บริการของห้องสมุดได้ด้วย ซึ่งหลัก ๆ ตอบสนองความต้องการของคนที่ต้องการจะ browse มากกว่าที่จะ search ในขณะเดียวกัน ห้องสมุดก็สามารถใช้ประโยชน์จากข้อมูลจาก Bookjetty ในการคัดเลือกทรัพยากรสารสนเทศได้อีกทางหนึ่งด้วย

ในขณะที่อเมริกา คนใช้ Worldcat ก็มีลักษณะเดียวกัน ก็คือ สามารถ localize ผลการค้น based on ห้องสมุดที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ อย่างไรก็ตาม social aspect ของ Worldcat ก็ไม่แข็งแกร่งเท่าของ amazon (ถึงแม้ว่าคนใน OCLC เจ้าของ Worldcat พยายามจะเปรียบเทียบ วิเคราะห์มุมมองระหว่าง library catalog กับ amazon อยู่ตลอดเวลา และมุ่งมั่นที่จะทำให้เป็นอย่างนั้น) แต่ผมกลับมองว่า หากยอมนำจุดเด่นของทั้งสองฝ่ายมาใช้ร่วมกัน ก็น่าจะเกิดประโยชน์สูงสุด แล้วดูเหมือนในทางปฏบัติก็ไม่น่าจะยาก จะยากก็ตรงเรื่อง politics เนี่ยแหละ หลักการง่าย ๆ ก็คือคือ ทำการค้นคืนจาก amazon ก่อน แล้วหลังจากนั้นก็สามารถที่ detect ได้ว่าหนังสือเล่มดังกล่าว มีบริการที่ห้องสมุดใกล้เคียงใดบ้าง

สำหรับเมืองไทย อาจจะต้องใช้ลักษณะทั้งสองแบบเข้าร่วมกัน สิ่งที่ Bookjetty ดูน่าจะไปได้ดีในสิงคโปร์ ก็ด้วยข้อได้เปรียบที่ NLB ครอบคลุมการให้บริการห้องสมุดทั่วประเทศในลักษณะ Centralized เพราะฉะนั้นการที่ Bookjetty connect ไปที่ NLB แห่งเดียว ก็สามารถสร้าง community ได้ทั้งประเทศแล้ว ในขณะที่บ้านเรา การจัดการห้องสมุด ค่อนข้างกระจัดการจาย ดังนั้นแนวทางแบบ Worldcat ของ OCLC เป็นแนวทางที่น่าจะดูเหมาะสมที่สุด คือ เป็น distributed model อย่างไรก็ตาม มันก็ขึ้นอยู่กับความร่วมมือของห้องสมุด (ซึ่งแน่นอน ต้องใช้ extra labor effort ในงานตรงนี้ ซึ่งจริง ๆ ก็ไม่น่าจะยากอะไร)

ปัญหาของการใช้ shared catalog กับ OCLC ในบ้านเรา คือ เรื่องภาษาและงบประมาณ ที่มักจะถูกประเมินว่า มีผลประโยชน์น้อย ในขณะที่ราคาสมาชิกนั้นค่อนข้างสูง ดังนั้น option ของการทำ local network นั้นเป็น option ที่หลายฝ่ายพึงพอใจ แต่กระนั้นก็ไม่เห็นจะเป็นผลเป็นชิ้นเป็นอันสักเท่าไหร่นัก

หากเราสามารถทำ Thaicat (น้อง ๆ Worldcat) ได้ ก็คงจะดีไม่น้อย แล้วทีนี้ Third Party อย่าง Bookjetty ก็สามารถมาพัฒนา service กับ Amazon หรือร้านหนังสือ online ใหญ่ ๆ ในบ้านเราได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

เพราะฉะนั้นอย่างไรเสีย ก็ต้องเริ่มจาก library network ที่ดี ว่าแต่วันนี้ เรามีเครือข่ายห้องสมุดที่พร้อมแล้วหรือยัง

แต่หากใครจะเริ่มจากห้องสมุดของใครของมันก่อน ก็น่าลองอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะตามห้องสมุดมหาวิทยาลัย น่าจะมี community ย่อย ๆ ได้ไม่ยาก

[อ่านเพิ่มเติม บทสัมภาษณ์ของ Henry ผู้ก่อตั้ง Bookjetty; Via Global Voices Online]

ปล. ผมจะไปพูดเรื่อง ห้องสมุด 2.0 ช่วงต้น – กลางเดือนหน้านี้ ที่ TCDC ใครสนใจก็เชิญไปแลกเปลี่ยนความเห็นกันได้นะครับ

Campus Disaster and Web 2.0

Whoever is the communication director of VT at the moment would face the toughest and most challenging time in his/her life, I am pretty sure.  However, centralized model is probably not an absolute solution anymore.

Phil Windley nicely discusses possible implications of Web 2.0 during crisis in campus.

Note that the things that are happening in Blacksburg are emergent and decentralized. They are not being organized by some central administration (although surely there’s plenty of that as well). There will be plenty of hand wringing over what can be centrally organized when disaster happens. What David’s suggesting is that planners ought to also consider how to harness the decentralized, emergent opportunities that the Web, mobile phones, cameras, and the like present.

Thanks to Terrell who brought this piece to me.

VT massacre: Seeking Information from Outsiders

Nope, I wasn’t there.  However, it is totally horrified and full of grief to hear about the terror at Virginia Tech this morning.  It sounds like everything happened randomly.  It could be us one day, who knows?  I, like others, always wonder what would I do if I were in that kind of situation.

Anyway, this text messaging transcripts between a VT student and her brother and mother, appeared on MSNBC’s Newsweek, remind me of a twist of Life in a Round when an outsider unusually becomes an information source of an insider in a critical moment.  It was similar when a number of my friends tried to contact me to turn on the TV and tell them the information about the Coup in Thailand when all medias were in control.

This student was trapped in a building near Norris Hall, the shooting location, hearing several shots.

blueiyed (10:37:35 AM): ug?
chiknman (10:37:10 AM): ey joke
chiknman (10:37:24 AM): day haha
chiknman (10:37:28 AM): snow day*
blueiyed (10:39:25 AM): i’m on lockdown under a desk right now..there’s been shootings on campus and 1 person has been killed and another injured

chiknman (10:38:54 AM): wtf?
chiknman (10:38:57 AM): at vt?
blueiyed (10:40:33 AM): yeh put cnn on
chiknman (10:39:07 AM): what the shit
blueiyed (10:40:51 AM): watch the news and tell me whats going on
chiknman (10:39:44 AM): they dont have it on there
chiknman (10:39:48 AM): ill check other stations
blueiyed (10:42:17 AM): ok its on the news tho i promise b/c drew was telling me then he had to go to class

I am pretty certain that a lot of people around that area had the same feeling with this student and tried to get information from outsiders.  Note the news reporter from MSNBC just said that the cellular network has been jammed.

[For a complete transcripts: Shock, Fear, and Confusion]

[For more information on the event: Google News, VT Official Site]

ภาษาญี่ปุ่นครอง blogosphere

ข้อมูลล่าสุดจาก Technorati พบว่า เมื่อ Quarter ที่ 4 ของปีที่แล้ว ภาษาอังกฤษถูกแซงจากภาษาญี่ปุ่น ในฐานะที่เป็นภาษาที่ใช้มากที่สุดบน blogophere คิดจากจำนวน post บน Technorati ในขณะเดียวกันในบรรดาบล๊อกที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ก็มี blog ภาษา Farsi อย่าง TodayLink.ir, Persian Blog Fans Club, และ Giliran.com รวมอยู่ด้วย

นอกจากนี้ยังมีตัวเลขอื่น ๆ ที่น่าสนใจโดยสรุป ก็ตามนี้…

• 70 million weblogs
• About 120,000 new weblogs each day, or…
• 1.4 new blogs every second
• 3000-7000 new splogs (fake, or spam blogs) created every day
• Peak of 11,000 splogs per day last December
• 1.5 million posts per day, or…
• 17 posts per second
• Growing from 35 to 75 million blogs took 320 days
• 22 blogs among the top 100 blogs among the top 100 sources linked to in Q4 2006 – up from 12 in the prior quarter
• Japanese the #1 blogging language at 37%
• English second at 33%
• Chinese third at 8%
• Italian fourth at 3%
• Farsi a newcomer in the top 10 at 1%
• English the most even in postings around-the-clock
• Tracking 230 million posts with tags or categories
• 35% of all February 2007 posts used tags
• 2.5 million blogs posted at least one tagged post in February

อ่านข้อมูลฉบับเต็มได้ที่ Sifry’s Alert อย่างไรก็ตาม การใช้ข้อมูลของ technorati ก็ต้องระมัดระวังกันหน่อย เช่น blog host ในฝรั่งเศสอย่าง Skyblog ก็ไม่ได้ถูก index หรืออย่างในจีนที่ Rebecca Mackinnon จาก Global Voices Online ก็บอกว่า ในจีนมีบล๊อกกว่า 40 ล้านบล๊อก [ที่มา: AsiaMedia]

[อ่านเพิ่มเติม blogger เป็นใครกันแน่]

No Youtube, More Lèse majesté

There are tons of example of conflicts of interest on censorship from global perspective. The battle between Youtube and Thai government on lese majeste is one of those cases. When the issue of lese majeste, originally rooted locally, is no longer be domestic anymore, the fuzziness is about where is the standing point of the government toward this issue and how to deal with it in order to keep their points valid, and how much tolerance they do have.

We all have learned that the ICT ministry have blocked thousands of websites [See also FACT for reference]. (Un?)fortunately, Thai government has none tolerance toward this matter. It is just because of the intuition, apparently not the “universal” rationale. The ICT minister told the press that it’s “my” culture, not cultural difference.

This may be the time for someone to come out heroically as a guard of the monarchy and a righteous guy to censor the Internet. The second claim is something to keep an eye on. How about the first claim? Do you think it is always the case?

In general, even by Youtube itself, the effectiveness of censorship is not 100% guaranteed. We still can watch all kinds of videos that violates Youtube’s policy. (e.g. I still can watch American Idols performance somewhere on Youtube. No doubt that I don’t mind missing the show during on-air time.) When the first copy is taken out, the second one shows up immediately. Also, Youtube is not the only source for user-created videos. To block the whole site, it is not different from blocking on a particular video/URL in terms of effectiveness, unless you block the Internet.

According to the discussion in Rajdumnern room on Pantip.com (Apparently this room, including this particular topic, has just also been closed due to security reasons, as the provider was asked by ICT ministry. However, this is not the case to stop the crowd! I’m sure they are still seeking where else to go. It is not that hard and Yes! this is not the first time.), at first the ICT ministry blocked the URL of this particular video. However, people still forwarded the link to video via channel/account URLs which worry the government that it will be never ending story. ICT apparently took Youtube to take partial responsibility and call of intention by blocking the whole site for negotiation. That was the beginning of the talk (er.. fight?).

Personally, I have to admit that the (original) video was very very offensive to me as a Thai citizen. I too wanted to take this one down as many other Thais who already watched the video. However, I didn’t know what to do except flagging it as inappropriate with highly hope that others would do the same thing, besides outrageous comments. Also I thought about sending a message to Youtube directly, and I’m pretty sure that many have done so. I thought the power of the crowd is a better tool than the government to solve the problem.

Apparently this particular person who post the “first” flammable video did have done this sort of activities for quite a while. It seems like s/he (or they) is not going to stop. By searching Google from his/her (their) name pseudonym, I found a couple of trails that this person has made in various forms. Not only the material itself, the way to trick searchers’ attentions on Google was somewhat thoughtful. Anyway, if it is only one person, it should not be that hard to deal with.

However, when I heard that the government blocked the whole site, I was not surprised, should I? When the news was distributed with somewhat emotional messages from the trusted source (you know who that might be?), it awakened the world [See also comments in Slashdot]. Now you see more insulting videos by two groups of people: those who have bad intentions to the monarchy/Thais/Thailand and those who could not tolerate free speech broken. The new emerging group seemingly just wants to challenge Thai government by using monarchy which evidentially indicates that the monarchy becomes the weakest link from global democratic perspective, although it is the strongest link from inside. The dissemination of sensitive information to the world is so critical. Perhaps the qualilfication of the next ICT minister is not only being tech-savvy, but also being international diplomat.

However, I am also disappointed by the first Google’s Youtube response to reject the request as well. It is empirical to me that the crowd is not a deal with Youtube in this case. By flagging as inappropriate, Youtube could not heard us (well not surprisingly). But may be they need to learn more about how to deal with this kind of conflicts. They have experienced a number of serious cases already, for example, how to do business with Chinese government, Danish cartoon and Islamic world controversy. For sure, being an intermediary is has to be very responsible. That’s what librarians, journalists, and other professions with the same kind of intermediary business have already learned and concerned about as well.

Alright kids, here is your homework for this week.

“If you were an a Thai ICT minister, what would you do to solve this problem?”

Last note: I hope people don’t get bored with the news about censorship (not only with Youtube) and take it as another daily news.

[More: Blognone; Google News]

Update: [See also Negotiating the Global and local]

WordPress Blocked in Thailand?

There have been a bunch of folks reporting that they could not access wordpress.com lately [See also Pantip.com, gooogolf, poakpong, mymoney]. Some suspected it was because of their internal networks. Some thought the poor speed from the ISPs caused the inaccessibility as it returned Error 404.  Myfreezer commented that when he used proxy.org to access the site, it was forwarded to ICT’s blocking announcement page. Although it has been told that they could already access now, Thai bloggers are still panic about being blocked.

The panic of “blog brother” has been around Thai bloggers since ICT ministry apparently blocked Youtube earlier this month. There are a couple of anti-junta government blogs hosted on wordpress.com, including hicomrade, and thinking in ink. FACT, Freedom Against Censorship Thailand, is also hosted on wordpress.com.

The last attempt to block the Internet is the pro-Thaksin website, hi-thaksin.net.  Manager Online, a media leader for anti-thaksin (apparently highly influence the government and political situation), has a feature on an “underground” website as its opponent’s website.  The article primarily sets an accusing tone that those ousted PM supporters use viral marketing on the Internet to spread out false information as propaganda, including the recent clip of an ousted PM.  (Apparently the clip has been censored by the government, even on Youtube.  However, the ICT ministry still refuses the claim as usual.)  The article attempts to reveal the component of the website as the ministry tries to do to block the site, including domain name, proxy, free online content hosting (in particular blog providers), and online video providers.

[Note that Hi-thaksin.net has an argumentative response to this article named "Response to Manager Onli(n)e" in Thai]

Although it seems likely that there is no highly correlation between hi-thaksin.net and other blogs, I hope none of the ISP is too sensitive about this.  Anyway, I am sure that they are aware of the power of blogs.

Keep your fingers crossed that it was just an “accident”.  Maybe wordpress had a downtime.

Cory Doctorow at UNC and Duke

อาทิตย์ก่อน Cory Doctorow มาแถวนี้ จริง ๆ Duke เป็นคนเชิญ แล้ว UNC ก็ฉกตัวมาซะงั้น (พูดให้ฟรี อีกต่างหาก) ก็เลยไปฟังทั้งสองที่ี่ ที่ UNC หัวข้อ Pwned: How copyright turns us all into IP serfs ซึ่งค่อนข้างจะครอบคลุมหลายประเด็นมาก รวมถึง DRM มีวิดีโอให้ชมแล้วที่ ibiblio (ที่ ibiblio มี series วิิดีโอของ talk อีกหลายอันที่น่าสนใจ เผื่อคนที่สนใจ ไม่ว่าจะเป็น Dan Gilmor, danah boyd, Jimmy Wales) ส่วนที่ Duke เน้นเรื่อง Privacy เป็นหลัก ก็มี mp3 ให้ฟังกัน

Rumor Psychology Podcast

BoingBoing has a post about this book before.  Nicholas DiFonzo, a co-author of Rumor Psychology, was interviewed in a 8-minute podcast introducing his book.  All interview questions are from the book.  It is a nice introduction and summary.

“Making sense of what you believe to be true” 

Bangkokians with Email and IM

Synovate, a marketing research company, reports the result from PAX study, from Q4 2005 to Q3 2006.  The study was initiated by Microsoft Digital Advertising Solutions.  The study covers Asian-Pacific region, but I would like to highlight just the numbers on Thailand.

48% of its respondents in Bangkok used IM, comparing to 65% of the whole region.  55% used email.  However, the figure is still lower than the email usage rate of the whole region, accounted for 63%.

On average, Bangkokian spent more time chatting via IM, 99 minutes per day, than using email, 73 minutes daily.  Interestingly enough, folks in Jakarta spent time on IM the most, 113 minutes daily.

In overall, the report also points out that the majority of its respondents used IM and Email at home and work respectively.

Note that “PAX surveys the top 22% of the adult population aged 25-64″.  I’m not quite sure by “top 22%”.  Also by selecting age 25-64, the study apparently focuses only on working group, which makes more sense for commercial research.  However, the majority of tech users should probably be younger than that.

[See also: MTV shows IM dominating teen life online (Another interesting study done by Microsoft Digital Advertising Solutions)]

เงินกับสื่อใหม่

Micro Persuation พูดถึงการที่ ZDNet ออกมาเปิดเผยวิธีการจ้าง blogger แบบ pay-per-performance หรือจ่ายตามจำนวนคนมาเข้ามาอ่า พร้อมกับวิพากษ์วิจารณ์ ความเป็นสองมาตรฐาน ของรายได้ระหว่างบล๊อกเกอร์ กับนักข่าวในขณะที่ GroundReport ก็เปิดตัวว่า เป็นการผนวกกัน ระหว่างแนวทางของสื่อรากหญ้ากับระบบสร้างความนิยม เหมือนกับ Digg มารวมกัน แล้วก็เก็บรายได้จากการโฆษณา หลังจากนั้นก็จะแบ่งรายได้ให้กับ contributors แบบครึ่งต่อครึ่ง ในทางปฏิบัติผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า มันเป็นยังไง

ไม่รู้ว่า ไอ้วิธีการหาเงินทองจากการนับ click แบบนี้จะเป็นวิธีการ sustain community หรือสร้างชุมชนความรู้ที่โปร่งใสจริงหรือไม่ หรือว่าช่วยสร้างมลภาวะทางการรับข้อมูลข่าวสารกันแน่ ว่าแต่ว่า ก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดี ว่าแล้วไม่ใช่จากประชานิยม แล้วยังมีแบบไหนอีก

จริง ๆ การคิดเงินตามความนิยม มันก็ไม่เสียหายหรอกนะ แต่มันก็ไม่น่าจะใช่ทั้งหมด ของการประเมินความสามารถ (Performance) เพราะหลายครั้งมันไม่เกี่ยวกับ “ความสามารถ” เลยแม้แต่น้อย ยกตัวอย่าง เริื่องที่ผมทำ link ข่าว เว็บบุดด้าพอน สถิติการเข้าพุ่งกระฉูด ทั้ง ๆ ที่เรื่องที่เขียนนั้น ไม่มีอะไรเลย เป็นลิงค์ธรรมดา แล้วคนส่วนใหญ่ก็มาจาก Google search ที่มันจำนวนคลิกมันเยอะ ก็เพราะ Demand มันเยอะเท่านั้นเอง มันไม่เกี่ยวกับความสามารถ อะไรเลย หากผมจะได้ตังค์มาเพราะคลิ๊กนี้ มันก็ไม่น่าจะแฟร์กับลิงค์ที่เค้า เขียนบทวิพากษ์วิจารณ์ จริงจัง

จริงอยู่ที่ระบบแบบนี้จะเอื้อกับส่วนที่เป็น Long tail แต่ไอ้ส่วนที่เป็นตัว เป็นหัวกราฟ ซึ่งมันจาก mainstream เนี่ย มันจะไม่ mess up เอาหรือ

เมื่อคืน Colbert Report (ตอน Great News) ก็เหน็บแนมการที่ Times Inc. มีแผนจะ lay off พนักงานสาย magazine เกือบ 300 คน แล้วหันไปเล่นกับสื่อออนไลน์มากขึ้น ซึ่ง Colbert ก็เสียดสีเรื่อง ความเป็น original ของสื่อใหม่ ที่มักจะเป็นแบบ อ้างบล๊อกแห่งหนึ่ง ที่อ้างบล๊อกอีกแห่งหนึ่ง ที่อ้างบล๊อก อีกแห่งหนึ่ง ที่อ้างบล๊อกอีกแห่งหนึ่ง ที่อ้างบล๊อกอีกแห่งหนึ่ง ที่เขียนเกี่ยวกับรายงานหรือแหล่งข่าวจริง ๆ (งงมั๊ยเนี่ย ถ้างง ก็ลองเปิด video ดู แต่ถ้าไม่งง ก็แนะนำให้เปิดดูอยู่ดี อิอิ) แล้วคนที่ได้รับความสนใจ ก็หาใช่คนที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องนั้นคนแรก แต่เป็นคนที่บล๊อกเอาเฉพาะส่วนที่มีสีสัน ซึ่งตอนท้าย Colbert ก็ออกมาพูดประมาณว่า ต่อจากนี้หากต้องการความสนใจ ไม่จำเป็นการความถูกต้อง แค่ “ตะโกน” ก็พอ

ดูเหมือน Colbert จะพยายามทำเรื่องที่บล๊อกเกอร์คิดว่าเป็น มารยาทในการเขียนบล๊อก ให้มีภาพลบอยู่ในที เพราะบล๊อกเกอร์มองว่า การที่จะเขียนเรื่องใดเรื่องหนึ่ง การอ้างถึงเรื่องที่คนอื่นเขียนก่อนหน้านี้ (ไม่ว่าเค้าจะเป็นแหล่งปฐมภูมิหรือไม่ก็ตาม) เป็นมารยาทที่สำคัญ แต่มองในอีกมุมหนึ่ง มันก็เป็นประเด็น เพราะมันการสร้างสีสัน โดยการ “ตัด แปะ และต่อ” มันมีผลต่อคุณภาพของการรายงาน ส่วนไอ้ประเด็นที่บอกว่า เรียกร้องความสนใจนั้น จริง ๆ ผมว่าก็ไม่ผิด ถ้าที่เขียนมาก่อนหน้านี้แล้วว่า เงินอาจไม่ใช่ส่วนทั้งหมด ที่บล๊อกเกอร์ต้องการ หากแต่เป็น visibility (และรวมไปถึงชื่อเสียง) ในสายตาของคนอื่นเสียมากกว่า

จะว่าไป Colbert เอง ถึงไม่ใช่บล๊อกเกอร์ แต่รายการของเค้า ก็อาศัยการสร้างสีสัน ด้วยการเสียดสี แล้วก็เนื้อเรื่องส่วนใหญ่ ก็มาจากการตัด แปะ เหมือนกัน ทั้งนี้ก็เพื่อเรียกร้องความสนใจเหมือนกัน เพราะฉะนั้น ไอ้ที่บอกว่า สื่อเก่า เน้นความถูกต้องนั้น ก็คงไม่จริงเสียทั้งหมด

ปล. ดูไปดูมา อุ๊ย เราเนี่ยตัวอ้างเลยนะนี่ ดูดิ มีคำว่า อ้าง เพียบเลย

แนะนำเพิ่มเติม CNET บังคับให้นักข่าวต้องไปคอมเม้นต์บล๊อก ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องนี้โดยตรง แต่ว่าน่าสนใจ

YouFest: Makeup

เมื่อคืนนี้ รู้สึกแปลก ๆ ยังไงไม่รู้สำหรับงาน YouFest เพราะรู้สึกโดดเดี่ยวพิกล เพราะเป็นครั้งแรกที่พูดต่่อสาธารณะที่ไม่เห็นหน้าคนฟัง (นึกถึงพวกดีเจอย่างแรง) อีกอย่างก็รู้สึกเกรงใจคนจัดงาน กลัวตัวเองพูดนาน แล้วคนอื่นจะเบื่อ ก็เลยทำให้ดูลน ๆ ยังไงไม่รู้แฮะ ยังไงก็ขออภัย หากมันดูแข็ง ๆ ห้วน ๆ แล้วก็ดูหนักเกินไปหน่อย เพราะผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะ set tone เรื่องของผมยังไง ก็เลยได้ประเด็นไม่ได้อย่างที่เตรียมไว้ ก็เลยคิดว่า ขอ make up ใน post นี้ละกัน

ความเป็นชุมชนของบล๊อกเกอร์

จริง ๆ ผมเตรียมไว้ประมาณ 2-3 ประเด็น ที่ผมอยากจะพูด เรื่องแรกก็คือ เป็นเรื่องที่ผมสนใจตั้งแต่ต้น ก็คือ community informatics (ไม่รู้จะเขียน ภาษาไทยว่ายังไง ใครมีไอเดีย ช่วยแนะนำด้วยละกันครับ) โดยเน้นไปที่ความเป็นชุมชน (หรือภาษาอังกฤษที่เรียกว่า sense of community) ใน blogophere ซึ่งโดยส่วนตัว ผมเชื่อว่า sense of community สามารถนำมาใช้เป็นตัวชี้วัดตัวหนึ่งว่า ความยั่งยืนของชุมชน นั่นหมายถึง การเติบโตและความคงอยู่ของสื่อรากหญ้าผ่าน Blog นอกจากนี้ยังมีผลต่ออิทธิพลในเชิงชี้นำของสื่อรากหญ้าที่มีต่อมวลชน

ในทางสังคมวิทยา องค์ประกอบของความเป็นชุมชนมีอยู่ 4 องค์ประกอบสำคัญ (McMillan and Chavis, 1986) ได้แก่

• ความรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน
• ความรู้สึกของอิทธิพล ทั้งบุคคลที่มีต่อชุมชน และชุมชนที่มีต่อปัจเจก
• การประสานงาน และความร่วมมือกันเพื่อตอบสนองความต้องการของกันและกัน
• การมีอารมณ์ร่วมกัน ความผูกพัน การมีความหลัง ความทรงจำร่วมกัน และ “สปิริต” ของชุมชน

ซึ่งปัจจัยเหล่านี้ พัฒนามาจากชุมชนทางกายภาพ ซึ่งถ้าเอามาปรับใช้กับชุมชนของ blogger เนี่ย ก็น่าสนใจว่า ไอ้ปัจจัยเหล่านี้ มันใช้วัดได้แค่ไหน แล้วมีปัจจัยเพิ่มขึ้นอีกบ้าง ขอบเขตของมันอยู่ตรงไหน แล้วมีตรงไหนบ้างที่เหมือน หรือต่างจากชุมชนทางกายภาพ หรือชุมชนออนไลน์ประเภท อื่น ๆ

ถ้าสนใจประเด็นนี้แนะนำให้เริ่มอ่าน Blogs as Virtual Communities: Identifying a Sense of Community in the Julie/Julia Project โดย Anita Blanchard ที่ตั้งคำถามว่า บล๊อกที่ได้รับความนิยมเนี่ย จริง ๆ แล้วมันเป็นชุมชนหรือเปล่า โดยยกเอากรณีของ Julie/Julia Project มาเป็นตัวอย่าง Julie/Julia Project เป็นบล๊อกที่เขียนเกี่ยวกับการทำอาหาร ที่ได้รับความนิยมอย่างมาก และได้รับรางวัล Lulu Blooker Prize (ฺBlook = Book + Blog คือ เอาบล๊อกมาตีพิมพ์เป็นหนังสือขาย LuLu เป็นสำนักพิมพ์ที่เน้นตีพิมพ์จาก open source content นอกจากมีขายเป็นตัวเล่มแล้ว ก็ยังมีขายเป็น pdf ในราคาที่ถูกกว่ามากอีกด้วย ปีนี้ก็กำลังเปิดรับสมัครอยู่)

เครื่องมือที่ช่วยชี้วัด sense of blogber community ก็ไม่ใช่อะไรที่ไหน Technorati นั่นแหละ Technorati ไม่ใช่เครื่องช่วยค้นหา content ในบล๊อกอย่างเดียว แต่มันยังทำให้เราเห็นรูปธรรม และปฏิสัมพันธ์ของคนในชุมชนบล๊อกเกอร์ได้ชัดขึ้น นอกเหนือจากการที่ใช้ tag บอกว่าตอนนี้คนสนใจอะไรแล้ว ข้อมูล State of Blogophere ที่ Sifry เขียนเป็นประจำ (ตัวอย่างข้อมูลล่าสุด เมื่อเดือนตุลาคม 2006) ก็บ่งบอกพลวัตของชุมชนบล๊อกเกอร์ได้เป็นอย่างดี (อ่านเพิ่มเติม  จริง ๆ แอบหวังไว้ว่า น่าจะมีคนทำ service แบบเดียว Technorati  ที่จำกัดเฉพาะของบล๊อกเกอร์คนไทย (หรือที่อยู่ในไทย) ไว้ทั้งหมดก็น่าจะดี)

อนาคตของนักวิชาชีพที่ทำหน้าที่เป็นประตูสู่ข้อมูลข่าวสาร

การเป็นประตู่สู่ข้อมูลข่าวสาร หรือ gatekeeper คือ คุณลักษณะอย่างหนึ่ง ที่บรรณารักษ์กับนักข่าวมีเหมือนกัน หรือกล่าวในอีกนัยยะหนึ่งคือ กระบวนการคัดเลือกและเลือกสรรข้อมูล ข่าวสารนั้น คนของสองกลุ่มนี้  เชื่อว่าสิ่งที่ทำเป็นสิ่งที่มีคุณค่าในวิชาชีพ และเป็นสิ่งที่ต้องใช้อาศัยทักษะด้านนี้ เพื่อสร้างความเป็นมืออาชีพ

สิ่งที่แตกต่าง และมีผลสำคัญต่อวิชาชีพของสื่อมวลชน มากกว่าบรรณารักษ์ คือ การ repackage สารสนเทศ เนื่องจากสื่อมวลชน ต้องปรับสารสนเทศเพื่อให้เข้าถึงสาธารณะ

อย่างไรก็ตามเทคโนโลยีเอื้ออำนวย ให้เกิดสื่อรากหญ้า ทำให้คุณค่าของวิชาชีพที่กล่าวมาข้างต้น ถูกท้าทายด้วย เทคโนโลยี และประเด็นทางจริยธรรม ทำให้วิชาชีพของคนที่เป็น gatekeeper ถูกตั้งคำถาม

ยกตัวอย่าง เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ในคืนวันรัฐประหาร นักข่าวโทรทัศน์ท้องถิ่นที่นี่ติดต่อเพื่อสัมภาษณ์ผม ตอนแรกก็เข้าใจว่าเป็นการสัมภาษณ์เพื่อถามความคิดเห็นส่วนตัว แล้วก็ปฏิกิริยารอบ ๆ ตัว เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น เค้าติดต่อมาอีกครั้ง ก็ถามว่า ไม่ทราบว่ามีรูปครอบครัวติดตัวหรือเปล่า จริง ๆ ก็มีรูปติดอยู่ในกระเป๋าสตางค์นะ แต่ผมก็ตอบปฏิเสธว่าไม่มี เพราะผมก็ไม่เข้าใจว่ารูปครอบครัวผม มันเกี่ยวกับปฏิวัติยังไง แล้วอีกอย่างตอนที่เค้าถามเบื้องต้น ก็เหมือนจะถามเรื่องส่วนตัวมาก จนดูมันเหมือนเค้าจะมี theme มาแล้ว เพื่อทำให้เรื่องมันมีน้ำหนักมากขึ้น ในที่สุดเค้าก็เลยตัดสินใจไม่มาสัมภาษณ์ผม ในที่สุดผมก็ตัดสินใจ blog เอง (อ่านเพิ่มเติม Seeking Information in a Critical Situation: 2006 Thailand Coup D’état)

ถึงแม้ว่าปัจจุบัน บล๊อกเกอร์ส่วนใหญ่จะยังเป็นแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ (secondary source) หลัก ๆ ก็คือไปเอาข่าว หรือเรื่องราวที่ได้อ่านมาโพสแล้วก็ให้ความคิดเห็นต่อ แต่โอกาสที่บล๊อกจะทำให้คนที่มี/เป็นแหล่งข้อมูลปฐมภูมิ (primary source) สามารถเข้าถึงมวลชนได้โดยตรงก็มีอยู่มาก ดังนั้นบทบาทของการ repackage สารสนเทศของสื่อมวลชนก็มีน้อยลง การคัดเลือก ก็มีบทบาทน้อยลงตามไปด้วย นึกถึง ถ้าปัจจุบันข้อมูลเศรษฐกิจส่วนใหญ่ ที่ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ได้มาจาก นักวิเคราะห์ในตลาดหลักทรัพย์ ศูนย์วิจัย และหน่วยงานราชการ แล้วกลุ่มคนหรือหน่วยงานเหล่านี้มี blog เกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ อย่างสม่ำเสมอ คนก็สามารถเข้าถึงและเลือกที่จะรับสารได้โดยตรง และความเป็น authenticity ก็จะมีมากกว่าด้วย

ความท้าทายเช่นนี้ ทำให้คนเริ่มสงสัยในความเป็น “วิชาชีพ” หรือ “มืออาชีพ” ของคนกลุ่มเหล่านี้ มันยังเป็นที่ต้องการอยู่หรือเปล่า งานพวกนี้จำเป็นจะต้องมีการสอนอย่างจริงจัง (มีหลักสูตรในมหาวิทยาลัย) หรือไม่ และการเรียนการสอนในห้องเรียน มันช่วยให้เป็น “มืออาชีพ” ได้จริงหรือ นอกจากนี้การทำงานที่เน้นในตัวเนื้อหาของงาน ทำให้เราไม่ค่อยเห็นการพัฒนาในเชิงเทคนิค ที่เกิดจากคนในวิชาชีพนี้ งานพัฒนาเทคโนโลยีในสายงานเหล่านี้ กลายเป็นว่า เกิดจากคนนอกสายงานเสียเป็นส่วนมาก ยังทำให้ถูกตั้งคำถามว่า “ความเป็นวิชาชีพ เป็นปรปักษ์กับการสร้างสรรค์นวัตกรรม” จนกลายเป็นที่มาที่ทำให้คนมองว่า สื่อรากหญ้าเป็นคู่แข่งของสื่อมวลชนแบบเดิม ทั้งที่จริง ๆ แล้ว ดูเหมือนว่ามันสามารถไปคู่กันได้เป็นอย่างดี (ตัวอย่าง ความพยายามในการสร้างสภาพแวดล้อม และระบบที่สื่อสองแบบทำงานด้วยกัน จาก NewAssignment.net) เพียงแต่ข้อพิจารณาที่หลายฝ่าย ตั้งคำถามกัน ก็คือ คำถามในเชิงเศรษฐศาสตร์ เช่น ใครควรจะได้ผลประโยชน์จากข้อมูล ที่เป็นผลผลิตของชุมชน  และจะออกมาในรูปแบบใด อะไรคือผลตอบแทน เหล่านี้เป็นต้น (อ่านเพิ่มเติม The Union of Citizen and Old Media)

บล๊อกกับงานวิชาการ

ประเด็นสุดท้าย อันนี้เนื่องจากผมปัจจุบันทำงานอยู่ในวงวิชาการ รู้สึกว่า เราเองก็คิด ๆ เขียน ๆ เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องบ้าง เรื่องที่เป็นเรื่องบ้างลงบนบล๊อก ก็มีคนมา่อ่านบ้าง  comment ต่อบ้าง พูดถึงต่อบ้าง ก็เลยคิดว่า มันน่าจะมีหนทางที่น่าจะเอาบล๊อก เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในการประเมินผลงานทางวิชาการนะ ถึงแม้จะไม่ได้ Full credit เหมือนกับการเขียนลงในวารสารทางวิชาการ แบบเดิม ๆ แต่มันก็น่าจะถูกนำไปใช้ในการพิจารณา ถึงแม้จะไม่ใช่เพื่อชี้เห็น การพัฒนาตนเองในทางวิชาการ แต่อย่างน้อยมันก็น่าจะได้ในส่วนที่เป็น งานบริการสังคม กล่าวคือ เป็นการสอนและให้สาธารณธมีส่วนร่วม และเข้าใจในวิทยาศาสตร์ และวิชาการมากขึ้น

ถึงแม้ว่าจริง ๆ ดูแล้ว มันก็เข้าทาง Open Access ที่เค้าพยายามจะทำให้คนสามารถเข้าถึง งานทางวิชาการมากขึ้น และมีกระบวนการตีพิมพ์ที่รวดเร็วมากขึ้น นอกจากนี้วิธีการเขียนบล๊อก ก็ทำให้คนทั่วไปเข้าใจเรื่องวิทยาศาสตร์มากขึ้น แต่มันก็ต้องได้อย่างเสียอย่าง ประเด็นที่ต้องพิจารณาเพิ่มเติมเรื่องแรก ก็คือ ความน่าเชื่อถือ จริงอยู่ที่บล๊อกที่ได้รับความนิยมส่วนใหญ่ จะเป็นบล๊อกของคนที่มีความเชี่ยวชาญในเรื่องนั้น ๆ โดยเฉพาะคนในแวดวงวิชาการ แต่ความเชี่ยวชาญที่ไปปรากฏบนบล๊อก มันทำให้เกิดมุมมองสองด้าน (dichotomy) ขึ้นมา ด้านหนึ่ง คือ คนส่วนใหญ่ที่เชื่อในตัวบล๊อกเกอร์มากกว่าในตัวเนื้อหา กล่าวคือ ไม่ได้มองดูว่าหน้าตาข้อมูล ที่เค้าพูดถึงมันเป็นยังไง แค่เห็นว่าเค้ามี authority ในเรื่องนั้น ๆ ก็ทำให้เชื่อได้ว่า เรื่องที่เค้าเขียนมีความน่าเชื่อถือ ถึงมันกลายเป็นการ spoil credit ทางวิชาการไปเสีย เพราะจริง ๆ แล้ว การเขียนในเชิงวิชาการ ความน่าเชื่อถือมันอยู่ที่หลักฐาน และข้อมูลที่เอามายืนยัน แต่การเขียนบล๊อก นอกเหนือจะมีข้อมูล และหลักฐานประกอบแล้ว การใส่ความคิดเห็นลงไป โดยไม่ผ่านกระบวนการ peer reviewed ก็ทำให้เรื่องนั้น ๆ ด้วยในเรื่องน่าเชื่อถือลงไป ซึ่งก็เป็นมุมมองด้านที่สอง

นอกเหนือจากเรื่องความน่าเชื่อถือ แล้วยังมีเรื่องของ จริยธรรมของบล๊อกเกอร์นักวิทยาศาสตร์/นักวิชาการ ที่จะต้องมาคิดหรือตามดูกัน อย่างเช่น การบล๊อกเกี่ยวกับงานวิจัยที่ตัวเองทำอยู่ แล้วก็เขียนถึงข้อมูลที่วิเคราะห์ไปเพียงเบื้องต้น ทำยังไงที่จะให้คนไม่เอาข้อมูลที่วิเคราะห์คร่าว ๆ ได้ ไปเขียนต่อเป็นผลงานของตัวเอง หรือคนสาธารณะทั่วไปเข้าใจว่า ข้อมูลทีี่ได้ไม่สามารถเอาไปอ้างอิงได้ เป็นต้น

ปัญหาเรื่อง persistence ของข้อมูลก็เป็นอีกเรื่องที่สำคัญ กล่าวคือ ถ้าเป็นวารสารทางวิชาการทั่วไปที่อยู่ในรูปเล่ม อย่างน้อยผ่านไปสิบปี ยี่สิบปี ตัวเล่มก็ยังคงอยู่ในห้องสมุดใด ห้องสมุดหนึ่ง หรือหอจดหมายเหตุ หรือต้นฉบับก็ยังคงมีอยู่ แต่พอพูดถึงข้อมูออนไลน์ โดยเฉพาะข้อมูลทางวิชาการที่สำคัญ ๆ ฟังดูแล้วมันมีความเสี่ยงมากกว่า เพราะถ้าวันดี คืนดี บล๊อกล่ม หรือข้อมูลที่เราเขียนไว้บนบลีอกหายไป จะทำยังไง นอกจากนี้ยังกระทบไปถึง persistence ของ citation อีกด้วย นึกถึงภาพในอีก 2-3 ปีผ่านไป แล้วผมก็ย้ายบล๊อก ลบอันเก่า เปลี่ยนโดเมนเรียบร้อย อย่าลืมว่า ไอ้คนที่เคย link คุณไว้ใน post เก่า ๆ ของเค้า มันก็จะกลายเป็น dead link ไปเสีย ยิ่งแล้วใหญ่ถ้า post นั้น ถูกเอาไปอ้างถึงในฉบับตีพิมพ

สรุป

ก็อย่างที่บอกในงานแหละครับ เตรียมให้พูด 5 นาทีเนี่ยมันยากมาก ไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรที่ทำให้คนรู้เรื่อง และเข้าใจเราภายใน 5 นาที เพราะเรื่องมันเต็มหัวไปหมด เท่าที่ได้อ่านจาก live blogging แล้วก็ดู presentation ของหลายคนแล้ว มีสีสันดีจัง อยากเห็นหน้าและไปแลกเปลี่ยนกับ blogger หลายท่านเหมือนกัน ขออภัยที่ไม่สามารถอยู่นานได้ และหวังว่าคงจะมีจัดงานอย่างนี้อีก แล้วผมก็คงจะได้มีโอกาสเห็นหน้าทุกคนอ่ะครับ

อ้างอิง

McMillan, D. W., & Chavis, D. M. (1986). Sense of community: A definition and theory. Journal of Community Psychology, 14(6-23).

เสรีภาพในกรงทองเสมือน

เมื่อวานเพิ่งเขียนถึง สิทธิเสรีภาพของวัยรุ่นบน MySpace ไปหยก ๆ วันนี้มาด้วยเรื่องเดียวกันในทางตรงกันข้ามซะงั้น

MySpace เตรียมที่จะเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ชื่อ Zephyr ซึ่งจะช่วยให้พ่อแม่ ผู้ปกครองสามารถตรวจดูพฤติกรรมของลูกหลานบน MySpace ได้ ซึ่งเป็นความตั้งใจของ MySpace ที่พยายามลบภาพของอันตรายของ social network site ขึ้นมา (อ่านเพิ่มเติม​ Wall Street Journal, CBS News)

Fred ตั้งคำถามไว้น่าสนใจว่า

Do we really need to track our children, monitoring their logins on computers around the world? And what does it really get us? In a sense, this is just an escalation in the Myspace arms race. The question becomes: What will the young people do to get around Zephyr?

Jakob เขียนตอบโดนตั้งข้อสังเกตว่า

“if you build a police state, it will get used. It’s not even a question of “abuse” – these sorts of monitoring powers are by their very nature abused; it’s almost more difficult to imagine a situation where these powers aren’t used for bad purposes.”

นอกจากนี้หลายคนก็เริ่มมองว่า Zephyr จะทำให้คนใช้้ MySpace น้อยลง (มากกว่ารู้ว่า Rupert Murdoch ซื้อ MySpace เสียอีก)

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ปรากฏการณ์นี้ก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อย เพราะคนไม่อยากอยู่ในสายตาของพ่อแม่ พี่น้อง แต่กลับไม่แคร์หากคนของ MySpace จะเป็นคน monitor ซึ่งคนใช้ทั่วไปมักไม่ค่อยคิดถึงเรื่องนี้ (จริงงานวิจัยหลายชิ้น ก็ได้ชี้ให้เห็นว่า สถิติของการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลส่วนใหญ่ จะมาจากคนใกล้ชิด และคนส่วนใหญ่ก็มีทัศนคติที่ละเอียดอ่อน กับการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลจากคนใกล้ชิด มากกว่าการกระทำจากคนอื่น)

จริง ๆ มันก็แนวเดียวกันกับการใช้อีเมล์สาธารณะอย่าง Yahoo, Gmail หรือ Hotmail ตอนนี้ยังไม่มีใครโวยวาย เพราะยังไม่มี case ที่พิสูจน์ได้ว่า คนให้บริการเหล่านี้เค้าละเมิด privacy เราหรือเปล่า ทั้งที่จริง ๆ แล้วก็มีคนเริ่มสงสัยมานาน ซึ่ง implication ที่เกี่ยวกับ privacy ของการใช้อีิเมล์ที่นึกออกตอนนี้ มีอยู่สองเรื่อง

เรื่องแรก ก็คือ ลองเปรียบเทียบความรู้สึก ระหว่างหาจับได้ว่า พ่อแม่ หรือคนใกล้ชิดแอบมาอ่านอีเมล์ส่วนตัว กับจับได้ว่า Google เอาอ่านเมล์เรา กรณีแรก แค่รู้ว่าคนใกล้ชิดมาแอบอ่าน ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ บางคนอาจถึงกับต้องเปลี่ยน email ไปเลย แต่ถ้าจับได้ว่า Google มาแอบอ่านเมล์ของเรา ส่วนใหญ่ก็อาจจะถามต่อว่า “เอาไปทำอะไร” ซึ่งอ่านอย่างเดียว คนก็ไม่แคร์ อีเมล์เราไปส่งต่อให้ CIA หรือบริษัทขายของ

ส่วน implication ที่สอง ก็เป็นเรื่องที่ คนจำนวนมาก forward email account ของบริษัท ไปยัง account ส่่วนตัวของผู้ให้บริการสาธารณะ ซึ่ง New York Times เขียนถึงไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนนี้บริษัทต่าง ๆ ก็เริ่มกลัวว่าความลับของบริษัทจะรั่วไหล ซึ่งพนักงานส่วนใหญ่ก็ไม่นึกถึง ถึงจะนึกถึงก็ไม่แคร์เท่าไหร่ เพราะคนตัองการความสะดวกสบายมากกว่า

ซึ่งไอ้เจ้าความรู้สึก sensitive กับการถูกละเมิดสิทธิส่วนบุคคล น่าจะเกียวกับ “effect” มากกว่า ที่การกระทำของคนใกล้ตัว มีอิทธิพลและมีผลมากกว่า เอาแค่การได้อ่าน perception ของคนใกล้ตัวที่เปลี่ยนไป ก็เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมากพอตัวอยู่แล้ว

KONTROL

แนะนำนิตยสารออนไลน์่ ชื่อ Kontrol โดย theme ก็คือ

perspectives on control in the course of contemporary art, culture, technology, information channels and politics

แนะนำให้อ่านเรื่อง Escaping the Control Loops: Understanding MySpace น่าสนใจทีเดียว Geert Lovink ตั้งคำถามตอนต้นไว้ว่า

“Is it possible for tactical media makers, activists and artists to move beyond the critical enlightenment paradigm, to take an amoral position and see control as an environment one can navigate through instead of merely condemn it as a tool in the hands of authorities?”

บทความนี้เป็นการตี + ขยายความจากผลการศึกษาเรื่อง วัยรุ่นกับ MySpace ของ danah boyd โดยมองว่า MySpace เป็นที่ที่วัยรุ่นออกมา hang out เพื่อหนีการควบคุมที่ถูกควบคุมมาทั้งวัน โดยการสร้างพื้นที่ส่วนตัว (ซึ่งจริง ๆ แล้ว มันอาจจะ imply ได้ถึง พฤติกรรมของวัยรุ่น บนอินเตอร์เน็ท​​โดยรวม ไม่เพียงแต่ social network site เท่านั้น)

Why Traditional Media Still Win…

A poll of 1,203 adults operated by Zogby International indicates that Americans chose to watch an old-fashioned TV evening news coverage rather than “citizen video” like YouTube by a 2-1 ratio.  However, about a quarter of 25 – 34 years old Americans are willing to watch video rather than news coverage.

In terms of news consumption, the major advantage of the TV news coverage is storytelling which is comprehensively combined combines different pieces together.  A single coverage can contain different perspectives.  The narration by reporters allows audiences to do something else rather than focusing on the TV.

By spending time “researching” themselves and “watching” the whole news, it takes more time and need a good deal of intention.  In addition, the gatekeeper functon of tradditional journalists, especially in information overload environment, still attracts news consumers.   In overall, that means the least effort theory still won the hearts of audiences.

Also I think people still recognize citizen videos as secondary/supplement source.  That means they would “browse” by watching and listening from the traditional media.  (I guess that’s the same reason why print version still works for newspaper.)  Then they can go to look more detail online.  Although serendipity can appear during search process, it does not usually happen intentionally .  I mean people still tend to search for what they know rather than search for what they do not if it is going to exist.  Therefore, people still think they might miss something by browsing online by themselves only.  Also due to the aspect of “mainstream”, people still do want to know what other people are into.

Also there is no such reciprocal relationship, in terms of intellectual property between TV clips and citizen videos.  What I mean is, at the present time, it’s quite easier to get citizen videos to be on TV than to put TV clips into citizen media.

Beside being real (live and unfiltered) and community driven (comments and such), one of the major advantages of citizen videos, in terms of news, is temporal aspect of interaction.  The videos are quickly uploaded and available.  Thus, they can be played at anytime.  In addition, due to the two-way interactivity, they can be played as many times as they want.

Anyway, I think we can see results of the convergence of both sectors in the near future.  In particular citizen media side, I would imagine such services will advance their compositions of storytelling.

Well this is not the answer, just my personal observation.

[via Cyberjournalist.net, The Mercury News]

Undergraduates and IT: 2006 ECAR Study

The EDUCAUSE Center for Applied Research (ECAR) released a report of a longitudinal study on the undergraduate students and information technology. The report is based on the national survey of undergraduate students. The data collection includes literature review, web-based survey of freshmen and seniors, open-ended questionaire survey, and focus group. The study gives a very nice overview of IT use in academic environment.

Here are some of the key findings from the report.

• Nearly 98% of undergraduates have PC; about 66.4% own laptop. However, the most owned electronic device is digital camera (72.3%).
• The use of IT highly depends on academic major and class status.
• “Convenience” is the primary benefit of technology in classroom.
• Most students prefer “moderate” amount of technology in classroom.
• 64.4% point out that technology help them to improve their learning. [Note: self-evaluation, not outcome-based]
• 40.3% say they are more engaged in courses that use technology.

However, I would like to highlight some other detail findings in the full report that would be helpful.

Time

• On average, students spend 23 hours a week using technology. (About 3 hours a day)
• More than 25% of male respondents use technology more than 30 hours a week.
• Engineering majors spend more time on technology the most (30.3 hours a week). Interestingly enough, Education majors least spend time on technology than others (18.8 hours a week).

Activities

• Nearly all (99.9%) use email.
• 81.5% use IM, mostly on daily basis. Younger undergradates and those who live on-campus tend to use more than others.
• 94% access library website.
• 70.6% say they use social network sites, preferred by younger students and those who live on-campus. About two-third use them several time a week.
• 28.6% have weblog, prefered by younger and Fine Art majors. The majority blogs on “monthly” basis. [I wonder how many of them use for course purposes and others.]

Note that the top two factors of using IM and social network sites are the same. On-campus younger students tends to use IM and social network sites.

Another figure that might be interesting for virtual reference folks is the preference on first choice of institutional communication. Only 3% prefer IM to be first choice for institutional communication. About 6% of those who use IM daily prefer IM to be the first choice for institutional communication. However, the term “institutional communication” is quite broad. I wonder if the questionaire is more specific to VR, the figure might be higher. However, if IM is most prefered by younger, the preference of using IM for institutional communication would be increasing.

Skill

I would like to highlight the minimal or no skill group instead of basic and advance users. The study found 9.4% has perceived minimal or no skill of online library resources which the majority could fall into freshmen obviously. However, it seems like academic major is also the important factor. Social science seems to be the most library-oriented major. My further thought go to which major has least skill.

Another interesting figure is 34.3% say they have minimal or no skill course management system. This is a large number. I think this is not just a problem of IT department. Library folks should not oversee this issue as well since the connection between CMS and library collection is very high. I would think that libraries, in addition to IT , might have to take the role of improving CMS skill. Anyway, this figure might come from the fact that not all courses use online. Note that 75% says they have been engaged in using CMS, preferred by senior in 4-year institutions.

Social Software in Courses

• 30.9% of freshmen and 15.5% of seniors used social network site in courses (12.3% for community college).
• 11.8% of freshmen and 18.0% of seniors says they use IM in courses.
• 6.1% of freshme and 7.9% of seniors use blogs in class. [I would assume read and write combined.] Interesting students in community colleges use blogs slightly more than those in 4-year institution (8.2%). Again, Fine arts majors tends to use more than others.
• Less than 4% use webcast and/or podcast during courses.

In terms of perceived benefits of the technology, students think podcast help them improve learning the most (23%). Significantly enough, CMS is perceivably least improved their learning (12.4%). However, the majority thinks CMS is the most convenient technology (55%). Here are the percieved benefits of other social technology.

IM

• 45.7% says it is convenient.
• 21.6% says it improves their learning.
• 19.2% says it helps manage course activitiy.
• 11.1% says it helps them communicate.
• 2.4% says it has no benefits.

Blog

• 47.8% says it is convenient.
• 19.1% says it improves their learning.
• 19.4% says it helps manage course activitiy.
• 11.2% says it helps them communicate.
• 2.6% says it has no benefits.

Social networking software

• 47.9% says it is convenient.
• 17.9% says it improves their learning.
• 20.7% says it helps manage course activitiy.
• 11.1% says it helps them communicate.
• 2.4% says it has no benefits.

The paper cited one of interesting studies done by Student Monitor (Carney, 2006 cited on p. 24). They cited that iPods was more “in” (73% of respondents) than beer or Facebook (both 71%).

As one may question about self-evaluation aspect of the study, the study team already points out, in executive summary, the ongoing complexity of outcome-based debate. They believe that “students are reasonably reliable evaluators of the educational contribution of IT”.

74.52% of Chinese Netizens Have Written or Read Blogs

According to “The China Internet Guide 2007 Report” done by the Internet Society of China, blog are the second most used internet service. 74.52% of Chinese Internet users said they have written or read blog in the past year.  I think that is a very high number.  I don’t know much about Chinese blogophere.  It would be interesting to see why the figure is that high.  However, if it includes the lurkers, that might make more sense.

The most popular service is obviously search engines, 94% of Internet users. Also the total spending on the Internet rose by nearly 50% to 276.7 billion yuan (US$34.6 billion). Baidu.com is the most profitable search engine, followed by Google and Yahoo.

[Source: ShanghaiDaily.com via Smart Mobs)

วัยรุ่น อินเตอร์เน็ต และความรับผิดชอบ ภาค 2

คุณ nujobz เขียน comment ใน post ที่แล้ว ตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับการใช้ MySpace กับ live msn ก็เลยจะขยายความเพิ่มเติมอีกนิดหน่อย เห็นว่ามันยาว ก็เลยเอามาเขียนเป็นหัวข้อใหม่ แทนที่จะเขียนตอบใน comment ละกัน

ข้อมูลที่ได้จากงานวิจัยด้าน social networking site หลายชิ้น ชี้ให้เห็นตรงกันว่า คนใช้เว็บไซต์พวกนี้ก็เพื่อรักษาความสัมพันธ์กับเพื่อนเก่าเป็นหลัก มากกว่าการหาเพื่อนใหม่ ซึ่งนั่นก็อธิบายได้ว่า ปัจจัยสำคัญของการกระจายตัวของของคนใช้ social networking อยู่ที่ ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนของตนเอง มากกว่าจะมุ่งไปที่เว็บไซต์ที่มีคนมาก ดังนั้นจึงไม่แปลกที่คนไทยจะใช้ hi5 หรือ Windows Live Spaces มากกว่า เพราะมีเพื่อนอยู่ในนั้น มากกว่าที่จะมุ่งไปที่เว็บไซต์ที่มีฝูงชน (crowd) หรือได้รับความนิยมมากกว่าอย่าง MySpace  อย่างไรก็ตาม ก็ยังคงต้องจับตามองกันต่อไป เพราะเริ่มมีเสียงเรียกร้องให้ merge profile ของ site ต่าง ๆ เข้าด้วยกัน (อ่านเพิ่มเติม OpenID) ถ้าเป็นแบบนั้นก็อาจจะต้องมองกันอีกมุมหนึ่ง

ถึงแม้จำนวนคนที่ใช้เว็บไซต์พวกนี้เพื่อหาเพื่อนใหม่ จะมีจำนวนไม่น้อย แต่เชื่อได้ว่าในจำนวนนั้นก็มีคนที่หาเพื่อนใหม่ แบบตกกระไดพลอยโจน กล่าวคือ ไม่ได้ตั้งใจหา แต่ “บังเอิญ” ผ่านตา เห็น profile น่าสนใจก็ add ไว้ดีกว่า ในขณะที่ interface กับ connection speed น่าจะเป็นปัจจัยลำดับรอง ๆ ลงมา

ทำให้นึกถึงทฤษฎี Chatman’s Life in a Round ที่กล่าวถึง ชีวิตในโลกใบเล็ก (small world) ที่กิจกรรมที่ทำนั้นเป็นสิ่งที่ทำเป็นประจำ และสามารถที่จะคาดเดาเอาได้ ขออนุญาตเอา proposition ของ small world มาลง เผื่อใครจะสนใจเพิ่มเติม

A small world is a society in which mutual opinions and concerns are reflected by its members, a world in which language and customs bind its participants to a worldview. Resources (both intellectual and material) are known and easily accessible. It is a world in which there is a collective awareness about who is important and who is not; which ideas are relevant and which are trivial; whom to trust and whom to avoid. In its truest form, a small world is a community of like-minded individuals who share coownership of social reality (p. 213, para. 2).

ทฤษฎีนี้ ถูกนำเอามาใช้อ้างอิงหลายครั้ง โดยในงานวิจัยด้านพฤติกรรมการค้นหาสารสนเทศ ซึ่งถ้ามองในบริบทของ social networking site เราก็จะเห็นในลักษณะเดียวกันว่า คนเรามีโลกส่วนตัวที่อยากจะสร้างขึ้นมา โดยเอาคนที่มี social norms, มุมมองและทัศนคติต่อโลก, และ social type ที่คล้าย ๆ กัน social networking site ก็เป็น “เครื่องมือ”​และ “สถานที่” ที่เอื้อต่อการสื่อสารภายในโลกใบเล็ก มากกว่าการสื่อสารกับโลกใบใหญ่ (ถึงแม้จะเป็นการสื่อสารในที่สาธารณะก็ตาม)

ทฤษฏีดังกล่าว ก็ยังสามารถเอาไปตอบคำถาม เรื่องพฤติกรรมการอ่านและใช้บล๊อกด้วยของคุณ nujobz ได้ด้วยเช่นกัน คุณ nujobz ให้ข้อสังเกตว่า “คนไทยเราไม่ค่อยมีวัฒนธรรมการอ่านบล๊อก และ คอมเม้นในบล๊อกของคนแปลกหน้า…ไม่รู้ทำไม”

ก็เพราะคนเราเลือกที่จะสร้างโลกใบเล็กขึ้นมา โดยเฉพาะในโลกที่มี information overload เต็มไปหมด การสร้างโลกใบเล็ก ทำให้เรารู้สึกเข้าใจสังคมและตัวเองมากขึ้น ดังนั้นการเลือกอ่าน blog (ที่เป็นแบบขาประจำ) ก็จะต้องเลือกคนที่เรารู้จัก หรือไม่ก็มี small world ร่วมกัน หรือมีความสนใจคล้าย ๆ กัน ดังนั้น อาจจะมีไม่กี่ blog ที่อ่านเป็นประจำและรู้สึกมีส่วนร่วม ไม่ใช่กับคนเขียน blog อย่างเดียว แต่กับคนที่มี comment ด้วยเช่นกัน sense of community ก็ทำให้มีความรู้สึกว่า เราไม่ใช่คนแปลกหน้าบน blog นั้นอีกต่อไป ส่วนที่จะไปอ่าน blog ของคนแปลกหน้า อาจจะเห็นเป็นเรื่องของเหตุบังเอิญเสียเป็นส่วนใหญ่ เช่น link ของ link ต่อไป มากกว่าจะจงใจหา blog ใหม่ ๆ เพื่อหามาอ่านประจำ

ก็เหมือนกับคนค้นบน Technorati ส่วนใหญ่ก็เพื่อหา post ที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องที่ตนเองสนใจ มากกว่าหาคนที่ตนเองสนใจ ซึ่งแน่นอนว่า volume การค้นอย่างหลังมันน้อยกว่า แล้วพอค้นเสร็จ อ่านแล้วก็แล้วกัน มากกว่าการอ่านแล้วก็ติดตามอ่าน เป็นขาประจำ

ในขณะที่อีกแนวคิดหนึ่งจากสาย sociology ที่พอจะอธิบายได้ ก็คือ การมองชุมชนออนไลน์ในเชิง “สถานที่” มากกว่า การเป็น “เครื่องมือ” ในการสื่อสาร กล่าวคือ โดยปรกติชุมชนออนไลน์ โดยเฉพาะเว็บบอร์ด มักถูกตีความให้เหมือนกับพื้นที่พบปะสาธารณะ ซึ่งคล้าย ๆ กับบาร์ ร้านน้ำชาอะไรทำนองนี้ ใครจะทำอะไรก็ได้ ในขณะที่บล๊อกมันมีลักษณะเป็นบ้านมากกว่า ถ้าเป็นบ้านของคนแปลกหน้า ถึงแม้ว่าประตูบ้านจะเปิดอยู่ตลอดเวลา แต่โดยมารยาททั่วไป ก็ไม่มีใครรุ่มร่าม เดินเข้าไปบ้านคนนั้นโดยไม่ได้รับอนุญาต คุณอาจจะแค่โฉบไป เฉี่ยวมาอยู่หน้าบ้าน ก็ไม่ถึงกับเข้าไปดูในบ้าน (ก็คือ พวก lurker นั่นเอง) อีกทั้งถ้าได้เข้าไปแล้วก็ไม่ทำเสียงเอะอะ โวยวาย แต่บางคน ถ้าอยากทำอะไรก็ให้คิดเก็บไว้ แล้วก็มาระบายที่บ้านตัวเอง แต่ถ้าลองเป็นบ้านเพื่อน หรือคนที่คุณรู้จักหล่ะก็ อย่าว่าทำเสียงเอะอะเลย บางทีก็ไปเปิดตู้เย็นเขากินน้ำกันหน้าตาเฉย

หลายคนมองว่าการอ่านบล๊อกเป็นในรูปแบบเดียวกัน เพราะฉะนั้น จึงเป็นเรื่องที่ไม่น่าแปลกใจเลยกับข้อสังเกตของคุณ nujobz อย่างไรก็ตาม คำถามต่อว่า แล้วทำไมแต่ละบล๊อกมีคนแปลกหน้ามาตอบจำนวนมากน้อย ไม่เท่ากัน อันนี้มันก็ขึ้นอยู่กับจำนวนคนที่มี small world เดียวกันกับคุณ แล้วก็การที่คุณสร้างบรรยากาศให้บ้าน มันดูยินดีต้องรับคนแปลกหน้ามากน้อยแค่ไหน ก็อย่างที่คุณ nujobz บอก คนไทยเขียนแต่เรื่องส่วนตัว อกหักรักคุด ก็แน่นอน ใครหล่ะจะไปกล้า comment ในบล๊อกนั้น เว้นแต่ว่าเป็นเรื่องอกหักรักคุดของ “คนสาธารณะ” หรือ “คนสาธารณะ wanna be” หรือลองเปลี่ยนใหม่ เอาเรื่องส่วนตัวแบบเดียวกัน ไปพิมพ์ใน Pantip ละก็ จะมีคนแปลกหน้า เข้ามาปลอบ ให้คำแนะนำคุณมากกว่าแน่นอน

ซึ่งแนวคิดข้างต้น มันก็ไปใช้อธิบายปรากฏการณ์ blog-tag ได้บางส่วนด้วย ตอนนี้ กำลังลำดับความคิด เรียบเรียง เขียนเฉพาะปรากฏการณ์ blog-tag โดยเฉพาะ เป็นประสาปะกิต ให้เป็นเรื่องเป็นราวอยู่่ ถ้าไม่ขี้เกียจเสียก่อน คงจะคลอดเร็ว ๆ นี้

Reference

Chatman, E. A. (1999). A theory of life in the round. Journal of the American Society for Information Science, 50(3), 207-217.

วัยรุ่น อินเตอร์เน็ต และความรับผิดชอบ

ในขณะที่บ้านเรา กำลังกังวลกับวัยรุ่นกับ camfrog แล้วก็เรื่องเว็บอนาจาร ที่ดูหมิ่นพุทธศาสนาในอเมริกา (อ่านเพิ่มเติม เร่งไอซีทีปิดเว็บบุดด้าพอน แนะติดเซิร์ฟเวอร์ป้องกันเว็บโป๊; ไอซีทีสั่งปิดกว่า 5 หมื่นเว็ปโป๊ ยอมรับต่างประเทศคุมยาก) [เอ่อ นิดนึง จะบอกว่า แค่เอา link ของ The Nation เรื่องเว็บโป๊นี้มา post สั้น ๆ เล่นทำเอาสถิติของ iTeau's Dirt ปั่นป่วนไปหมด เพราะมันพุ่งกระฉูดด้วยคำค้น บุดด้าพอน (ภาษาอังกฤษ) เต็มไปหมด (-_-")]

ในอเมริกา ความนิยมของ เว็บ social network ทำให้หลายฝ่ายก็เป็นห่วง ล่าสุด Pew ออกรายงานการวิจัยเชิงสำรวจฉบับใหม่ เรื่อง Social Networking Websites and Teens โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างเฉพาะในอเมริกา ผลการวิจัยที่สำคัญ ได้แก่

• 55% ของวัยรุ่นอเมริกันที่ใช้อินเตอร์เน็ต สร้าง profile ออนไลน์ และ 55% ใช้บริการของ social networking sites อย่าง MySpace or Facebook และแน่นอนเด็ก ๆ นิยมใช้ MySpace มากกว่า
• 66% ของวัยรุ่นสร้าง profile ที่ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ (จำกัดการเข้าถึง profile)
• 48% เข้าเว็บ social networking ทุกวัน; 26% เข้าวันละครั้ง, 22% เข้าวันละหลายครั้ง (เยอะเหมือนกันนะเนี่ย)
• 91% บอกว่า ใช้เว็บ social networking เพื่อติดต่อกับเพื่อนที่เจอกันเป็นประจำ ในขณะที่ 82% ใช้ติดต่อเพื่อนที่ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน
• 72% ใช้วางแผน ทำงานกับเพื่อน; 49% ใช้หาเพื่อนใหม่
• มีเพียง 17% ที่บอกว่าใช้จีบกัน

danah วิจารณ์ว่า อัตราคนใช้ดูน้อยเกินไป ซึ่งเข้าใจว่า เป็นไปได้ว่า การสัมภาษณ์ (ทางโทรศัพท์) กับเด็กนั้น จะเป็นการโทรศัพท์เข้าไปที่บ้าน แล้วคุยกับผู้ใหญ่ก่อน แล้วผู้ใหญ่ก็มักอยู่ตรงนั้น ซึ่งเป็นผลที่ทำให้เด็กไม่กล้าบอก

ฟังดูก็มีความเป็นไปได้สูง ซึ่งเป็นคำถามที่อาจจะต้องถามเพิ่ม ซึ่งอาจจะเป็นได้ใน 2 ลักษณะ คือ ผู้ปกครองนั่งอยู่ด้วย ตอนตอบคำถาม หรือผู้ปกครองทราบว่า เด็กมี profile หรือไม่ (น่าจะแน่นอนว่า ส่วนใหญ่ไม่รู้ แต่เท่าไหร่หล่ะที่ไม่รู้)

ส่วน Fred บอกว่า อัตราเด็กวัยรุ่นที่มี private profile สูงนั้น ตรงกับผลการวิจัยของ University of Wisconsin-Eau Claire ที่บอกว่า เด็กวัยรุ่่นอเมริกันส่วนใหญ่ ไม่เปิดเผยข้อมูล หรือรูปภาพที่ล่อแหลม

แล้วบ้านเราหล่ะ… คิดว่าจะออกมาเป็นแบบไหน (ไม่นับรวมเรื่อง camfrog นะ เพราะอันนั้นคง bias ข้อมูลของคนอื่นแบบสุด ๆ)

The Union of Citizen and Old Media

This is just a further thought from Dan Gilmour’s question about the rewarding ecosystem which is the reflection on User-generated content good for old media-report.

If we believe Davies’ two categories of user-generate content are true, people who want to contribute to the discussions are more meaningful for a sustainable system than the “five minutes of fame” folks. If so, the “rewards” from old media should not have much effects on sustainability since the discussions and the sense of community themself are the rewards, unless we believe that the old media have power enough to drive the citizen journalists.

Then, the next question is whether old media will have power on citizen journalists or not. If so, how? “What if” mainstream media will no longer exist, can the citizen journalist be survive by themselves?

Also if rewards make sense to the sustainability, what kind of rewards do users really want? If fame is the major answer, Davies’s assumption would be wrong then because it tells us that there is only one group of user-generated content which is one that come from those who want fame. The variety of the users is just based on what kind of fame and how last long they want.

—

เอามาจากข่าว Reuters

Howard Davies จาก Deloitte บริษัทที่ปรึกษาชั้นนำ บอกว่า สื่อมวลชนรุ่นเก่า ฉลาดพอที่จะยืนดูการเปลี่ยนแปลง อยู่ห่าง ๆ และพร้อมที่จะนำแนวคิด user-generate content เอามาใช้เป็นโอกาส มากกว่าที่จะเป็นวิกฤต และยังบอกด้วยว่า user-generate content แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มเป็นกลุ่มสำหรับคนที่มองหา “five minutes of fame” กับอีกกลุ่ม คือ กลุ่มคนต้องการที่จะมีส่วนร่วมกับชุมชนจริง ๆ จัง ๆ

นอกจากนี้ยังมองว่า ข้อจำกัดของ content เหล่านี้ คือ เกิดจากชุมชนที่ไม่ใช่มืออาชีพ (professional) และสมาชิกในชุมชนก็ไม่มีความต้องการที่จะนำชุมชนไปสู่พาณิชย์กิจ (commercialization)

Dan Gilmour ตั้งคำถามต่อว่า สื่อมวลชน จะเลือกอย่างไหน ระหว่างฉวยโอกาสใช้ข้อมูลฟรี กับการสร้างสภาพแวดล้อมที่ยั่งยืน ด้วยการให้ผลตอบแทนกับคนที่มีส่วนร่วมในการสร้างเนื้อหา

จริง ๆ ถ้ามองสองด้านรวมกัน ก็พอจะเห็นว่า ตัวเลือกสองแบบที่ Dan เสนอมา มันก็เหมาะคนแต่ละกลุ่มของ Davies เหมือนกัน คือ คนที่ต้องการจะมีส่วนร่วมจริง ๆ ก็ไม่น่าจะสนใจเรื่องผลตอบแทนที่เป็นตัวเป็นตน มากกว่าการให้ชุมชนมีความเคลื่อนไหว เพราะฉะนั้นถ้าสื่อมวลชนจะฉวยโอกาสนี้เอาไป ก็คงจะไม่ใช่เรื่องที่น่าเดือดเนื้อร้อนใจ แต่ถ้าต้องสร้างกลไกด้วยการให้ผลตอบแทน เพื่อสร้างมั่นคง อันนี้ก็ไม่แน่ว่าจะใช่เสมอไป เพราะคนที่ต้องการผลตอบแทน มันน่าจะเป็นกลุ่มคนพวก five minute of fame เสียมากกว่า

เพราะฉะนั้น ถ้าดูจากความยั่งยืนจริง ๆ ไม่ว่าจะอย่างแรกหรืออย่างหลัง ก็คงจะไม่แตกต่าง ถ้าสื่อรากหญ้า มีความมั่นคงอยู่แล้ว โดยไม่จำเป็นต้องสร้างผลตอบแทน ซึ่งนำมาซึ่งคำถามที่น่าจะถามต่อในมุมกลับกันก็คือ ถ้าเป็นเช่นนั้น สื่อมวลชนรุ่นเก่ามีอิทธิพลต่อ สื่อรากหญ้าอย่างไร

Wall Street Journal กับชุมชนออนไลน์

Wall Street Journal ดูเหมือนจะเป็นค่ายสื่อใหญ่ (มียอดจำหน่ายสูงสุดในอเมริกา รองจาก USA Today) ที่ีหลายคนกำลังจับตามอง เนื่องจากมีการเปลี่ยนในหลาย ๆ ด้าน โดยเฉพาะการปรับตัวให้เข้ากับยุค 2.0 ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง blog, social networking, แล้วก็พวก online multimedia content

Bill Grueskin บรรณาธิการบริหารของ WSJ.com ได้ออกมาให้สัมภาษณ์ใน MediaShift เกี่ยวกับการแนวคิดในการปรับตัว ซึ่งมีหลายเรื่องที่น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงการทำงานของนักข่าว โดยใช้แนวคิด Build Method

We call it the Build Method, where you start off with a breaking news headline, if it’s significant enough you do an email alert or desktop alert. Then you build the story minute by minute or hour by hour on the website. This isn’t much different than what the wire services have been doing for generations. We’re trying to funnel that work so everyone’s contributing what’s appropriate to the story and not doing the same things. So you can come to the site any time during the business day and get truly the latest version of that story, and you can’t say that about most other places where they just do one story and they’re done.

ความท้าทายของ WSJ นอกเหนือจากจะเน้นเนื้อหาเฉพาะด้านเศรษฐกิจ การเงิน การคลัง ที่ทำให้คนอ่านและสังคมการบริโภคข่าวมีลักษณะเฉพาะแล้ว อย่างหนึ่งที่ WSJ เคยเป็น advocate มาก็ก่อน ก็คือ เรื่อง เสียตังค์เพื่ออ่าน ซึ่ง Grueskin ก็มีมุมมองที่น่าสนใจ โดยเปรียบเทียบแนวคิดระหว่าง WSJ กับ New York Times แล้วก็ Washington Post ที่เริ่มต้นจากการให้ฟรีทุกอย่าง

ส่วนเรื่อง blog นี่ ก็มีหลายเรื่องที่น่าสนใจ Grueskin บอกว่า

“Posts are all read before they get posted. We don’t go back and forth arguing for hours about the nut [para]graph of a four-paragraph blog post.”

และด้วยความเป็นสื่อทางด้านธุรกิจ ทำให้มีประเด็นที่น่านำไปคิด

One of the biggest issues we face with citizen journalism is disclosure. That is, in financial and business news, it’s vital that readers know what interest, if any, a journalist has in a company. That’s why our ethics code  [PDF file] is so tough on issues such as stock ownership, selling stocks short, etc. WSJ journalists sign that code every year, and it is critically important in establishing our bona fides on stories in which people can make, or lose, a fortune. I don’t know how we could replicate that with citizen journalists.

(สำหรับคนที่สนใจเรื่อง จรรยาบรรณและจริยธรรมของสื่อ แนะนำให้ตามไปอ่าน ethics code ของ dow jones)

Grueskin ปิดท้ายด้วยการเปรียบเทียบระหว่าง WSJ กับ Blog ที่ได้รับความนิยมต่าง ๆ ไว้น่าสนใจว่า ปัจจัยที่ทำให้ WSJ ประสบความสำเร็จมาเป็นปี ๆ ก็คือ ความสามารถในการทำให้ผู้อ่านมองเห็นภาพมุมกว้างของธุรกิจ และเศรษฐกิจ การเงิน การคลังได้ ในขณะที่ Blog หรือสิ่งพิมพ์อื่น ๆ ที่เจาะลึกเป็นเรื่อง ๆ ไปไม่สามารถทำได้ ซึ่งพอพูดแบบนี้ก็ทำให้ นึกได้ว่าก็จริงเหมือนกัน

ขอยกตัวอย่างล่าสุด สด ๆ ร้อน ๆ ที่ระเบิดเมื่อตอนปีใหม่ ตามอ่านข่าวจากหนังสือพิมพ์ ทำให้งงเหมือนกัน มันเหมือนพาดหัวตีกันไป ตีกันมาอ่ะ ไม่รู้ว่าอันไหนล่าสุด อันไหนมีข้อมูลซ้ำ ไม่ซ้ำบ้าง แต่พอไปอ่าน live blogging ของ Bangkok Pundit รู้สึกเข้าใจสถานการณ์ได้ดีกว่า เพราะมีการลำดับเรื่องราว แล้วก็เห็นภาพในเชิงรายละเอียดได้ดีกว่า ทั้งนี้อาจมีส่วนมาจากเทคนิคในการนำเสนอด้วยเช่นกัน ซึ่ง blog ดูจะมีความยืดหยุ่นมากกว่า

แต่กระนั้นก็เถอะ จะบอกว่า blog ให้ภาพมุมกว้างไม่ได้ ก็เห็นจะไม่จริงสักเท่าไหร่นัก เพราะมีหลาย blog ที่ไม่ได้ให้ข้อมูลในเชิงลึกเลย แต่ในทางตรงกันข้ามก็ทำการสรุปเรื่องราวจากสื่อต่าง ๆ มา ซึ่งทำให้เห็นภาพมุมกว้างได้มากกว่าเสียอีก โดยเฉพาะ blog ก็ไม่ได้จำกัดให้มีคนเขียนแค่คนเดียว

placeblogs: hyperlocal sites

มีเว็บใหม่มาแนะนำ Placeblogger เป็นเว็บที่ aggregate บล๊อกที่เกี่ยวกับสถานที่ต่าง ๆ มารวมไว้ด้วยกัน ซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นข่าวเท่านั้น อาจจะเป็น blog ที่เกี่ยวกับประสบการณ์ เรื่องเล่าชีวิต การกิน แนะนำร้านรวงต่าง ๆ น่าสนใจทีเดียว

Placeblogs, however, are about something broader than news alone. They’re about the lived experience of a place. That experience may be news, or it may simply be about that part of our lives that isn’t news but creates the texture of our daily lives: our commute, where we eat, conversations with our neighbors, the irritations and delights of living in a particular place among particular people. However, when news happens in a community, placeblogs often cover those events in unique and nontraditional ways, and provide a community watercooler to discuss those events.

project นี้เป็น project ที่ร่วมกันระหว่าง Center for Citizen Media, Pressthink แล้วก็ H2otown

New Year: Bombs, Myself, and the Internet

The rest of the world was counting down to the first moment of the New Year, except Thailand. I was in bed when the first three or four bombs took place. I woke up in the late morning and prepared to call my relatives and friends in Thailand to say Happy New Year to them. (Note: It’s 12 hours time difference.) I was surprised that many of my friends, who were usually having a party at that time of the year, were already in bed. Because I woke them up in the middle of the night, I learned about the bombardment in Bangkok since then.

Besides my family, friends, and mainstream media in Thailand, citizenjournalists are shining again. By searching on Technorati and Google blog search, most of the posts are copying/responding to the mainstream media. However, a couple of blogs have live reports on the event.

• Bangkok Pandit has a very detailed live blogging. The timestamp on this particular post, as it was supposed to be the stamp for celebratory countdown, uses to contextualize the dull and sad moment of Thailand’s New Year’s Eve.
• gnarlykitty also did live blog. I like the way she called the officials as “National Police dudes”.
• The Lost boy has a live report from the field with sensational images.
• A bunch of folks created and update a topic “2006 Bangkok bombings” in Wikipedia. The article cites/collects a number of mainstream news pieces.
• uthaisak’s channel on youtube has a number of video capturing from Thai television about the bombs.

At the time of writing, there are two live videos regarding the bombings on Youtube. The first one is from Saphan Kwai (Buffalo bridge), also featured on 2Bangkok.com.

Another one is a shot from World Trade Center which happened later.

At this moment, many virtual communities are discussing about who actually did it and who to blame also. However, one of the interesting topics is the interpretation of the “IRK” like signs that polices found around a couple of places where the bombs took place.

(Photo captured by honeymon apparently from TV, Pantip.com)

CNS assumes that the bombers made them for misleading the investigation. A number of people in Rajdumnern room on Pantip.com discussed that the “IRK” (read like “irie”) is the graffiti tag of B-Boy (somewhat break-dancers) group. (See also posts in Rajdumnern [1] [2] [3] [4] (member only), 3kingdoms online: all are in Thai and may not be permanent posts)

Another topic [in Thai] suspects one of the posts in Rachada room, vehicle and sound-specific room, asking where is the center of Bangkok posted by anonymous named DiY on December 21.

icyz asked people to interpret whether the location of the bombs has any meanings (in Thai). A couple of people thought it is like the map of the south of Thailand.

(Photo by icyz, Pantip.com)

Well… Well… Well…

Diagnosing with Dr.Google and Health 2.0

Hangwi Tang and Jennifer Hwee Kwoon Ng, a physician and rheumatologist from Brisbane, Australia, wonder how often Google searches lead doctors to correct diagnosis after a father of their patient got correct diagnosis and treatments by searching the most popular search engine.

They did an experiment study by picking search terms from dianosis cases published in the New England Journal of Medicine (NEJM). After searching on Google by using the combination of the terms selected in each case, they used three most prominent dianoses and compared with the correct diagnoses as in NEJM.

The result found 58% of the diagnoses found on Google are correct (95% confidence). Personally, I think it is quite low rate, especially with the terms selected by physicians (as the terms would be more specific and relevant). This would yield less accuracy rate for patients’s searches inevitably. However, the paper rather points out the optimistic side as physicians could use Google for formulating a differential diagnosis in difficult cases.

One of the concerns of this study is the “search terms” which regularly reflects searchers’ experiences. Thus, the authors point out that:

“Patients doing a Google search may find the search less efficient and be less likely to reach the correct diagnosis. We believe that Google searches by a “human expert” (a doctor) have a better yield, as Google is exceedingly good at finding documents with co-occurrence of the signs/symptoms used as search terms and human experts are efficient in selecting relevant documents.”

However, the paper does not indicate if the study was done when Google health is available or not. If so, would the Google health architecture improve the efficiency?

The article is published in British Journal of Medicine (Vol. 333., No. 7579).

Moreover, the quotation of one of the author, Dr.Tang, in the interview in Courant is interesting.

“In cases of mystery illness, doctors usually discuss it with other doctors,” Tang says. “We may use PubMed or Medline, or go to the library. We are advocating using the Web as another resource.”

This points out to the importance of community of practice as web 2.0 could well facilitate the diagnosis. Dean nicely introduces the web2.0 sphere in medical area, in particular highlighing blogophere and RSS feed. In the recent AMIA conference in Washington DC, there was a session dedicated to web 2.0 opportunity in health/medical education (rather than for diagnosis or communication between physicians and patients as I expected).

The role of web 2.0 is particularly enhancing the communication of a community which could be used for different purposes. Dianogsis is only one of benefits that we could obtain from web 2.0. By looking at community’s point of view, one can find three benefits that Web 2.0 could provide to a community.

Communication among health professionals

Among health professionals, up-to-date information can be shared easily by blog, podcast, feed, Flickr, and wiki-kind applications. Also in responding to the case by the Google study, social software, such as LinkedIn, is probably another alternative source to find an “expert” as a reference for diagnosing difficult or mysterious cases.

Communication among patients/health care consumers

This type of community is obviously existing everywhere. The Web 2.0 applications primarily facilitate social networking and seeking preliminary information prior to seeing a doctor. For example, by browsing different kinds of topics in Lumpini room in Pantip.com, a Thai health specific topic webboard, the members of community can share their experiences about symptoms, health care products, treatment and even health care providers. In many cases, people post messages to ask where they could get the best health care service for particular symtoms/diseases which I think it is valuable.

However, the pertinent issue which becomes classic in online world is the creditability. Therefore, from public health perspective, having physicians as members/moderators would be add reliability to the community which leads to the last benefits.

Creation and maintenance of relationship between health professionals and patients/consumers

As we believe that the good relationship between doctors and patients could lead to more accurate diagnosis, there are a number of medical/health informatics folks trying to make a system to facilitate that idea into practice, e.g. Telemedicine or Personal Health Records (PHRs). Web 2.0 applications, especially social networking software, apperently could also help on this matter. People may think that social software like MySpace or Facebook can only work for leisure purposes. However, I think leisure can be merge with “seriousness” that means there is a chance where health is the matter for the Web 2.0 business as well. Even with virtual community, for instance, a number of health professionals (also health librarians) have been participating in Second Life. However, the creditability or trust in the community would highly depend on the sources (e.g. whether or not they have authority or are actual doctors).

By thinking about this last group, I wonder about the current use of social software by health care professionals. Such questions may include:

• how many health professionals participate in those networks? (In another word, how many doctors have profiles on social networking websites?)
• Who are their “friends”? (school friends, work colleagues, patients(?))
• What role are they representing? (Do they reveal their actual identity? Do they tell that they are a doctor? or in health care professions?)
• What activities they do on those websites?

Let me know anyone work on this topic.

[via Library Stuff and Courant; Additional reading: How Google is changing medicine]

ปัญหาท้าทายของนักข่าวในยุค 2.0

ไปอ่านข่าว สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ จัดตั้งเรื่องร้องทุกข์​ ก็เลยเข้าไปดูในเว็บของสภาฯ ก็ไปลองอ่านหนังสือครบรอบ 9 ปี (ในหน้าเว็บของสภาฯ ข้างล่างมี link สมุดปกขาว ฟังแล้วก็ทะแม่งเหมือนกันแฮะ มันห่างกับ “หนังสือปกขาว” ไปนิดเดียวเองนะเนี่ย) เรื่อง ปัญหาท้าทายสื่อมวลชนไทย (PDF) มีงานเขียนที่น่าสนใจหลายเรื่อง แต่ส่วนใหญ่จะออกไปทางประเด็นเกี่ยวกับสื่อมวลชนในทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง ความสัมพันธ์กับพระมหากษัตริย์ ระบอบการเมืองไทย ตลอดจนเรื่องสิทธิเสรีภาพ บทบาทของสื่อมวลชนท้องถิ่น จริยธรรม และอุดมการณ์

มีอยู่งานเขียนนึงที่แตะนิดหน่อย เกี่ยวกับความท้าทายของสื่อมวลชน จากนักข่าวรากหญ้า (Citizen Journalist) หรือนักข่าวภาคประชาชน (Citizen Journalist) คือ บทความเรื่อง โฉมหน้าใหม่ของธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์: อนาคตของหนังสือพิมพ์ (หน้า 45)

จริง ๆ ความท้าทายของนักหนังสือพิมพ์ มันเริ่มมาตั้งแต่การเกิดขึ้นมาของเว็บแล้ว ที่หลายคนพอจะมองออกว่า สมัยก่อนคนที่จะบริโภคข่าวสาร ได้ต้องเสียตังค์ซื้อหนังสือพิมพ์ (ไม่นับพวกที่ไปอ่านหน้าตาเฉยตามแผงหนังสือ) และนั่นคือรายได้ที่สำคัญส่่วนหนึ่งของผู้ผลิตหนังสือพิมพ์ (อีกส่วนหนึ่งคือ ค่าโฆษณา) แต่พอมีเว็บเกิดขึ้น การที่จะปิดตัวเองให้อยู่แต่ในโลกใบเก่า คงอยู่ไม่ได้ การแข่งกันนำเสนอข่าวบนเว็บ ก็กลายเป็นว่า นักหนังสือพิมพ์ก็กลัวจะขายที่เป็นตัวเล่มไม่ได้ (ซึ่งอันนี้มีทั้งที่เป็นจริง และไม่จริง) นอกจากจะเป็นความท้าทายของการอยู่รอดของหนังสือพิมพ์แล้ว มันยังเป็นการเปิดโอกาสของการแข่งขันมากขึ้น

คำว่า หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น พอเอามาขึ้นบนเว็บ ก็กลายเป็นหนังสือพิมพ์ระดับชาติ ระดับนานาชาติ ได้ คุณภาพของข่าวก็แข่งกันที่ความรวดเร็วมากขึ้น (ถึงแม้ว่าหนังสือพิมพ์หลายหัวในบ้านเรา ยัง update ข่าวตามกรอบเช้า บ่ายอยู่เหมือนเดิม ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่)

แต่พอมาถึงในยุค web 2.0 แล้วนี่ พลังประชาชนกลายเป็นความท้าทายที่สำคัญของนักข่าวไป ไปเรียบร้อย

สิ่งหนึ่งที่นักหนังสือพิมพ์​ (โดยเฉพาะบ้านเรา) อ้างเป็นประจำ คือ อ้างความเป็นพวกเดียวกับประชาชน ตัวอย่างที่เห็นประจำ ก็บอกว่า เป็นกระบอกเสียงให้กับประชาชน เป็นประตูสู่ข้อมูลข่าวสาร

แต่ประชาชนทั่วไปก็ทราบดีว่าว่า สื่อมวลชน เป็นกระบอกเสียงที่ต้องผ่านการกลั่นกรองหลายทอด เป็นประตูสู่ข้อมูลข่าวสารที่มี CTX ตรวจจับหลายขั้นเหลือเกิน ไหนยังมีประเด็นเรื่องความน่าเชื่อถือ ทั้งทางด้านวิชาชีพ (เช่น ลองดูจาก บทรวมข้อผิดพลาดของสื่อต่างประเทศในปี 2006 ดู ขำ ๆ แต่ได้ใจความ) หรืออันเนื่องมาจากเรื่องจริยธรรม (เหมือนอย่างที่สนธิ ลิ้มทองกุล ออกมายอมรับตรง ๆ ว่า “ความเป็นกลางของสื่อมวลชนไม่มีอยู่จริง“) จริยธรรมหรือจรรยาบรรณ ที่เขียนขึ้นมันดูก็เป็นเหมือนแค่ utopia เท่านั้น ดูตัวอย่างง่าย ๆ ข่าวสารเดี๋ยวนี้ ถ้ามันเป็นข่าวเพียว ๆ มันก็ขายไม่ได้ มันต้องมีสีสัน สมัยก่อนเป็นกับข่าวพวกอาชญากรรมอย่างเดียว แต่เดี๋ยวนี้ ข่าวประเภทไหน ๆ มันก็ถูกระบายแต่งแต้มไปด้วยข้อคิดเห็นเสียส่วนมาก ที่หลายคนไม่สามารถแยกคุณค่าของ “ข่าว” กับ “ความคิดเห็น” ที่ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ ออกจากกันได้

ยิ่งตอกย้ำไปด้วยอิทธิพลของสื่อ ตามทฤษฎีของนักสื่อสารมวลชน ที่ว่า พูดมาก พูดนาน จากไม่เชื่อ ก็อาจทำให้ลังเล หรือเปลี่ยนใจตาม “เขาว่า” ได้เหมือนกัน

แรงผลักดันพวกนี้ ทำให้บทบาทของนักข่าวภาคประชาชนมันแรงมากขึ้น ถามว่าจริง ๆ แล้วมันเรื่องใหม่ไหม มันก็ไม่ใช่เรื่องใหม่

ปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ Manager Online ได้รับความนิยม (รวมทั้งก่อนหน้าที่จะมีเรื่องการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างโจ่งแจ้ง) ที่นอกเหนือไปจากเนื้อหาที่เข้มข้นแล้ว ก็คือ ชุมชนคนอ่านนั่นเอง ชุมชนคนอ่านที่ active มันก็กลายเป็น ไทยมุง ได้เหมือนกัน จำได้ว่า เวลาซ้อเจ็ดมาแฉอะไรทีไร คนก็จะมา “เม้าท์” กันต่อในความคิดเห็นข้างล่าง (แม้ว่าส่วนใหญ่ comment แรก ๆ จะเป็นการนับคนเข้าก็เหอะ)

หรืออย่างในคุยคุ้ยข่าว ผู้ชมก็สามารถส่งข้อความไปร่วม “คุ้ยข่าว” ได้ เป็นต้น

หลายคนบอกว่า จริง ๆ แล้ว แค่มีโทรศัพท์มือถือแบบมี SMS หรือมีกล้องได้เนี่ย ก็เป็นนักข่าวภาคประชาชนได้แล้ว แต่จริง ๆ องค์ประกอบที่ขาดหายไปก็คือ ความเป็นมวลชน นั่นเอง ซึ่งถ้าต้องผ่านสื่อมวลชนช่องทางทั่วไป สิ่งที่เรานำเสนอ อาจได้เป็นข่าว หรือไม่เป็นก็ได้ ตามใจคนที่เห็นว่าเป็นข่าว อย่างเช่น วิดีโอของเด็กนักศึกษาถูกจับในห้องสมุดของ UCLA จะไม่เป็นข่าวได้เลย ถ้าไม่เอาขึ้น Youtube

อินเตอร์เน็ตก็เลยเป็นช่องทางที่ทำให้เกิดเสรีภาพมากขึ้น ประชาชนไม่ใช่อยู่ในฐานะผู้บริโภคอีกต่อไป แต่ยังเป็นผู้สื่อข่าว ผู้ผลิตข่าวอีกด้วย ยกตัวอย่างง่าย ๆ ยังไม่ต้องเอาถึง web 2.0 application เอาแค่ Forward Mail หล่ะ คนใช้และคนไม่ใช้อินเตอร์เน็ท ต่างก็เรียนรู้การได้มาซึ่งข่าวสาร (ทั้งที่ลับและไม่ลับ) โดยไม่ต้องผ่าน กอง บก. แต่ Forward mail ก็มีปัญหาเรื่อง spam ที่น่ารำคาญ และการวัดความนิยมที่ไม่ชัดเจน เท่ากับ web 2.0 application ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นทั้ง Digg, wikipedia, newsvine, newsmap หรือ OhMyNews ที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในเกาหลี ที่ตอนนี้เริ่มขยาย model ออกไปประเทศอื่น ๆ แล้ว เหล่านี้เป็นต้น (ผมมีเพื่อนคนนึงเป็น visiting scholar เป็นนักหนังสือพิมพ์จากเกาหลี ก็บอกว่า นักหนังสือพิมพ์ในเกาหลีก็ไม่ค่อยชอบและกลัว ๆ อิทธิพลของ OhMyNews อยู่ไม่น้อย)

แต่ในบรรดา application จะโดดเด่นและทรงพลังที่สุดก็น่าจะเป็น blog นี่แหละ เพราะเขียนเอง edit เอง เสรีภาพเต็มเปี่ยม เป็นเจ้าของเรื่องของตัวเอง เล่าเอง ตัดต่อเอง ทำเองหมด ความนิยมก็วัดจากพวก aggregator ต่าง ๆ ข่าวที่ได้จาก source พวกนี้ นอกจากจะสด ใหม่แล้ว ยังมีความ authentic มากกว่าด้วย ซึ่งแน่นอนว่า ถ้าพลังตรงนี้มันมีมากขึ้น ๆ นักสื่อสารมวลชน ก็เริ่มจะห่วงว่า จะทำให้คนหันไปอ่าน blog มากกว่าไปอ่านหนังสือพิมพ์หมด แล้วในที่สุดก็จะอยู่ไม่ได้ (หรือดูว่าแนวคิด Youtube TV ก็ได้รับการตอบรับ อย่างดีทีเดียว จนคนในวงการทีวีก็อดไม่ได้ที่จะจับตามอง)

ก็เลยมีการพยายามหาทางที่จะทำให้หนังสือพิมพ์ทั้งหลาย ต่างปรับตัวเข้ากับยุคสมัยเหล่านี้ หนังสือพิมพ์หลายฉบับ แทนที่จะจ้างนักข่าวเพิ่ม ก็เริ่มจ้าง blogger แทน หรือนักสื่อสารมวลชนอย่าง Jay Rosen แห่ง Pressthink ก็พัฒนา project NewAssignment.net ขึ้นมา เพื่อหาวิธีการที่จะดึงพลังภาคประชาชนเข้ามาใช้ในสื่อมวลชน

ที่เห็นเป็นรูปธรรมแน่ ๆ ก็คือ การร่วมมือกันระหว่าง web 2.0 application ต่าง ๆ กับสำนักข่าว เช่นล่าสุด Flickr (โดย Yahoo) กับ Reuters ร่วมมือกัน ให้คนใช้ Flickr สามารถส่งภาพข่าวไปยัง Reuter ได้ เป็นต้น (Tom Glocer, CEO ของ Reuters มีบทความเกี่ยวกับ ความเชื่อถือในยุคของหนังสือพิมพ์ภาคประชาชน – Trust in the Age of Citizen Journalism แนะนำครับ)

บ้านเรายังเป็นอย่างนั้นไม่ได้ ก็เพราะไม่เพียงแต่ Internet penetration แล้ว internet+media literacy ที่ยังน้อยแล้ว ยังมีเรื่องของ perception ของสื่อที่ทรงอิทธิพล ก็ยังคงมีอยู่มาก ในขณะเดียวกัน ประชากร “active” blogger ก็ไม่เยอะเท่าไหร่ lurker น่าจะมีเยอะกว่า อีกอย่าง การสร้างวัฒนธรรมใหม่ โดยเฉพาะวัฒนธรรมที่ไม่ชัดเจนในเรื่องของ identity ด้วยแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่าย ยกตัวอย่างเช่น เพิ่งไปเห็นใน กระทู้ในห้องราชดำเนินใน Pantip.com เกี่ยวกับเรื่อง TCDC กับ TK Park ที่มีแนวโน้มร่อแร่ ก็มีคนมาเขียนตอบไปเรื่อย จนมีคน ๆ นึงเขียนมาว่า

“ออกข่าวรึยัง ให้ออกข่าวแล้วค่อยมาพูดดีกว่าไหม
ยังงี้ใครจะพูดก็ได้ แล้วด่ารัฐบาลชุดนี้ไปก่อน
ถ้าไม่เป็นจริง ก็หายไปกับสายลม ไม่คิดจะรับผิดชอบกะทู้ที่ตั้งเลย”

ถึงแม้จะมีประเด็นอื่น ๆ แฝงมากับความคิดเห็นนี้มาด้วย แต่จากความคิดเห็นนี้ ก็มองว่า “ความเป็นข่าว” ดูเหมือนว่าจะยังต้องยึดติดกับสื่อมวลชนอยู่ดี ซึ่งผมว่าคนส่วนใหญ่ก็ยังคิดแบบนี้

ส่วนไอ้เรื่องจริยธรรมก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่น่าเป็นห่วงเลย ก็ในเมื่อคนไม่เชื่อในจรรยาบรรณหรือจริยธรรมในวิชาชีพสื่อมวลชนแล้ว นับประสาอะไรกับสื่อประชาชน มันก็คงไม่ต่างกัน (หรือเปล่า)

จริง ๆ มีอีกหลายประเด็นที่น่าสนใจเหมือนกัน แต่เหนื่อยแล้วอ่ะ

คุณลักษณะของคนในชุมชนออนไลน์

Attention Company ทำวิจัยเกี่ยวกับ คุณลักษณะของคนในชุมชนออนไลน์ โดยผลการวิจัย พบว่า คนที่เข้าไปมีส่วนร่วมในชุมชนออนไลน์ หรือที่เค้าใช้คำเปรียบเทียบว่า “Out There” นั้น มักมีคุณลักษณะดังต่อไปนี้

• Value fame as an “asset”
• Willing to share certain types of sensitive information on the web
• Believe it is appropriate to criticize their organizations on the web
• Believe that “organizations need to be more transparent to succeed”
• Believe “there’s no harm in openly discussing the work I do inside my organization with others”

นอกจากนี้ยังบอกอีกว่า กลุ่มคนเหล่านี้ จะเป็นพวก

• ผู้ตามที่เร็ว
• มีความยืดหยุ่น
• ชอบสื่อสารแบบเปิดเผย
• ปรารถนาความ “ดีเยี่ยม”
• มองหาความคิดแปลกใหม่
• มีคุณสมบัติของความเป็นผู้นำในอนาคต

ลองเข้าไปอ่านผลวิจัยแบบ presentation ได้ มีประเด็นอื่น ๆ ที่น่าสนใจ โดยเฉพาะมุมมองในเชิงองค์กร แต่ผมว่ามันอาจจะยังไม่ครอบคลุมถึงพวกชุมชนที่มีความสนใจแปลก ๆ และมีลักษณะเฉพาะตัว พวกนี้ก็เป็นอะไรที่น่าศึกษาเหมือนกัน

ว่าแต่ว่ามีข้อไหนกันมั่งอ่ะ?

[via Attention Blog, Read/WriteWeb, Smart Mobs]

Notes from SSS

หมดไปหนึ่งวันครึ่งแบบเต็มเหยียดกับ Social Software Symposium ได้ฟัง ได้เรียนรู้แล้วก็แลกเปลี่ยนประเด็นที่น่าสนใจเกี่ยวกับ social tagging กับ social networks ถ้าใครสนใจก็ลองเข้าไปดู Session Note ได้ครับ (เข้าใจว่า ตอนนี้ก็ยังมีการ update อยู่)

หรือใครสนใจแบบ live bloggin ก็ลองเข้าไปดูใน blog ของ David Wienberger [Folksonomy as symbol, K-Fed, Thomas Vander Wal, Social Tagging Panel] กับ Alice Marwick ได้เลยครับ

แต่ยังไงคงจะมี version ที่เป็น document เต็มรูปออกมา เพื่อเอาไปใช้อ้างอิงในอนาคต

ปล. เสียงการบรรยายของ David Wienberger จาก Henderson Lecture ก็สามารถโหลดมาฟังได้แล้วครับ

Characterizing a Thai Online Community: Pantip.com Cafe

I did a 9-page paper for JOMC490.004 Blogging, We the Media and Virtual Communities class. The paper is called Characterizing a Thai Online Community: Pantip.com Cafe. It is an introduction and a summary of some communal aspects of Pantip.com Cafe.

Feel free to comment…

[Edit (May 1, 2009): There seems to be a lot of errors in the paper.  So I pulled it off online.  Please contact me if you want to read it.  Apology for any inconvenience.]

ทุกสิ่งอย่างคือเบ็ดเตล็ด

วันนี้ก็ไปฟัง Henderson Lecture มา โดย Dr.David Weinberger นักวิชาการและนักเขียนชื่อดังจากงานเขียน เรื่อง The Cluetrain Manifesto มาพูดถึงเรื่อง idea ในหนังสือเล่มใหม่ ที่ชื่อ Everything Is Miscellaneous ที่กำลังจะวางแผงเร็ว ๆ นี้

หลัก ๆ เค้าก็พูดถึงปรากฏการณ์ Folksonomy ที่ทำให้ทุกอย่างมันมีความสัมพันธ์กันไปหมด โดยมีแนวคิดจากหลัก Relativism บนอินเตอร์เน็ต โดยอ้างถึงประวัติการจัดหมวดหมู่ เริ่มตั้งแต่การจัดหมวดหมู่ทางวิทยาศาสตร์ ไล่มาจนถึงการจัดหมวดหมู่ข้อมูลและองค์ความรู้ในห้องสมุด ที่ทุกสิ่งอย่างมันมีความเกี่ยวเนื่องกัน เพียงแต่ด้วยข้อจำกัดของกระดาษและวัตถุเชิงกายภาพ ทำให้การเชื่อมโยงไม่ได้ดีเท่ากับโลกออนไลน์

มีหลายประเด็นที่น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่การที่เอาทุกอย่างไป digitize แล้วก็สามารถ search แบบ full-text ได้ ซึ่งก็ทำให้ metadata กับ data ไม่แตกต่างกัน เพราะ metadata ที่เราเอามาค้นก็กลายไปเป็น data ในหนังสือ แล้ว data ที่เราได้ในหนังสือ เราก็เอามาใช้เป็น metadata ต่อ นอกจากนี้ยังมี แนวคิดเรื่อง authoritative, simplicity ที่เราเห็นได้จาก blog แล้วก็ wikipedia เช่น เวลามีข่าวอะไรออกมา ก็จะเห็นว่า blogger ก็ตีความกันแทบจะทุกคำ David ยกตัวอย่าง บทแถลงการณ์ของบุช เรื่อง Immigration ซึ่งภายหลังจากคำแถลงการณ์​ มีบล๊อกเขียนถึงแถลงการณ์ดังกล่าวเป็นหมื่น ซึ่งเฉลี่ยแล้วก็ 1 คำ ต่อ 1 โพส หรือจะเป็น function ต่าง ๆ ใน Wikipedia ที่ทำให้ความเป็นผู้เชี่ยวชาญ สำคัญน้อยกว่า การเรียนรู้ของสังคม

หรือจะเป็น เรื่องของการจัดเก็บรูปภาพ ที่ถ้าใน window คงมีน้อยคนที่จะเปลี่ยนชื่อรูปจากรหัสรูป ไปเป็นชื่อภาพทุก ๆ รูป หรืออย่างดีก็สร้าง folder เป็นหมวดหมู่่ แล้วก็เอารูปมาใส่ แต่ปัญหาก็คือ เรื่อง integrity ที่ รูป ๆ หนึ่งมันมีสามารถมีมากกว่า 1 หมวดหมู่อ่ะ ได้เจ้า tagging ก็กลายมาเป็นที่วิธีการที่ดีที่เชื่อมโยงสิ่งที่มีความสัมพันธ์ เข้ามาอยู่ด้วยกัน แล้วก็มีอีกหลายเรื่อง (บังเอิญต้องไปเป็นตากล้อง เลยไม่ได้จดอะไรมาเท่าไหร่เลย) เข้าใจว่า เดี๋ยว ibiblio คงจะเอาวิดีโอลงเว็บ ถ้าเค้าเอามาลงแล้ว เดี๋ยวจะเอามาบอกอีกทีละกัน

แต่ยังไงเสียถ้าหนังสือออกมา แล้วมีเวลา ก็คงจะหามาอ่าน

ส่วนพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ ผมจะไป Social Software Symposium ซึ่งโต้โผใหญ่ก็เป็น Fred Stutzman คนดังจากปรากฏการณ์ Facebook กับ ClaimID นั่นแหละครับ ซึ่งไอ้ความเป็นคนดังก็เลยเป็นแม่เหล็ก เรียกคนดังอื่น ๆ ในสายนี้มาได้พอสมควร นอกจาก Dr.David Wienberger แล้วก็ยังมี Amanda Lenhart แห่ง Pew Internet, Nicole Ellison จาก Michigan State ก็ถ้ามีอะไรดี ๆ จะมาเล่าใหัฟัง

เพื่อน = เพื่อนออนไลน์?

danah boyd นักวิชาการชื่อดังสาย social software จาก UC Berkeley เขียนบทความเรื่อง Friends, friendsters, and top 8: Writing community into being on social network sites ใน First Monday ฉบับล่าสุดได้น่าสนใจทีเดียว

กำลังเริ่มทยอย โผล่ออกมาให้เห็นเรื่อย ๆ กับงานเชิงวิชาการเกี่ยวกับ social networking software ที่ก่อนหน้านี้ จะหา paper มาอ้างอิงทีก็ยากแสนยาก ทั้งที่ดูมีคนให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก (ดูได้จาก post ของเธอ ที่เธอ call for paper สำหรับฉบับพิเศษของ J. of CMC แล้วปรากฏว่ามี paper ส่งมาอย่างท่วมท้นล้นหลาม ซึ่งแสดงให้เห็นว่า จริง ๆ แล้วงานแนวนี้ไม่ใช่เรื่องที่โดดเดี่ยวแน่นอน) และ danah boyd ก็เป็นคนต้น ๆ ที่ให้ความสนใจกับเว็บไซต์เหล่านี้อย่างจริงจัง

บทความเรื่องนี้ มีอะไรน่าสนใจหลายเรื่อง โดยเฉพาะในแง่มุมเชิงวิชาการ และไม่วิชาการ โดยหลัก ๆ ก็มุ่งไปที่ คำนิยามของคำว่า “เพื่อน” และ “การเป็นเพื่อน” โดยเจาะจงไปที่ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นใน Friendster กับ MySpace น่าสนใจทีเดียว

ชอบอันที่ลิสต์รายการ incentives ที่คนเราจะเป็น “เพื่อนออนไลน์” กันได้

1. Actual friends
2. Acquaintances, family members, colleagues
3. It would be socially inappropriate to say no because you know them
4. Having lots of Friends makes you look popular
5. It’s a way of indicating that you are a fan (of that person, band, product, etc.)
6. Your list of Friends reveals who you are
7. Their Profile is cool so being Friends makes you look cool
8. Collecting Friends lets you see more people (Friendster)
9. It’s the only way to see a private Profile (MySpace)
10. Being Friends lets you see someone’s bulletins and their Friends-only blog posts (MySpace)
11. You want them to see your bulletins, private Profile, private blog (MySpace)
12. You can use your Friends list to find someone later
13. It’s easier to say yes than no

มีหลายประเด็นที่น่าสนใจมาก สำหรับคนที่สนใจเรื่องแนวนี้ ขอแนะนำให้ลองอ่านกันครับ และผมก็คิดว่า ปรากฏการณ์แบบนี้น่าจะเกิดขึ้นกับคนที่ใช้ Hi5 ที่ผมเข้าใจว่า คนไทยรู้จักมากที่สุด หรืออย่าง Orkut ของค่าย Google ที่ได้รับความนิยมจากคนในแถบยุโรปกับแถบอินเดียเสียเป็นส่วนมาก

เล่าคร่าว ๆ เผื่อคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปของ 2 เว็บไซต์นี้ Friendster เป็นเว็บ social networking เว็บแรก ๆ ที่ได้รับความนิยมอย่างมากในอเมริกา เนื่องจากวิธีการโปรโมท ก็คือ การไปดึงกลุ่มคนสามกลุ่มให้มาใช้เว็บ ได้แก่ กลุ่มชาวสีม่วง (ในนิวยอร์ก เป็นหลัก) กลุ่มพวกที่ไปงาน Burning Man และกลุ่มบล๊อกเกอร์ (ในอังกฤษเป็นส่วนใหญ่) และแน่นอน กลุ่มเหล่านี้ ถือเป็น กลุ่มที่กระจายตัวได้อย่างรวดเร็ว เลยทำนี้ก็เลยได้รับการนิยมแพร่หลายออกไปเรื่อย ๆ

แต่แล้วจุดเปลี่ยนของ Friendster ก็มาถึง เมื่อ social networking กลายเป็น faker networking เพราะ profile ส่วนใหญ่กลายเป็นแต่ profile ที่ทำซึ่งมาหลอก เพื่อเหตุผลหลัก คือ ทำให้ตัวเอง ดูดี ไม่ว่าจะเป็น มีเพื่อนที่เป็นคนดัง หรือมีเพื่อนเยอะ หรือมีเพื่อนแปลก เป็นต้น เหตุผลประการที่สอง ก็คือ การที่ Friendster พยายามที่จะเปลี่ยนภาพลักษณ์ของเว็บไซต์ระหว่างเพื่อน เป็นเว็บหาคู่ ด้วยการเปลี่ยนรูปแบบให้บริการให้เหมาะกับคนที่จะหาคู่ มากกว่าคนที่จะมาหาเพื่อน

ในขณะที่ MySpace ที่ล่าสุดถูกซื้อไปให้อยู่ในน้ำมือของ Rupert Murdoch เจ้าพ่อสื่อของอเมริกา (ที่มีคนไม่ชอบพอ ๆ กับประธานาธิบดี และมีคนทำนายว่า จะเป็นคนที่ทำให้ MySpace ลงความนิยมลง) ก็ถือกำเนิดมาได้ด้วยกลุ่มนักดนตรีแท้ ๆ ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายหลักของ MySpace ในช่วงแรก โดยเฉพาะประเภทวงใต้ดิน และวงนักเรียน นักศึกษา ทั้งหลาย ที่ต้องการจะแสดงฝีมือ ซึ่งแน่นอน ฟังก์ชั่นที่เป็นที่นิยมที่สุดก็คือ การที่สามารถที่จะเอาเพลง present เพลงที่ตัวเองทำลงบนเว็บนี้ได้ ซึ่งก็ได้ผลอย่างที่เห็น

คร่าว ๆ เท่านี้ละกันครับ ถ้าอยากทราบข้อมูลเพิ่มเติม ลองหาอ่านจากงานอื่น ๆ ของ danah boyd และคนอื่น ๆ เอาดูครับ

Spying 2.0

An article in NYT Magazine by Clive Thompson, entitled Open-Source Spying, intensively discusses about the business of Intelligence in the U.S. and the emerging roles of social software like blog and wiki.

There are a number of interesting points that might need to be highlighted.

• One of the main problems among intelligence agencies is the organization of information overload.

In the ’70s and ’80s, during the cold war, an intelligence analyst would show up for work at the C.I.A.’s headquarters in Langley, Va., or at the National Security Agency compound in Fort Meade, Md., and face a mess of paper.

…

The volume of material online is such that analysts now face a new problem: data overload. Even if they suspect good information might exist on Intelink, it is often impossible to find it. The system is poorly indexed, and its internal search tools perform like the pre-Google search engines of the ’90s.“

• The threats are formed dramatically by the social networking means which should be responded with the same manners.

[D]uring the cold war, threats formed slowly. The Soviet Union was a ponderous bureaucracy that moved at the glacial speed of the five-year plan.

…

Al Qaeda operatives organized their plots in a hivelike fashion, with collaborators from Afghanistan to London using e-mail, instant messaging and Yahoo groups; rarely did a single mastermind run the show.

• The amount of information shared [note: which may or may not imply to the success of spying] depends on the openness vs. security.

The computer systems were designed to be “air gapped.” The F.B.I. terminals were connected to one another — but not to the computers at any other agency, and vice versa. Messages written on the C.I.A.’s network (which they still quaintly called “cables”) were purely internal.

…

Mike Scheuer, an adviser to the C.I.A.’s bin Laden unit until 2004, told me he had been frustrated by the inability of the systems to interpenetrate. “About 80 percent of C.I.A.-F.B.I. difficulties came from the fact that we couldn’t communicate with one another.”

…

“The 16 intelligence organizations of the U.S. are without peer. They are the best in the world. The trick is, are they collectively the best?”

…

[E]ach agency’s databases, and the messages flowing through their internal pipelines, are not automatically put onto Intelink. Agency supervisors must actively decide what data they will publish on the network — and their levels of openness vary.

…

“[I]f you limit how many people see it, it will be more secure, and you will be able to get more of it. But that’s now appropriate for a small and shrinking percentage of information.”

• And money is not necessarily included in such formula.

[O]verly ambitious projects often result in expensive disasters, the way the F.B.I.’s $170 million attempt to overhaul its case-handling software died in 2005 after the software became so complex that the F.B.I. despaired of ever fixing the bugs and shelved it. In contrast, the blog software took only a day or two to get running.

• Role of blogs and wiki for intelligence with concerns about the possibility of error, and the nature of business to keep secrets.

Blogs and wikis, in contrast, work democratically. Pieces of intel would receive attention merely because other analysts found them interesting. This grass-roots process, Andrus argued, suited the modern intelligence challenge of sifting through thousands of disparate clues: if a fact or observation struck a chord with enough analysts, it would snowball into popularity, no matter what their supervisors thought.

…

[B]logs and wikis are unlikely to thrive in an environment where people are guarded about sharing information. Social software doesn’t work if people aren’t social.

…

The whole reason the center works, they said, is that experts have a top-down view that is essential to picking the important information out of the surrounding chatter. The grass roots, they’ve found, are good at collecting threats but not necessarily at analyzing them. If a lot of low-level analysts are pointing to the same inaccurate posting, that doesn’t make it any less wrong.

• Role of Google’s Page Rank and the benefits to spying business

This, Burton pointed out, is precisely the problem with Intelink. It has no links, no social information to help sort out which intel is significant and which isn’t. When an analyst’s report is posted online, it does not include links to other reports, even ones it cites. There’s no easy way for agents to link to a report or post a comment about it. Searching Intelink thus resembles searching the Internet before blogs and Google came along — a lot of disconnected information, hard to sort through. If spies were encouraged to blog on Intelink, Burton reasoned, their profuse linking could mend that situation.

Blogosphere in Asia

Microsoft released a report on Blogging Asia: A Windows Live Report. The study conducted online of more than 25,000 MSN portal visitors, launched August this year, in seven countries including Hong Kong, India, Korea, Malaysia, Singapore, Taiwan, and Thailand.

Here are the key findings that I found interesting:

• 74% find blogs by friends and family to be most interesting; seconded by work colleagues
• Young people and women dominate (except India where it is overwhelmingly a male domain and Korea where blogging is a part of everyday life for all)
• 50% believe blog content to be as trustworthy as traditional media. A quarter of respondents also believed
  blogs to be the quickest way to learn about news and current affairs.
• 41% spend more than three hours a week blogging
• More than 40% have less than 10 visitors per week
• 53% chose to start a blog to share a diary or photo album with loved ones; seconded by work colleagues.
• Politicians fared poorly across the region with only 14% interested in reading their blogs except in Malaysia where they were quite popular with 20% listing this type of blog as being of interest.
• India stood out with half of all respondents showing a strong interest in business blogs, ranking them as the most interesting.
• Their perception toward a good blog is (1) the one that is updated regularly and, (2) the one that is well written with eye catching pictures.
• For them, the most annoying aspect of blog is they don’t know when the blog is update, boring content, and badly written entries. [Note: Could it assume that many Asian bloggers don't know about web syndication? They might heard but don't know how it works? They may know but don't use it?]

[Via Smart Mobs and PR Newswire]

Asian Brides on the Net

Dr Romyen Kosaikanont, a Thai researcher at Women’s Studies Center at Chiang Mai University, did a study on “Women in Southeast Asia: Internet-order brides“. She did investigate crosscultural matmaking websites and analyzed people’s profiles on those websites. [I could not find the original paper. Thus, I do not know exactly the methodology and sample size.]

Here is what I found very interesting:

Women from Thailand and the Philippines are the most popular among Western men seeking an Asian wife.

…

“The first website told me to reduce my weight by about 10 kilograms and also suggested I retouch my photo.“

…

Most sites offering brides were often [claimed that they are] operated by Thai-women-and-Western-men couples who claimed to have found happiness in cross-cultural marriage and wanted to help others achieve the same.

…

In profiles, male clients would explain what they wanted from a bride while Thai women would discuss what they were like rather than what they wanted from a man

She also found that those matchmakers portray Thai men to be “very promiscuous – often having more than one wife. Not good husband material” and Western women to be “emancipated“.

Therefore, she nicely asserted that “[i]t was a match of lost femininity in the West against an economic and social upgrade for Asian women.“

[via The Nation]

Folksonomy: The Philosophical Issues

Elaine Peterson wrote a commentary on the philosophical issues of folksonomy (or social tagging) in D-Lib Magazine.  Based on relativism, she argues that the relativity of social tagging is individualistic.

The issue is that adding enough of those individual interpretations through tags can lead to inconsistencies within the classification scheme itself.

Some advocates of folksonomies have recognized that a democratic approach to Web cataloging also contributes to the abundance of irrelevant or inaccurate information, usually referred to as “Meta Noise”. Meta Noise can be inadvertent (spelling white horse as whit horse), inaccurate (tagging White Horse when the image is of a white cat), or irrelevant (using an esoteric tag known to very few). Overall, many will view folksonomic classification of the Web, as Weinberger does, as “messy and inelegant and inefficient, but it will be Good Enough” [10]

A folksonomy universe allows both true and false statements to coexist. Because tags are relativized, personal, idiosyncratic views can coexist and thrive in the form of tags, in spite of their inconsistencies. Readers of texts on the Internet become individual interpreters, despite the document author’s intent.

Related to this is the problem of hermeneutics when multiple interpretations abound. As Eco once observed, “while it is a principle of hermeneutics that there are no facts, only interpretations”, this does not prevent us from asking if there might not be “bad” interpretations. Because to say that there are no facts, only interpretations, certainly means that what appears to us as fact is the effect of interpretations but not that every possible interpretation produces something that, in light of subsequent interpretations, we are obliged to consider as fact [11]…  Even should all interpretations be of equal worth, if users can continuously add tags to articles, at some point it is likely that the whole system will become unusable. A folksonomic system threatens to undermine its own usefulness.

Folksonomy advocates seem not to recognize that critical, first decision about retention. The free labor available to create folksonomies is appealing only to those who have already agreed that the entire Internet needs some organization and cataloging.

Since I do not know much about philosophy, I would observe this phenomenon as the philosophical paradigm shift rather than the philosophical problems.  Folksonomy would not totally fit into relativism, however, it may need supplemental ground to support (which I honestly have no idea).

However, it should be noted that the author is library-oriented which tentatively support the one cataloger, one object approach.  Overall, I think it is an interesting discussion.  It may not answer those “then what?” or “why bother?” kind of questions, but at least it could remind us the dichotomous challenges of popularity and professional legitimacy.

จรรยาบรรณและมารยาทของการเขียนบล๊อก

ผมเองก็ไม่ใช่ผู้รู้เรื่องบล๊อกมากกว่าคนอื่นหรอกนะครับ แล้วก็ไม่อยากเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนด้วย เหอ ๆ ๆ เพียงแต่ไปเจอคำถามของ รศ.นพ. จิตเจริญ บนบล๊อกของท่าน เกี่ยวกับ จรรยาบรรณกับการบันทึกเพื่อการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ก็เลยคิดว่า อยากจะลองแลกเปลี่ยนมุมมองกับความรู้กับคนอื่น ๆ ดูนะครับ

คำถาม: จำเป็นต้องมีจรรยาบรรณ ในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ในการใช้ Blog หรือไม่

ถ้าคำว่า จรรยาบรรณ คือ ความหมายเดียวกับจรรยาบรรณที่ใช้ในวิชาชีพแพทย์ วิศวกร หรือนักสื่อสารมวลชน ที่จะต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด อันนี้ก็คงจะไม่ต้องถึงขนาดนั้น เพราะบรรดา blogger ส่วนใหญ่ ไม่ใช่นักเขียนอาชีพ ที่เขียนก็มีแต่ความสนใจใคร่รู้เท่านั้น ที่เป็นแรงบันดาลใจในการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น และความรู้

แต่ถ้าเป็นกฏ กติกา มารยาท ผมคิดว่ามันก็ควรจะมีกันบ้าง ถ้าเป็นการเขียนบันทึกส่วนตัวแบบสมัยก่อน ที่เขียนไว้อ่านคนเดียว จรรยาบรรณหรือกฏ กติกา มารยาทก็คงไม่จำเป็นต้องมี แต่การเขียนบล๊อกเป็นงานเขียนสาธารณะ ชุมชนคนเขียนส่วนใหญ่ก็ อาศัยความเชื่อถือ (trust) ในการสร้างชุมชนขึ้นมา สมาชิกในชุมชน หรือ บล๊อกเกอร์นั้นส่วนใหญ่ต้องการ “การแลกเปลี่ยนเรียนรู้” อย่างที่อาจารย์ว่านั่นแหละครับ แต่เพราะการเขียนบล๊อก เป็นการเขียนที่ไม่มีบรรณาธิการ ไม่ใช่ peer-review เพราะฉะนั้นมันไม่มีการเซ็นเซอร์ ไม่มีการตัดต่อ และก็ไม่มีการควบคุม ซึ่งถือเป็นจุดแข็งที่สุดของอิสรภาพในการแสดงออก ในขณะเดียวกันมันก็เป็นจุดอ่อนที่สุดของการควบคุม เพราะโลกแห่งความเป็นจริงกับโลกออนไลน์ มันเชื่อมตรงถึงกัน คนดีก็มีอยู่มาก คนไม่ดีก็มีอยู่ไม่น้อย คนดีที่รู้จักใช้เทคโนโลยีก็มีมาก คนดีที่ใช้เทคโนโลยีในทางที่ผิดก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลย เพราะฉะนั้นจะทำอย่างไรการเขียนบล๊อก เป็นการใช้เทคโนโลยีไปในทิศทางที่ถูกต้อง โดยไม่ให้สิทธิเสรีภาพที่ได้จากการเขียนบล๊อก ไปล่วงล้ำสิทธิเสรีภาพของคนอื่น และไม่เกิดปัญหาตามมา

อย่างไรก็ตาม การรักษามารยาท หรือปฏิบัติตามกฏ กติกา ถือเป็นเรื่องของชุมชนเป็นสำคัญ ผมมองว่าที่อาจารย์ถามมาก็จะเป็นมารยาทเฉพาะกลุ่ม ซึ่งอาจจะเป็นคนอ่านบล๊อกของอาจารย์ ชุมชนที่ทำงาน หรือชุมชนของคนใน gotoknow โดยรวม

คำถาม: ถ้าต้องมี/ควรมี จะมีอะไรบ้างครับ

Economics of Social Networking

Another aspects of social networking or Web 2.0 is economics. Don Tapscott and Anthony Williams wrote Wikinomics: How Mass Collaboration Changes Everything which will be published within the next month. There is also the first chapter available on the website which its writing style is similar to Dan Gilmor’s We the Media. However, Howard Rheingold on Smart Mobs said “the research behind the book is very solid, and their thinking about intellectual property, collaboration, innovation is deeper than their promotional copy indicates.“

Here is the excerpt from the website:

Today, encyclopedias, jetliners, operating systems, mutual funds, and many other items are being created by teams numbering in the thousands or even millions. While some leaders fear the heaving growth of these massive online communities, Wikinomics proves this fear is folly. Smart firms can harness collective capability and genius to spur innovation, growth, and success. A brilliant primer on one of the most profound changes of our time, Wikinomics challenges our most deeply-rooted assumptions about business and will prove indispensable to anyone who wants to understand the key forces driving competitiveness in the twenty-first century. This groundbreaking work is inspired by a nine million dollar research project led by bestselling author Don Tapscott and sponsored by some of the world’s largest companies. Wikinomics builds on this research elucidating a new age where thanks to the Web 2.0 masses of people can participate in the economy like never before—creating a TV news story, sequencing the human genome, remixing their favorite music, designing software, finding a cure for disease, editing a school text, inventing a new cosmetic, or even building a motorcycle.

There is a section called “Subtitles” listing the suggestions for the book’s subtitle which I found interesting.

In its first Chapter, Wikinomics: The Art and Science of Peer Production, they talks about the principles of wikinomics which based on four ideas: openness, peering, sharing, and acting globally.

Conventional wisdom says companies innovate, differentiate, and compete by doing certain things right: by having superior human capital; protecting their intellectually property fiercely; focusing on customers; thinking globally but acting locally; and by executing well (i.e., having good management and controls). But the new business world is rendering each of these principles insufficient, and in some cases, completely inappropriate.

Talking about the economics of social networking, there is a discussion on who should benefit from user-create content at USC Annenberg Center’s DIY Media Weblog seconded the idea on Smart mobs.

[via Library Stuff, Smart mobs, and Cooperatics]

Thai-Westerner Couples Have Less Social Capital

The study done by a researcher team at Faculty of Nursing, Khon Kaen University says that marrying foreigners make Northeastern Thai society change.

Thai-westerner marriage is also a blame for less family participation, community activities and interaction with neighbours due to cultural and language barriers.

[F]oreign son-in-laws had caused the community-oriented Northeasterners to become the more individualistic and give less attention to social interaction.

Interestingly, the marriage affects how people eat and concerns about traditional holidays. It also influences other family members’ views on choosing their partners.

For those foreigners who are interested in Thai girls, this might be interesting figures for you.

[M]ost Northeastern Thai women married to foreigners were over 30, with an average age of 35, and had education below secondary level. More than 70 per cent had previously wed and divorced Thai husbands and most had one child from the first marriage.

…

The average age of farang husbands was 50, and most came from Germany, Britain and Scandinavia. A fourth of those over 60 had brought their retirement funds to settle down with Thai wives who took care of them.

With a special note:

[M]ost of their wives didn’t know their husband’s work or educational background. The wives were mainly interested in whether their husbands had enough money to support the family.

Some women agreed to marry foreigners they had never met before the wedding day as they felt that if the man had money.

Note: “Farang” is a word usually used to call caucasians.

[via The Nation]

Gaming Network on Fibreculture

The latest issue of fibreculture, an Aussie journal on new media, published a number of interesting articles on “gaming network” providing different techniques to academically study social aspects of online games, including Second Life. This issue was edited by Chris Chesher, Alice Crawford and Julian Kücklich.

Here is some parts on Editorial section.

The result of this increased interconnectedness is a blurring of boundaries – between real and virtual, private and public, global and local. (para. 2)

[G]ame studies must try to answer the question of how games create links between people, institutions, and cultures. It is undeniable that games create networks between players from different cultures, but this does not mean that the cultural differences between them are suspended. (para. 3)

They [the articles in this issue] all trace networks – between fans and academics, between institutions and players, between technologies and their affordances – but they do so in different ways, thus demonstrating the strength and flexibility of the network metaphor.

Some of frameworks and theory shown in these articles include Actor-Network Theory, interaction between the global and the local (among East Asian countries), fan networks, game as a propaganda instrument, the concept of cute culture for representations of players and network metaphor.

I have never much looked closely to gaming study. But these stuffs look very interesting!

[via Master of Media]

Social Networking on Daily Show

Hilarious.. It’s originally uploaded on youtube on May 07, so some of you may have already watched it.

[via Masters of Media]

Social Networking in Dormitory

I have to admit that at first I did not intend to write this post this long. I actually just wanted to keep reference myself about Vanden Boogart’s thesis with my reflective idea. However, after finding evidences to support my thought, I found a couple of related papers about social networking in dormitory, which I think interesting and might supplement to his framework.

Matthew Vanden Boogart sent out a link to his master thesis at Kansas State University on Facebook and residence hall via air-l listserv. There are a lot of interesting points to discuss about this fine work, entitled “Uncovering the Social Impacts of Facebook on a College Campus“. He investigates social impacts of Facebook on dorm life by using web-based survey asking on-campus students from four universities: Kansas State University, Samford University, University of Florida, and University of Kansas.

About 95% of them are on Facebook. 32% have their own blogs. The demographics shows that women, students of color, students with lower GPAs, first year undergraduates, and those living in co-ed environment tends to engage on Facebook more frequently. About 30% said they “feel” addicted to Facebook. About 17% of sample spend more than 1 hour a day on Facebook. The study reconfirms the notion that students use Facebook for keeping connected to high school friends and checking what friends are doing rather than making new friends (p. 36) (see also Fred’s study). However, non-heterosexual, students of color, and those who have lower GPAs tend to use Facebook to make social connection that could not find in person more than other groups.

Weak ties

“The average respondent had 145 friends at their institution and 127 friends at other institutions. The range of these responses were as low as 0 and as high as 1800 for one individual”. (p. 32)

I still “wow” by the maximum number of 1800 friends which one could figure out easily that those are primarily weak tie. Also it is not that too hard to have “friends” that many, even they are first year undergraduates as Fred already pointed out.

However, one evidence that would be helpful to support, but does not appear, in his study is the combination between online and physical relationship; whether students maintain neighboring friends on Facebook or not. If so, how? What kinds of activity/interaction they do to maintain the relationship with their dorm neighbors on Facebook? These questions could also portray how SNS facilitate physical relationship (e.g. strengthening weaker social ties).

To do so, one of variables that may need to be controlled is the size of residence halls and campus. The assumptions of the greater role of Facebook on on-campus life could possibly favor the larger unit of social connection, whether larger floor, building, or campus, hypothetically due to the large number of weak ties. Well, that may not be the case. Why?

Micro-localization

Google Co-Op for LIS = LISZen.com

Although I’ve heard about Google Co-op, I have to admit that I just realize what it is about just yesterday from Craig’s talk. The example from his talk, Google Health, is a nice one. Well, one may think what about LIS?

Today, I just found out that there is a project building a search engine for LIS blogs, called LISZen.com, by using Google Co-op. The project is developed by Garrett Hungerford, an LIS student at Wayne State University. He has been taking the LIS blog list in LISwiki to Google Co-op. Also you could submit your blog to him as well.
[via LISNews.org]

Be Real! Bloggers

China wants to control the blog communities by registering all bloggers in the country. They are working on developing a national blogging system where bloggers need to use their real name in registration but are allowed to use pseudonyms for posting.

This is not a totally new idea for online community. Identity checking seems to be everywhere online regardless of original countries where the system is developed. Many online activities, including registration, are at least tied to our email addresses.  Though one can fake, they can still trace where you access their email at least.  Having many email addresses is just like having many identities on those social networking sites.

We all know that information, even in online environment, has been highly monitored in China,  as one can suspect from any nations with low level of democratic passion. However, monitoring only may not be effective in controlling flow of information. They may need to control over the censorship as well. The system has to be competitive enough to attract bloggers to use their own system rather than other internationally born system.

Using their real identity for online activities is not something surprising idea in democracy world, isn’t it? For example, Pantip.com, Thailand’s largest online community, also require National Citizen ID number (for foreigner, you need to send a photocopy of passport) for registration. It is claimed that to assured the capability to monitor and tracability. Also they are implementing passing card, temporary login, which is tied to your email address for registration. This recent monitoring procedure is set up as they claim for security reason after there have been a lot of pressure from the government and officer. At the moment, Rajdumnern forum (political group), though opened, is restricted to members only to be able to participate in that forum.

Well from this aspect, could you tell whose democracy is stronger and more developed between Thailand and China?

[via The Nation]

Social Capital and Halloween

One of the questions may be used to measure social capital of the kids on the halloween night is “if you were given lots of candy, who would you share your candy to?” The fun facts provided by National Confectioners Association give the answer that for kids ages 6-11 year olds, they would…

• Share some with their family, 66 percent
• Share the candy with their friends, 64 percent
• Give some to their teacher, 26 percent
• Keep it all for themselves, 7 percent
• Don’t know what they would do, 2 percent

Interestingly enough, although 66 percent of kids in the States would like to share their candies to their family, ninety (90%) percent of parents admit to sneaking goodies from their kids’ Halloween trick-or-treat bags.

[Via Reuters and Hamption Union Community News]

Democracy on weblogs

Being a netizen does not always mean you are now living in nowhere. The reality is still here and there. Recently, a chief U.N. envoy, Jan Pronk of the Netherlands, was ordered to leave Sudan within three-days period. Medias suspect that it is because of his weblog which recently criticized Sudanese military while there is no reason from Sudanese government.

Twan of Masters of Media well said that “[d]emocracy on weblogs seems to be as democratic as the country you live in.”

This situation is another piece of political evidences proving that the Internet does not always mean borderless.

Social Networking with Blogs

Sometimes as being a blogger, you might want to know who are your readers, not only those who are usually show up by commenting.  Also you may be the one who usually be passive blog readers.  In Bloglines, you also could share what you have read (well you could include what you have wrote as well, intentionally).

MyBlogLog is the social networking of bloggers by trying to make the relationships among bloggers and between blog and its readers and among blogs (as community locality) explicit.  You can also find friends and what communities they are participating.  On the other side, you can also who are the members of each community (including yours).  You can also have a widget installed on your blog showing your blog readers (as members of your community) which one may find it’s..

“an awkward side to MyBlogLog, too: If you’re a MyBlogLog user, and you visit a site, and if the blog publisher has installed the right MyBlogLog widget, your face and name appears in the widget. I was surfing around the Web and visited a site I’d never been to, and pow there’s my face on the site. That was weird — it made me wish I hadn’t set up my profile with my real name or my picture.”

[Through CNET News]

Do we need participation equality in online community?

Jakob Nielsen, one of the web usability experts, wrote in his online newsletter, Alertbox, about online community participation.

User participation often more or less follows a 90-9-1 rule:

90% of users are lurkers (i.e., read or observe, but don’t contribute).
9% of users contribute from time to time, but other priorities dominate their time.
1% of users participate a lot and account for most contributions: it can seem as if they don’t have lives because they often post just minutes after whatever event they’re commenting on occurs.

He has some figures to show as evidence, especially on hyperactive users. He also gives some suggestion to better “equalize” it, although there is no way to absolutely overcome as he said.

The question I have for after reading this article is who actually are those “lurkers” in social networking and blogosphere? I think there should be any other things that need to be point out than four types of lurkers listed in Wikipedia which is pretty much based on webboard and chat room users. Also it should be interesting to follow what they do after reading blogs. There might be some hidden actions going on locally. I think those characteristics of these people could lead to the answer why they don’t want to participate?

It is also quite fascinating to me when looking at the group of people in society in hierarchy. First we look at computer owners vs. non-owners, going down to internet users vs. non-users (and could be further down to broadband subscribers vs. non-subscribers). Within the internet user group, we also have active users vs. lurkers. It seems like ever-ending hierarchy.

Talking about hierarchy, I also have a question on what level participation do we have in blogosphere? (searching, reading (critical reading, skim, scan), annotate in a physical book, commenting, tagging, bookmarking, blogging or writing about it somewhere online, forwarding or sharing to friends, etc.) and for social networking like facebook and MySpace? (searching, reading a profile, creating a profile, add someone as friend/acquaint, using features e.g. event and flyer, etc.) And at what level can we call “active” participation in social networking to make it “equally participation”?

Facial Expressions and Emoticons

Do you prefer to use your face expression showing as emoticons?  I don’t think I would.  I personal like the combination of the alphabets, rather than the yellow head though because it is sort of more creative and imaginary.  Although there are some limitations that textual emoticon could not imitate all our expressions.  But well, does it convey your expressions well enough?

A group of researchers in England try to find a way to use real facial emoticon.

A user first uploads a picture of their face with a “neutral” expression. Then they use their mouse to mark the ends of their eyebrows, the corners of their mouth and the edges of their eyes and lips.

The software uses these points to morph the face to express different emotions: happiness, sadness, fear, anger, surprise, and disgust. A user can select an emotion and one of three intensity levels when using the system.

They tested the software and found that only 60% of the time people recognize what is it mean.  They believe it is “high enough” for internet chat.  Hmm I do not think 60% is acceptable in terms of effectiveness of communication though.  Also I would guess that the effectiveness of communication (measured by the misunderstanding) by textual and mr.yellowhead emoticons would higher than that one that you have to guess all the time.  If so, why we have to use the one that would not increase the probability of communication success?

My observation was directly about how people express their face.  Talking about our facial expression, I sometimes do not realize that my facial expression is that obvious to other people, or even myself.  When I talk, I just let it go as I feel and it should be.  I have never planned ahead before what expression should I use today.  Well obviously, I have never used mirror when I use my face for expression to see what my face looks like, do you?  Also facial expression is quite individual and very subjective.  I don’t think I smile the same way everything, although I have a same degree of happiness.

Anyway, for many times I use :), I do not have smile on my face at all.  Sometimes I use it because I think it build a good rhetoric environment rather than telling what I am feeling right now.  For example, when the conversation pauses, I use emoticons to break the silence.  I also saw a number of people using emoticons in a situation where people do not use any facial expression in face-to-face communication.  Interestingly when I have a video conferences (with no audio), it is kind of awkward somehow when we see people on the other side use different kinds of emoticons in the textbox but their facial expression is totally neutral or even in the opposite expression.  They might only focus on typing and forget that the other person still watch their faces which sometimes I am wonder if that they feel or not.

Hmm I think it might be interesting to see the way people use emoticons correlating with their actual facial expressions and their actual emotions.  Well if you know any reference, please let me know.  I bet there are a number of people interested in this aspect of technology.

Bridging the Gap with Blogging: A Thai Royal Blog

One of Thai’s beloved princesses, Her Royal Highness Princess Maha Chakri Sirindhorn, will write a blog on teaching and learning English in Thailand. The blog is expected to launch within a couple of days. It is going to be the first royal blog (I guess) in the world.

Scholarly, Her Royal Highness is very smart and authoritative to this subject matter. She earned her degree in History, Oriental Epigraphy (Sanskrit and Cambodian), Pali and Sanskrit, and development education. She has been creating many projects for her people, all Thais. (See also her detailed biography) Without any doubt, she exemplarily is one of the most respectable persons in Thailand. Therefore, that guarantees the success of the blog.

It is obvious hat the readers of her royal highness will not be only those who are interested in English teaching and learning. Absolutely, they include general Thai netizens also, although they may not into English language teaching and learning at all.

Not many times in your life will be close to the royal family. It is not that easy, a lot of authority to pass through. Inside the palace, outsiders may think it is a mystery, especially foreigners. Many foreigners do not understand why do Thai people favor the monarchy (rather than the presidency). And I am not going to elaborate why, because it would take me a whole life to write such thing like that (Some of them cannot even describe in words. It just exists in Thais’ people hearts).

By reading, commenting, and messaging on the blog, it absolutely decreases the gap between the royal family and its people. Blog readers will feel like they can talk to Her Royal Highness. Even a blogger like me also feel her kindness and being in the same community with Her Royal Highness. That reminds Thais that although she are superior, she never forget her people. That is one of the main reasons why Thais love the King and his family.
Source: The Nation – September 26, 2006

Community Radio Banned: Crisis or Opportunity?

On September 20, the reform council (CDRM) sent a letter to all governors to suspend the operation of community radio stations. It was officially informed as for political reason as the latest constitution endorsed in 1993, supporting the establishment of the community radio, has just been torn out. However, many station owners criticized the order that the council is afraid the community radio might be used for against the council. [Source: Matichon - September 21 through Thai Broadcast Journalists Association webboard]

The Nation, on September 22, also covered the suspension of community radio stations in three provinces in the north, including Chiang Mai, Chiang Rai and Mae Hong Son. There are about 300 stations that has to be terminated. Also 500 stations in Phitsanulok, in the lower north, have been called for a meeting. The situation looks like the critique of the owners may be valid since Thaksin and Thai Rak Thai party has stronger voices based up there. Additionally, Chiang Mai is Thaksin’s hometown. Therefore, the closure of those stations might be appropriate (for the coup) to avoid the problem that may occur. There is no further decision about how long the termination would take.

Well, the issue may not just be about that…

On the webboard of Thai Broadcast Journalists Association, the group of respondents has different thoughts about the order. Not all disagree with the order. There are some folks saying it is a good time to revise the system. A couple of responses wonder if it has a hidden agenda or business connection.

However, Here are some insights on the issues.

A number of community radio stations in Thailand have been established widely across the country after the creation of the latest constitution. Personally, I have not been an active audience of those community radios that much. However, I, as well as others would, assumed they did have more freedom of speech, because the community owns it. Therefore, they should be able to control and community member can engage in the radio.

However, that might not be the case. There was a study done by Weerapong and et al., in 2002, supported by the Thailand Research Fund on the operation of community radio in two provinces in the northeast, Burirum and Nakornratchasima. I think this part of an abstract might describe the issue well enough.

The community radio focuses on magazine programs, reality/information content and community related content, indicating imbalance of format and content, as well as lack of direct response to the majority of listeners, especially farmers.

Meanwhile, their main role is state apparatus through top-down communication manner rather than horizontal and bottom-up communication, a few communities listen to the community radio, and participate as co-producer and decision maker on operational process, and policy planer and maker. On the other hand, some communities participate in program, and function as information sources.

In the operational process, there are many problems such as insufficient policy and the lack of resources, budget, personnel, technical facilities, and people participation.  The operational process is influenced not only by cultures, and society, which are varied factors, but also by political factor.

Although the community radio stations in both provinces may not represent the nature of the community radios of the whole country, I would think if you are not familiar with the community radio in Thailand, this might tell you something.

In fact, the operation and business of community radio have been questioned and criticized in various ways. Most of them are about the connection with major media owners, serving business needs of the owners rather than the community focus.

For example, the radio bandwidth is too strong to interrupt other bandwidth to expand the coverage of the signal. So they can attract more audiences and, yes, ads. As a result, the signals from community radios have interrupt other kinds of wireless communication such as telecommunications, television, or even other radio stations. In fact, the regulation limits the coverage for certain distance. Recently, the National Telecommunications Commission (NTC) has opened a couple of communication channels to take the reports regarding the problems from community radio stations including a webboard.

That is why a number of folks would urge this opportunity to revise the regulation and system of community radios. However, is it the the right time? I guess not. I do not think it is the business of the reform council. Also we have more than enough military radio stations. (-_-”)

[Note: It would be more critical to know how community radio stations did on that critical night and the influence of the coup on their operation. However, I have not heard anything regarding to that matter.]

Information Filtering During Thai Coup

About 10am of September 20, the national TV stations began running their programs as usual. However, obvious, that does not mean it already return back to normal mode.

The Ministry of Information and Communication Technology (MICT) called for participation from mainstream journalists, cell phone operators, SMS content providers ISPs, and web administrators to filter and highly monitor information. Here is the summary of the call.

• All medias, including websites and updates via SMS, has to check a news with Royal Thai Army Radio and Television Channel (Channel 5) and the MICT websites before releasing it on air.
• Every single post on webboards and websites (I would think primarily it focuses on the journalism websites that allow comment.) must be closely monitored by web administrators (or webmasters). The responsibility of the posting is totally given to both the author and webmasters.
• Live SMS, MMS, and telephone interview (phone-in) are temporarily not permitted, except a telephone report from journalists.
• The MICT website is the only information center of the CDRM; The Council For Democratic Reform Under Constitutional Monarchy.
• For the very active political websites or webboards, they are asked to close the websites for 12 day beginning today (September 20) as the intended coup period of 15 days. To extend the closure, the web administer will be informed as a call for participation in written format. [Source: manager.com – September 21]

As officially stated, there are two (2) types of opinion pieces that are prohibited: an opinion that refers the monarchy, and the one that is harmful to stability and peace of the country. The updates on Thaksin and his ex-cabinet are still allowed.

Overall, the decision whether if a single piece is allowed or not is finally up to the CDRM. Although the CDRM announced that there is still freedom of press, I would not think they would allow criticizing the CDRM as critical as the international medias do. For instance, I would not think they will allow an opinion that criticizes or questions the CDRM leader (e.g. regarding his religion with the situation in the south of Thailand).

“The Thai Journalists Association and the Thai Broadcast Journalists Association yesterday issued a joint statement and open letter calling on the CDR to give the media the freedom to express and present news.” [Source: Bangkok Post – September 22]

Perhaps, it is not about the filtering, but instead about the traditions, including local morality and ethics, of Thai press. I would think when the situation turns back in a normal mode, they still would not criticizes the CDRM leader as CNN, BBC, and other international medias did.

Therefore, here are the examples of the news piece you will never see on local medias, whether or not during the coup period. [Note: For sensitive Thai readers, please read them carefully]

• Thaksin’s arrogance ’something the king cannot stand’ (CNN – September 20)
• Thai king remains centre stage (BBC – September 21)

BBC also made a note on the concerns of the coup about regional press.

Therefore, I would think the CDRM might have to turn their intentions to international medias more.  Otherwise, there will be more misunderstanding about the situation as ones may already see from the response from US Department of the State.

—————————————-

By the way, the lottery offices confirmed their operations back in normal. :)

Communication during the first night of the coup: another case study

pawoot.com wrote a short article (in Thai) talking about chat and instant messenger on September 19 night.  This piece also appears on blognone.com.  One of the most interesting points is about his own website, pawoot.com. He was an eyewitness when the military was moving into central point.  He took pictures of what he saw and uploaded on his website right away.

He said within 6 hours, there were many ten thousands people visiting his website, comparing to 500 – 600 people per day in general.

He also realized the power of social networking and the Internet in that period of time.

Optimistic Thais and the coup

neophyte posted highlights on jokes and gags about the coup on Pantip.com (Lumpini forum), at least to show how some of Thais think about the situation.

Here are some of post title listed in that forum. Most of them are question-based posts. I translated only the one that would make sense to outsiders:

• I want to know a price of the tank.
  One of the replies asked “first or second hand?”. Another one asked “Include air conditioning?”
• Can a tank has NGV engine?
• How a tank make a turn?
• I already asked the soldiers. They told me that there is no air conditioning in a tank.
• Do you want go out and take pictures of tanks with me?
• Is the lottery working tomorrow?
• This is the announcement of love revolution. Those who are in love, please be calm.
• Is this coup d’etat or tank show?

Most of the discussions were about how they get close to the tanks and talk with the soldiers. They said at the government house, it was just like a festival. This is reflective from Thai Internet users regarding the optimistic perspective and encouragement which may somewhat support the latest poll result from Suandusit Poll, one of the biggest poll agencies in the country.

The poll used an interviewing survey of 2,019 Thais (43% from Bangkok). About 84% agreed with the coup d’etat. About 75% believed the coup would solve the political turmoil. There are no significant differences of the opinions between Bangkokians and those who live outside Bangkok.

Sense of Virtual Community in Crisis: 2006 Thailand coup d’etat

Two interesting announcements were released during the coup.

The fifth announcement commanded the ministry of information and communication technology (ICT) to control, terminate, and destroy the dissemination and distribution of information in network information systems that contain harmful message to the democracy reform.

The seventh announcement from the group was about the rule for political gathering. Five (5) People are not allowed to gather for political discussion and talk.

The fifth announcement was kind of vague in terms of practicability. From what I think, the intention would want to target individual websites and webboards and forward mails. That may be the case for Pantip.com deciding to temporarily close Rajchadumnern, the most active political webboard (Note: the board has been criticized as a place for pro-Thaksin folks).

Well, it was not the end of social networking.  I got an IM message from a friend telling me where the Rajchadumnern folks would go for discussion, weekendcorner.  However, I anticipated, because of security and traffic issue, they moved the website from .com to .net and restricted access. Only people who has registered before are allowed to get in. For those who need to register, you have to ask any existing members to register for you.  That does mean you have to know some “insider” to be able to participate. It is interesting to investigate that the community has to transform into “close” model where only friends of a friend are welcome.  I guess there would be a bunch of people that could not get into this community. And I am pretty sure that they are still a number of people finding the “locality” of the community.  It is interesting to see how the locality is moving from one place to another place.  And how they tried to protect themselves by setting the rules and regulations. The ties are mainly from the power of instant messenger.

Based on the seventh announcement, it is quite challenging to control, in my perspective, in virtual settings.  As others may realize, the announcement absolutely focuses on “physical” political movement.  However, they might overlook the power of online meeting. I am sure the phenomenon happen last night (September 19) for those who use instant messenger (and the Internet in general) proving that a control over mainstream medias does no longer totally affect mass communication nationwide anymore.  If the Internet and other telecommunication networks (e.g. landline and cellphone) are not under control, the flow of information would be running explosively.

Another activity that has been discussed in American politics, but never been exposed by Thai politics before, is blogging. Although not many individual blogs exposed the situation, I found out that most links posted on the blogs are directed to international news agencies rather than other blogs, whether individual or group blogs. However, group blogging has played more roles as a number of people focused on live reporting on a common space rather than their own blog. Isriya and Keng expressed his experience (in Thai) in participating in a collaborative live blogging on 19SEP.

Around 10am (Thailand time) on September 20, mainstream medias began running as usual with more news update. The situation looks less critical and panic. The intense of blogging (about this topic) kind of slow down. It seems like people are getting back to the mode to hear from local news agencies again. Although, 19SEP, for example, had the last post on September 20 at 1:50pm, I would like to see how far these communities formed by this situation would go. One may question the sustainability of these communities. However, I do believe (and hope) that once the situation get back to normal, the sense of community among people involved in this situation would still maintain. The task, in this case is to keep everyone updating and help each other verifying the information, may change to something else, at least to further discussion on future of politics in Thailand.

Here is one of the discussions that I think would be going on in the community. Someone posted inn Klaibann (Thai in oversea) forum asking an interesting question “What should we tell foreigners about the situation? (in a constructive way)” [Note: the link may not be archived]. The replies are also interesting..

Social networking on coup d’etat in Thailand

Blogs

• Thai
  • ปฏิวัติ [Patiwat: Revolution]
  • Keng.com [Reporting blogosphere during the coup d'etat]
  • PRADT [Historical graphic of coup d'etat in Thailand]
  • Pongsin’s Encomium [Some thoughts in Time's A Festive Coup in Thailand article. Also, he noted his friend's reactions from IM screennames.]
• English
  • 19 SEP (Shut down as the order of Ministry of ICT)
  • Bangkok Pundit
  • 2Bangkok

Flickr

• Coup D’etat a Bangkok by bee

Zickr (Thai Digg)

Contributing more, if you have….

“Internet answers demand for news” says the Nation

Internet answers demand for news From the Nation (September 20, 2006)

With television and radio in military hands after last night’s coup, the Internet newspapers seem the only way to keep abreast of the situation.

Seeking Information in a Critical Situation: 2006 Thailand coup d’état

After I enjoyed having lunch with my doctoral fellows on Franklin Street, I got a note from a news reporter to contact him back about the attempted coup in Thailand. I was quite shocked because the fact that the group leader was interviewed and told that they would not do this. But they broke their words. Well I am not going to talk about what it is actually going on there politically. But I think it would be important for me to record what happen to me in terms of experience on information seeking and communication aspects. I would think we, as information professional, might learn something from this situation especially the understanding of how people cope with their information needs in a critical incident.

Instant Reaction

Instead of calling the reporter back right away, I turned on the computer and checked on a couple of Thai national newspaper website at least to verify whether his statement was true or not. However, it took a while for the pages to show up. Also they looked malfunctioned. Some of them were even offline. I guessed there would be enormous access at that period of time. So my first attempt to get the information was to answer “true” or “false”. No detail was gathered at that point.

Meanwhile, I signed on my Microsoft Live messenger (or MSN messenger). A bunch (about 10 people) of people in Thailand sent me notes right after I signed on asking me if I heard the news. The message alerts kept annoying my colleagues in the office then I decided to turn the sound off.

My friends asked me if I could watch the CNN, BBC or any international news agency whether TV or radio. They told me that all national television channels have been controlled by those who called themselves “the reform group”. They asked me if I see the tank. So I was really surprised and began panic after realizing that all Thai people cannot access other news sources except the ones controlled by the council. All international television channels were terminated. Only national televisions were running for announcements. The announcements were the only information sources they got at the moment.

A number of friends formed group chats discussing about the issues and kept updating the situations. We were sharing and verifying the news that we got. There were a lot of rumors throwing out into the group. What we all do were checking where the rumors from. For example, we got the rumor about who took control, who will be the next prime minister, the communication that would be cut off since the coup d’état group will take control of the Communication Authority of Thailand (CAT). I believe that the rumors sent from one-to-one connection rather than mass communication.

Then I decided to check out international media websites like CNN and BBC. There I could see the video and read the whole story. I tried not to get the news from any national news websites since the political turmoil, been in this country for a while, made me curious about their standing points whether they are English or Thai newspapers. Therefore, I decided to use the international agencies because they seems to be more neutral and off the issues. (Note: The political tension against Thaksin involved a lot of media engagement. A number of leaders of the mob are from media agencies.)

This was also the case when the coup happened in 1992. The only source of information at that time was BBC news radio (Thai Language). The station was based in London. People would like to know what was going on from the sources that were available and trustworthy. Since then the situation made hero, BBC news radio (Thai) became one of most favorite and reliable radio station. Unfortunately, last year BBC HQ decided to shut off the BBC Thai station due to financial constraint. There were a lot of calls to reconsider the decision from the audiences. However, they did not make it through. I wonder if today the station still operated, it would have been once again the most heroic situation for the station. Anyway, when people do not have any other choice, we had to find the way out… but how?

Among a number of instant messenger windows, there had been a rumor along the discussion that all communication channels, Internet and telephone, which mainly controlled by Communications Authority of Thailand (CAT) would be shut down for a while. At the same time, a friend of mine in Chapel Hill told me that he tried to call his girlfriend in Thailand. The phone call was cut off. I felt overwhelmed by the information and was kind of worried that I would not be able to connect to my family and friends in Thailand. The only way to prove the rumor was to call my mom.

I called my mom. It worked very well. My mom did not sound panic at all. It seemed like she heard and prepared for the rumor of coup before as well as other people I read on BBC opinion section. (I supposed those are people who are against Thaksin) During the talk, the announcement was coming up. My mom put the phone near the TV set so I could hear the announcement. I hardly heard what it said but at least I felt involved in the event. She told me that she was able to call my brother and my aunt who live in Bangkok. The network was not that bad. Then I was relieved emotionally. I figured it out myself that because there would be enormous connection. That was the reason people would have fail connection. Anyway, I still needed to keep watching if all the communication channels were going to cut off as the rumor said.

Gathering Information

The phenomenon was interesting to reveal the social capitol. I was fascinated by how the groups were formed via instant messenger. Microsoft Live Messenger (or MSN Messenger) is the most popular tool among my Thai community. I got involved into two groups without asking for their permissions. They dragged me in because they wanted me to report as an “outsider”. This reminds me of Chatman’s theory of live in a round. My friends’ and family’s world at the moment were restricted. Unfortunately, I could not access any media in my office except the Internet by that time. I believe if at that time I was able to connect to other live media, I could have been one of the trustworthiest sources among my friends.

There were actually two IM groups on my desktop. One group included my friend in college whom I know and have their contacts on my list. The other group people were those whom I know from my previous work and those whom do not know but they are friends of mine now. Also I got IM messages from other individuals on my list as well including those whom I rarely talked to. I could also have merged this two group together. But I did not because I thought it might be explosion of information for all. The conversations went very fast. I could not keep track both of them. I had to decide which is the main one and then I let the other going on and read the discussion later. As we can see, this situation brought people together to perform “collaborative information seeking” task.

Another source of information that I usually use to update what is going on in Thailand is the most popular and largest national online community named “pantip.com“. Not just the news from the mainstream medias, you can also get the behind-the-scene. There are a number of rooms in the webboard, including, for example, seeking relationships (Siam Square), Entertainment (Chalermthai), and Thais in oversea (Klaiban). One of the most active rooms is obviously political room (Rajdumnern). I checked the Rajdumnern room first. The room was closed (until the time I am writing this post) because they said they cannot control the post. They also asked for attention not to create politic-related posts in other rooms.

However, it is hard to control the enormous waves of thoughts. I went to Chalermthai, the entertainment room. It is hard to control people not to talk anything about their experiences, especially on how they could not get access to mainstream media, e.g. “bring CNN BBC Bloomberg back” (This post may not be stay much longer after this post). Also there have been questions regarding the temporary termination of their usual and special entertainment activities since the group declared today (September 20, Thailand Time) as a holiday for government offices and banks. Also there are a couple of posts calling for respecting the norms of not talking about the politics.

However, at the time, I looked at Chalermthai recently. There were less than 100 posts since the first post about the emergency call by Thaksin (about 10pm on September 19). I actually expected more posts though. However, since the administrator asked for cooperation, I figured that might be the reason that there were less posts than I thought. Among that posts, there were a few posts that do not related to the turmoil.

In Klaiban, Thais in oversea room, there were less than 20 discussions about the situation, at the time of writing. Again, I thought this would be a good spot for people outside to update and share their information they got. It turned out not as I expected, anyway.

Social Networking

When I looked at international mainstream media websites such as BBC and CNN. On their websites, there was options where local people could report what was going on there (e.g. CNN i-report and BBC’s Eyewitnesses: Bangkok turmoil. Although one would imagine and wonder about the filter process, they were ones of the sources that people could collaboratively build the picture about the situation. Actually there seems to be more posts saying that the situation was calm and quiet there. But most of the “identity” on that website seems to be mostly from English-speaking person which frankly I trusted less than the words from Thai people. Anyway, those words made me feel more comfortable with the situation there.

Wikipedia is one of the most updated places. There is a topic called “2006 Thailand coup d’état“. A lot of people have been active in writing the topic. The item has been evolved as time goes by. It is actually interesting that these people do not write only the encyclopedia record, but also the history of the country and the world. However, as the classic enquiry about Wikipedia, it would be nice to know who those people are….

Blog is another space where the update could be harvest. In my blogroll, I have not seen any post regarding to the situation until an hour after the announcement. There is a Thai blog called “revolution” mainly summarizing and citing the news from different mainstream sources. Also 19sep is an English blog updating news from various sources. However, There are not many other blogs I could think or link to. Therefore, I went to Technorati to check English blog. Not surprisingly, “Thailand” and “Bangkok” were among the top search terms, although the first result from “Thailand” search was Lesbian Strippers Sex Games (-_-”).

In addition to keep watching CNN on TV, I also keep refreshing Google news to see the latest news. However, I did not read every single piece. Instead I read only the headlines and the excerpts. Until I found any piece new, I then click to read more detail.

As the time I am writing this post, I keep CNN international on and updating the news to them. I still got IM from Thai folks. I hope the situation will return to normal soon.

In such a critical situation like coup d’état, the world of insider was restricted. However, accessing information is the only one way to cope with people’s stress, uncertainty, and confusion. Only a single official source did not serve those hungers of information. The Internet, especially through social networking tools, has shown its power as the major communication channel to fulfill people’s information need in this critical situation.

Note:

Is it coup d’état of 21st century?

I guess not. Just a couple of minutes ago (as the time of writing), the group leader appeared on national televisions announcing the intentions and his actions. After the announcement, there was an ads saying “This year, there will be just good stories in Thailand”. Is not it the propaganda used in the ancient time? I cannot believe it is still there.

Well overall I blame Talk Like A Pirate Day for igniting the situation. (-_-”)

Myspace: the worst website

An article in PC world, contributed by Dan Tynan, rated myspace as the worst website. The article evaluates the vulnerability of the websites. Here is the excerpt from the article about myspace.

The ease with which anyone of any age can create a page, upload photos, share deeply personal details of their lives, and make new “friends” quickly turned MySpace into a one-stop shopping mall for online predators. That in turn has made the site an easy target for politicians who pander for votes by playing on parental fears. In an era when the basic tenets of the Net are under attack by both Ma Bell and Uncle Sam, MySpace is a headache we don’t need.

Out of all 25 worst websites, I know only five of them, but have used only three of them. I guess I am in pretty good shape, based on this rating.